>TO ΔIAMANTI TOY MHNA (4)

>Με την ευκαιρία του εορτασμού των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου ο πάπας είχε συνάντηση με την αντιπροσωπεία του οικουμενικού πατριαρχείου στην οποία είπε:

Ένα κρίσιμο ζήτημα για τις σχέσεις Ανατολής και Δύσης είναι:
O ρόλος του επισκόπου της Ρώμης στην κοινωνία της εκκλησίας
κατά την διάρκεια της πρώτης χιλιετίας!
Αυτό το λεπτό ζήτημα θα αναλυθεί τον Οκτώβριο στην Κύπρο!
Στο νησί της Αφροδίτης, της θεάς του Αφρού, της Αγοραίας θεάς του έρωτα!
Γεννήθηκε από το μόριο του Κρόνου, που έτρωγε τα παιδιά του, που δεν θέλησε ποτέ του να γίνει πατέρας.
Το αληθινό σύμβολο της νέας οικουμενικής εκκλησίας!
Ποιός ήταν αλήθεια ο ρόλος του επισκόπου Ρώμης στην κοινωνία της εκκλησίας;
Ας δούμε όμως ποιος ήταν ο ρόλος του επισκόπου της Ρώμης στην δική του εκκλησία, για να απολαύσουμε το ανέκδοτο που ετοιμάζεται στην Κύπρο.
Ι. Ρωμανίδης, Ρωμηοσύνη, σελ. 48-49: Ο Κάρολος ο Μέγας εδογμάτισε την προσθήκην του Filioque εις το Σύμβολον της Πίστεως το 809. Χωρίς να ερωτηθή ο πάπας Ρώμης.
Και συνεχίζει ο Ρωμανίδης: Πάντως οι Ρωμαίοι ηγωνίσθησαν σκληρώς να διατηρήσουν το πατριαρχείον της πρεσβυτέρας Ρώμης εις την Ρωμηοσύνην μέχρι του Όθωνος του Α΄ (936-973) και την αποχώρηση από τον θρόνο της Ρώμης του τελευταίου Ρωμαίου πάπα το 1009.
Συνεχίζει ξανά στη σελ. 51: Οι δυτικοί Ιστορικοί γνωρίζουν καλώς και περιγράφουν λεπτομερώς τον αγώνα που έκαμαν οι Ρωμαίοι της πρεσβυτέρας Ρώμης να διατηρήσουν την ρωμαϊκότητα της μικράς τότε επταμελούς Ιεράς συνόδου των και του θρόνου του πάπα! Ένας αγώνας που κράτησε από το 754 μέχρι το 1009.
Ο πάπας έκανε αγώνα επιβιώσεως χάνοντας τελικά την μάχη από τους Γερμανούς, για ποιόν ρόλο κοινωνίας μιλάμε;! Τρελλά πράγματα!
Ας δούμε τι λέει και ο σύγχρονος ιστορικός της θεολογίας κ. Γιανναράς, στο βιβλίο του “Ενάντια στη θρησκεία” σελ. 247: Πρώτοι οι Φράγκοι φιλοδόξησαν να αυτονομηθούν από την ελληνορωμαϊκή «οικουμενικότητα». Να συστήσουν μια γερμανική «οικουμένη» με δικό της εκκλησιαστικό – ενοποιητικό θεσμό: Ένα εθνοφυλετικά καθορισμένο πατριαρχείο. Η αντίσταση της λατινικής Ορθοδοξίας, από τον 9ο έως τον 11ο αιώνα, καθυστέρησε την ολοκλήρωση αυτής της επιδίωξης. Όταν για πρώτη φορά αναδείχθηκε Φράγκος επίσκοπος Ρώμης (1014) ο δρόμος για τη γερμανική «οικουμένη» ήταν ανοιχτός – η αυτονομία της έγινε μαχητικά οριστική με το Σχίσμα του 1054.
Για ποιόν ρόλο του πάπα την πρώτη χιλιετία μιλάμε; Για ποιο αναγνωρισμένο πρωτείο; Απλώς ο Γερμανός πάπας θέλει να ολοκληρώσει την γερμανική «οικουμένη»! Περιμένει κανείς διάλογο από μέρους του σημερινού πάπα; Δεν γνωρίζουμε μήπως πως του απεγγέλθη κατηγορία από την Αμερικάνικη δικαιοσύνη για παρεμπόδιση στην απόδοση δικαιοσύνης; Δεν γνωρίζουμε πως διέφυγε της δικαιοσύνης σαν αρχηγός κράτους; Εμπόδιζε δε την απόδοση δικαιοσύνης, πού; Στο μεγαλύτερο σκάνδαλο ομοφυλοφυλίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότης! Ένα οργανωμένο έγκλημα από το Βατικανό! Και τί έγιναν τα ανθρωπόμορφα τέρατα, οι ιερείς του πάπα; Πήραν μετάθεση! Ο πάπας είναι αλάθητος. Ο ίδιος ο μυθικός ΚΡΟΝΟΣ που τρώει τα παιδιά του!
Κύριε ελέησον την τρέλλα μας!
Αμέθυστος
Advertisements

>«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά» (συνέχεια II)

>“Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία και Μοναστική πνευματικότητα” του Σταύρου Γιαγκάζογλου.

Ένα εξαιρετικό κείμενο το οποίο φανερώνει με ενάργεια την μάχη της νέας θεολογίας του ’60 με την ακαδημαϊκή, την “Σχολαστική” θεολογία όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται και την μεγαλειώδη νίκη της νέας θεολογίας!

Σήμερα πλέον στα πανεπιστήμια διδάσκεται ανοιχτά το ΠΡΟΣΩΠΟ και ο επίσκοπος στην Εκκλησία απλώς προΐσταται της Θ. Ευχαριστίας! Μιμούμενοι την νεο-ορθόδοξη προτεσταντική θεολογία επέστρεψαν στην πρώτη Εκκλησία για να βεβαιώσουν του λόγου τους το αληθές, στους πατέρες για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη πειθώ και επέστρεψαν και στην εσχατολογία για να εξασφαλίσουν το απαραίτητο νέο πλαίσιο των μεγάλων τους συνθέσεων.

Σήμερα πλέον στην θέση της ακαδημαϊκής και στείρας θεολογίας, η οποία δεν είχε καμμία σχέση με τον λαό, έχουμε μια νέα, φρέσκια, εκλαϊκευμένη θεολογία, ανάλογη της εκλαϊκευμένης επιστημολογίας, η οποία μπορεί να καλύπτη με ευχέρεια τις ανάγκες του συγχρόνου πολιτισμού της εικόνος, της εικονικής πραγματικότητος.

Μαθαίνουμε λοιπόν με ευχάριστη έκπληξη πως ο κ. Ζηζιούλας είναι πρωτοπόρος στην δημιουργία της “εικονικής οντολογίας”. Μια οντολογία έτοιμη να κυκλοφορήσει στα ΜΜΕ, να κυκλοφορήσει ανάμεσα στους νέους και να καθοδηγήση τα Μοντέρνα μυαλά, δίπλα και πάνω μερικές φορές από τους μεγάλους δασκάλους του συγχρόνου τρόπου ζωής, από την Madonna και τον 50 cent!

Τί έχουμε λοιπόν στα χέρια μας; Την μεγαλειώδη σύνθεση ενός Επισκόπου χωρίς Επισκοπή, ο οποίος κατασκευάζει την Εκκλησία του μέλλοντος μέσα από τις βιβλιοθήκες του Cambridge και του Λονδίνου και ο οποίος την μόνη επαφή που διαθέτει με την πραγματικότητα είναι αυτή που του δίνεται μελετώντας τα ευρήματα της αρχαιολογίας της θεολογίας, της Ιστορικο-φιλολογικής σχολής! Αυτή η διάσημη σχολή είναι ικανή πλέον, με την βοήθεια της τεχνολογίας, να ζωντανέψη τα απολιθώματά της και να τα κάνη να συμμετάσχουν στο γίνεσθαι της συγχρόνου ζωής, όπως συμβαίνει π.χ. με τους δεινόσαυρους.

“Εικονική οντολογία” λοιπόν. Που να φανταστεί στην εποχή του ο Θεόδωρος Στουδίτης πως θα ερχόταν μια εποχή στην εποχή στην οποία η εικονολατρεία θα διέλυε την Εκκλησία!

Αυτή είναι η καρδιά της εκκοσμικεύσεως όμως! Αντιστρέφει την αλήθεια! Κάνει το μαύρο πιο μαύρο και το άσπρο μαύρο. Η μόνη δυνατότης ζωής και πράξεως που απομένει δυνατή μέσα στους βάλτους της εκκοσμικεύσεως είναι η “εικόνα” της πραγματικότητος, ο χάρτης της πραγματικότητος, από την εποχή που η μέρα ήταν ακόμη μέρα!

Κατηγορείται, και δικαίως, από τους θεολόγους και κριτές ο Ρωμανίδης πως παρόλη την αγάπη του για την θεολογία και την Εκκλησία κατέληξε συνεργάτης του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Κανείς όμως δεν φαίνεται να ανησυχεί για το γεγονός πως ο κ. Ζηζιούλας είναι ήδη συνεργάτης του πάπα! Του στυγνότερου δικτάτορα της Ιστορίας, τα εγκλήματα του οποίου δεν έχουν τελειωμό μέχρι σήμερα!

Φυσιολογικά λοιπό αυτή η μεγάλη σύνθεση του κ. Ζηζιούλα, καθολικισμού και προτεσταντισμού με ορθόδοξη γεύση, θα κατατεθεί για “αγιασμό” στα πόδια του Κοσμοκράτορα Πάπα! “Τα Σα εκ των Σων” (γη και ύδωρ). Τα οποία θα μετατραπούν εύκολα στους επόμενους αλάθητους Νόμους που θα συνοδεύουν την απόλυτη ελευθερία της ετερότητός μας, από τούδε και στο εξής!

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως ο καθολικισμός είναι η μεγαλύτερη συντηρητική δύναμις της Ιστορίας! Πώς γίνεται όμως και οι πολυπληθείς Νεωτερικοί θεολόγοι, οπαδοί του νεο-θωμισμού, στην Ελλάδα, να επαίρονται ως προοδευτικοί και να κατηγορούν όλους όσους διαφωνούν μαζί τους για συντηρητισμό; Μέγα Μυστήριο της συγχρόνου εποχής μας!

Πώς είναι δυνατόν ο κ. Γιαγκάζογλου, ο οποίος είναι από τους πλέον ενημερωμένους Έλληνες πάνω στην νεο-θωμιστική θεολογία, μα μην γνωρίζει πως η Οντολογία είναι η μεγαλύτερη επινόηση αυτής της συγκεκριμένης θεολογίας, για να ξεφύγη από την παγίδα που της έστησαν τα ίδια της τα λάθη και έχασε τον κόσμο όλο μέσα από τα χέρια της; Δεν είναι αρκετά γνωστό πως ολόκληρη η θεολογία της Δύσεως οικοδομήθηκε πάνω στην “Οικονομική Τριάδα”; Η πηγή της θεολογίας όμως είναι η λεγόμενη “Θεολογική Τριάδα”, την οποία “γνωρίζουμε” εξαιρέτως εκ της θεογνωσίας ορισμένων Πατέρων και Αποστόλων! Για να μην αναγνωρίση το λάθος της η νεο-θωμιστική θεολογία επινόησε την Οντολογία, μια “οντολογική Τριάδα” ανάμεσα στις αληθινές, η οποία είναι δυνατόν να γνωσθεί δια της σκέψης! Αυτή η Οντολογία δεν είναι στενά δεμένη με το πρόσωπο; Δεν είναι αρκετά περίεργο πως όλοι οι θεολόγοι του προσώπου αρνούνται την πτώση, τον διάβολο, την Μετάνοια, ακριβώς λόγω αυτής της νεοφανούς οντολογίας; Η οποία υποκατέστησε το άκτιστο; Η οποία έκανε πιο λογικοφανή την αναλογία; Αυτή η οντολογική Τριάς δεν υποκαθιστά τον Κύριο, αφήνοντας στη θέση Του την εσχατολογική Εκκλησία, το Σώμα Κυρίου χωρίς Κεφαλή, το οποίο ακέφαλο Σώμα “θεραπεύει” τον σύγχρονο Ατομικισμό δια της Κοινωνίας και της Σχέσεως; Όλη η Οικονομία της Σωτηρίας δεν έγινε για να γλιτώσουμε από τον Ατομικισμό σύμφωνα με τη “θεολογία” του προσώπου;

Έρχεται ο πειρασμός πολύ συχνά, να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους ανθρώπους θεολογικά, φιλοσοφικά, Εκκλησιαστικά. Είναι πειρασμός όμως, διότι αυτοί οι άνθρωποι ούτε πιστεύουν σε κάτι, ούτε την Αλήθεια έχουν για οδηγό τους, ούτε κατανοούν το “καιρός ποιήσαι τω Κυρίω”. Ο μόνος τρόπος είναι να απευθυνθούμε στα λιγοστά ψήγματα λογικής που διαθέτουν ακόμη!

Γιατί λοιπόν ο αγαπητός κ. Γιαγκάζογλου δεν συμπεριέλαβε στην έκθεσή του τον εξής “λόγο” του Ζηζιούλα; «Ούτε προσευχή δεν μπορεί να απευθύνει κατευθείαν στον Κύριο ο κάθε πιστός, αν δεν την απευθύνει δια μέσου του Επισκόπου του»! Πόσο λογικό είναι να λέμε πως στην πρώτη Εκκλησία το κέντρο ήταν η Θ. Ευχαριστία; Το δείπνο όπως λένε οι Πράξεις! Γιατί πουλούσαν οι άνθρωποι τα υπάρχοντά τους και μοίραζαν τα χρήματα στους φτωχούς; Για να ζουν αποκλειστικά δια της Θ. Ευχαριστίας;

Η εικόνα λοιπόν δεν δείχνει πλέον, είναι τα έσχατα! Στο βάθος όλοι τους πιστεύουν ξανά πως η λέξη είναι πράγμα (όπως ακριβώς στην αρχαία μαγεία)! Περίεργο πράγμα η εξέλιξη! Απρόβλεπτοι οι δρόμοι της!

Πρέπει να ομολογήσουμε όμως πως η σύγχρονη θεολογία εκμεταλλεύτηκε ένα στοιχείο άγνωστο μέχρι στιγμής και παραμελημένο από την ζωή των Χριστιανών. Το πανηγύρι. Οι κρεμάλες, οι σταυρώσεις, οι αποκεφαλισμοί αποτελούσαν το μεγαλύτερο πανηγύρι της εποχής εκείνης! Αυτή την δόξα της κοινότητος, η οποία απελευθερώνεται από το κακό με τον αποδιοπομπαίο τράγο, επανεφηύραν οι νεο-ορθόδοξοι (τοποθετώντας στη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου την Πατερική μας παράδοση), για να τιμήσουν την αμετάκλητη πορεία μας προς τα έσχατα, την κοινωνία μας την ανεμπόδιστη με τα έσχατα, εφόσον η Σωτηρία μας είναι ήδη πραγματοποιημένη. Τώρα πλέον οδηγούνται από βράβευση σε βράβευση, δημιουργώντας με τα βραβεία τους τις νέες Εκκλησίες, όπως οι Απόστολοι τις δημιούργησαν εν Αγίω πνεύματι. Αλλοίμονο στις κοινωνίες και τις κοινότητες που δεν έχουν βραβεύσει ούτε ένα νεο-ορθόδοξο!

Όλα δείχνουν λοιπόν μια μελλοντική επανάληψη. Ο κ. Ζηζιούλας με αποφασιστικότητα ενσάρκωσε (αυτό είναι το μέλλον, να ενσαρκώνονται οι Ιδέες στις Ιδεολογίες όπως η Επιστήμη ενσαρκώνεται στην τεχνολογία) στη σύνθεσί του, σαν Επίσκοπο, την δεύτερη υπόσταση του Πλωτίνου, τον ΝΟΥ. Και με ιστορική διαύγεια ολοκλήρωσε την ενσάρκωση αυτή, δίνοντας και ένα λειτούργημα σ’ αυτή την μελλοντική ενσαρκωμένη υπόσταση, που ονομάζεται επίσης και πρόσωπο, την θεουργία των Νεοπλατωνικών. Αποφασίζοντας από μόνος του πως δεν είναι δυνατή πλέον η θεογνωσία. Για να αποδείξει εμπράκτως γι’ άλλη μια φορά πως όσο τα Μεταφυσικά θεμέλια της Λογικής, προηγούνται της δημιουργίας του Θεού, της πνοής ζωής που δόθηκε στον άνθρωπο, ουδείς, γνωρίζοντάς το ή όχι, δεν μπορεί να ξεφύγη από την φιλοσοφία του Πλωτίνου. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ.

Υπάρχει όμως και κάτι περισσότερο. Μια ερώτηση πλανιέται πάνω από το οικοδόμημα των νεο-ορθοδόξων και δεν έχει τεθεί ακόμη ευθέως: Υπάρχει, είναι δυνατόν λογικώς να υπάρξη, αυτό που μονότονα επαναλαμβάνεται σαν εξορκισμός από μέρους τους, η “ατομική σχέση με τον Θεό”; Με τον Θεό; Για ποιον Θεό μιλάμε άραγε; Μπορεί ο Θεός, δημιουργός των πάντων, ο Θεός αγάπη, να συνάψει ατομικές σχέσεις, έστω και αν ο άνθρωπος το επιθυμεί, όπως π.χ. ο πάπας; Μήπως χρειάζεται και να προστατέψουμε τον Θεό από την αδυναμία του; Δεν ξέρω, το θέμα είναι σοβαρό!

Σύμφωνα μ’ αυτή την φρικτή υποψία λοιπόν, το μεγαλύτερο ΑΤΟΜΟ της Ιστορίας υπήρξε η ΘΕΟΤΟΚΟΣ! Γι’ αυτό και δεν υπάρχει στις θεολογίες των νεο-ορθοδόξων και όταν εμφανίζεται μειώνεται, στα μέτρα της μαμάς μας!

Αυτή είναι η θεολογία που έχει κατακτήσει τα πανεπιστήμια και τις διάνοιες των μορφωμένων πιστών μας!

ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΘΕΟΛΟΓΟΙ!

Αμέθυστος

>«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά»

>Ένα νέο «Διαμάντι» προσετέθη στον χορό των προσώπων της νέας «Μεταλλαγμένης» Εκκλησίας. Ο Ιερεύς κ. Θερμός! Ρήτορας, καθώς το κείμενο που συμπεριλαμβάνεται στον τόμο «Θεολογία του ‘60» είναι γεμάτο ερωτήσεις αναπάντητες, όπως ταιριάζει και στην σημερινή φιλοσοφία η οποία προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή, να σώση, την ερώτηση περί του νοήματος. Φιλόσοφος, καθώς μπαίνει στην ουσία της ζωής των Ιδεών. Και πρωτοπόρος θεολόγος, καθώς προσφέρει λύσεις πρωτότυπες και εκκλησιαστικές στην εδραίωση του προσώπου, το οποίο καθώς φαίνεται ιστορικά και μοιραία θα πάρει την θέση του πιστού και του αγίου!

Ας αρχίσουμε από τον φιλόσοφο! Στην σελίδα 77 διαβάζουμε: «Γιατί άραγε οι θεολογικές ιδέες επιφυλάσσουν τόσες εκπλήξεις; Γιατί υφίστανται τόσες απροσδόκητες μεταμορφώσεις και διαστρεβλωμένες χρήσεις;».
Η απάντηση του είναι πως το φαινόμενο οφείλεται στο γεγονός ότι οι ιδέες κατοικούν στον ψυχισμό του κάθε ανθρώπου! Στο υποκείμενο. Ματαίως η αρχαία Φιλοσοφία ανακάλυψε τον νοητό κόσμο, τον νέο κόσμο της αρχαιότητος. Οι Ιδέες είναι οι γνώμες μας! Και γιατί υπάρχει αυτός ο βαθύς στοχασμός περί Ιδεών; Επειδή κατά τον νεότευκτο θεολόγο, τα μυστήρια της Εκκλησίας, η Χάρις του Αγίου Πνεύματος, η θέωση, είναι όλα Ιδέες. Ονόματα. Μπορούμε να τα μαγειρεύουμε κατά τις προϋποθέσεις του υποκειμένου από τις οποίες εξαρτάται η έκφραση της αλήθειας. Όπως είναι γνωστό ο κ. Θερμός είναι ψυχίατρος, κάτι που σημαίνει δηλαδή πως οι υποκειμενικές του προϋποθέσεις είναι άψογες και οι οποίες συναντώντας και τις ξεκάθαρες φιλοσοφικές του Ιδέες, μας δίνουν αυτή την ίδια την ελπίδα μας στο μέλλον, προσωποποιημένη!

Ας συνεχίσουμε με τον Ρήτορα! Στην σελίδα 69 ο ζουμερός λόγος κόβει την ανάσα! «Τί σημαίνει «κάθοδος του Αγίου Πνεύματος»; Τί κατέρχεται, η άκτιστη ενέργεια; Όμως αυτή δεν είναι ίδιον του Αγίου Πνεύματος αλλά κοινή της Τριάδος. Η υπόσταση Του; Αλλ’ αυτή δεν κατέρχεται κατά την χειροτονία, διαφορετικά την αναβιβάζουμε ψηλότερα και από το Χρίσμα. Και ποια είναι η έννοια της παροχής χαρισμάτων στους χριόμενους, όταν γνωρίζουμε ότι το Άγιο Πνεύμα δρα και παρέχει τα δώρα Του και στους αλλόθρησκους και στην άλογη φύση;(Άγιος Μάξιμος 14Β,σελ 99). Δηλαδή οι πιστοί λαμβάνουν «περισσότερη» Χάρη; Πώς διαφοροποιείται η ποσότητα του ακτίστου;».

Από τούδε και στο εξής ακόμη και το Άγιο Πνεύμα πρέπει να σέβεται τον σοβαρό έλεγχο του κ. Θερμού! Να όμως τι λέει ο Άγιος Μάξιμος στη συνέχεια του ιδίου κείμενου! (Άγιος Μάξιμος 14Β, σελ.103)
1. Ότι ως πάντων ποιητικόν τε και προνοητικόν εν πάσιν έστι το πνεύμα το άγιον.
2. Ότι ως νομοθετικόν και προαγορευτικόν έστι το πνεύμα το άγιον και εν τοις κατά νόμον.
3. Ότι κατ’ εξαίρετον εν τοις Χριστιανοίς έστιν ως θείας υιοθεσίας ποιητικόν το πνεύμα το άγιον!

Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να είναι πρόσωπο και το Άγιο Πνεύμα απρόσωπο, η εξήγησις ανήκει στις μελλοντικές Ιδέες!

Φτάνουμε λοιπόν στο μεγάλο πανηγύρι, στον θεολόγο! Σελίδα 73 για αρχή!
«Το αγιαζόμενο υποκείμενο έχει λάβει το πλήρωμα της χάριτος από την αλληλουχία των τριών σταδίων: της Δημιουργίας, της Θείας Οικονομίας και του Χρίσματος! Επ’ αυτού του πληρώματος οικοδομεί… Άλλωστε τί θα μπορούσε να σημαίνει η φράση του Αγίου Μάρκου ότι κάθε βαπτισμένος (βλέπε κεχρισμένος) έλαβε μυστικά όλη την Χάρη».
Σύμφωνος με την κατάργηση του βαπτίσματος στην νέα οικουμενική Εκκλησία αναβαθμίζει το Χρίσμα. Γιατί όχι; Έξυπνος άνθρωπος είναι, μεγάλης στρατηγικής σημασίας η Ιδέα του! Διότι από το βάπτισμα, η νέα Εκκλησία κράτα μόνο το χρίσμα. Το οποίο ανακεφαλαιώνει τώρα όλη την Εκκλησία. Γιατί δηλαδή, μόνο ο κ. Ζηζιούλας έχει δικαίωμα να ανακεφαλαιώνει τα πάντα στον Επίσκοπο;

Το φτωχό και ταπεινό, συντηρητικό και απαρχαιωμένο, παραδοσιακό βάπτισμα όπως ερμηνεύεται από τον Ν. Καβάσιλα στην εν Χριστώ ζωή, περιοριζόταν όπως λέει και η ερμηνεία στην εν Χριστώ ζωή! Η εξέλιξη του υποκειμένου κάνει δυνατή πλέον την οικονομία του Αγίου Πνεύματος, η οποία δεν ήταν δυνατή όταν τα μέλη της Εκκλησίας αποτελούντο από ψαράδες! Ήρθε ξανά η ώρα των Φιλοσόφων, των προσώπων, της αξιοπρέπειας και της αριστοκρατίας. Επιτέλους ζούμε σε κοσμογονικές εποχές. Μεγάλη η χάρη μας. Ας δούμε όμως με νοσταλγία τί αφήνουμε πίσω μας!

«Η εν Χριστώ ζωή είναι η ένωση με τον Χριστό. Δεν ήταν όμως δυνατό να ζήσουμε εν Θεώ χωρίς να πεθάνουμε ως προς την αμαρτία! Αλλά μόνο ο Θεός μπορεί να θανατώση την αμαρτία. Βέβαια αυτό ήταν το χρέος των ανθρώπων. Αφού με τη θέλησή μας είχαμε ηττηθεί, ήταν δίκαιο να επανορθώσουμε την ήττα με νέο αγώνα πράγμα τελείως αδύνατο, επειδή είμασταν ήδη δούλοι της αμαρτίας. Χρειάστηκε λοιπόν να ενωθούν τα δύο, ώστε ο Ίδιος να έχει και τις δύο φύσεις! Αυτού που όφειλε να πολεμήσει και αυτού που μπορούσε να νικήσει!

Τί αντάξιο θα μπορούσε να πάθη ο αναίσχυντος δούλος που σύντριψε την βασιλική εικόνα και εξύβρισε τέτοιο μεγαλείο; Γι’ αυτό ο αναμάρτητος Δεσπότης υπομένει πολλά δεινά και πεθαίνει. Λυτρώνει το γένος μας από τα παραπτώματα και χορηγεί την ελευθερία στους δεσμώτες.

Χάρη σ’ αυτά έρχεται σ’ εμάς η αληθινή ζωή με το θάνατο του Σωτήρος! Και ο τρόπος με τον οποίο την προσελκύουμε είναι η τέλεση των Μυστηρίων. Το Βάπτισμα, το Χρίσμα, η συμμετοχή στην ιερή Τράπεζα. Με την τέλεση των Μυστηρίων έρχεται ο Χριστός και κατοικεί μέσα μας. Συνάπτεται και προσφύεται σ’ εμάς. Πνίγει την αμαρτία μέσα μας, ενσταλάζει τη ζωή και την δύναμή Του και μας κάνει κοινωνούς στην νίκη Του.

Οικειούμαστε τα τραύματα, τις πληγές και τον θάνατό Του και τα εγκολπωνόμαστε όπως μπορούμε. Κοινωνούμε την ίδια την σάρκα του νεκρωθέντος και αναστάντος Χριστού. Εύλογα λοιπόν απολαμβάνουμε τα αγαθά που προήλθαν από το θάνατο και τους αγώνες εκείνους.

Το Βάπτισμα είναι γέννηση, το Μύρο ενέργεια και κίνηση, και ο Άρτος της ζωής και το ποτήριο της Ευχαριστίας βρώση και πόση αληθινή.
Πρώτα βαπτιζόμαστε, έπειτα χριόμαστε και έτσι καθαρούς και ευώδεις μας δέχεται η αγία Τράπεζα.

Στο μυστήριο του Βαπτίσματος απαρνούμαστε τη ζωή μας και τον εαυτό μας για τον Θεό, που σημαίνει ότι αποβάλλουμε την παλαιά μορφή και γινόμαστε όμοιοι με τον Θεό. Γινόμαστε Χριστιανοί, γιατί χριόμαστε, κι Εκείνος με τον οποίο ζητούμε να ομοιώθουμε είναι ο Χριστός, αφού έχρισε την ανθρωπότητα με την θεότητα. «Έχρισέ σε ο Θεός σου έλαιον αγαλλιάσεως παρά τους μετόχους σου (της βασιλείας Του)».

Μέχρις αυτό το σημείο της τελετής δεν ζούμε ακόμη. Γιατί αυτά είναι για τον βαπτιζόμενο ενδείξεις, προοίμια και προπαρασκευή για τη ζωή.
Όταν όμως καλυφθεί με το νερό τρεις φορές και αναδυθεί με την επίκληση της Αγίας Τριάδος, τότε λαμβάνει ολόκληρο το ποθούμενο! Γεννιέται και πλάθεται με την φωτεινή γέννηση και πλάση. Δέχεται την ωραία σφραγίδα και αποκτά όλη την ποθητή μακαριότητα. Γίνεται από σκοτάδι φως. Αποκτά ύπαρξη από ανύπαρκτος που ήταν. Γιατί το νερό του Βαπτίσματος αφανίζει τη μια ζωή και αναδεικνύει την άλλη. Πνίγει τον παλαιό άνθρωπο και ανασταίνει τον νέο.

Και αφού έτσι γεννηθούμε και σφραγισθούμε με τον Χριστό σαν με κάποιο σχήμα και κάποια μορφή, για να μην προσλάβουμε κανένα ξένο σχήμα, ο Ίδιος κρατά τις εισόδους της ζωής. Από τη μια έρχεται ως μύρο και ευωδία και από την άλλη ως τροφή. Γιατί και Τον αναπνέουμε και γίνεται τροφή μας. Γιατί όμως δεν διατηρούμε την τάξη που ακολούθησε Εκείνος, αλλά αρχίζουμε απ’ όπου τέλειωσε και τελειώνουμε με όσα άρχισε; Επειδή Εκείνος κατέβηκε για ν’ ανεβούμε εμείς. Κι’ ενώ πρόκειται για τον ίδιο δρόμο, Εκείνος κατέβηκε, ενώ εμείς ανεβαίνουμε! Όπως στη σκάλα, η βαθμίδα που ήταν τελευταία για τον Χριστό, καθώς κατέβαινε, γίνεται πρώτη για μας, καθώς ανεβαίνουμε».

Τώρα όμως πια το υποκείμενο εξελίχθηκε. Φτάσαμε στην Βασιλεία! Τέλειωσε το ανεβοκατέβασμα. Ας δούμε τι γράφει ο κ. Θερμός στη σελίδα 73:

«Τώρα πια η δωρεά του Χρίσματος περιλαμβάνει την συνάντηση και σύνοδο της υποστάσεως του πιστού με την υπόσταση του Αγίου Πνεύματος. Η ενανθρώπηση υπήρξε σύνοδος των δύο φύσεων εν τη Υποστάσει του Λόγου (σύνοδος στην οποία η ανθρώπινη φύση συμμετέχει αναστημένη), η οποία άνοιξε το δρόμο για την επίσης ασύγχυτη και αδιαίρετη σύνοδο των δυο υποστάσεων εν τη μια φύσει του ανθρώπου. Με την ενανθρώπηση-πρώτη σύνοδο αγιάσθηκε η ανθρώπινη φύση και κατέστη δεκτική της δευτέρας συνόδου με την οποία κατορθώνεται ο αγιασμός της υποστάσεως. Αποδοχή της «δευτέρας συνόδου» συνεπάγεται και αναγνώριση των αποτελεσμάτων και της σπουδαιότητος της «πρώτης».

Κατά τη Δημιουργία αναδεικνύονται ενεργήματα ομόλογα της φύσεως, τα οποία για τον άνθρωπο συμποσούνται στο κατ’ εικόνα. Στη συνέχεια η φύση με την Ενανθρώπηση και την Ανάσταση εξαγιάζεται (αναδημιουργία). Κατά το Χρίσμα τέλος λαμβάνει χώρα ουσιώδης ένωση με το Άγιο Πνεύμα, η οποία συνίσταται στη σύνοδο των δύο υποστάσεων και εγκαινιάζει τη συνεργία τους. Έτσι αναδεικνύεται η υπόσταση και το θεολογικό περιεχόμενό της που συμπίπτει με τον αγιασμό».

Μεγαλύτερες ανοησίες έχουν ακουστεί ποτέ ξανά!;;

Και πως κατόρθωσε ο άγιος Θερμός να φτάσει σε τέτοιες ανοησίες; Παρανοώντας έναν διάσημο λόγο του Γέροντα Σωφρονίου, ο οποίος Γέροντας έχει αρχίσει να δημιουργεί πολλά δεινά με τα «πρόσωπα» από τα οποία είχε περικυκλωθεί στη διάρκεια της δράσης του!

Σελίδα 72! «…Η μεγάλη μακαριότης της γνώσεως Αυτού έρχεται βαθμηδόν κατά το μέτρον κατά το οποίον αναδύεται εντός ημών δια της συνεργίας Αυτού η υποστατική Αρχή. Δυνάμει αυτής αρχόμεθα να προσλαμβάνωμεν το παν, και το θείον πρωταρχικόν Είναι και το κοσμικόν ειναι, δι’ άλλου τρόπου, προσιδιάζοντος εις τον άνθρωπον-υπόστασιν, την τετελειωμένην εικόνα Εκείνου, όστις απεκαλύφθη εις τον Μωυσήν δια του Ονόματος Εγώ ειμί».

Κατά τον θεολόγο μας η «υποστατική αρχή» είναι η υπόσταση του ανθρώπου, η οποία δημιουργείται εκ του Χρίσματος και η οποία κατόπιν ενώνεται με την πηγή της, με την υπόσταση του Αγίου Πνεύματος! Ο Γέρων Σωφρόνιος απλώς εννοούσε τον Κύριο. Την «μόρφωση Χριστού» όπως διδάσκεται παντοιοτρόπως στην παραδοσιακή πατερική Εκκλησία!

Όμως ο θεολόγος μας μάς αποκαλύπτει πως «ο λόγος περί αγιοπνευματικής θεώσεως απαιτεί πλέον την δέουσα στήριξη από την θεολογία του προσώπου και δη της υποστατικής αρχής αλλά και από την εκκλησιολογία ως συνάξεως υποστάσεων».

Κάποτε πίστευαν οι πρώτοι Χριστιανοί πως αν κατόρθωναν να βαπτισθούν λίγο πριν πεθάνουν, θα πήγαιναν κατευθείαν στην Βασιλεία. Σήμερα οι τελευταίοι Χριστιανοί πιστεύουν πως το ίδιο επιτυγχάνεται κατευθείαν με το Χρίσμα! Παρότι προειδοποιεί ο Καβάσιλας, καθώς ξεχνούμε πάντοτε το κατά χάριν. «Το μόνο που προσφέρουμε για τη ζωή αυτή είναι να διατηρήσουμε τις δωρεές, να φυλάξουμε τα χαρίσματα και να μην πετάξουμε το στεφάνι που έπλεξε για μας με πολλούς ιδρώτες και πόνους ο Θεός».

Και ο μακαριστός Ρωμανίδης, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία στον θεολόγο μας να μας αποκαλύψει τα έσχατα; Εάν όντως ασκείται μια «δικτατορία των θεουμένων» από τους μαθητές του ή συνεχίζει να ασκείται η ίδια δικτατορία η οποία ξεκίνησε από τον Ρωμανίδη, έχουμε να πούμε το έξης: Αφού είναι τόσο απολύτως καθοριστική η θέωση της Σωτηρίας όπως δικαίως ισχυρίζεσθε, γιατί δεν προσπαθείτε; Γιατί δεν την ζητάτε; Γιατί δεν αγωνίζεστε; Γιατί ο ίδιος ο Ρωμανίδης περιορίστηκε στην έννοιά της και δεν την έβαλε σκοπό της ζωής του; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Αμέθυστος