>ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (AUGENBLICKE IN GRIECHENLAND)

>

HUGO  VON  HOFMANNSTHAL

(Τον Μάιο του 1908 αναλαμβάνει ο Hugo von Hofmannsthal  μαζί με τους  Harry Graf Kessler και Aristide Maillot ένα ταξίδι μιας εβδομάδος στην Ελλάδα.  Για τον Hofmannsthal είναι η πρώτη συνάντηση με τη χώρα,  και είναι γι’ αυτόν οι «πιο αξιοσημείωτες, συμπυκνωμένες, ανόμοιες εντυπώσεις και εμπειρίες, που μπορεί μόνο να φανταστή κανείς· είχα για πρώτη φορά στην ζωή μου το αίσθημα, πως ταξιδεύω πραγματικά, πως είμαι πραγματικά σε μιαν ξένη χώρα». Με το ιδεώδες της αρχαίας Ελλάδας μπρος στα μάτια του, αντιπαρατίθεται ο Hofmannsthal  με την ζωντανή καθημερινότητα της χώρας. –  Στις  «Στιγμές στην Ελλάδα» κρατάει τις συναντήσεις και εντυπώσεις του ταξιδιού του σε πλήρεις αισθήματος εικόνες.)

       ΕΛΛΑΔΑ

       Το ταξίδι  προς την Ελλάδα είναι το πιο πνευματικό απ’ όλα τα ταξίδια που αναλαμβάνουμε.  Μας στέλνει προς τα ‘δώ  ελάχιστα μια ημι-φυσική περιέργεια, που είναι και υπήρξε πάντοτε το μυστικό υπέδαφος τόσο πολλών ταξιδιών, και σχεδόν ξαφνιαζόμαστε, όταν μας υποδέχεται η Ελλάδα, ήδη πριν τη συναντήσουμε, με κείνο, το οποίο θα είχαμε ελάχιστα σκεφτή εδώ: μια μαγευτική, εντελώς ανατολίτικη ευωσμία, ανάμεικτη από άνθη πορτοκαλιάς, ακακίες, δάφνες και θυμάρι. 

       Είναι ένα πνευματικό προσκύνημα, που έχουμε αναλάβει, κι είχαμε λησμονήσει, ότι αυτό το τοπίο θα μπορούσε να αποπνέη ένα άλλο άρωμα από κείνο των αναμνήσεων.  Ενάντια σ’ αυτό που θέλουμε να δούμε, υψώνεται πάρα πολύ μεγάλη πνευματική ανυπομονησία· φέρουμε πάρα πολλές ψυχές  εντός μας, που αναμειγνύουν τη φιλοδοξία τους γι’ αυτούς τους λόφους και τα ερείπια των ναών με κείνη των δικών μας. Φθάνουμε, χαμένοι σε μια δέσμη φανταστικών συντρόφων.  Αλλ’ ευθύς καθώς πατούμε το πόδι μας σ’ αυτήν την ακρογιαλιά, καθώς αισθανόμαστε το πραγματικό πέτρωμα κάτω απ’ το πέλμα μας, καθώς εισπνέουμε τον ηλιόλουστο και καθαρό αέρα, μας εγκαταλείπουν όλοι. Βρισκόμαστε στο προαύλιο της νοσταλγίας μας κι αισθανόμαστε, πως έχουμε χάσει τους οδηγούς μας.  Ακόμα πριν από λίγο, όταν το πλοίο διέπλεε τα σικελικά, «της μεγάλης Ελλάδας» νερά – ήταν ο Γκαίτε μαζί μας. Τώρα μένει πίσω, όπως μένει πίσω μας η ιταλική ακτή. Τον αισθανόμαστε μεμιάς ως Ρωμαίο. Η μεγάλη κεφαλή του Juno Ludovici στέκεται ανάμεσα σε μας και σ’ αυτόν. Θυμόμαστε, ότι δεν έχει δη ποτέ ένα πραγματικό αρχαίο έργο τέχνης, ποτέ ένα έργο γλυπτικής του πέμπτου αιώνα, κι η γαλήνη, στην οποία βύθισε με τον Winckelmann την αρχαιότητά του, είναι για μας η κατάσταση μιας ορισμένης στιγμής της γερμανικής ψυχής, τίποτε άλλο. 

       Αλλά κι οι μεγάλοι διανοούμενοι του τελευταίου αιώνα, που μας αποκάλυψαν μιαν πιο σκοτεινή και πιο άγρια αρχαιότητα – κι η δική τους διαίσθηση δεν έχει ξαφνικά πια την ίδια φωτιστική δύναμη.  O Burckhardt, ο συμπατριώτης του Bachofen, ο Rohde, ο Fustel de Coulanges – ασύγκριτοι ερμηνευτές του σκοτεινού υποστρώματος της ελληνικής ψυχής, ισχυροί πυρσοί, που επέτρεψαν να αναλάμψη ένας κόσμος τάφων , αλλά εδώ είναι κάτι άλλο. Δεν είναι εδώ ένα ταφικό κοίλωμα, υπάρχει εδώ τόσο πολύ φως: και δεν έχουν αναπνεύσει σ’ αυτό το φως.  Όλα τα οράματά τους παίρνουν σ’ αυτήν τη λάμψη ένα μολυβένιο χρώμα· τους αφήνουμε πίσω μας. Η πρώτη εντύπωση αυτού του τοπίου, απ’ όπου και να εισέρχεται κανείς, είναι αυστηρή.  Αρνείται όλες τις ονειροπολήσεις, και τις ιστορικές. Είναι ξηρό, φειδωλό, εκφραστικό και εκπληκτικό όπως ένα γόνιμα αδυνατισμένο πρόσωπο: υπάρχει όμως πάνω εκεί ένα φως, που παρόμοιό του δεν έχει δη ποτέ πριν το μάτι και στο οποίο καθίσταται ευτυχές, σαν να ξυπνάη σήμερα για πρώτη φορά στην αίσθηση της όρασης.  Αυτό το φως είναι ανείπωτα οξύ και ανείπωτα μαλακό ταυτόχρονα.  Προσάγει την πιο λεπτή λεπτομέρεια με μιαν ευκρίνεια, μιαν απαλή ευκρίνεια, που κάνει την καρδιά μας να χτυπά πιο δυνατά, και περικλείει το πλησίον –  μπορώ να το πω μόνον παράδοξα – με μια δοξαστική συγκάλυψη.  Δεν μπορεί να συγκριθή με τίποτα παρά με το πνεύμα.  Έτσι θά  ’πρεπε να βρίσκονται τα πράγματα σε μια θαυμαστή διάνοια, τόσο έξυπνα και τόσο κατευνασμένα, τόσο ξεχωριστά και τόσο συνδεδεμένα – μέσω τίνος συνδεδεμένα; όχι μέσω ψυχικής διάθεσης, τίποτα δεν είναι εδώ πιο μακρινό απ’ αυτό το επιπλέον, αισθητικο-ψυχικό στοιχείο του ονείρου – όχι:  μέσω του ίδιου του πνεύματος.  Αυτό το φως είναι τολμηρό κι είναι νέο .  Είναι το εισερχόμενο μέχρι τον πυρήνα της ψυχής σύμβολο της νεότητας.  Θεωρούσα μέχρι τώρα το νερό ως τη θαυμαστή έκφραση εκείνου, που δεν γηράσκει.  Αλλ’ αυτό το φως είναι κατά έναν διαπεραστικώτερο τρόπο νέο.

       Μου λένε: αυτό είναι το φως της Μικράς Ασίας, το φως της Παλαιστίνης, της Περσίας, της Αιγύπτου, και καταλαβαίνω την ενότητα της ιστορίας, που προσδιορίζει από αιώνες την εσωτερική μας μοίρα.  Η Τροία – οι Μύριοι υπό τον Ξενοφώντα – η Κλεοπάτρα – κι ακόμα η βυζαντινή Θεοδώρα – όλες αυτές οι περιπέτειες κατανοούνται και ενώνονται μέσα απ’ τους αιώνες όπως τα μέρη μιας μοναδικής μελωδίας.  Οι δόλοι του Οδυσσέα, η ειρωνεία του Πλάτωνα, η αναίδεια του Αριστοφάνη:  υπάρχει μια θαυμαστή ταυτότητα σ’ όλα αυτά, κι ο κανόνας μιας τέτοιας ταυτότητας είναι αυτό το φως.

        Αυτό που ζη σ’ αυτό το φως, αυτό ζη πραγματικά: χωρίς ελπίδα, χωρίς νοσταλγία, χωρίς μεγαλοπρέπεια:  ζη.  «Να ζης στο φως», αυτό είναι. Το να βγης απ’ αυτό το φως, να γίνης σκιά, αυτό ήταν το φοβερό, ενάντια σ’ αυτό δεν υπήρχε καμμιά παρηγοριά.  «Καλύτερα ένας υπηρέτης εκεί επάνω, παρά Αχιλλέας εδώ» – όποιος δεν έχει δη αυτό το φως, δεν καταλαβαίνει έναν τέτοιο λόγο…  Κοιτάζω από έναν λόφο οπουδήποτε σε μιαν πλαγιά μερικές κατσίκες.  Το σκαρφάλωμά τους, το σήκωμα του κεφαλιού τους, όλ’ αυτά είναι πραγματικά και ταυτόχρονα σαν σχεδιασμένα απ’ τον πιο ευφυή σχεδιαστή.  Κοντά στο ζωϊκόθεϊκό, απ’ τον αέρα: αυτό το φως είναι ο ακατάπαυστος γάμος του πνεύματος με τον κόσμο.  Μια απότομη κορφή, μερικές κουκουναριές – ένα μικρό χωράφι σταριού – ένα δέντρο, που οι αρχαίες του ρίζες περισφίγγουν το σχισμένο πέτρωμα – μια δεξαμενή, ένας αειθαλής θάμνος, ένα λουλούδι:  το μεμονωμένο δεν έχει καμμιά φιλοδοξία, να αναμειχθή με το σύνολο, ζη για τον εαυτό του, αλλά σ’ αυτό το φως το να είσαι-για-τον-εαυτό σου δεν σημαίνει το ίδιο με τη μοναξιά.  Εδώ ή πουθενά αλλού γεννήθηκε το άτομο:  αλλά προς ένα θεϊκό και κοινωνικό πεπρωμένο. Σ’ αυτόν τον αέρα είναι κανείς εξαίσια αποχωρισμένος – αλλά δεν είναι εγκατελειμμένος, τόσο λίγο όσο ήταν εγκατελειμμένος κι ένας απ’ τους θεούς, όταν αναδυόταν οπουδήποτε ή ταξίδευε μέσα απ’ τον άνεμο.  Κι εδώ είναι όλα τα πλάσματα θεοί. Αυτή η κουκουναριά, όμορφη όπως ένας κίονας του Φειδία, είναι μια θεά. Αυτά τα ανοιξιάτικα λουλούδια, που διασπείρουν εωσμία και λάμψη από μιαν πλαγιά λειμώνων – έχει ειπωθή κι έχει ειπωθή δίκαια: βρίσκονται εκεί όπως οι μικροί θεοί.

      Εδώ γεννήθηκε ο άνθρωπος, όπως τον εννοούμε:  γιατί εδώ γεννήθηκε το μέτρο. Οι αναλογίες ενός υπολείμματος ναού, τριών κιόνων μ’ ένα λείψανο του αετώματος, προς μια μοναχική δρυ, που ανυψώνει εκεί κοντά τη φυλλώδη της κορυφή προς τον ουρανό, αυτό είναι τόσο ωραίο, ώστε σχεδόν ανοίγει, όπως οι βαθύτατες αρμονίες της μουσικής, την ψυχή· ο ίδιος ο ουρανός, το ύψος του φαινομενικά σταθερού θόλου, συμπεριλαμβάνεται κατά κάποιον τρόπο στον εξαίσιο υπολογισμό· ένας χωρικός, που ψάχνει εκεί λίγη σκιά, για να καταναλώση απ’ τη γροθιά το φαγητό του, ή ένας βοσκός με τον σκύλο του, και γίνεται η μεγαλοπρέπεια τόσο πλήρης, ώστε να διευρύνεται το στήθος μας πάνω απ’ την καρδιά.  Τίποτα, απ’ όσα γνωρίζουμε για τις λατρευτικές τους πράξεις, δεν μιλά άμεσα στη δύναμη της φαντασίας μας· οι τελετές τους, όσο μας τις καθιστά προσιτές η αρχαιολογία, είναι για μας χωρίς τέρψη, όπως η θέα των χορευτών γι’ αυτόν, που δεν ακούει τη μουσική. Τίποτα απ’ τα μυστήριά τους δεν μας είναι αντιληπτό παρά αυτό το ένα: η σχέση του ανθρωπίνου σώματος προς το χτισμένο από πέτρα ιερό. 

       Το βλέμμα απ’ την Ακροκόρινθο περιλαμβάνει δυό θάλασσες με πολλά νησιά, τη χιονισμένη κορφή του Παρνασσού, τα βουνά της Αχαΐας: το φως δημιουργεί κάτι απ’ όλ’ αυτά, μιαν τάξη, που καθιστά ευτυχή την καρδιά· δεν έχουμε καμμιάν καλύτερη λέξη γι’ αυτό από μουσική: αλλ’ είναι περισσότερο από μουσική. – Ποιο μάθημα δίνει αυτό το φως στον στοχαστικό παρατηρητή! Καμμιά υπερβολή, καμμιά μίξη – δες το κάθε τι για τον εαυτό του, αλλά δες το στην αρχική του καθαρότητα. Μην ξεχωρίζης, μην πιέζης το ένα στο άλλο: είναι όλα ξεχωριστά, όλα συνδεδεμένα· μείνε ήσυχος· να αναπνέης, να απολαμβάνης και να υπάρχης.

        Δεν υπάρχει τίποτα δυσκολώτερο, απ’ το να μαντέψης σ’ αυτό το τοπίο, αν μια μορφή είναι κοντά ή μακριά. Το φως την κάνει σαφή και την εκπνευματώνει ταυτόχρονα, την καθιστά μιαν πνοή.  Όμως η δύναμη μιας χειρονομίας στα εκατόν πενήντα βήματα είναι μεγάλη· ένα νεύμα χεριού του αγωγιάτη καλεί απ’ τη μακρινή του σχισμή του βράχου τον βοσκό με το ασκί του για νερό. Θαυμαστό να σκέφτεσαι, πώς έδιναν σ’ αυτό το φως οι κυβερνήτες των πλοίων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας πάνω απ’ τις πολύχρωμές τους ξύλινες γέφυρες παραγγέλματος τις διαταγές, που δεν θα μπορούσε κανείς στον βρυχηθμό και τον κρότο της ναυμαχίας να τις παραλάβη από καμμιάν ανθρώπινη φωνή, και πώς αποφάσιζαν ελληνικά μάτια, αναζητώντας σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα  παλλόμενου ασημιού το τεντωμένο χέρι του Θεμιστοκλή, γύρο στο βράδυ την τύχη του κόσμου. 

       Οι ομηρικοί θεοί και θεές ξεπροβάλλουν συνεχώς απ’ τον φωτεινό αέρα· τίποτα δεν φαίνεται πιο φυσικό, μόλις γνωρίση κανείς αυτό το φως. Είμαστε απ’ τον βορρά, και το ημίφως του βορρά έχει πλάσει τη δύναμη της φαντασίας μας.  Διαισθανόμασταν το μυστήριο του χώρου, αλλά δεν θεωρούσαμε κανέναν άλλον τρόπο ως δυνατό, για να τα εξυμνήσουμε, απ’ αυτόν του Ρέμπραντ: από φως και σκοτάδι. Εδώ όμως αναγνωρίζουμε: υπάρχει ένα μυστήριο στο πλήρες φως. Αυτό το φως περιβάλλει τις μορφές μυστικά και  εμπιστευτικά ταυτόχρονα.  Είναι μόνο δέντρα και κίονες, που αγκαλιάζει η ματιά μας σ’ αυτό το φως: στην κορυφή τα βουβά σώματα των υποβασταζουσών στο Ερέχθειο, που είναι εν μέρει παρθένες, εν μέρει κίονες ακόμα, κι έχει ωστόσο η σωματική τους ωραιότητα μιαν υποτάσσουσα δύναμη σ’ αυτό το φως.  Όμως οι θεοί κι οι θεές ήταν αγάλματα από σάρκα και αίμα, απ’ τα μάτια τους κάτω απ’ το σοβαρό, σχεδόν σκληρό μέτωπο σπινθηροβολούσε η φωτιά του αίματος, και διαισθανόμαστε σ’ αυτόν τον αέρα, που θέτει γύρω από κάθε μορφή, έστω κι αν είναι αυτή ενός ανθισμένου κλαδιού, ένα πέπλο σεβασμού και επιθυμίας ταυτόχρονα, διαισθανόμαστε τη ματιά, με την οποία μετρούσε ο Πάρις, ο μοναχικός βοσκός, τις θεές, όταν τον πλησίασαν μέσα απ’ τον αστραφτερό αέρα, φαντασμένες από υπερηφάνεια και ζήλεια η μια για την άλλη και με την πρόθεση, να τα  προσφέρουν όλα, για να κερδίσουν το έπαθλο της νίκης.

       Οποία κατάσταση! – και δεν βαστάει, όπως ένα διαμάντι, που δεν το συνθλίβει κανένα επιβληθέν φορτίο, ολόκληρο το πελώριο, σκοτεινό γεγονός της Ιλιάδας; Ναι, αυτοί οι μύθοι είναι και κατά έναν άλλον τρόπο αληθινοί, απ’ ό,τι διαισθανόμασταν.  Τους αγαπούσαμε ως τα προϊόντα της πιο αρμονικής φανταστικής δύναμης:  αλλ’ υπάρχει περισσότερη, απ’ ό,τι ξεύραμε, μαγεία σ’ αυτούς, που εισβάλλει άμεσα απ’ το πραγματικό στους ανθρώπους.  Πριν να συναντήση τον Παρνασσό η πρώτη ακτίνα του ήλιου, πλαγιάζει πραγματικά ένα κάτι απ’ το χρώμα του ρόδου στην πιο ψηλή του κορφή – ακριβώς το χρώμα της ζωντανής σάρκας του ρόδου, δυό δάχτυλα απ’ το χέρι μιας γυναίκας, που ησυχάζουν στην άκρη ενός πλοίου, κι εξίσου ελαφρύ όπως η κίνηση ενός γυναικείου χεριού, και κοστίζει εδώ λιγότερη προσπάθεια της φαντασίας, για να δης την Ηώ να πετά μακριά με δάχτυλα από ρόδα πέρα προς τη δύση, γρήγορη όπως ένα περιστέρι – απ’ ό,τι να φανταστούμε στο ημίφως των δικών μας αιώνιων χειμερινών απογευμάτων έναν ανθισμένο φράχτη.

         Αλλά δεν είναι ένα ταξίδι προς το γραφικό, αυτό που έχουμε αναλάβει. Αναζητούμε εδώ μιαν ύψιστη στιγμή της ανθρωπότητας.  Θέλουμε να συνεορτάσουμε γιορτές, που ψηλαφούν στην αυστηρότητα και ομορφιά τους το υπέροχο.  Αυτό που περισσότερο  μαντέψαμε παρά γνωρίσαμε, όταν αποκρυπτογραφούσαμε τον Αισχύλο μας – θέλουμε να συμμετάσχουμε άμεσα, και μάλιστα σωματικά σ’ αυτό.  Κινείται ανυπομονησία εντός μας, ανημέρευτη, να αντιληφθούμε ένα πνευματικό ύψιστο στις μορφές· μια ανυπομονησία, και μέσα της συμπυκνωμένος ο πόθος τόσο πολλών γενεών – και δεν είναι η τολμηρή και μεγάλη ψυχή του Σίλλερ πρώτ΄απ’ όλα, που εγείρεται εντός μας; Τα οράματά του της αρχαιότητας, αυτή η πάντοτε επαναφερόμενη θυελλώδης απαίτηση, να βρη ενσωματωμένη οπουδήποτε πάνω στη γη την ιδέα του ωραίου, που ήταν τόσο ισχυρός να την αντιληφθή ο εσωτερικός του οφθαλμός – τίποτα δεν επιτρέπεται να συγχυσθή λιγότερο απ’ ό,τι αυτά τα πράγματα με το ανεύθυνο «γεγραμμένο» του μέσου λογοτέχνη: ο Σίλλερ πίστευε, αυτό που έγραφε, κι έριχνε ολόκληρο το Εγώ του όπως μια σημαία μπροστά του στην οχλαγωγία μιας αιώνιας πνευματικής μάχης, όπου μέλλον και παρελθόν αναμειγνύονται  και στην οποία βρισκόμαστε κι εμείς σε μιαν οιανδήποτε θέση.

       Να αναγνωρίσης ένα πνευματικό ύψιστο σε σωματικά ίχνη – εδώ στο ελληνικό έδαφος χάνει η απαίτηση το υπέρμετρό της, και σχεδόν αναιδές.  Γιατί κάτω απ’ αυτό το φως είναι πράγματι το πνευματικό πιο σωματικό και το σωματικό πιο πνευματικό απ’ οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.  Μια ωδή του Πινδάρου, που εξυμνεί την πυγμαχία, όταν την ξεφυλλίζη κανείς κάτω απ’ αυτόν τον ουρανό, τότε μετακινείται ο ίδιος ο αγώνας, η κραταιή πάλη και τα χτυπήματα σώμα προς σώμα σαν αφ’ εαυτά στο αληθινό κέντρο αυτής της αργυρής φωτιάς από ποίηση.  Μέσω του τόπου της ολυμπιακής γιορτής, όπου συναντούσαν η μια την άλλη, μετακινούνται η Αθήνα, για την οποία πιστεύουμε πως γνωρίζουμε τόσα πολλά, κι η Σπάρτη, για την οποία γνωρίζουμε τόσο λίγα, πιο κοντά ανάμεσά τους.  Διαισθανόμαστε, πως ήταν και οι δυό Έλληνες κι ότι ήταν στην ύψιστη έννοια ελληνική ζωή, πώς αλληλοπεριπλέκονταν και πολεμούσαν μέχρι τον αμοιβαίο θάνατο η μια ενάντια στην άλλη. – Το δικό μας ωχριωμένο όραμα του Βίνκελμαν, που έφερε το ωραίο υπερβολικά κοντά σ’ ένα χαρίεν, και σ’ ένα απονευρωμένο χαρίεν – πολύ κοντά στον Κανόβα! – και που καραδοκεί ακόμα πάντα οπουδήποτε σε μας, μας έκανε να ξεχάσουμε, πόσο στενά είναι συναδελφωμένη η ωραιότητα με τη δύναμη και η δύναμη με κάθε τι φοβερό και απειλητικό της ζωής – πώς θα μπορούσε να εξαναγκάση αλλιώς την ζωή να γονατίση!

       Θυμόμαστε όμως εδώ, μπροστά σ’ αυτά τα κραταιά απομεινάρια, ότι ο Κάστωρ κι ο Πολυδεύκης ήταν οι αδελφοί της Ελένης κι ότι ήταν ληστές των φιλοξενουμένων, κλέφτες γυναικών και κραταιοί πυγμάχοι. Αν σκεφτούμε εδώ την Αντιγόνη, τότε ορκιζόμαστε: ήταν μια αδελφή του Αχιλλέα, και το πείσμα, με το οποίο αντιπαρατάσσεται στον βασιλιά της, δεν έχει λιγότερη αρχέγονη δύναμη από κείνο, το οποίο επέτρεψε στον γυιό της Θέτιδας να παραμείνη στη σκηνή του, τρίζοντας τα δόντια στον αρχιστράτηγο και εκατό ηγεμόνες.  Αυτές οι έφηβοι χωρίς ονόματα, αυτές οι «αδελφές της δροσιάς» στην Ακρόπολη, αυτές οι Κόρες, νεαρές, ώριμες προς γάμο ιέρειες, ανασκαμμένες μέσα απ’ τα ερείπια της περσικής καταστροφής – είναι μεγαλοπρεπείς υπάρξεις, κραταιές πριν απ’ όλα.  Υπάρχει κάτι το πιο ανέφικτο σ’ αυτές, κάτι το πιο ακατάληπτο απ’ ό,τι στις ωραιότερες γοτθικές μορφές, αλλά και κάτι το πληρέστερο: μόλις και τις εννοούμε – αλλά ποτέ προηγουμένως δεν είχε συγκλονισθή έτσι με μια σωματική όψη το πνευματικό και σωματικό σε μας στην πιο βαθειά του ρίζα, εκεί όπου αυτά είναι ένα.  Αυτή η πληρότητα είναι ο τελευταίος λόγος του πολιτισμού, στον οποίον ριζώνουμε: εδώ δεν είναι ούτε η Δύση μόνη, ούτε η Ανατολή μόνη· κι ανήκουμε και στους δυό κόσμους.

       Ίσως αντιλαμβανόμαστε μιαν ολόκληρη μορφή, που εγείρεται μαρμάρινη μπροστά μας, ακόμα πάντα με μια ρομαντική ματιά.  Ίσως της δανείζουμε πάρα πολύ απ’ τη δική μας συνειδητότητα, απ’ τη δική μας «ψυχή».  Θέλουμε να προσέξουμε τον εαυτό μας, να μην αναμείξη τους ατελεύτητα διαφορετικούς κόσμους.  Αλλά και μια νηφάλια, εξαιρετικά προσεχτική ματιά, προσηλωμένη σ’ ένα απ’ αυτά τα συντρίμματα: έναν βραχίονα με το χέρι, έναν μισοαποκαλυμμένο ώμο, το ένα γόνατο μιας θεάς κάτω απ’ τη ρέουσα εσθήτα: ακόμα κι αυτή η νηφάλια, αρνούμενη κάθε αναπαλμό ματιά γεμίζει ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα με το αίσθημα αυτής της πληρότητας, στην οποία συμμετέχουν με την ίδια θαυμαστή εξίσωση πνεύμα και αίσθηση.  Αυτά τα χέρια, τόσο όμορφα όσο και ισχυρά, και τόσο χωρίς επίδειξη της ισχύος ή της ωραιότητας, πώς δικαιώνουν τον λόγο του Αναξαγόρα: ο άνθρωπος είναι το ευφυέστερο των ζώων γι’ αυτό: επειδή διαθέτει χέρια.  Πώς παίζει σ’ αυτά τα θαυμαστά όργανα του σώματος ο νους του Αναξαγόρα το ελεύθερο παιχνίδι του. Όργανα, εργαλεία, ναι, είναι, αλλ’ όχι πιο αμβλεία, όχι λιγότερο πνευματικά απ’ τις λέξεις.  Στη θέα αυτών των εύκαμπτων, κυοφορούντων την ισχύ, ευφυών ηγεμονικών μελών μάς αποκαλύπτεται, αναλάμποντας όπως μια σειρά από βουνοκορφές, ο φιλοσοφικός ιδεατός κόσμος των Ελλήνων.  Εδώ άγουν όντως τα πνευματικά και τα σωματικά ίχνη   έ ν α ν   δρόμο:  κι οδηγούν όλα στο σπήλαιο του λιονταριού.

(Συνεχίζεται)

Μετάφραση: Σταύρος Νικολαΐδης

Aμέθυστος

   
Advertisements

>ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ (4)

>

Συνέχεια από :Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010 
 Ira Progoff
1. ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ
Στα πλαίσια της αναγνώρισης αυτής της κατάστασης, ο δικαστής Carl Warren έκανε την σχετική του πρόταση, που ζητάει τη δημιουργία ενός νέου επαγγέλματος, για ανθρώπους που θα συμβούλευαν τους διευθυντές των επιχειρήσεων  σχετικά με το πως να χρησιμοποιούν τον πλούτο των εταιρειών τους, με τρόπο που να είναι και ηθικός και χρήσιμος για τον πολιτισμό.(Δες το έργο του Carl Warren: «Ο Νόμος πέρα από τον Νόμο», στο βιβλίο με τίτλο: «Κύρια ρεύματα στην σύγχρονη σκέψη», Ιανουάριος 1963, τόμος 19, Νο 3 σ.σ 55-60. Αυτό είναι το κείμενο της ομιλίας, στην οποία ο  δικαστής Warren έκανε την πρότασή του. Δόθηκε για πρώτη φορά στο δείπνο για την απονομή του βραβείου Louis Marshall του Εβραϊκού θεολογικού σεμιναρίου στην Αμερική, Νοέμβριος αρ.11, 1962). Κάνοντας την πρότασή του ο δικαστής Warren εξέφραζε την απογοήτευση ενός ευαίσθητου δικαστικού, που αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι αρκετό οι πολίτες να τηρούν το γράμμα του νόμου. Ένας πολιτισμός δεν ανθεί, εάν οι πολίτες του δεν αναλάβουν σπουδαίες δημιουργικές πράξεις,  που ο Pitirim Sorokin τις ονόμασε «αλτρουιστική συμπεριφορά», και που στόχος της είναι η εξύψωση της ανθρώπινης κοινότητας σαν συνόλου. Το πρόβλημα που πρέπει να εξετάσουμε, πάντως, και που τώρα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να το λύσουμε, είναι το ότι και αν ακόμη διοικητές επιχειρήσεων, σωματείων, κυβερνήσεων και άλλων επιπέδων της κοινωνικής ζωής  μάθουν από τους συμβούλους τους τι θα μπορούσε να είναι ένας δημιουργικός δρόμος κοινωνικής συμπεριφοράς, θα χρειάζονταν ακόμη την προσωπική ικανότητα της φαντασίας για να αναγνωρίσουν τις δυσκολίες του και να τον βαδίσουν ως το τέλος. Σε αυτό ακριβώς το έργο, πιστεύω ότι η ψυχολογία του βάθους βρίσκεται σε μία μοναδική θέση να συνεισφέρει τα μέσα για μια λύση αυτού του προβλήματος στην εποχή μας.
          Μία πλευρά του προβλήματος αυτού, που είναι ένα από τα κύρια ψυχολογικά δεδομένα του πολιτισμού μας, αφορά την συναισθηματική ζωή ανθρώπων που αντιμετωπίζουν με επιτυχία τον συναγωνισμό και φθάνουν σε μία υψηλή θέση στον τομέα της εργασίας τους. Στην επιχειρηματική κοινότητα, για παράδειγμα, η χαρακτηριστική κατάσταση για έναν άνθρωπο με ικανότητες είναι να κατακτήσει μία υψηλή διοικητική θέση, αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις του επαγγέλματος με ενθουσιασμό και αποτελεσματικότητα, αλλά να έχει ξηράνει την προσωπική του ζωή στο μεταξύ. Ενώ συγκεντρώνει την προσοχή του στα ψυχρά αντικειμενικά δεδομένα της οικονομικής ζωής, ο χώρος της προσωπικότητας στον οποίο δεσπόζουν τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις φθείρεται και εξαντλείται. Το αποτέλεσμα είναι ότι ένας άνθρωπος αρχίζει να αισθάνεται, αόριστα στην αρχή, αλλά σύντομα με πολύ πιεστικό τρόπο, ότι οι επαγγελματικές δραστηριότητες που συνήθιζαν να τον συνεπαίρνουν έχουν για κάποιο λόγο γίνει ανούσιες. Δεν έχουν πια νόημα για αυτόν, και βρίσκει τον εαυτό του να επαναλαμβάνει την φράση του Εκκλησιαστή: «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».   
         Αυτό δεν είναι απλώς ένα ζήτημα φιλοσοφικής προοπτικής, παρόλο που μπορεί να εκλογικευθεί και να διατυπωθεί με φιλοσοφικούς όρους. Είναι ζήτημα συναισθηματικής κενότητας, και τελικά ανίας και ψυχολογικών ενοχλήσεων. Εκφράζεται με σωματικά συμπτώματα, με την αναζήτηση πλαστών απολαύσεων, και, κυρίως με ένα αίσθημα πλήξης και κυνισμού, που υπάρχει στο βάθος όλων των προσωπικών σχέσεων. Αυτό το αίσθημα κάνει άδεια τη ζωή, και έχει γίνει ένα από τα σπουδαιότερα προβλήματα του σύγχρονου βιομηχανικού πολιτισμού. Με απλά λόγια, είναι η δυσκολία να βρεθεί ένας επαρκής αριθμός ατόμων, που θα είναι ικανά να λειτουργούν δημιουργικά σε θέσεις με αυξημένη υπευθυνότητα, από τη στιγμή που θα έχουν ξεπεράσει τον ανταγωνισμό και θα έχουν φθάσει εκεί.
           Στην προοπτική της ψυχοθεραπείας, βλέπει κανείς να εκδηλώνεται αυτή η αποτυχία με τρεις ιδιαίτερες μορφές: κατ’ αρχήν, στους ανθρώπους που φθάνουν στις υψηλότερες διοικητικές θέσεις, και έπειτα ανακαλύπτουν ότι αυτό το γεγονός δεν έχει τη σημασία που νόμιζαν ότι τους είχε υποσχεθεί, δεύτερον, στον αριθμό των ατόμων που βρίσκονται σε υψηλές θέσεις , και που μετρούν τα χρόνια μέχρι να πάρουν τη σύνταξή τους, και τρίτον, στη συγκινησιακή σύγχιση, τις καταθλιπτικές καταστάσεις και τις ενοχλήσεις που δοκιμάζουν οι γυναίκες αυτών των επιτυχημένων ανδρών.
           Έχει ιδιαίτερη ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν προβάλει την ευτυχία τους έξω από την παρούσα κατάσταση στην οποία ζουν, σε έναν μελλοντικό χρόνο, όταν θα έχουν αποσυρθεί από την δουλειά τους. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν φθάσει να πιστεύουν, ή να ελπίζουν, ότι το σημαντικό κομμάτι της ζωής τους θα αρχίσει αφού θα έχουν ολοκληρώσει την ενεργό επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
          Αυτό θυμίζει την μυθική αντίληψη ότι μία χρυσή εποχή θα έλθει πάλι στην γη σε κάποιον μακρινό μεσσιανικό χρόνο. Οι πιο ευφάνταστοι από αυτούς τους επιχειρηματίες αρχίζουν να σχεδιάζουν εκ των προτέρων ένα νέο τύπο εργασίας, στην οποία θα μπορούν να συμμετάσχουν όταν θα έλθει η μοιραία τους μέρα. Ελπίζουν με αυτόν τον τρόπο να αποφύγουν να πέσουν μέσα σε ένα κενό όταν έρθει ο καιρός να αποσυρθούν από την εργασία τους. Και στις δύο περιπτώσεις, είναι φανερό ότι το κύριο έργο της ζωής τους δεν έχει νόημα, και ακόμη λιγότερο αποτελεί έμπνευση για αυτούς, ενώ ακόμη το ζουν.
          Η τρίτη ένδειξη των συναισθηματικών προβλημάτων στα υψηλά επίπεδα του πολιτισμού μας είναι ο αριθμός των γυναικών των επιτυχημένων ανδρών που χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη, εξ’αιτίας της κενότητας που αισθάνονται στην ύπαρξή τους. Και από ψυχολογική και από πολιτιστική άποψη, αυτό είναι ένα πολύ σπουδαίο γεγονός. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ειδικά, η γυναίκα που βρίσκεται ξαφνικά σε αυτή την κατάσταση είναι πολύ συχνά ένα ευαίσθητο άτομο με πανεπιστημιακή μόρφωση, που αντιδρά στο γεγονός ότι η ζωή, στην οποία συμμετείχε «αντιπροσωπευτικά» μέσω του συζύγου της δεν έχει νόημα. Δεν έχει νόημα για αυτήν επειδή δεν έχει ουσιαστική σημασία για την ζωή του άνδρα της, παρά την έξαψη και την ένταση των χρονοβόρων δραστηριοτήτων που συνεπάγεται
          Συνήθως, όταν μία από αυτές τις γυναίκες έρχεται για ψυχολογική βοήθεια προκειμένου να δώσει ένα στήριγμα στις συγκινήσεις της, αυτό που χρειάζεται στη πραγματικότητα είναι η πνευματική τροφή, ειδικότερα, αυτό που έχει ανάγκη είναι η ψυχολογική ανάπτυξη των ικανοτήτων της για πνευματική αφύπνιση. Και, ως επί το πλείστον, βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά από τον άνδρα της, επειδή έχει αισθανθεί την πνευματική του ανάγκη και την έχει ερμηνεύσει σαν μία έλλειψη μέσα στην ίδια. Πολλές φορές μάλιστα συμβαίνει, πραγματικά, όταν αυτή κάνει ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της νοηματικής πληρότητας στην προσωπική της ανάπτυξη, αυτό να αποκτά έναν πνευματικό ρόλο για τον σύζυγό της και να ανοίγει μία πόρτα για αυτόν.
           Αυτά τα τρία είδη καταστάσεων είναι όλα ενδείξεις μιας τρομερής απώλειας ανθρώπινων δυνάμεων. Είναι μία απώλεια που συμβαίνει επειδή οι αξίες της ζωής στον σύγχρονο βιομηχανικό πολιτισμό είναι πολύ στενές και δεν φέρνουν στην επιφάνεια τις ευρύτερες δυνατότητες της προσωπικότητας. Είναι ένα επιτακτικό πρόβλημα για τον πολιτισμό μας, αλλά δεν θα πρέπει να περιμένουμε η απάντηση σε αυτό να βρεθεί με καινούργια κοινωνικά προγράμματα, ή με νέα δόγματα και ιδεολογίες που θα προέρχονται από τον χώρο της θρησκείας ή της πολιτικής. Οπωσδήποτε η λύση δεν βρίσκεται σε μία επιστροφή στις παραδοσιακές αντιλήψεις, ακόμη και αν ήταν δυνατή μία τέτοια επιστροφή για τον σύγχρονο άνθρωπο. Απαιτείται μία ευρύτερη ατμόσφαιρα πίστης και εμπειρίας, και ειδικότερα μία πιο ελεύθερη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία οι πολλές διαστάσεις της πραγματικότητας θα μπορούν να γίνουν γνωστές με περισσότερη πληρότητα.
          Η πιο επείγουσα ανάγκη είναι όχι μόνο να διευρυνθεί η συνείδηση της πραγματικότητας, αλλά επίσης να διευρυνθεί η ικανότητα της βίωσης των βαθύτερων επιπέδων της με τους συμβολικούς όρους που απαιτούνται. Το έργο μας στις σελίδες που ακολουθούν είναι να ερευνήσουμε τις ψυχολογικές αντιλήψεις και τις ψυχολογικές μεθόδους που θα κάνουν δυνατή την δημιουργία μιας τέτοιας ατμόσφαιρας στον σύγχρονο πολιτισμό, και να αυξήσουμε την ευαισθησία των ατόμων απέναντι στο βάθος και την πηγή της δημιουργικότητας.

Aμέθυστος

>Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ

>

Μερικές παρατηρήσεις στό περί ελευθερίας τού κ.Κλιματσάκη.


Ήδη από τήν γέννηση τής φιλοσοφίας ξεκινά η ένταση ανάμεσα στόν θεό τών φιλοσόφων καί στόν Θεό τής πίστεως. Ανάμεσα στούς θεούς τής θρησκευτικής μυθολογίας καί στόν θεό τής φιλοσοφικής γνώσεως. Αποτέλεσμα αυτής τής διαμάχης ήταν η σταδιακή αντικατάσταση τού μύθου μέ τό λόγο, πού είναι μέ τή σειρά του μιά νέα διάσταση τού μύθου. Η Δύση αρνούμενη αυτή τή νέα διάσταση ερμήνευσε κατ’αρχάς τόν λόγο σάν σκέψη καί σήμερα σάν λογική.

Ο αρχαίος πολιτισμός χάθηκε επειδή δέν κατόρθωσε νά ενώσει τελικώς τόν λόγο μέ τήν λατρεία -τό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τής ειδωλολατρείας, δηλ. οι θυσίες γιά νά κερδηθεί η ευμένεια τών θεών-.  Κάτι όμως πού κατόρθωσε ο χριστιανισμός καί διατήρησε κατά κάποιο τρόπο η ορθόδοξη εκκλησία. Ταυτίζοντας τόν θεό τών φιλοσόφων μέ τόν Θεό τής πίστεως, τόν Λόγο, ο χριστιανισμός ικανοποίησε καί επεκράτησε σέ ανατολή καί δύση. Η ορθοδοξία αρνήθηκε τήν μείωση τού Λόγου σέ λογική καί σκέψη πού επιδίωξαν οι αιρέσεις. Η Δύση τήν δέχτηκε, διότι ερμήνευσε μέ τή σειρά της τόν Λόγο σάν σκέψη, σάν λογική, σάν αυτοθεώρηση, καί τελικώς σήμερα σάν αυτο-συνειδησία.  Αναγκάστηκε δέ γρήγορα νά διακρίνει τήν πίστη, μέ τόν Αυγουστίνο, ορίζοντάς την μέ τήν κατηγορία τής σχέσης. Καθορίζοντας ταυτοχρόνως τό υπέρτατο είναι όχι μόνον σάν απόλυτη αυτάρκεια, κλεισμένη στόν εαυτό της, αλλά καί σάν σχέση, δημιουργική δύναμη, η οποία δημιουργεί «άλλο», τό στηρίζει καί τό αγαπά. Γιά νά γλιτώσει δέ τό σφιχταγκάλιασμα μέ τήν σκέψη υπερβαίνει τήν φιλοσοφία, ανακηρύσσοντας τήν αγάπη ανώτερη τής σκέψης.

Τοιουτοτρόπως ο θεός της «Μονάς εν Τριάδι» είναι σκέψη σάν μονάδα, ενότης καί σχέση σάν τριάδα, δηλ. μιά σχέση η οποία δέν διασπά τήν ενότητα. Η σχέση αντιθέτως μεταλλάσσει τήν έννοια τής ιεραρχίας μέσα στήν Αγία Τριάδα, πού είχε επινοήσει ο Ακινάτης.

Η φιλοσοφία όμως μένοντας ελέυθερη αυτονομείται, διαφοροποιείται μέ τήν εμφάνιση τής μοντέρνας συνειδήσεως καί η διαφορά βρίσκεται πλέον στήν ανακήρυξη τής υπερβατικής υποκειμενικότητος στήν μορφή τού ΕΓΩ σάν αρχή τής φιλοσοφίας. Η υπερβατικότης βρίσκεται τώρα στήν μεταμόρφωση τής συνειδήσεως σέ μιά συνείδηση καθοριζόμενη από τήν ιστορικότητα.

Αυτή η νέα αυτοσυνειδησία οδηγείται στό καθ’ομοίωσιν μέσω τής ιστορικής πράξεως.

Πώς πραγματοποιήθηκε αυτή η αλλαγή; Πραγματοποιήθηκε διότι, μετά τόν σκληρό αγώνα τής Ελληνικής φιλοσοφίας νά ξεχωρίσει τόν Νού από τήν γνώμη, τήν διάνοια, ο Καρτέσιος ξαναταύτισε τόν νού μέ τήν σκέψη καί τό εγώ, χάνοντας τήν πίστη τού Παρμενίδη στήν απόλυτη πραγματικότητα τού είναι καί τοποθετώντας στή θέση της τήν αμφιβολία, τό τίποτα. Επειδή όμως τίποτα δέν γεννιέται από τό τίποτα, δηλ. από τό μή-εγώ, υποκείμενο καί αντικείμενο τής σκέψης αναπόφευκτα είναι η ύπαρξή μου. Τό πρόβλημα πού έπρεπε νά λυθεί ήταν εκείνο τής ελευθερίας, διότι η θέση τού εγώ σκέπτομαι ήταν αξιωματική. Πρόβλημα πού λύθηκε μέ τήν πράξη καί τήν βούληση, τήν άλλη όψη τής ελευθερίας. Τό αδιέξοδο πρόβλημα πού δέν έχει λυθεί μέχρι σήμερα είναι ότι η βούληση σάν ιστορική πράξη, μεταλλάσσεται σέ βούληση γιά δύναμη.

Στήν Ανατολή η ελευθερία δέθηκε από τήν αρχή μέ τήν θέληση, η οποία διατηρεί τήν ελευθερία ελεύθερη νά βαδίσει τό δρόμο της, από – πρός.

ΤΟ ΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΑΙΡΕΣΕΩΣ. Π.χ. από τά ορατά στά αόρατα, από τά αισθητά στά νοητά, από τά κτιστά στά άκτιστα.

Άς δούμε τώρα μέ συντομία τήν μείωση τού Νού σέ συνείδηση, συγκρίνοντας τίς πρώτες αρχές τού Πλωτίνου καί τού Σέλλινγκ, μέ τήν ευγενική βοήθεια τού Werner Beierwaltes.

«O Σέλλινγκ συλλαμβάνει τό απόλυτο σάν σκέψη, δηλ. σάν ενέργεια τής νοήσεως, σάν αυτοσυνειδησία, αυτοβεβαίωση, σάν απόλυτη προσωπικότητα. Αυτό τό απόλυτο μπορεί νά προσεγγίσει καί τό Ένα καί τόν Νού (πνεύμα) τού Πλωτίνου.

Αυτό τό απόλυτο ταυτισμένο μέ τόν Θεό τοποθετεί τό Ένα τού Πλωτίνου σάν τό θεμέλιο καί τήν αρχή τής εσωτερικής κινήσεως, τής σκέψης, τού συστήματος .

Καί ακριβώς σ’αυτό τό σημείο αποκαλύπτεται η ριζική διαφορά μέ τήν πλωτινική έννοια τού Ενός. Γιά τό Ένα τού Πλωτίνου η απουσία σχέσεως είναι συστατικό του στοιχείο, δηλ. η μή-σκέψη, καθώς γιά τόν Πλωτίνο η σκέψη είναι ένας τρόπος τής πολλαπλότητος.

Όπως δηλώνει δέ καί ο J.M.Rist, «ΤΟ ΕΝΑ ΔΕΝ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ».

Έτσι λοιπόν οι διατυπώσεις τού Σέλλινγκ γιά τό απόλυτο συμπίπτουν στήν πραγματικότητα μέ τήν πλωτινική έννοια τού πνεύματος, εννοημένο σάν απόλυτο πνεύμα, δηλ. όχι ανθρώπινο, αλλά σάν τό πρώτο πού θεμελιώνει τόν άνθρωπο καί τόν κόσμο στό νοητό τους είναι.

Θά τό δούμε καλύτερα, αλλά πρίν άς προσέξουμε πώς η δυτική διανόηση ψάχνει γιά τό πρώτο θεμέλιο, προσπαθεί νά αποδείξει πώς τό πρόσωπο προηγείται τής ουσίας, επηρεασμένη σαφώς από τό πρωτείο τού πάπα. Έχει εισχωρήσει βαθειά στό αίμα τής Δύσεως, δέν αλλάζει.

Ο Πλωτίνος σκέφτεται τό ένα σάν ελεύθερο από μιά συγκεκριμμένη φόρμα, διότι οποιαδήποτε φόρμα θά μείωνε τήν καθολικότητα. Εάν τό προσδιορισμένο όν ανήκει στό πεπερασμένο, στό πέρας καί κάθε διακεκριμένο όν, διακρίνεται μέσω αυτού τού προσδιορισμού ή τής μορφής, από άλλα προσδιορισμένα όντα, τότε τό Ένα πρέπει νά αναλογίζεται σάν μή προσδιοριζόμενο, χωρίς φόρμα καί γι αυτό χωρίς πέρας, ά-πειρο. Τό ένα είναι «πρίν τού τί» καί γιαυτό τίποτα, όσον αφορά τό όν «ουδέν πάντων», διαφορετικό ουσιωδώς μέσω τού τίποτα, από όλο τό όν: «πάντων έτερον». Καί γι αυτό υπερούσιον.

Γιά τόν Σέλλινγκ τό απόλυτο ή ο θεός είναι ένας, τό ένα ή η αρχική ενότης, η απλή καί καθαρή, τίποτε άλλο παρά ταυτότης, η οποία δέν επιτρέπει νά παρουσιαστεί καμία διαφορά, δηλ. «απόλυτη αδιαφορία», η οποία εννοείται σάν ενότης χωρίς κανέναν περαιτέρω προσδιορισμό.

Η απόλυτη αδιαφορία, το αδιαφοροποίητο, το οποίο χαρακτηρίζει κατά τον Σέλλινγκ το απόλυτο, διαφέρει παρόλα αυτά από την απουσία ενυπάρχουσας σχέσεως στο ένα του Πλωτίνου, λόγω του ότι ο Σέλλινγκ δέχεται την ύπαρξη αντιθέτων μέσα στο απόλυτο, τα οποία αντιλαμβάνεται όμως σαν ξεπερασμένα. Η δύναμις της ομοιομορφίας σε ένα μοναδικό πράγμα που δρά στο απόλυτο, δέν επιτρέπει την παρουσία των αντιθέτων καθεαυτών, δηλ. σαν πεπερασμένα ή προσδιορισμένα, αλλά μεταμορφώνει αυτά τα ίδια σε «αδιάφορα» ή άπειρα. Εάν λοιπόν το απόλυτο είναι η α-διαφορία (η ενότης) της ταυτότητος και της διαφοράς, ο Σέλλινγκ δέν είναι υποχρεωμένος όπως ο Πλωτίνος να συλλάβει την σκέψη του απολύτου σαν έναν τρόπο της πολλαπλότητος και επομένως της διαφοράς. Το γεγονός πώς το απολυτο σκέπτεται, το φανερώνει σαν το «κεντρικό σημείο» το οποίο συνθέτει, το οποίο δέν επιτρέπει την διατήρηση της διαφοράς, καθότι παραμένει εις’ εαυτή.

Η σκέψη του απολύτου μπορεί να αναπαρασταθεί σα σκέψη του εαυτού του, αυτού του ιδίου. Το απόλυτο ή ο Θεός γνωρίζει τον εαυτό του. Η αυτογνωσία του είναι η άπειρη επιβεβαίωση του εαυτού του. Εξαιτίας δέ αυτής της αυτοβεβαιώσεως ο Θεός είναι, διότι το απόλυτο είναι η ολότης του όντος, «απόλυτο σύμπαν», δηλ. το σύμπαν μέσα στον ίδιο το Θεό. Αυτοστοχαζόμενος και γνωρίζοντας τον εαυτό του, ο Θεός βεβαιώνεται σαν απόλυτο όλον.

Ο Σέλλινγκ λοιπόν μεταμορφώνει μία αρνητική έννοια του απολύτου, σύμφωνα με την οποία είναι ταυτόσημο με τον μή-προσδιορισμό ή τον μή-περιορισμό μέσω  ενός άλλου, σε εκείνη την έννοια της στοχαστικής αυτο-βεβαιώσεως.»

Η μείωση λοιπόν της φιλοσοφίας σε ψυχολογία είναι συντελεσμένη, διότι αυτό που περιγράφει ο Σέλλινγκ είναι ο σύγχρονος εαυτός, το αληθινό εγώ, το self του Γιούνγκ. Και όπως είδαμε δέν είναι παρά ο νούς του Πλωτίνου. Και όπως είδαμε επίσης είναι υπερούσιος, είναι πρόσωπο.

Ο Θεός των φιλοσόφων ανέλαβε για άλλη μια φορά να σώσει τον άνθρωπο, μετά το θάνατο του Θεού.

Όποιος θέλει παίρνει.

Αμέθυστος

>Ο Γιανναράς δεν κρατά ούτε τα προσχήματα πλέον…

>

πηγή : ΡΕΣΑΛΤΟ


Οι «ανελέητα αμείλικτοι» της ειδωλολατρικής υμνολογίας δεν μπορούν να διακρίνουν τίποτα πέρα από τη μύτη τους και τα «οράματα» των ειδώλων τους και κυρίως των αφεντικών τους.
Ο Γιανναράς αποτελεί ένα «είδωλο» για αυτούς τους «ανελέητα αμείλικτους», αλλά και υμνητής των «οραμάτων» του άλλου «φιλοσόφου» της νεοταξικής κακουργίας και της «νταβατζίδικης» απληστίας: Του Αλαφούζου…
Γράφαμε στις 16 Ιουνίου 2010:

«Ο Γιανναράς ζητά «στιβαρά χέρια» και «κυβέρνηση «προσωπικοτήτων»: Εδώ συναντιέται με τον Καρατζαφέρη, ο οποίος αυτά τα «σενάρια» των «νταβάδων» τα έχει κυκλοφορήσει πρώτος στην αγορά, ακόμα και στα πρόσωπα…
Τα ίδια πρόσωπα, σχεδόν, προτείνει και ο Γιανναράς, προσθέτοντας και τον Βγενόπουλο!!!
Η ελληνική κοινωνία θα σωθεί, λοιπόν, σύμφωνα με το «φιλόσοφο» του Αλαφούζου, από «δύο στιβαρά χέρια»!»

Διαβάστε το άρθρο: «Γιανναράς: Ο υμνητής των μεταπρατών του χρήματος»

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4656

Σημείωση: στην ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση θα βρείτε τη λίστα όλων των άρθρων που έχουμε γράψει για το Γιανναρά, καθώς και το αποκαλυπτικό κείμενο:
«Γιανναράς: Υμνητής του ιμπεριαλιστικού οράματος Νταβούτογλου»

Σήμερα, πλέον, ο Γιανναράς δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα: Διαλαλεί ανοικτά και σε όλους τους τόνους τα «οράματα» του Αλαφούζου!!!!

Ο τελευταίος του «άθλος» είναι ο ύμνος προς τον γενίτσαρο της «εκσυγχρονιστικής» λαίλαπας: Τον Αλέκο Παπαδόπουλο!!!

Γράφει:

«O κ. Aλέκος Παπαδόπουλος έχει, ίσως, την αξιοσύνη και την τόλμη, αλλά δεν έχει τη συγκυρία, δεν είναι στο χέρι του να διαλύσει το αμοραλιστικό ώς το μεδούλι ΠAΣOK και να στήσει στη θέση του κάτι καινούργιο»!!!
ΕΔΩ:
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_08/05/2011_1295151

Στις 29 Μαρτίου 20011, Ο Αλέκος Παπαδόπουλος είχε δώσει συνέντευξη στους «Φακέλους» του Παπαχελά (Αλαφούζος) για να εμπορευτεί την κατάρρευση της κυβέρνησης και να σηματοδοτήσει την αναγκαιότητα μιας κυβέρνησης «προσωπικοτήτων» ή «εθνικής σωτηρίας»!!!



Διαβάστε το άρθρο:
«Ο πράσινος μικρός «Βοναπάρτης» μαζί με τον Παπαχελά!!!»
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5511

Σπεύδει ο Γιανναράς να χειροκροτήσει. Ό,τι προβάλλει ο Παπαχελάς το «τεκμηριώνει» ο Γιανναράς…
Το Νοέμβριο του 2010, ο Αλέκος Παπαδόπουλος Από το βήμα του «ΕΛΙΑΜΕΠ», ούτε λίγο ούτε πολύ, πρότεινε η Βουλή μέσα στο 2011 να συγκροτήσει μια επιτροπή πολιτικών και τεχνοκρατών, η οποία, αφού πρώτα θα συντάξει ένα σκληρό πρόγραμμα πενταετούς λιτότητας που θα περιλαμβάνει και τα μέτρα του μνημονίου, στη συνέχεια θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές για να «νομιμοποιήσει» με την ψήφο τού λαού την εξουσία της.

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος ζήτησε τότε με μελοδραματική υστερία, τη συστράτευση όλων των πολιτικών δυνάμεων του καθεστώτος για τη συγκρότηση ενός ΜΕΤΩΠΟΥ που θα υπερβαίνει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς και θα αναλάβει να προωθήσει τη βάρβαρη πολιτική που απαιτούν τα πλανητικά κέντρα εξουσίας.

Ζήτησε, δηλαδή, να καταργηθεί το Σύνταγμα, η Βουλή και τα κόμματα με την ΑΠΑΤΗ του «δημοκρατικού» ενδύματος: Η ίδια η Βουλή και τα κόμματα (τα δημοκρατικά ντεκόρ της νεοταξικής απάτης) να προωθήσουν το ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ: Αυτό που επιδιώκεται σήμερα…

Διαβάστε πιο αναλυτικά εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5150

Βάζει, λοιπόν, και τα φιλοσοφικά του «οράματα», ο Γιανναράς σε αυτά που ο «λαγός» Παπαδόπουλος τα ανήγγειλε πριν από ένα χρόνο και σήμερα επιδιώκεται η υλοποίησή τους…

Μόνο οι «ανελέητα αμείλικτοι» της τύφλωσης ή οι «μπράβοι» του καθεστώτος δεν είναι σε θέση να διακρίνουν το ρόλο των Αλαφούζειων «φιλοσόφων»…

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5649

>ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13, ΓΙΑ ΤΗΝ GOOGLE

>

Μπορεί νά χάσαμε τίς αναρτήσεις τής πιό σημαντικής ημέρας γιά τό ξύπνημα τών Ελλήνων.

Άς κρατήσουμε όμως μέ υπερηφάνεια τόν ειρηνικό λόγο τού μεγάλου δημοσιογράφου κ.Τσίμα : «Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν νά ζήσουν μαζί μας».

Όταν τόν ακούσαμε δακρύσαμε από συγκίνηση!!!

Αμέθυστος

>EDL: ‘Σπάμε το νόμο της σιωπής – Απαιτούμε δικαιοσύνη για την Charlene Downes’

>

  Αφιερωμένο στόν κ.Βερέμη

Συμμορίες βιαστών αποτελούμενες από μουσουλμάνους, κυρίως Ασιάτες ( και περισσότερο πακιστανικής καταγωγής), σπέρνουν τον τρόμο στην Μ. Βρετανία, καθώς δελεάζουν και παρασέρνουν στους δρόμους (‘street grooming’ – δίνοντας και ναρκωτικά) λευκά ανήλικα κορίτσια ηλικίας μεταξύ 11 και 16 ετών και τα χρησιμοποιούν ως «σκλάβες του σεξ».
Η αστυνομία, οι κοινωνικές υπηρεσίες και τα κατεστημένα media τροφοδοτούν μια κουλτούρα σιωπής, αποκρύπτοντας την θρησκεία, την φυλή και το θρησκευτικό – πολιτισμικό υπόβαθρο που γεννάει τέτοιες νοοτροπίες απέναντι στις λευκές γυναίκες.
Μέχρι και ο θιασώτης του πολυπολιτισμού, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης, των Εργατικών Τζακ Στρο, δήλωσε ότι τα νεαρά κορίτσια φαίνονται ως εύκολη λεία ή κρέας (‘easy meat’) για εκείνους που δεν βρίσκουν αλλού ‘διέξοδο’, καθώς οι πακιστανικής καταγωγής κοπέλες είναι απλησίαστες.
Η πιο φρικτή ιστορία είναι αυτή της 14χρονης Charlene Downes, από το Blackpool (Μπλάκπουλ), που στις 1 Νοεμβρίου του 2003, αφού χαιρέτησε την μητέρα της, βγήκε για μία βόλτα και «χάθηκε». Ήταν εξαφανισμένη για τρία ολόκληρα χρόνια. Μέχρι που οι αρχές ανακάλυψαν τη ανατριχιαστική αλήθεια. Ιορδανός μουσουλμάνος ιδιοκτήτης καταστήματος κεμπάπ την βίασε, την σκότωσε και μαζί με τον συνέταιρό του, έριξε το άψυχο σώμα της στην μηχανή του κιμά για να εξαφανίσει τα ίχνη.

Η οργάνωση English Defence League (E.D.L.) που μάχεται κατά της εξάπλωσης του ριζοσπαστικού Ισλάμ στην Μ. Βρετανία, διαμαρτύρεται για την σκόπιμη υποτίμηση της φρικτής είδησης από αρχές και ΜΜΕ, καθώς και τη σιωπή των ΜΜΕ στις εκδηλώσεις μνήμης και διαμαρτυρίας της οργάνωσης, για απόδοση δικαιοσύνης για τον χαμό της 14χρονης Charlene.
Αν το θύμα ήταν μουσουλμάνα ή μέλος της κάθε μειονοτικής ομάδας, είναι εγγυημένο ότι το έγκλημα θα ήταν συνεχώς στα πρωτοσέλιδα μέχρι να «αποδοθεί δικαιοσύνη». Αλλά η Charlene και η οικογένειά της ανήκουν στο πιο αναθεματισμένο τμήμα του πληθυσμού – την αγγλική εργατική τάξη – και έτσι τα πολιτικά ορθά φιλο-πολυπολιτισμικά μέσα ενημέρωσης δεν θέλουν να ξέρουν. Δεν θέλουν να αναγνωρίσουν ότι οι φερόμενοι δράστες του εγκλήματος ανήκουν στο πιο προστατευόμενο από το κράτος και ειδωλοποιημένο τμήμα του πληθυσμού – στους μουσουλμάνους.
Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ένα σημαντικό πρόβλημα με τους μουσουλμάνους παιδόφιλους που λυμαίνονται τις Αγγλίδες και τις κακοποιούν. Το παράδειγμα το παίρνουν από τον βίαιο παιδεραστή προφήτη τους Μωάμεθ. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι αυτή είναι η πραγματικότητα που βρίσκεται στο κέντρο της ισλαμικής παράδοσης και διδασκαλίας και όχι αυτό που τα πολιτικώς ορθά μέσα πλύσης εγκεφάλου μεταφέρουν. Όποιος έχει άμεση εμπειρία ζώντας κοντά στις αποικίες των μουσουλμάνων στη χώρα μας ξέρει ότι η επίσημη κυβερνητική γραμμή και τα μέσα ενημέρωσης λένε ψέματα για το Ισλάμ.
Η οικογένεια Downes είναι ευγνώμον στην EDL, και η μητέρα της Charlene εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της λέγοντας:
«Ο Θεός να σας ευλογεί. Είστε οι άγγελοι μας. . . Κάνετε πολύ καλή δουλειά. Μια δουλειά που η αστυνομία είναι ανίκανη να κάνει. . . Θα αγωνιστούμε, και θα αγωνιστούμε για δικαιοσύνη. «
Η ΕΙΔΗΣΗ:
Η μητέρα ενός 14χρονου κοριτσιού, της Charlene Downes, έκλαιγε στο δικαστήριο καθώς ο ιδιοκτήτης καταστήματος κεμπάπ ακουγόταν στην κασέτα με την μαγνητοφωνημένη συνομιλία, να λέει πως είχε τεμαχίσει την κόρη της και τοποθέτησε το σώμα της, «τα κόκαλα και όλα», σε μία μηχανή του κιμά.
Η Karen Downes κατέρρευσε στην αίθουσα του δικαστηρίου, καθώς ακουγόταν η ανατριχιαστική συνομιλία μεταξύ του ιδιοκτήτη του καταστήματος fast-food και ενός άλλου εργαζόμενο στο Μπλάκπουλ κατά τη δίκη του Iyad Albattikhi.
Η κόρη της κ. Downes, η Charlene, «εξαφανίστηκε από προσώπου γης» πριν από τρία χρόνια αφού χεραίτησε την μητέρα της.
Κανένα ίχνος της δεν βρέθηκε και η αστυνομία και η οικογένειά της οδηγήθηκαν στο «αναπόφευκτο συμπέρασμα» ότι ήταν νεκρή.
Η Charlene ήταν γνωστό ότι μαζί με έναν αριθμό νεαρών λευκών κοριτσιών μαζεύονταν γύρω από μια περιοχή καταστημάτων φαστ-φουντ που είχαν Ασιάτες, στην παραθαλάσσια πόλη Lancashire.
Ο εισαγγελέας υποστηρίζει ότι η Charlene σκοτώθηκε από τον Albattikhi, 29 ετών, ιδιοκτήτη του καταστήματος κεμπάπ ‘Funny Boyz’ και ότι υπερηφανευόταν ότι έκανε σεξ με το κορίτσι.
Μια μαγνητοφωνημένη συνομιλία μεταξύ του Albattikhi και του συνεργάτη και συν-κατηγορούμενού του, Μοχάμεντ Reveshi, 50 ετών, σχετικά με το πώς το σώμα του κοριτσιού πετάχτηκε μετά τη δολοφονία της, ακούστηκε στο δικαστήριο.
Εκεί ακούγεται ο Reveshi να λέει: «Τα μεγάλα κόκαλά της μπήκαν στη μηχανή, επίσης, το ξέρεις έτσι δεν είναι;» και ο Albattikhi απάντησε: «τα κόκαλά της; Τα έβαλες . . . μέσα στη μηχανή;» «Ναι«, λέει ο Reveshi.
Περισσότερες από 52 ηχογραφημένες συνομιλίες βρέθηκαν ύστερα από μυστική επιτήρηση του σπιτιού και του αυτοκινήτου του Reveshi μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου του 2004 από την ομάδα έρευνας της αστυνομίας που δημιουργήθηκε μετά από την εξαφάνιση της Charlene το Νοέμβριο του 2003.
Οι ένορκοι άκουσαν σε μία συνομιλία ο Reveshi να λέει στο συνεργάτη του: «Λοιπόν, ελπίζω να το έκανα σωστά. . . νόμισε ότι με είδε να κόβω το σώμα της επάνω στη μηχανή.
«Θυμάστε ότι αιμορραγούσε μέχρι θανάτου;» «Ναι», απάντησε ο Albattikhi. «Λοιπόν, αυτή τα έκανε τόσο χάλια», πρόσθεσε ο Reveshi. Αργότερα, στα πρακτικά ο Reveshi λέει: «Η τελευταία τότε, ήταν η τελευταία βαθιά και μετά ήταν η [καρδιά]. . . αυτό τη σκότωσε τελικά».
Η English Defence Leagueετοιμάζει επίσκεψη – εκδήλωση κατά της διάδοσης του ριζοσπαστικού Ισλάμ στις 28 Μαΐου, στο Μπλάκπουλ (Blackpool), στην παραθαλάσσια αυτή πόλη της Αγγλίας, που έγινε γνωστή από την ανατριχιαστική δολοφονία της νεαρής Charlene Downes.
Η Charlene εξαφανίστηκε το 2003, και από την έρευνα προέκυψε ότι το σώμα της είχε τοποθετηθεί στη μηχανή του κιμά σε ένα κατάστημα που πουλάει κεμπάπ στο Μπλάκπουλ, το οποίο αναγνωρίστηκε από την αστυνομία ως ένα από τα πολλά ‘φαστφουντάδικα’ στην πόλη όπου είναι κέντρο σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
Η αστυνομία του Lancashire παρακώλυσε την έρευνα για τη δολοφονία της Charlene, και κατέβαλε στους δύο κατηγορούμενους το ποσό των £ 250.000 περίπου στον καθένα ως «αποζημίωση».
Σύμφωνα με την ανακοίνωση: Η English Defence League, μαζί με τους Casuals United, θα συνεχίσει να υποστηρίζει τον αγώνα της οικογένειας Downes για δικαιοσύνη.
Θα συνεχίσουμε να αποκαλύπτουμε το μίσος και τη μισαλλοδοξία που το ριζοσπαστικό Ισλάμ εξαπλώνει στη χώρα μας.
Θα μιλήσoυμε εναντίον των μουσουλμανικών συμμοριών βιαστών, εναντίον των πολιτικών που τους καλύπτουν έως και κατά των θρησκευτικών γραφών που τους ‘εμπνέουν’.
Δεν θέλουμε αυτό το μίσος στη χώρα μας. Και δεν φοβόμαστε να σταθούμε απέναντί του.
Η English Defence League προσκαλεί τον κάθε ένα και όλυς να παρακολουθήσουν την εκδήλωσή μας κατά του ριζοσπαστικού Ισλάμ το Σάββατο 28 Μαΐου στο Μπλάκπουλ.
Δεν ζητιανεύουμε για τη δικαιοσύνη, λέμε στις αρχές σε όλη τη χώρα (και σε αυτή την περίπτωση κυρίως στην αστυνομία του Lancashire) ότι θα πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν τη δουλειά τους, και να την κάνουν σωστά, χωρίς φόβο ή εύνοια, χωρίς προκατάληψη ή δειλία, λόγω της ‘πολιτικής ορθότητας’. Πρέπει να επιβάλουν το νόμο και να πατάξουν όλη αυτή την κατάταξη με τα νεαρά κορίτσια που ‘ψαρεύονται’ από βρώμικους, διεστραμμένους και διεφθαρμένους μουσουλμάνους βιαστές.
Η αστυνομία, οι τοπικές αρχές, οι οργανισμοί προστασίας των παιδιών, και οι κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει όλοι να ξυπνήσουν μπροστά σε αυτήν την απειλή, και να αρχίσουν να κάνουν κάτι γι ‘αυτό.
Ακούστε όλοι σας …..
Δεν θα αφήσουμε τα ζητήματα όπως αυτό να μπει βιαστικά κάτω από το χαλί. Ο καθησυχασμός των βιαστών δεν βοηθάει την λεγόμενη «συνοχή της κοινότητας». Κανείς δεν θα φιμώσει τις νόμιμες ανησυχίες των ανθρώπων που είναι πρόθυμοι να σταθούν δημόσια απέναντι σε αυτή τη διαφθορά. Οι απλοί άνθρωποι έχουν τόσο βαρεθεί, έχουν τόσο απογοητευθεί και θυμώσει με την χρόνια αμέλεια από τις αστυνομικές δυνάμεις που έχουν κάνει ελάχιστα για να σταματήσουν αυτοί οι αηδιαστικοί και αποτρόπαιοι βιασμοί νεαρών κοριτσιών από μουσουλμάνους, άνδρες – τέρατα που τις βλέπουν σαν θήραμα, είτε ως » εύκολο κρέας «.
Έτσι, για να μιλάμε καθαρά, αυτή δεν είναι μια στιγμή θυμού, – είναι μια στιγμή απόλυτης σαφήνειας! Δεν θα υπάρξει ανοχή για βιασμούς η κακοποιήσεις και δολοφονίες ευάλωτων παιδιών. Δεν υπάρχει ανοχή για αυτά τα διεφθαρμένα τέρατα. Οι φωνές μας θα ακουστούν δυνατά και ξεκάθαρα …..

>"Προσχωρούμε στη νεο-Οθωμανική Αυτοκρατορία"

>

Ανομολόγητους χειρισμούς σε καίρια εθνικά θέματα καταλογίζει στο υπουργείο Εξωτερικών ο πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων

Δριμύτατη επίθεση κατά του υπουργείου Εξωτερικών και του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, εξαπέλυσε με επιστολή του ο πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων, πρέσβης Θ. Δασκαρόλλης, κάνοντας λόγο για ανομολόγητους χειρισμούς σε καίρια εθνικά θέματα από παραθεσμικούς μηχανισμούς και «όχι με το αζημιώτο».
Ως αποτέλεσμα αυτών των χειρισμών, όπως σημειώνεται, είναι να «βιώνει η χώρα άμεσα τις οδυνηρές και καταστροφικές συνέπειες της διπλωματικής και οικονομικής διαπραγματευτικής ανικανότητας των κυβερνώντων».
Διπλωματικοί κύκλοι, όπως σημειώνεται σε δημοσίευμα της «Ελευθεροτυπίας», εκτιμούν ότι ο πρέσβης στέλνει το μήνυμα πως η διπλωματική διπλωματική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών διαλύεται «όχι λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά λόγω της συγκεκριμένης εξωτερικής πολιτικής «μη επιβάρυνσης» των σχέσεών μας με την Τουρκία. Χάριν της πολιτικής του κατευνασμού και της εκχώρησης κυριαρχίας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων».
Ας κλείσουμε τις πρεσβείες
«Αφού τα βρίσκουμε με τους Τούρκους, γιατί να έχουμε πρεσβείες στη Χιλή, στο Περού ή στο Καζακστάν. Θα ‘χει η Τουρκία εκεί για μας, αφού προσχωρούμε στη νεο-Οθωμανική Αυτοκρατορία», επισημαίνεται.
Επισημαίνει ακόμα ότι η κατάργηση ελληνικών διπλωματικών και προξενικών αρχών θα εξοικονομήσει ελάχιστα σε σύγκριση με όσα θα μπορούσε να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό και έχει τεράστιο κόστος, διπλωματικό και πολιτικό. «Τη διεθνή απομόνωση της χώρας», υπογραμμίζει.
«Οι ελληνικές πρεσβείες και τα προξενεία αντιμετωπίζονται σαν σχολάζουσες «αντιπαραγωγικές» ΔΕΚΟ. Οι εκάστοτε πολιτικοί μας προϊστάμενοι είναι αυτοί που απαξίωσαν την παραγωγή εξωτερικής πολιτικής από τη διπλωματική υπηρεσία. Εμφανίστηκαν παντογνώστες και με προκατασκευασμένες θέσεις, ενεθάρρυναν την αυτολογοκρισία στα τηλεγραφήματα και τις αναφορές μας», συνεχίζει.
Αναξιοποίητοι οι διπλωμάτες
Η επιστολή καταλήγει με έμμεσες βολές κατά του πρωθυπουργού, καθώς γίνεται αναφορά σε κατά καιρούς ρήσεις του Γιώργου Παπανδρέου.
«Κατά παραγγελίαν απόντες από τις εξελίξεις, με απαξιωμένη τη θεσμική υποχρέωση λόγου και πρότασης, οι Έλληνες διπλωμάτες δεν αξιοποιούμαστε ούτε ως εναργείς φορείς εθνικού αντιλόγου στη διεθνή διαπόμπευση και δαιμονοποίηση της χώρας, για την οποία μείζονα ευθύνη έχουν τουλάχιστον επιπόλαιες κυβερνητικές διακηρύξεις περί «Τιτανικού», μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και περίπου αναγόρευσης της πατρίδας μας σε κοιτίδα της διαφθοράς», σημειώνεται.
Ουδέν σχόλιον
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβεκούρας, αρνήθηκε να σχολιάσει την επιστολή και περιορίστηκε να επαναλάβει, παραπέμποντας «σε κάθε δήλωση και κάθε συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών», ότι «δεν υπάρχει καμία πολιτική κατευνασμού, καμία απεμπόληση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας».
Η επιστολή απεστάλη στους συναδέλφους του εν όψει της τρίωρης στάσης και της συγκέντρωσης που πραγματοποιούν τη Δευτέρα 16 Μαΐου στο προαύλιο του υπουργείου Εξωτερικών στη 1 μ.μ., την ώρα που ο υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δρούτσας, θα δέχεται στο γραφείο του τον υφυπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας.
Η πρόθεση είναι οι στάσεις να επαναλαμβάνονται και οι διπλωμάτες να μπαίνουν στο κάδρο (τηλεοπτικό και όχι μόνο) κάθε φορά που ο υπουργός θα δέχεται στο γραφείο του κάποιον ξένο αξιωματούχο.