>Ο Αντίχριστος του ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ ΣΟΛΟΒΙΕΦ (2)

>

Συνέχεια από : Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Σ(τρατηγός) -Βεβαίως – Ο διάβολος δεν θα ήταν ο διάβολος εάν έπαιζε με ανοιχτά χαρτιά!

Π(ολιτικός): Φοβούμαι όμως παρ’όλα αυτά πως δεν είναι όλοι οι Χριστιανοί απατεώνες και επομένως σύμφωνα μέ την άποψή σας, αντίχριστοι. Ίσως εξαιρούνται μόνον οι ασυνείδητες λαϊκές μάζες, εάν υπάρχουν ακόμη στον χριστιανικό κόσμο. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να εγγράψουμε ανάμεσα στους αντιχρίστους εκείνα τα πρόσωπα, και στην Γαλλία και σε μας, τα οποία τα δίνουν όλα για τον Χριστιανισμό, οι οποίοι αναδεικνύουν τον Χριστιανισμό σε ένα ιδιαίτερο επάγγελμα και καταλήγουν να κάνουν το Χριστιανικό όνομα ένα δικό τους μονοπώλιο η μια δική τους τιμή. Αυτά τα πρόσωπα ανήκουν σήμερα σε ένα από τα δύο στρατόπεδα τα οποία είναι εξίσου ξένα πρός το πνεύμα του Χριστού, όπως ελπίζω. Είναι εκείνοι οι Φανατικοί οι οποίοι θα ήθελαν να ξαναζωντανέψουν την Ιερή Εξέταση και να οργανώσουν σφαγές για θρησκευτικούς λόγους, όπως επίσης και οι ήρεμοι και άξιοι καθολικοί αξιωματούχοι οι οποίοι κάθε τόσο εκφράζουν τα καλύτερα τους συναισθήματα με την ευκαιρία κάθε αποθεώσεως μεγάλων εγκληματίων, ή επίσης εκείνοι οι καινούργιοι ασκητές που νηστεύουν και μένουν άγαμοι και οι οποίοι μοιάζουν να έχουν ανακαλύψει την αρετή και την συνείδηση σαν ένα είδος Αμερικής, χάνοντας ταυτόχρονα την εσωτερική τους δικαιοσύνη, το εσωτερικό τους μέτρο και κάθε κοινό αίσθημα. Οι πρώτοι προκαλούν ηθική ναυτία και οι δεύτεροι ακόμη και την φυσική αποστροφή.

Σ(τρατηγός)- Ναι. Στο παρελθόν ο Χριστιανισμός υπήρξε για μερικούς ακατανόητος και σε άλλους ζηλευτός. Μόνον τώρα όμως κατορθώσαμε να τον κάνουμε απωθητικό και θανάσιμα βαρετό. Φαντάζομαι πως τρίβει τα χέρια του από χαρά ο διάβολος και κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια του με τόση επιτυχία που βλέπει. Απίστευτο.

Κ(υρία) – Αυτός είναι ο αντίχριστος λοιπόν γιά σάς;

Κύριος Ζ.- Όχι, όχι. Απλώς έχουμε εδώ μερικές νύξεις οι οποίες εξηγούν τήν ουσία του, αλλά αυτός ο ίδιος μένει ακόμη νά έλθει.

Κ.- Εξηγηθείτε λοιπόν μέ τον πιό απλό τρόπο.

Κύριος Ζ. – Δέν μπορώ νά σάς υποσχεθώ απλότητα. Δέν είναι εύκολο νά κεντράρουμε μέ τή μία τήν αληθινή ουσία καί δέν υπάρχει τίποτε χειρότερο από τήν φαινομενική, τήν τεχνητή, τήν ψεύτικη. Ένας φίλος μου επαναλάμβανε : η υπερβολική απλότης κάνει ζημιά.

Κ.- Ούτε καί αυτό είναι τόσο απλό.

Σ.- Πολύ πιθανόν νά σημαίνει τό ίδιο μέ τήν λαϊκή παροιμία: Μιά κάποια απλότης είναι χειρότερη από τήν κλεψιά.

Κύριος Ζ. – Πράγματι, έτσι είναι ακριβώς.

Κ.- Τώρα καταλαβαίνω και εγώ.

Κύριος Ζ.- Κρίμα που δέν μπορούν αν εξηγήσουν όλον τον αντίχριστο όλες οι παροιμίες

Κ.- Οπότε εξηγηθείτε όπως μπορείτε.

Κύριος Ζ.- Πρώτα από όλα πέστε μου αν δέχεστε την ύπαρξη του κακού στον κόσμο.

Κ.- Θα ήθελα να μήν το δεχθώ αλλά πρέπει να το κάνω με βαριά καρδιά. Κάτι το οποίο δέν σημαίνει μόνον τον θάνατο: απο αυτό το κακό δέν υπάρχει σωτηρία. Πιστεύω πώς «ο τελευταίος εχθρός που θα διαλυθεί είναι ο θάνατος» (1 Κορ. 15,26) αλλά μέχρι τότε είναι ξεκάθαρο πώς το κακό δέν είναι μόνο δυνατό αλλά και πιό δυνατό του καλού.

Κύριος Ζ.- (στρεφόμενος πρός τον στρατηγό)- Εσείς τί σκέπτεστε;

Στρατηγός.- Εγώ δέν φοβήθηκα απέναντι στις σφαίρες ούτε απέναντι στις βόμβες και δέν θα κάνω πίσω ούτε απέναντι απο προβλήματα ακόμη πιό λεπτά! Είναι σίγουρο πώς το κακό υπάρχει στην πραγματικότητα όσο και το καλό. Υπάρχει ο Θεός και υπάρχει και ο διάβολος, φυσικά για όσο ο Θεός του το επιτρέψει.

Π.- Για την ώρα δέν θέλω να δώσω καμμία απάντηση. Η γνώμη μου δέν πάει μέχρι την ρίζα των πραγμάτων και όσων αφορά την πλευρά εκείνη του θέματος που βλέπω καθαρά, σας την είπα χτές. Είμαι όμως περίεργος να γνωρίσω τις γνώμες σας. Ο τρόπος σκέψεως του πρίγκιπος μου είναι ολότελα κατανοητός, καταλαβαίνω δηλαδή πως εκεί δέν υπάρχει αυθεντική σκέψη αλλά απλώς μια γυμνή απαίτηση. Φυσικά η θετική θρησκευτική άποψη είναι πιό πλούσια σε περιεχόμενο και με ενδιαφέρει περισσότερο. Μέχρι τώρα όμως τη γνώρισα μόνο στην επίσημη εκδοχή της, την γραφειοκρατική, η οποία δέν με ικανοποιεί. Θα ήθελα πάρα πολύ να ακούσω επιτέλους ένα κανονικό ανθρώπινο λόγο και όχι αφηρημένους σχολαστικισμούς πάνω στο θέμα.

Κύριος Ζ- Ανάμεσα σε όλα τα άστρα που υψώνονται στον διανοητικό ορίζοντα ενός ανθρώπου που διαβάζει με προσοχή τα ιερά μας βιβλία, νομίζω πώς δέν υπάρχει κάτι πιό εκπληκτικό και φωτεινό απο εκείνο που λάμπει μέσα στον εξής ευαγγελικό λόγο «πιστεύετε πώς ήρθα να φέρω την ειρήνη πάνω στη γή; όχι, σας λέω, αλλά χωρισμό»! (Λουκ. 12,51). Ήρθε για να φέρει πάνω στη γή την αλήθεια και αυτή,όπως και το καλό, πάνω απο όλα χωρίζει.

Κυρία.- Είναι κάτι που πρέπει να εξηγηθεί και γιατί τότε ο Χριστός ονομάσθηκε ο πριγκιπας της ειρήνης; Γιατί αυτός ο ίδιος είπε πώς οι εργαζόμενοι την ειρήνη θα ονομασθούν Υιοί Θεού;

Κύριος Ζ.- Και εσείς είστε τόσο καλή ώστε επιθυμείτε και εγώ να αξίζω αυτή την υπέρτατη αξιομισθία ενώνοντας τα χωρία που αντιφάσκουν;

Κ – Ακριβώς.

Κύριος Ζ- Τότε πρέπει να έχετε κατα νού πως μπορούν να συμφιλιωθούν μόνο εάν χωρίσουμε την ειρήνη την αγαθή και την αληθινή απο την κακή ειρήνη ή την ψεύτικη. Αυτή η διάκριση εκφράστηκε άμεσα απο Εκείνον τον ίδιο, ο οποίος έφερε στον κόσμο την αληθινή ειρήνη και την αγαθή εχθρότητα : «σας αφήνω την ειρήνη, σας δίνω την ειρήνην τη δική μου, δέν σας τη δίνω όπως τη δίνει ο κόσμος» (Ιωάνν. 14,27).

Υπάρχει λοιπόν καλή ειρήνη, του Χριστού, βασισμένη στον χωρισμό που έφερε ο Χριστός πάνω στη γή, στο χωρισμό ανάμεσα στο καλό και το κακό, ανάμεσα στην αλήθεια και στο λάθος, καθώς υπάρχει και μιά άλλη ειρήνη, η κοσμική ειρήνη, βασισμένη στο μπέρδεμα ή στην εξωτερική ένωση αυτού που εσωτερικά πολεμάται αλληλοδιαδοχικά!

Κ.- Πώς αποδεικνύετε τήν διαφορά ανάμεσα στήν καλή καί στήν κακή ειρήνη;

Κύριος Ζ.-Στήν πνευματική διαμάχη όπως καί στήν πολιτική, καλή ειρήνη είναι εκείνη η οποία συντελείται όταν ο σκοπός τού πολέμου έχει κερδηθεί.

Κ.-Αλλά σέ τελική ανάλυση, γιατί τό καλό καί τό κακό μάχονται μεταξύ τους; Υπάρχει κάποια ανάγκη γιά νά κάνουν πόλεμο; Κι έπειτα είναι δυνατός ανάμεσά τους ένας αληθινός πόλεμος, σώμα μέ σώμα; Στούς συνηθισμένους πολέμους, όταν η μία πλευρά αρχίζει νά υπερέχει, η άλλη προσπαθεί νά ενισχυθεί καί η διαμάχη κρίνεται μέ αληθινές μάχες, μέ σφαίρες καί βόμβες. Αυτό όμως δέν μπορεί νά συμβεί στή μάχη ανάμεσα στό καλό καί στό κακό : διότι όταν τό καλό μέρος δυναμώνει, τό κακό αμέσως αδυνατίζει κι έτσι δέν μπορούμε νά φτάσουμε σέ μιά αληθινή διαμάχη μεταξύ των, έτσι ώστε όλο το πράγμα νά καταλήγει σάν μιά εικόνα. Γιαυτό καί τό μόνο πού μπορεί νά μάς ενδιαφέρει είναι η αύξηση τού καλού στούς ανθρώπους, έτσι ώστε αυτομάτως τό κακό νά ελαττούται.

Κύριος Ζ.- Δηλ. κατά τήν γνώμη σας αρκεί οι καλοί νά γίνουν ακόμη πιό καλοί γιά νά χάσουν οι κακοί την δύναμή τους ώστε στό τέλος νά γίνουν καλοί μέ τήν σειρά τους; Έτσι δέν είναι;

Κ.- Ναί, έτσι νομίζω.

(Συνεχίζεται)

Aμέθυστος

>Ο Αντίχριστος του ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ ΣΟΛΟΒΙΕΦ

>

Είναι μια ριζική προσπάθεια ερμηνείας του κακού που κυριαρχεί μέσα στον κόσμο και στην Ιστορία, δηλ.του αντιχρίστου. Είναι το τελευταίο γραπτό του Solovieν, του 1900, το οποίο εκδόθηκε λίγους μήνες πρίν τον θανατό του!

Τρίτος διάλογος.

Συγκεντρωνόμαστε όλοι μας, συμφωνώντας, στο πάρκο, πιο νωρίς απο το συνηθισμένο για να μην αναγκαστούμε να κλείσουμε βιαστικά την συζήτηση. Περιέργως είμαστε όλοι μας πιο σοβαροί.

Π(ολιτικός) – (στον κύριο Ζ). Νομίζω πως είχατε κάποιες αντιρρήσεις η παρατηρήσεις σε όσα ειπώθηκαν.

κ.Ζ – Ναί, όταν αφορά τον ορισμό σας πως η παγκόσμια πολιτική είναι ένα σύμπτωμα προόδου. Μου ήρθαν στον νου τα λόγια ενός προσώπου του Τουργκένιεφ στο «καπνός» πως «η πρόοδος είναι ένα σύπτωμα». Δεν ξέρω τι ήθελε να πεί εκείνο το πρόσωπο, αλλά το νόημα εκείνης της φράσεως μού φαίνεται ξεκάθαρο. Η πρόοδος είναι πραγματικά ένα σύμπτωμα.

Π – Τίνος πράγματος;

κ.Ζ – Είναι μια ευχαρίστηση η συνομιλία με έξυπνα πρόσωπα : ήμουν έτοιμος να προχωρήσω την συζήτηση σ’αυτή την διεύθηνση. Σκέπτομαι πως η πρόοδος, δηλαδή μια φανερή και επιταχυνόμενη εξέλιξη, είναι πάντοτε ένα σύμπτωμα του τέλους.

Π – Εάν ομιλούμε για μια προοδευτική παράλυση, για παράδειγμα, σίγουρα έχουμε ένα σύπτωμα του τέλους, το καταλαβαίνω. Αλλά γιατί η πρόοδος του πολιτισμού η της καλλιέργειας πρέπει να είναι απολύτως ένα σύμπτωμα του τέλους;

κ.Ζ – Δεν είναι τοσο ξεκάθαρο όπως στην παράλυση, αλλά έτσι είναι.

Π – Είναι ξεκάθαρο πως εσείς είστε σίγουρος, αλλά για μένα δεν είναι καν κατανοητό περί τίνος πράγματος είστε σίγουρος. Και για να αρχίσουμε, μετά το κομπλιμέντο σας, επαναλαμβάνω την απλή ερώτηση που σας φάνηκε έξυπνη. Μιλάτε για σύμπτωμα του τέλους. Τέλους τίνος πραγμάτος; Αναρωτιέμαι.

κ.Ζ – Τέλους εκείνου για το οποίο μιλούσαμε. Μιλούσαμε περί της Ιστορίας της ανθρωπότητος , της Ιστορικής εξελίξεως που χωρίς αμφιβολία έχει έναν επιταχυνόμενο ρυθμό και πλησιάζει στην διάλυση, είμαι σίγουρος.

Κ(υρία) – Αυτό είναι το τέλος τού κόσμου, έτσι δεν είναι; Είμαι πολυ περίεργη.

Σ(τρατηγός) – Να λοιπόν που φθάσαμε στο πιο σημαντικό πράγμα.

Π(ρίγκιπας) – Υποθέτω δεν θα ξεχάσετε ούτε τον αντίχριστο!

κ.Ζ – Οπωσδήποτε, σ’αυτόν ανήκει η πρώτη θέση.

Πρ. – Λυπάμαι αλλά πρέπει το συντομότερο να επιστρέψω στο σπίτι.

Κ. – Γιατί τόση βιασύνη ξαφνικά; Ομολογείστε πως αυτός ο αντίχριστος σας τρόμαξε ξαφνικά.

Πρ. – Έχω επείγουσες δουλειές αλλά επιπλέον δέν θα χάσω τον χρόνο μου συζητώντας για πράγματα που ίσως ενδιαφέρουν μόνον τους παπούα.

Κ – Γιατί θυμώνεται; Μπορείται να επιστρέψεται μετά τη συζήτηση για τον αντίχριστο στο σπίτι σας. Το σπίτι σας είναι δίπλα.

Πρ. – Πολύ καλά, επιστρέφω.

Σ – (μετά την αναχώρρηση του πρίγκιπος, γελώντας)- ο γάτος ξέρει τι κρέας έφαγε!

Κ. – Σκέφτεστε πώς ο πρίγκιπας μας είναι ο αντίχριστος ;

Σ – Όχι προσωπικός. Αλλά βρίσκεται σε αυτή τη γραμμή. Ήδη ο Απόστολος Άγιος Ιωάννης έγραψε «Τεκνία, όπως έχετε ακούσει, ο αντίχριστος έρχεται, και μάλιστα ήδη απο αυτά υπάρχουν πολλοί αντίχριστοι» (1Ιωάν 2,18)

Ακριβώς είναι ένας απο τους πολλούς.

Κ(υρία) – Αναμεσα στους πολλούς μπορεί και να κατέλειξε κατα τύχη. Χωρίς να το θέλει. Ακολουθώντας την επιθυμία του να είναι της μόδας. Γι’αυτόν μπορεί να είναι ένα είδος τιμής να ανήκει στην μόδα, στην άρχουσα τάξη, σαν να περνά ένας φαντάρος στον βαθμό του αξιωματικού.

Π – Ψυχολογικά μπορεί νά είναι ακριβές, αλλά και πάλι δέν καταλαβαίνω τον θυμό του. Εγώ, π.χ δέν πιστέυω σε κανένα Μυστικισμό, και παρ’ολα αυτά δέν με εκνευρίζει και μάλιστα με ενδιαφέρει, απο την ανθρώπινη οπτική γωνία και μόνο. Γνωρίζω ότι για πολλούς είναι ένα πράγμα πολύ σοβαρό, και γι’αυτό μάλλον εδώ βρίσκει έκφραση μία κάποια πλευρά της ανθρώπινης φύσεως, που έιναι ατροφική ίσως σε μένα, αλλά παρ’ολα αυτά διατηρεί και για μένα ένα αντικειμενικό ενδιαφέρον.

Κ – Όταν πρόκειται για την θρησκεία τα πράγματα υπερβαίνουν το αντικειμενικό ενδιαφέρον. Οι άνθρωποι καταθέτουν την ψυχή τους, όχι την περιέργεια τους και συνεπώς παρεξηγούνται :

Π – Μα ποιά παρεξήγηση ! Εγώ σαν τον αγαπημένο μου ποιητή τον Lucrezio κατηγορώ την θρησκεία για τους ματωμένους της βωμούς και τις κραυγές των ανθρώπων που θυσιάζονται. Για την αποδεδειγμένα αιματωβαμένη της αγριότητα. Ενώ οι θρησκευτικές ιδέες καθεαυτές, μέ ενδιαφέρουν πάρα πολύ, όπως ακριβώς η ιδέα του αντιχρίστου, πάνω στο θέμα έχω διαβάσει δυστυχώς μόνον το βιβλίο του Ρενάν, ο οποίος διαπραγματεύεται τα πάντα απο Ιστορικής απόψεως και επικεντρώνεται αποκλειστικά στον Νέρωνα. Αυτό όμως είναι λίγο διότι η ιδέα του Αντίχριστου υπήρχε πολύ πρίν τον Νέρωνα, στους Εβραίους π.χ. λόγω του Βασιληά Αντίοχου του επιφανούς και υπάρχει ακόμη ανάμεσα στους δικούς μας Στάρετς, για παράδειγμα. Πρέπει να είναι μια καθολική ιδέα επομένως.

Σ(στατηγός) – Με όλον τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτετε αγαπητέ είναι εύκολο να στοχάζεστε πάνω σ’αυτά τα πράγματα. Ο φτωχός πρίγκιπας όμως είναι εντελώς απορροφημένος απο το Ευαγγελικό Κήρυγμα για να βρεί χρόνο να στοχαστεί γύρω απο τον Χριστό ή τον αντίχριστο. Ούτε για να παίξει χαρτιά δέν του μένουν πάνω απο τρείς ώρες την ημέρα.

Κ – Είστε πολύ αυστηρός. Σίγουρα είναι λίγο ανισόρροπος, αλλά και τόσο δυστυχισμένος. Καμμία χαρά καμμία ευχαρίστηση, καμμία καλωσύνη. Και όμως στην γραφή αναφέρεται πώς ο Χριστιανισμός είναι χαρά εν Αγίω Πνεύματι.

Σ.- Αυτή ακριβώς είναι μία πολύ δύσκολη κατάσταση. Να περνιέσαι για τον πιό αυθεντικό Χριστιανό, χωρίς να έχεις το πνεύμα του Χριστού.

Κύριος Ζ – Για κατεξοχήν Χριστιανοί, παρότι λείπει αυτό ακριβώς που συστήνει την ανωτερότητα του Χριστιανισμού.

Σ – Νομίζω πώς αυτή ακριβώς είναι η θλιβερή κατάσταση του αντιχρίστου, και χειροτερεύει για τους έξυπνους ανθρώπους ή τους ευαίσθητους οι οποίοι συνειδητοποιούν ότι στο τέλος-τέλος δέν έχουν τρόπους διαφυγής.

Κύριος Ζ. – Σε κάθε περίπτωση δέν υπάρχει αμφιβολία πώς η αντίθεση στον Χριστό (η οποία κατά την Κ.Δ χαρακτηρίζει την τελευταία πράξη της ιστορικής τραγωδίας) δέν θα είναι απλώς απιστία η άρνηση του Χριστιανισμού, ή υλισμός ή άλλα παρόμοια πράγματα, αλλά μια θρησκευτική επιβολή, όταν στην ανθρωπότητα θα χρησιμοποιήσουν το όνομα του Χριστού δυνάμεις οι οποίες στην ουσία τους είναι ξένες και αντίθετες στον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα!


Συνεχίζεται!

Αμέθυστος.

>ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ τού Σ. Μπουλγκάκωφ

>

Ο KARL MARX ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Μέ τήν βοήθεια τών οποίων μπορούμε νά κατανοήσουμε τίς δυνάμεις πού βρίσκονται πίσω από τήν προσπάθεια ολοκληρωτικής εξαφανίσεως τού Έλληνα (πχ τού Ράμφου).

— Χαρακτηριστική ιδιότης τών ιδιοσυγκρασιών δικτατορικού τύπου είναι η ευθύτης των καί η αναιδής αντιμετώπιση τής ανθρωπίνης ατομικότητος (έτσι καταλαβαίνουμε τήν ολοκληρωτική περιφρόνηση τών αγωνιστών από τό Βερεμη καί τό Ράμφο, οι οποίοι δίνουν όλες τίς αξίες στούς Δυτικούς αφήνοντας στούς αγωνιστές λάσπη καί πείνα)

–Η περιφρόνηση τού ατομικού καί τού συγκεκριμένου, η αναισθησία πρός τό θρησκευτικό πρόβλημα πού απηχούν τό ζήτημα γιά το πόσο πολύτιμη είναι η ζωή μου, η προσωπικότης μου, γιά τά όσα υπομένω αξιώνοντας τό απόλυτο πού μέ προστάζει νά καταστραφεί η ψυχή προκειμένου νά σωθεί, νά καταστραφεί τό εμπειρικό, τό φθαρτό καί τό χειροπιαστό γιά νά σωθεί τό πνευματικό, τό αόρατο καί τό άφθαρτο, η ανάγκη καί η ικανότης γιά τήν αναζήτηση τού υψηλού, η εμφανής μαρτυρία τής μή γήϊνης προελεύσεως τού ατόμου. Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΑΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

–Ο Vl. Soloviev, στό διήγημά του γιά τόν αντίχριστο, τόν αποδίδει μεταξύ άλλων καί ως κοινωνικό μεταρρυθμιστή, ως σοσιαλιστή (πόσο τελειότερα δε δέν αποδίδεται ο αντίχριστος σάν εκκλησιαστικός μεταρρυθμιστής, τύπου Καλαϊτζίδη, Γιαγκάζογλου, Δημητριάδος).

Αμέθυστος