>Η ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ : ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ–Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ.

>

http://v7.tinypic.com/player.swf?file=212etmh&s=7
Original Video – More videos at TinyPic

Σχόλιο: Σήμερα τό κράτος είναι ελευθερία, ο πολιτισμός είναι ελευθερία. Μιά απολαυστική ελευθερία χωρίς θέληση, όπως είχε προσδιορίσει τό κράτος σάν ελευθερία γιά πρώτη φορά ο Χέγγελ (βλέπε την προηγούμενη ανάρτησή μας : Περί ολοκληρωτικού κράτους). Αυτός ο χωρισμός ελευθερίας καί θελήσεως δημιούργησε τόν νέο καταναλωτικό άνθρωπο ο οποίος δέν είναι πλέον ελεύθερος αλλά ζεί στήν ελευθερία. Σήμερα η ελευθερία προηγείται τού ανθρώπου καί έπεται. Τό μόνο πού απαιτείται από τόν άνθρωπο σήμερα για νά είναι ελεύθερος είναι η επιθυμία. Οί αλλαγές υπήρξαν σαρωτικές. Στή θέση τής πραγματικότητος μπήκαν τά αληθινά ψέματα καί η φαντασία πήρε τήν θέση τής λογικής. Τό οικογενειακό σπίτι μετεμορφώθη σέ ξενοδοχείο καί οι γονείς προσφέρουν τό απαραίτητο room service. Οι άρχοντες τού νέου κόσμου είναι πλέον τά νέα παιδιά καί κείνο πού τά διακρίνει καί τά χωρίζει από τόν παλαιό κόσμο είναι η μουσική βιομηχανία. Οι «γονείς» τών παιδιών οι οποίοι μεταφέρουν τίς «αξίες» είναι οι διασημότητες. Τό βασικότερο στοιχείο ταυτότητος τών νέων είναι η μουσική καί ο τρόπος ζωής πού επιβάλλει. H προσωπικότης έγινε διασημότης. Η θέληση έγινε τυραννία. Οι παραδοσιακές σχέσεις επιστημονικά επιτεύγματα, ο φανταστικός κόσμος αληθινός καί η επιστημονική φαντασία η νέα παγκόσμια θρησκεία. Αυτός ο τύπος ανθρώπου ΔΕΝ μπορεί νά επαναστατήσει διότι είναι καρπός τής επαναστάσεως, τής επιστημονικής επαναστάσεως. Επανάσταση είναι ήδη η ζωή του καί η επίδειξη η απόδειξη τής αλήθειας του.

Όλα είναι αντεστραμμένα καί όλα ταιριάζουν στήν εποχή τού αντιχρίστου.
Γιαυτό καί οι Έλληνες πολύ δύσκολα θά βρούν τό δρόμο τής διαμαρτυρίας. Διότι δέν υφίσταται στόν ορίζοντά τους η πραγματικότης τής Πατρίδος. Τά πρότυπα τών νέων έρχονται από τόν κόσμο τού θεάματος, τό Χόλλυγουντ (ιερό ξύλο, η νέα θρησκεία πού επιβάλλει τόν τρόπο ζωής) καί τά πρότυπα είναι τά αστέρια τής διασημότητος. Η ανθρώπινη δόξα χωρίς αρετή αποθεώνεται. Γιαυτό τό λόγο και η αστυνομία είναι τόσο σκληρή μέ τούς Έλληνες καί μόνο, διότι τά πρότυπά της δέν προέρχονται από τήν Πατρίδα τους. Καί τά πράγματα χειροτερεύουν.
Ο ΜΟΝΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ, ΠΑΝΤΟΙΟΤΡΟΠΩΣ.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΙΔΕΙΞΙΕΣ.

Y.Γ. : Τρείς ιδεολογίες υπάρχουν καί πολεμούν η μία τήν άλλη σήμερα στήν Ελλάδα, όπως οι τρείς μοίρες τής μυθολογίας από τίς οποίες : Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ (συμβολίζει και το παρόν), γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη, η Λάχεσις (.. το μέλλον), μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα «λάχει» στον καθένα (εξού και λαχείο). Η τρίτη Μοίρα, τέλος, η Άτροπος (.. το παρελθόν), κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, την κλωστή της ζωής των ανθρώπων.
Οι τρείς ιδεολογίες είναι : η ορθόδοξη, η αριστερή καί η ιδεολογία τής επιστημονικής επανάστασης, η οποία αποσκοπεί καί ελπίζει νά ελευθερώσει τήν λογική η οποία βασίζει όλες τίς ιδεολογίες καί τίς καθιστά εξουσίες ντυμένες μέ το εκάστοτε ένδυμα τής εποχής των, καί νά κυριαρχήσει στίς αντιπάλους σάν ορθολογισμός. Σήμερα ο ορθολογισμός μέ τό ένδυμα τού μοντέρνου κυριαρχεί καταργώντας σιγά-σιγά τίς προηγούμενες αλλα περιέργως σύμφωνα μέ τήν μυθολογία είναι τό παρελθόν, η Άτροπος, ο θάνατος. Παρότι όλοι οι ορθολογιστές πιστεύουν ότι είναι τό μέλλον, είναι τό παρελθόν, ενώ αντιθέτως φαίνεται μυθολογικά ο αριστερισμός νά αντιπροσωπεύει τό μέλλον καί η Κλωθώ νά αντιπροσωπεύεται από τήν ελληνορθοδοξία η οποία είναι τό παρόν μας.
Εμβληματική φιγούρα τού πολέμου τών ιδεολογιών καί θύμα του ο Αρσένιος Μέσκος καί ο Στέλιος Ράμφος, οι οποίοι αφού υπηρέτησαν παρόν καί μέλλον κατέληξαν στόν ορθολογισμό, στό θάνατο, στό παρελθόν. Στά χνάρια τους κινείται καί ο Χρήστος Γιανναράς αλλά πιό συνθετικά καί πιό κρυμμένα.

Αμέθυστος

Advertisements

>Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ

>

Κοινός παγκόσμιος τόπος, η αποτυχία της Ελλάδος. Η αποτυχία των Ελλήνων. Οι έλληνες είναι κλέφτες, φοροδιαφεύγουν, εχθρεύονται το κράτος, είναι Χριστιανοί και αγκυλωμένοι στο παρελθόν. Μια προπαγάνδα απολύτως επιτυχημένη παρότι χυδαίως ψεύτικη.
Δέν απέτυχαν οι Έλληνες, ούτε οι Χριστιανοί. Δέν είναι τυχαίο που πολλοί αναγνωρίζουν μια εποχή Γιέλτσιν στα πολιτικά μας πράγματα. Διότι στην Ελλάδα απέτυχε, όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο, ο κομμουνισμός. Ακόμη και με το σοσιαλιστικό του ένδυμα. Όπως απέτυχε παγκοσμίως. Έπεσε και το δικό μας «Τείχος του Βερολίνου» που μας χώριζε στα δύο. Έπεσε η αφύσικη δικτατορία των αριστερών διανοουμένων που προσπαθούσε να κυριαρχήσει στα μυαλά των Ελλήνων. Κυριάρχησε ντυμένη κοινωνιοκεντρικό, καπιταλιστικό, οργανωσιακό ένδυμα. Τέλειωσε ο εμφύλιος και ο λαός επιτέλους ενωμένος σε έναν κοινό σκοπό αγωνίζεται να σώσει την καλοπέραση του.

Πρίν προχωρήσουμε ας πάρουμε ενδεικτικά δύο λεπτομέρειες από την καριέρα του Ράμφου. Έγινε διάσημος σαν νεοΟρθόδοξος Χριστιανός. Πρίν τον αγκαλιάσουν οι Χριστιανοί δέν τον ήξερε ούτε η μάνα του. Και πάτησε πάνω στο Χριστιανικό του κύρος για να καταστρέψει ολόκληρη την πίστη από την οποία έφαγε και τρώει ακόμη. Διότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι ένας φωτισμένος Χριστιανός. Το ίδιο ισχύει αλλά σε πιό μετριοπαθείς όρους και με την καριέρα του Γιανναρά. Ακόμη και σήμερα οι αριστεριστές διανοούμενοι, συγκεντρωμένοι στην τελευταία κομμουνιστική «Σπίθα» που έχει απομείνει, κάτω από το όνομα του Θεοδωράκη, θέλουν να μας σώσουν. Κατηγορούνται οι Έλληνες από τους κομμουνιστές κομμισάριους ότι πιστεύουν και πράττουν όλα τα σκιώδη περιεχόμενα του κομμουνισμού, που ασυνείδητα καθοδηγούσαν τους ίδιους μέχρι σήμερα, στην αποτυχία. Όποιος παρακολούθησε μέχρι τώρα την εργασία του Τόπιτς γνωρίζει ήδη τον οχετό Γνωστικισμού που γέμιζε τα οράματα του Μαρξισμού και του κομμουνισμού.

Τώρα λοιπόν, επιτήδειοι γλείφτες του κεφαλαίου, σαν τον προαναφερόμενο Ράμφο, κατηγορούν τους Έλληνες για τα περιεχόμενα που υπηρέτησαν οι ίδιοι με πάθος τόσα χρόνια και όπως βλέπουμε ξεκάθαρα απο τον Ράμφο που ανοίγει τον δρόμο, θα ανταλλάξουν τον κομμισάριο με τον Γιόγκι.

Ο κομμισάριος και ο Γιόγκι, θα είναι οι αρχετυπικές μορφές που θα καθοδηγούν απο τώρα και στο εξής τις Ελληνικές ψυχές. Ήδη η αρχιεπισκοπή με τον Ιερώνυμο πέτυχε το Νιρβάνα. Δέν είναι τυχαίος και ο Μεσσηνίας που βρίσκεται δίπλα του σαν μικρός Βούδας. Εξάλλου για το παγκόσμιο Νιρβάνα και την ειρήνη του κόσμου παλεύει όλος ο οικουμενισμός.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΕΛΛΗΝΕΣ. Υπέκυψαν οι πάντες στον ανατολίτικο Γνωστικιστικό Αποκρυφισμό. Ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας.

Αμέθυστος

>Ο Στέλιος Ράμφος στις »Αντιθέσεις"

>

 Ο δημοσιογράφος κ. Γεώργιος Σαχίνης συζήτησε με τον κ. Στέλιο Ράμφο την Παρασκευή 11 Μαρτίου του 2011 στο κανάλι Kρήτη ΤV για την κρίση στην Βόρεια Αφρική, την εποχή της επικοινωνίας, το Μνημόνιο, την κρίση της ευρωζώνης, το Ελληνικό «πρόβλημα» και πολλά άλλα.


Ο Στέλιος Ράμφος στις »Αντιθέσεις» from Αντίφωνο on Vimeo.

Πηγή : Αντίφωνο

Σχόλιο: Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΣΥΣΚΟΤΙΖΕΙ. 
Χρησιμοποιεί  λοιπόν σαν ερμηνεία του παγκοσμίου φαινομένου της αναταραχής, τους λόγους με τους οποίους ερμήνευσαν την διάλυση της Ρωσικής κοινωνίας. Δηλαδή ότι οι Ρώσσοι είδαν μέσα από την τηλεόραση ότι οι Δυτικοί ήταν ευτυχισμένοι. Το ίδιο λοιπόν και οι Μουσουλμάνοι. Χώρες εξάλλου όλες τους κάτω από την κομμουνιστική ομπρέλλα. Και τί είδαν οι άνθρωποι, κύριε φιλόσοφε, στην τηλεόραση; Είδαν πραγματοποιημένο τον παράδεισο τους; Ρίζια μέλια και τα ουρί του παραδείσου με τα κωλαράκια έξω, αιώνιες παρθένες, διότι δέν θυμούνται την επόμενη τί έκαναν την προηγούμενη; Μεγάλη εξέλιξη της ανθρωπότητος. Αυτή την ανθρωπότητα δέν οραματίζεστε και εσείς στον καναπέ σας κύριε φιλόσοφε;;; Κρίμα στον δημοσιογράφο που μας έφερε τον φιλόσοφο να μας ξυρίσει τα μυαλά.  

Αμέθυστος

>ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥ

>

Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΡΆΜΦΟΥ.

Υπάρχει μιά εξαιρετική ιστορία πού αποκαλύπτει τό μυστικό τής προπαγάνδας : Ο Μπρέζνιεφ επισκέπτεται τό Λευκό Οίκο καί δέχεται τήν πρόσκληση τού Αμερικανού προέδρου νά κάνουν τζόκινγκ. Φυσικά ο ρώσος πρόεδρος συμμετέχει συμβολικά. Η είδηση μεταφέρεται από τούς Ρώσους ως εξής : Ο πρόεδρός μας θριάμβευσε στό πρωϊνό τζόκινγκ. Ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος ήρθε πρότελευταίος, ο πρόεδρός μας ήρθε δεύτερος.

Στήν αποφασιστική στροφή τής ‘‘πνευματικής’’ του ζωής ο Ράμφος εξαίφνης ανακάλυψε ότι ο Ιησούς βρίσκεται σέ αιώνια διαμάχη μέ τό Χριστό. Τού απεκαλύφθη επίσης ότι ο Χριστός προηγείται στήν Ανατολή, ενώ κερδίζει ο Ιησούς στή Δύση. Τώρα δέν απομένει παρά ο τελικός αγών ο οποίος θα διεξαχθεί στήν Ελλάδα γιά τήν ενοποίηση τών τίτλων. Επειδή πιστεύει λόγω καί τής αποκαλύψεως στήν τελική νίκη τού Ιησού, έχει αναλάβει τήν προπόνησή του εδώ καί πολλά χρόνια. Δηλώνει έτοιμος. Ποντάρει στόν λόγο τού Χριστού ότι μερικοί από σάς θά κάνουν μεγαλύτερα πράγματα από μένα. Εξ’άλλου ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ; ! ; ! ; !

Ο Ράμφος έχει μέσα του ένα λύκο κι ένα πρόβατο. Κάθε τόσο, ιδίως όταν εμφανίζεται στήν τηλεόραση, ό λύκος τρώει τό πρόβατο. Γιαυτό κάι δέν τελειώνει αμέσως τήν εκπομπή, μένει γιά λίγο σκεπτικός γιά νά απολαύσει τήν ενότητά του. Τό πρόβλημα όμως είναι πώς τό πρόβατο μοιράζεται χωρίς νά δαπανάται καί ο λύκος ήδη γέρασε κι άσπρισε το μαλλί του. Κι ο Καημός τού Ενός άρχισε να βαραίνει πολύ τήν ψυχή του.

Μή γελάτε χριστιανοί, είδαμε τήν παράσταση μέ τόν Βερεμή καί Σουρή-ξαμε.

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ

O ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ– ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΧΘΟΝΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ:


πηγή video : Εθελουσία Λήθη

Aμέθυστος

>ΡΑΜΦΟΣ, Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ, Ο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ.

>

Η ΦΙΛΟΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΡΑΜΦΟΥ
ΕΥΑΓΡΙΟΣ. ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

«Mάθημα» ιστορικής σημασίας γιά τον κ.Ράμφο, διότι έθεσε, με την βοήθεια τού Ευάγριου, τα θανάσιμα αμαρτήματα τής παραδόσεώς μας, πρό οφθαλμών. Εάν ομολογήσουμε ταπεινά και συνειδητοποιήσουμε τις ελλείψεις μας ο μέγας κριτής μάς υπόσχεται σωτηρία, είσοδο στήν ιστορία.
Το περί προσευχής τού Ευάγριου υπάρχει στη φιλοκαλία, κάτω από το όνομα τού Νείλου Αγκύρας. Από τα 153 κεφάλαια χρησιμοποιούνται εκτενέστερα τα κεφάλαια 30, 61 και 112.

«Ο Ευάγριος λοιπόν αντιλαμβανόταν την ασκητική σαν ενδοσκόπιση τού νού και θέα τού φωτός».

(παρότι ο Ευάγριος μιλά γιά ανάβαση τού νού πρός τον Θεό, όπως και οι νεοπλατωνικοί). «Η γνώση τού Τριαδικού φωτός και η έννοια της προσευχής είναι συνώνυμα. Η συνθήκη πού διαμορφώνεται και επιτελείται, το γεγονός προσευχή είναι η αγγελική συνθήκη της πνευματικής υπάρξεως του ανθρώπου(παρότι η Βασιλεία τών Ουρανών είναι τιμιωτέρα τών Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως τών Σεραφείμ). Η προσευχή είναι μία συναναστροφή με τον Θεό. Ένας διάλογος με τον Θεό. Οφείλει όμως ο νούς, για να συνομιλήσει με το Θεό, να διώξη κάθε εικόνα πράγματος και κάθε σκέψη(ο νούς οφείλει να γεννήσει λόγο όπως θα δούμε για να κατορθώσει τον Διάλογο). Θεολόγος είναι αυτός πού συνομιλεί με το Θείο. Έχουμε σύμπτωση θεωρίας με την καθαρή προσευχή. Ο προσευχόμενος ατενίζει ανείδεα το φώς της Τριάδος. Αυτή η θέα είναι μιά εσωτερική εμπειρία αξεπέραστη». Το φώς τής Αγίας Τριάδος είναι η κοινή ενέργεια τής Αγίας Τριάδος και δέν είναι αξεπέραστη, όπως διδάσκει ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.

Αυτά αποτελούν το προοίμιο τρόπον τινά, την εισαγωγή, στην μεγάλη επίθεση. «Στο συνοδικό της Ορθοδοξίας, μετά την νίκη τών εικόνων, υπάρχει καταστατική δήλωση ότι η γνησιότης της Ορθοδοξίας βρίσκεται μαζί με τίς εικόνες. Έχοντας όμως κατά νού τις διδασκαλίες τού Ευάγριου, αναρωτιόμαστε : τί να ισχύει άραγε από τα δύο; Το άδειασμα από κάθε εικόνα ή η λατρεία της εικόνος;

Αυτή η αντίφαση δέν έχει προσεχθεί από κανέναν και κατά πάσα πιθανότητα κατέστρεψε την ίδια την Ορθοδοξία. Έγινε ένας συμβιβασμός ο οποίος συνοδεύτηκε από τυποποίηση των εικόνων τών Αγίων πχ. Έτσι οι Άγιοι έγιναν απολιθώματα, δεν μπόρεσαν να γίνουν ζωντανά σύμβολα. Στη συνέχεια εμφανίζεται φορμαλισμός στην κοσμοαντίληψη, η μορφή κρυσταλλώθηκε και άρχισε να συγκρούεται με την πραγματικότητα. Το συμβολικό σύστημα ακινητοποιείται και απαγορεύει την αλλαγή. Με την απολίθωση του συμβόλου αρχίζει και η παρακμή του Βυζαντίου».Φυσικά έγιναν και χειρότερα. Γεννήθηκε ο κληρικαλισμός, διότι απαγορεύτηκε στους λαικούς να ερμηνεύουν τις Γραφές.

Το πρόβλημα της τυποποιήσεως όμως είναι πανανθρώπινο. Το αντιμετωπίζει και η αγαπημένη Δύση με τήν τυποποίηση τής επιστήμης στην τεχνολογία, και η Φιλοσοφία η οποία πέθανε γρήγορα στα συστήματα και στις μεθόδους του Γερμανικού ιδεαλισμού.

Ο αγαπημένος όμως Ευάγριος του κ.Ράμφου λέει εν προκειμένω τα εξής ανατρεπτικά : περι λογισμών κεφ.40!

«Ούκ άν ίδοι ο νούς τον τού Θεού τόπον έν εαυτώ, μή πάντων τών εν τοις πράγμασιν (νοημάτων) υψηλότερος γεγονώς» και συνεχίζει στο κεφ.41 «Τών νοημάτων τα μέν τυποί το ηγεμονικόν ημών και σχηματίζει, τα δέ γνώσιν παρέχει μόνον μή τυπούντα τον νούν μηδέ σχηματίζοντα, το γάρ «εν αρχή ήν ο Λόγος και ο Λόγος ήν πρός τον θεόν» εναποτίθεται μεν τι νόημα τη καρδία, ού μήν σχηματίζει αυτήν ουδέ τυποί και το μέν «λαβών άρτον» σχηματίζει τον νούν, το δέ «έκλασε» πάλιν τυποί τον νουν, το δέ «είδον τον Κύριον καθήμενον επί θρόνου υψηλού και επηρμένου» τυποί τον νούν χωρίς τού «είδον τον Κύριον». και το μέν ρητόν δοκεί τυπούν τον νούν, το δέ σημαινόμενον ου τυποί. Το τοίνυν νόημα του Θεού ουκ έν τοις νοήμασιν ευρεθήσεται τοις τυπούσι τον νούν, αλλ’εν νοήμασι τοις μή τυπούσι. διόπερ τον προσευχόμενον δεί παντάπασι χωρίζεσθαι τών νοημάτων τών τυπούντων τον νούν»

Πού πάνε τώρα όλες οι κραυγές του κ.Ράμφου για το άδειασμα του νου από κάθε εικόνα; Αυτό το κείμενο βρίσκεται ακριβώς κάτω απο το κεφάλαιο που ‘δίδαξε’, υποτίθεται. Δεν το ανέφερε όμως διότι ό,τι λέει το παίρνει από το κρεββάτι του Προκρούστη! Είναι αποσπάσματα απο ξένες μελέτες, δέν διαβάζει τα πρωτότυπα. Πολύς κόπος. Έχουμε όμως και μιά ακόμη ανατρεπτική συνέχεια! Στό 41ο κεφάλαιο:

«Και ζητήσεις είπερ ώς έχει επι των σωμάτων και τών λόγων αυτών, ούτως έχει και επι τών ασωμάτων και τών λόγων αυτών. Και άλλως μέν τυπωθήσεται ο νους ορών νούν, και άλλως διατεθήσεται ορών τόν λόγον αυτού. Εντεύθεν γινώσκομεν πώς η γνώσις η πνευματική ατύπωτον παρίστησι τον νούν τω Θεώ, διότι το τού Θεού νόημα ούκ εν τοις τυπούσι τον νούν νοήμασιν εστίν-ού γαρ εστί σώμα ο Θεός-αλλ`εν τοίς μή τυπούσι»

Πού πήγαν οι μεγάλες αντιφάσεις οι οποίες εξολόθρευσαν την παράδοσί μας και έρριξαν το Βυζάντιο; Θα το δούμε ακόμη καλύτερα στη συνέχεια, από τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή τον μεγαλύτερο μαθητή τού Ευάγριου κατά τον Ράμφο.

ΠΕΡΙ ΑΠΟΡΙΩΝ, τ. 14 Α, απ. 104, σ.159.

«Πώς ο λόγος πού είναι γέννημα του νού γεννά λόγο σ`ένα άλλο νού;
Όσα μετά θεόν και εκ Θεού το είναι έχει,
Εξ`ουσίας και ποιότητος, ήτουν δυνάμεως, είναι
Τουτέστιν : εξ ουσίας και συμβεβηκότος. Εί δέ τούτο πάντως
Και η ψυχή, νούς υπάρχουσα κατά την δύναμιν αυτής
Έχει ως αγέννητον εαυτήν, εαυτώ γεννώντα γεννητώς ,
Ως είναι τον λόγον τον εν τώ νώ
Και εκ του νού γεννόμενον άλλον αυτώ (από) εκείνο
Τον γεννώντα νούν, μετά τής κατά την γέννησιν ιδιότητος
Της μηδαμώς δεχομένης αντιστροφήν.
Αυτός ούν ο λόγος ο ούτω και ων και γεννώμενος

Της υπουργού φύσεως (της υπηρέτριας) την φωνήν λαμβάνων

Προφέρεται και γεννά λόγον εν άλλω νοϊ
Ού δημιουργών λόγον εν άλλω, αλλά διδούς
Είδους και μορφής δύναμιν(συμβεβηκότος-ποιότητος)
Προς το σχηματίσαι νόημα τώ ακούοντι»

Είναι απλώς απίστευτο. Απορούμε ήδη. Ποιός διαβάζει άραγε την Φιλοκαλία; Ποιός την σκέφτεται; Ο John Lock.! Ο οποίος δίδαξε πρώτος στη Δύση το άδειασμα τού νού και αρνήθηκε την Αγία Τριάδα βάζοντας στή θέση της το υποκείμενο τής Persona Dei.

Ο Χριστός λέει ήρθε για να βάλει το Θεό στην Ιστορία. Είναι τόσο συγκλονιστική η περιπέτεια της ιστορίας πού ο πατέρας Του δεν Τού στέρησε αυτή την εμπειρία. Όλα πήγαιναν καλά με την περιπέτεια ώσπου ο Χριστός κυριάρχησε στον Ιησού, στον ιστορικό Ιησού.

Στην συνέχεια μαθαίνουμε πως και η Δύση είχε σαν κέντρο της το νού, τον ονόμαζε ratio. Μόνο που ratio σημαίνει νόηση κι όχι νούς και η διαφορά είναι ακριβώς διαφορά πολιτισμού. Ο ΝΟΥΣ δίνει ΓΝΩΣΗ, η νόηση αμφιβολίες, οι οποίες ησυχάζουν καθώς δίδαξε η ιστορία της Δύσεως, μόνο με την εσωτερικότητα ή με το εγώ σκέπτομαι. Η νόηση δέν μπορεί να δώσει γνώση και γι αυτό η σκέψη σαν υποκείμενο δεν μπορεί παρά να υποβάλλει αναπάντητες ερωτήσεις στο αντικείμενο. Δέν έχει άλλη δυνατότητα. Γι αυτό και το διάσημο οντολογικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο, σαν το αρχαίο ερώτημα της σφίγγας. Γι αυτό ο κ. Ράμφος αρέσκεται να μάς κατηγορεί πώς διαθέτουμε μόνο απαντήσεις (στη πραγματικότητα γνώση), ενώ η Δύση διαθέτει ερωτήσεις .

Η Ορθοδοξία λοιπόν κατέστρεψε την διαχρονία, όπως δείχνουν οι φορμαλισμοί και οι απολιθωμένες εικόνες! Δεν μπορεί να καταλάβει με την σκέψη, το μόνο όργανο που διαθέτει, πως η διαχρονία τής Ορθοδοξίας είναι οι Άγιοι; Πώς έλεγαν οι Πατέρες; Το μέγιστο Έργο Τέχνης είναι να φτιάξεις άνθρωπο κατά Χριστόν, αδελφό του Κυρίου, υιοθετημένο. Να δεις τον Άγιο σε κάθε κούτσουρο που θέλει τον Κύριο και να τον σκαλίσεις, όπως οι μαρμαράδες σαν τον Μιχαήλ Άγγελο, σκάλιζαν το μάρμαρο.

Όλη η διάλυση της παραδόσεώς μας από τον Ράμφο στηρίζεται σε τρεις κολώνες! Στην άρνηση της πτώσεως, στην άρνηση της Θεοτόκου και στην άρνηση του Αγίου Πνεύματος!
Καταγγέλλει πώς ο πολιτισμός μας δέν μπορεί να μάς προσφέρει αυτοπεποίθηση. Δηλ. οι Μάρτυρες τής πίστεως στερούνταν αυτοπεποιθήσεως; Δηλ. ο Κυνικός πού έδιωξε τον Μ.Αλέξανδρο που του προσέφερε τα πάντα στερούνταν αυτοπεποιθήσεως;

Ο Ράμφος χρησιμοποιεί μιά εξόχως πονηρή μέθοδο. Χρησιμοποιεί τον άθεο τύπο Νεοέλληνος που κυριαρχεί σήμερα, για να κατηγορήσει τούς εναπομείναντες Χριστιανούς.

Ας τελειώνουμε με τον δικό μας Αριστοτέλη και τις αβεβαιότητές του : «Πάσα διδασκαλία και πάσα μάθησις διανοητική, εκ προϋπαρχούσης γίνεται γνώσεως» (Αριστοτέλους Αναλυτικά ύστερα, Α, 1)

«Η γαρ αισθητή γνώσις ούκ έχει προϋποκειμένην γνώσιν» Ιωάννου Φιλοπόνου, Σχόλια στα Αναλυτικά ύστερα του Αριστοτέλους.

Έχει πάθει ποτέ διανοούμενος μεγαλύτερη πανωλεθρία απο αυτή που έπαθε ο Ράμφος στα μαθήματα του; Και όμως με θράσος συνεχίζει να παριστάνει τον φιλόσοφο και να καταστρέφει ότι δέν έφτιαξε.

Αμέθυστος

>Σε αναζήτηση της όσμωσης των κυρίαρχων προβληματικών Δυτικής και Ανατολικής σκέψης

>

Γιάννης Σακελλάρης*

Ο Καημός του Ενός είναι ο τίτλος του νέου* βιβλίου του Στέλιου Ράμφου, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Αρμός και η πεμπτουσία του συμπυκνώνεται στις έξι λέξεις του υπότιτλου: Κεφάλαια της ψυχικής ιστορίας των Ελλήνων. Μετά τη διάλυση της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στη Δύση κύρια αναπτύχθηκε ένα πρότυπο οργάνωσης του βίου βασισμένο στην ατομικότητα μεταφράζοντας στην καθημερινή ζωή τις αναζητήσεις μιας φιλοσοφίας-θεολογίας, που ενδιαφερόταν για την καταφατική καταγραφή των ιδιωμάτων των τριών προσώπων της τριαδικής θεότητας. Αντίθετα, στην Ανατολή το κυρίαρχο πρότυπο οργάνωσης του βίου ήταν το απαύγασμα μιας αποφατικής εκστατικής σιωπής μπροστά στο μυστήριο της κοινωνίας αγάπης ανάμεσα στα τρία πρόσωπα της τριαδικής θεότητας.

To ρηξικέλευθο του βιβλίου έγκειται στο ότι με εκτενείς αναφορές προσπαθεί να καταστήσει σαφές στον αναγνώστη ότι η όσμωση ανάμεσα στις κυρίαρχες προβληματικές της δυτικής και της ανατολικής φιλοσοφικής-θεολογικής σκέψης ήταν πολύ πιο μεγάλη και ξεκίνησε από πολύ πιο νωρίς από όσο μας αφήνει, να υποψιαστούμε η μέχρι σήμερα συγκριτική βιβλιογραφία της Ανατολής. To βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Ο Στέλιος Ράμφος επιχειρεί, μέσα στις 412 σελίδες αυτού του πονήματός του, να καταδείξει τα ερμηνευτικά όρια κάποιων μεθοδολογιών σκέψης για την ταυτότητα των κατοίκων αυτής της χώρας και να διακινδυνεύσει μια γόνιμη σύνθεσή τους.

To πρώτο μέρος του βιβλίου «Η ταυτότητα του προσώπου» αφιερώνεται σε μια εκτεταμένη βιβλιογραφική αναζήτηση στις πηγές της δυτικής και της ανατολικής φιλοσοφίας – θεολογίας για την έννοια του προσώπου.

Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο, που επονομάζεται «Εις Αναζήτησιν του Προσώπου», γίνεται αναφορά και. σχολιασμός τεσσάρων συγγραφών (για να χρησιμοποιηθεί η ορολογία του συγγραφέα), ενός βιβλίου και τριών μελετημάτων: του βιβλίου «To πρόσωπο και ο έρως», του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά, των δοκιμίων «Από το προσωπείον εις το πρόσωπον» του καθηγητή Ιωάννου Ζηζιούλα και νυν Μητροπολίτου Περγάμου, και «Οντολογία ή Θεολογία του Προσώπου» του καθηγητή Ιωάννου Παναγοπούλου, καθώς επίσης και του άρθρου «Μπορούν τα πρόσωπα της Τριάδας να δώσουν τη βάση για Περσοναλιστικές απόψεις περί του Ανθρώπου;» του καθηγητή Σάββα Αγουρίδη. Η αναφορά και ο σχολιασμός αυτός γίνονται για να καταδειχθούν τα ερμηνευτικά όρια κάποιων μεθοδολογιών σκέψης για την ταυτότητα των κατοίκων αυτής της χώρας, που έχουν γίνει αρκετά δημοφιλείς στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες χάρη στη διάδοση του ρεύματος σκέψης που ορθά, ή εσφαλμένα, έχει επικρατήσει να αποκαλείται. νέο-ορθόδοξο (άσχετα με το αν ο όρος είναι δόκιμος ή αδόκιμος).

Στη συνέχεια, στο δεύτερο κεφάλαιο, που επονομάζεται «Έξοδος και Αδιέξοδος», η σημαντικότερη συμβολή του συγγραφέα στην έναρξη ενός διαλόγου σε συνθήκες όψιμης νεωτερικότητας (late modernity) για την ταυτότητα των κατοίκων αυτής της χώρας είναι το ότι με εκτενείς αναφορές στη βιβλιογραφία της μεσαιωνικής λατινικής γραμματείας εμφαίνεται ότι η προβληματική της έννοιας του προσώπου δεν είναι ξένη προς τη φιλοσοφική – θεολογική παράδοση της Δύσης. Τα δυο υποκεφάλαια, «Η αναζήτηση του προσώπου στη μεσαιωνική Δύση» και «Η αναζήτηση του προσώπου στη βυζαντινή Ανατολή», αντιπαραθέτουν τον προβληματισμό των φιλοσόφων – θεολόγων των δυο κομματιών, αυτού που θεωρούσαν «παγκόσμιο χωριό» οι κάτοικοι της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αναφορά στις δυτικές πηγές ξεκινάει από τον Αυγουστίνο, πατριάρχη της δυτικής σκέψης, μιας και επηρέασε με τις απόψεις του φιλοσόφους ακόμη και κατά τη διάρκεια της εποχής της νεωτερικότητας (modernity) και ως παράδειγμα μπορούν να αναφερθούν οι απόψεις του Χάιντεγκερ, το έργο του οποίου γίνεται αντικείμενο αναφοράς στο βιβλίο και που, ορθά ή εσφαλμένα, έχει επικρατήσει να κατατάσσεται ανάμεσα στους εκπροσώπους του «άθεου υπαρξισμού». Η αναφορά στις δυτικές πηγές συνεχίζεται με ονόματα «πιο πιστών πνευματικών μαθητών» του Αυγουστίνου. Όσον αφορά την «καθ’ ημάς Ανατολή», η παράθεση ξεκινάει από τον Γρηγόριο Θεολόγο, επίσκοπο Ναζιανζού, επιφανούς εκπροσώπου της Φιλοσοφικής – Θεολογικής Σχολής της Καππαδοκίας και μαθητού κατά τη διάρκεια των μετ-εφηβικών χρόνων του μη-χριστιανού φιλοσόφου Λιβανίου. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά στο Μάξιμο Ομολογητή, στο έργο του οποίου ενυπάρχει κατά τον πιο σαφή και εκτεταμένο τρόπο στη συνολική βιβλιογραφία της «καθ’ ημάς Ανατολής» αποδοχή του όρου «filioque», ενός όρου που έχει καταταλαιπωρήσει. τις σχέσεις του Ανατολικού και του Δυτικού κομματιού αυτού που θεωρούσαν «παγκόσμιο χωριό» οι κάτοικοι της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

To δεύτερο μέρος, «Η άπρακτη εξατομίκευση» διακινδυνεύει την έκφραση μιας ρηξικέλευθης προσέγγισης της οργάνωσης του βίου στο Βυζάντιο.

Πιο συγκεκριμένα στο πρώτο κεφάλαιο, που επονομάζεται «Από τη Θεολογία του Προσώπου στην Ιστορία του», η αναζήτηση του προσώπου μεταφέρεται από το φιλοσοφικό στο κοινωνιολογικό επίπεδο πλέον και αντιπαρατίθεται με τα εμφανιζόμενα στο Βυζάντιο σπερματικά πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς, που βασίζονται στην ατομικότητα και αποτελούν πλέον το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των κοινωνιών της όψιμης νεωτερικότητας (late modernity). To πρώτο υποκεφάλαιο, που φέρει τον τίτλο «Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας» αφορά στη συγκρότηση των κοινωνικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια των διαφόρων φάσεων της Βυζαντινής Ιστορίας και στις επιπτώσεις που είχε αυτή σε λαούς, που προσδέθηκαν στο άρμα της εν πλήρει μεσαίωνι «παγκοσμιοποίησης» με την αποδοχή οικονομικών και πνευματικών σχέσεων με το Βυζάντιο, τους Σλάβους. Νύξεις γίνονται επίσης στα χαρακτηριστικά της Οκτωβριανής Επανάστασης και. του Μετ-επαναστατικού Σοβιετικού καθεστώτος, που οφείλονται στην πρότερη ιστορία των Σλάβων.

To δεύτερο υποκεφάλαιο φέρει τον τίτλο «Η βαβυλώνιος αιχμαλωσία της Ορθοδοξίας στα σύμβολα». Είναι αρκετά αποδεκτό ως πόρισμα στους κύκλους όσων ασχολούνται. με την κοινωνική ψυχολογία ότι το γράψιμο ή η φωνητική εκφορά από την πλευρά των πιο δημοφιλών διανοουμένων κάθε εποχής κάποιων δημοφιλέστατων όρων λειτουργεί στη συλλογική συνείδηση ως ένα αντανακλαστικό για αντίδραση προς μια ορισμένη κατεύθυνση. Ο συγκεκριμένος όρος κωδικοποιείται με τη μορφή συμβόλου στη συλλογική συνείδηση. Στο σημείο αυτό δε θα ήταν άσχημο να γίνουν ξανά αντικείμενο υπόμνησης τα όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως για το Μάξιμο τον Ομολογητή. Στη συνέχεια, στο δεύτερο κεφάλαιο, που επονομάζεται «Σταθμοί του Ελληνικού Εξατομισμού», καταδεικνύεται. το ότι η ατομικότητα δεν είναι απούσα ως στάση ζωής ήδη κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σε ορισμένους κύκλους, όπως σαφώς επιβεβαιώνουν τα κείμενα Βυζαντινών συγγραφέων. To πρώτο υποκεφάλαιο, με τίτλο «Προσανατολισμός», περιγράφει. την κοινωνική διεργασία, που συντελέστηκε «άπρακτα» κατά το συγγραφέα, έτσι ώστε τα εμφανιζόμενα στο Βυζάντιο σπερματικά πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς, που βασίζονται στην έννοια της ατομικότητας, να πάρουν μια πιο ολοκληρωμένη μορφή στη σύγχρονη (modern) Ελλάδα. Τα επόμενα υποκεφάλαια, «Συμεών ο Ευλαβής και Συμεών ο Νέος Θεολόγος» (αξίζει να γίνει μελέτη της πορείας της φιλοσοφικής θεολογικής σκέψης του Βυζαντίου ανάμεσα στην εποχή του Θεολόγου, Γρηγορίου του επισκόπου Ναζιανζού και του Νέου Θεολόγου, Συμεώνος), «To Στρατηγικόν του Κεκαυμένου», «ο Σπανέας», «Η επιστολή του Βησσαρίωνος», το υποκεφάλαιο «Γνωμολόγια» και. «Μαθηματάρια», καθώς επίσης και το υποκεφάλαιο «Η Χρηστοήθεια του Αντωνίου Βυζαντίου» στοιχειοθετούν το πώς, όσον αφορά την καταγεγραμμένη σκέψη στο γεωγραφικό χώρο της «Καθ’ ημάς Ανατολής», άρχισαν να προβάλλονται όλο και περισσότερο τα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς, που βασίζονται στην έννοια της ατομικότητας. To υποκεφάλαιο «Εναντίον της Χρηστοήθειας το Πηδάλιον» αναφέρεται στην ποσοτικά, τουλάχιστον, ισχνή αντίρροπη τάση, που αναπτύχθηκε μέσα στο χρόνο σε σχέση με την προηγούμενη. Τέλος στο «To «σαβουάρ βιβρ» του εικοστού αιώνος» περιγράφει το πώς τα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς που βασίζονται στην έννοια της ατομικότητας αρχίζουν να γενικεύονται στη νέα (modern) Ελληνική κοινωνία.

Μέσα από τις σελίδες του τρίτου μέρους του βιβλίου του «To αυθυπόστατο του προσώπου», ο Στέλιος Ράμφος διακινδυνεύει μια πρώτη έκφραση φιλοσοφικής σύνθεσης ανάμεσα στα δύο ρεύματα. Ο διακινδυνευτικός χαρακτήρας μιας πρώτης έκφρασης φιλοσοφικής σύνθεσης είναι εμφανής από το γεγονός ότι αυτό το μέρος του βιβλίου είναι ασύμμετρα μικρό σε σχέση με τα δύο προηγούμενα. Επίσης, δε χωρίζεται σε κεφάλαια, αλλά κατευθείαν ο συγγραφέας δομεί το κείμενό του σε υποκεφάλαια. Όντως, είναι άθλος να επιχειρήσει κανείς μια τέτοια σύνθεση, γιατί το εγχείρημα αναφέρεται στις δύο κυρίαρχες σχολές σκέψης της ιουδαιοχριστιανικής πολιτισμικής κληρονομιάς (Heritage Culturel Judeo – Cretien στα γαλλικά) της δυτικής σύγχρονης (modern) ανθρωπότητας, που, προς το παρόν, τουλάχιστον, δείχνει να έχει γίνει η κυρίαρχη πνευματική κληρονομιά του «παγκόσμιου χωριού». To κείμενο απαρτίζεται από τα υποκεφάλαια, «Πρόσωπα και πράγματα μιας νέας εποχής», «Προς μιαν ανθρωπολογία του προσώπου», «To σώμα και το πρόσωπο», «To πρόσωπο και η σχέση», «Η συλλογική ταυτότης και το πρόσωπο» και καταλήγει σε ένα: «Επιμύθιο». Η δυσκολία του προαναφερθέντος εγχειρήματος εκφράζεται (πολυτονικά) από το συγγραφέα στη σελίδα 329:

«Ο άνθρωπος των Μέσων Αιώνων ζητεί στον άλλο κόσμο το νόημα της ζωής. Ο άνθρωπος των Νέων χρόνων το αναζητεί στην προσωπική εμπειρία και τα βιώματα της υπάρξεώς του. Ο πρώτος δεν ανήκει στον εαυτό του αλλά στην κοινότητα, αναλαμβάνεται το είναι του κατά τις πεποιθήσεις και τις αξίες του περιβάλλοντος. Ο δεύτερος προσπαθεί να εννοήσει τον εαυτό του και να γνωρίσει με τρόπο άμεσο, χωρίς τη μεσιτεία καθιερωμένων ιδεών, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα του. Πρόκειται για έναν καινούργιο πολιτισμό, χαρακτηριστική εναρκτήριο μαρτυρία του οποίου μας δίνει ο Πετράρχης με το βίο του και το έργο του (1304-1374).»

Είναι αρκετά αποδεκτό ως πόρισμα στους κύκλους όσων ασχολούνται με την κοινωνιολογική σκέψη, το ότι η σημερινή εποχή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η Εποχή της Όψιμης Νεωτερικότητας (Late Modernity Era). 0 συγγραφέας επιχειρεί μια σύνθεση μέσα σε ένα εννοιολογικό πλαίσιο που χαρακτηρίζει κύρια την Εποχή της Νεωτερικότητας (Modernity Era). Αν δεχτούμε ότι οι κάτοικοι. αυτής της χώρας εμφάνισαν μια τέτοια αδράνεια (ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό τον όρο «Άπρακτη Εξατομίκευση» του συγγραφέα) στο να συνδυάσουν τα δύο ρεύματα σκέψης από την εποχή του Πετράρχη και μετά, μπορεί κανείς να φανταστεί τη δυσκολία σύλληψης μιας στρατηγικής για μια ευδιάκριτη «παγκόσμια» και. σε όλα τα επίπεδα παρουσία στο πλαίσιο της Εποχή της Όψιμης Νεωτερικότητας. Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ακροθιγώς δίδονται ως νύξεις τα αναδυόμενα φιλοσοφικά ερωτήματα της ψηφιακής εποχής. To πρώτο έναυσμα για στοχασμό αυτής της χροιάς δημιουργείται ήδη από την αφιέρωση του βιβλίου: Σε Κάθε Τι Μοναδικό. Αλήθεια, τι είναι η μοναδικότητα στην εποχή της πληροφορίας, όπου κάθε τι είναι ανα-παρα στάσιμο σαν ακολουθία από 0 και 1 και συνεπώς θεωρητικά σε τελική ανάλυση αναπαραγώγιμο1; To γόνιμο ανά τους αιώνες φιλοσοφικά ελληνικό πνεύμα θα πρέπει να διακινδυνεύσει την έκφραση μιας απάντησης στο ερώτημα αυτό.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ

Δείτε σχετικά το βιβλίο: Ψηφιακός Κόσμος του Nicolas Negreponte, εκδόσεις Καστανιώτη.

* Ηλεκτρολ. Μηχανικός ΕΜΠ

πηγή: Αντίφωνο, antifono.gr, *Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ, τεύχος 7, Χειμώνας 2001 σελίδες 56-58.

Σχόλιο: Ο χθεσινός ΜΗΤΣΟΣ φιλόσοφος. Νέος κουμουνιστής και γέρος σοσιαλιστής. Άλλαξε. Έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Απέδειξε στο Μάρξ πώς επανάσταση είναι να αλλάξει ο άνθρωπος. Το ήξερε κανείς μέχρι τότε; Πρωτάκουστο. Ένας απο τους εμπνευστές του ΄προεκλογικού συνθήματος του Γιωργάκη: ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ: ΕΧΕΙ Ο ΣΟΡΟΣ. Ελυσε και το γορδιο δεσμό του φιλιόκβε, υπάρχει και στην ανατολή λέει. Τσάμπα ταραζόμαστε. ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ ΦΙΛΟΣΟΦΕ. Έχει σαν χόμπυ την εξουσία πίσω απ’τις κουρτίνες.
Θα επανέλθουμε στο σχολιασμό σε λίγο. Ευχαριστούμε το αντίφωνο για την πάσσα.


Αμέθυστος

>ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ ΚΑΙ ΡΑΜΦΟΥ

>

 Η ομάδα η οποία επιχειρεί να βάλει τήν Ελλάδα στήν ιστορία ξαναχτύπησε. Ο κ.Βασιλειάδης , ένα σημαντικό μέλος τής ομάδος αυτής, διαφημίζει το τελευταίο βιβλίο τού Ράμφου, επειδή χρειάζονται τόνωση οι πωλήσεις καί επειδή ο Ράμφος ξεκινά πρώϊμα (κάτι φοβάται), τόν νέο κύκλο μαθημάτων του, όπου θα λιανίσει ξανά τήν παράδοσή μας.

Η διαφήμιση παρουσιάστηκε στήν Καθημερινή καί είναι η εξής :
Το γενέθλιο κεφάλαιο του νέου ελληνισμού
Τα ασκητικά κείμενα της «Φιλοκαλίας» συνδέονται με τα μεγάλα σημερινά προβλήματα
Του Πετρου Bασιλειαδη*
ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ
Το αδιανόητο τίποτα. Φιλοκαλικά ριζώματα του νεοελληνικού μηδενισμού
εκδ. Αρμός, σελ. 489

Αν διερωτάται κανείς σε τι βασίστηκε η αινιγματική διατύπωση του Μπερντιάγεφ, στο έργο του «Πηγές του ρωσικού κομμουνισμού», ότι ο μηδενισμός έκανε την εμφάνισή του στα πνευματικά θεμέλια της Ορθοδοξίας, και αν με οδύνη διαπιστώνει πως η σημερινή διεθνής απαξίωση του ελληνικού κράτους ως τόπου διαφθοράς χρειάζεται κάποια σε βάθος ανθρωπολογική ανάλυση, τότε δεν έχει παρά να μελετήσει το τελευταίο βιβλίο του Στέλιου Ράμφου, «Το αδιανόητο τίποτα. Φιλοκαλικά ριζώματα του νεοελληνικού μηδενισμού», ένα πραγματικά συγκλονιστικό δοκίμιο φιλοσοφικής ανθρωπολογίας.

Είναι γνωστό πως η συντριπτική πλειοψηφία της μετά τον Κοραή νεοελληνικής διανόησης, καθώς και μεγάλο τμήμα του πολιτικού κόσμου, με πάθος προβάλλουν τα ιδεώδη της νεωτερικότητας ως καταστατικό όραμα για τη διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας. Αντίθετα η βαθιά ριζωμένη στην ελληνική συνείδηση Ορθόδοξη πνευματικότητα, με τα «επιτεύγματα και τα αδιέξοδα της βυζαντινής κοινωνίας», ουσιαστικά απαγορεύει στον νεοέλληνα «να βγει από το παρελθόν στον καθαρό αέρα και να αναπνεύσει». Το πρώτο ρεύμα, κατά τον Ράμφο, «κοιτάζει γραμμικά το μέλλον», ενώ το δεύτερο «ταυτίζεται αγχωτικά με το παρελθόν», με αποτέλεσμα την υποδόρια διαμόρφωση μιας σχιζοφρενικής κατάστασης που τελικά «διχάζει την ψυχή μας».

Αυτό, λοιπόν, που κανείς σοβαρός μελετητής δεν διανοήθηκε μέχρι σήμερα να ξεδιαλύνει -άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία της νεώτερης ελληνικής διανόησης αγνοεί τον πλούτο της βυζαντινής πνευματικότητας- το επιχειρεί με έντονα κριτικό πνεύμα ο Ράμφος στο τελευταίο αυτό έργο της τριλογίας του (τα δύο προηγούμενα ήταν «Ο Καημός του ενός», το 2000, και «Το Μυστικό του Ιησού», το 2006), αναλύοντας τη συμβολή της Φιλοκαλίας, «τη φημισμένη ανθολογία ασκητικών και ησυχαστικών κειμένων, που οργώνει αμέσως ή εμμέσως τις συνειδήσεις των χριστιανών της ορθόδοξης Ανατολής τους τελευταίους δύο και πλέον αιώνες», στη διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας. Για τον Ράμφο η ανθολογία αυτή του Νικοδήμου του Αγιορείτη και του Μακαρίου Νοταρά αποτελεί έργο «καταστατικής σημασίας για τον νεώτερο ελληνισμό (κάτι μάλιστα σαν) γενέθλιο κεφάλαιο του Νέου ελληνισμού».

Ασκητές

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Ράμφου παρελαύνουν τα μεγάλα ονόματα της νηπτικής και ησυχαστικής παράδοσης της χριστιανικής Ανατολής: από τους γενάρχες του είδους Ευάγριο Ποντικό και Μακάριο, τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη, τον Μάρκο τον Ασκητή, τον Διάδοχο Φωτικής, τον Μάξιμο τον Ομολογητή και τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, μέχρι τον Νικηφόρο τον Μονάζοντα, τον Γρηγόριο τον Σιναΐτη και τον Γρηγόριο τον Παλαμά, αλλά και τους μεταγενέστερους Κάλλιστο και Ιγνάτιο Ξανθόπουλους, επιλεκτικά έργα των οποίων περιλαμβάνονται στη Φιλοκαλία, ενώ επιχειρείται και σύντομη, αλλά πολύ κατατοπιστική, αναφορά σε δύο πιο πρόσφατα έργα: τη «Νηπτική θεωρία» ενός αγιορείτη «απηλπισμένου μοναχού» και τα «Οράματα και θάματα» του Μακρυγιάννη, ως επιλεγόμενα της σταδιακής δημιουργίας «κενού εαυτού» του ορθόδοξου νεοέλληνα.

Η ανάγνωση, βέβαια, των κειμένων αυτών δεν γίνεται με την ουδέτερη μέθοδο της ξερής ιστορικής παρουσίασης των απόψεων των συγγραφέων, «τη γραμματολογική προσέγγιση των κειμένων με τη μηχανιστική αναλυτική της μέθοδο». Ο Ράμφος επιχειρεί μια «πνευματική κατανόηση», αφού όπως πολύ ορθά υποστηρίζει «ένα κείμενο δεν λέει οτιδήποτε ούτε κάτι ορισμένο». Με την εδραιωμένη μάλιστα πεποίθηση περί «ανυπαρξίας ανθρωπολογικού προβληματισμού τόσο στην ορθόδοξη παράδοση όσο και στη νεοελληνική γραμματεία», θεωρεί τη Φιλοκαλία «προνομιακό πεδίο ανθρωπολογικής προσεγγίσεως της νεοελληνικής ιδεολογίας», αφού οι ζυμωμένοι με τη Φιλοκαλία ορθόδοξοι της νεωτερικής εποχής μετεωρίζονται «ανάμεσα σε ουράνια προσδοκία και απομαγεμένη ιστορικότητα».

Το έργο αυτό του Ράμφου, με το οποίο στην ουσία επιχειρείται αναψηλάφηση των σχέσεων ανάμεσα στην «ατομικότητα», ενός από τους βασικούς πυλώνες της νεωτερικότητας, και «κοινωνίας», ακρογωνιαίου λίθου του χριστιανικού συστήματος, έχει πολλαπλούς αποδέκτες. Για τη νεωτερική διανόηση του τόπου μας αποτελεί πρόκληση για μια εκ νέου φιλοσοφική ενασχόληση με την Ορθόδοξη πνευματικότητα. «Θα ήταν ολέθριο, διατείνεται ο συγγραφέας, να εξακολουθεί η αναμέτρηση (μεταξύ νεωτεριστών/εκσυγχρονιστών και παραδοσιακών ή σχηματικά μεταξύ Κοραή και Νικοδήμου) στην προσδοκία ενός τελικού νοκ άουτ, ενώ αντιθέτως η μεγάλη σύνθεση θα επιτρέψει να στραφούμε στον χρόνο και τον άνθρωπο του μέλλοντος γονιμοποιώντας τα ζωντανά κοιτάσματα του παρελθόντος στον σημερινό κόσμο».

Τα μηνύματά του όμως για την Ορθόδοξη θεολογική διανόηση είναι ασυγκρίτως πιο βασανιστικά. Γιατί με τις βαθυστόχαστες, και επιστημονικά τεκμηριωμένες, φιλοσοφικές και ανθρωπολογικές αναλύσεις του -απ’ την αρχή ξεκαθαρίζει και «προδιαθέτει» πως δεν γράφει «σαν θεολόγος, μολονότι προσπάθησε να ξεκλειδώσει ένα βιβλίο προσευχής»- ουσιαστικά προβαίνει στην αποδόμηση της για πολλούς ιερότερης παραμέτρου της νεώτερης Ορθοδοξίας. Της επικρατήσασας δηλαδή θεώρησης του Ορθόδοξου Ανατολικού χριστιανισμού αποκλειστικά μέσα από την οπτική γωνία του ησυχασμού και γενικότερα του παλαμισμού. Ο Ράμφος, πέραν της συχνά-πυκνά επαναλαμβανόμενης θέσης του, πως το όλο φιλοκαλικό σύστημα, αλλά και ολόκληρη η μεταβυζαντινή θεολογία έχουν τις ρίζες τους «στη νεοπλατωνική επιλογή της Εκκλησίας», με όλους σχεδόν του νηπτικούς να επαναλαμβάνουν, με τις αναγκαίες βέβαια τροποποιήσεις, το σκεπτικό του Ευαγρίου Ποντικού, προχωράει και σε άκρως κριτικές απόψεις για θέματα που μέχρι σήμερα αποτελούσαν ταμπού της νεώτερης Ορθοδοξίας.

Σταχυολογώ ενδεικτικά μερικές από τις εκτιμήσεις του: Η εξέλιξη της σκέψης και η κατάφαση στο υποκειμενικό άτομο «στο Βυζάντιο ματαιώθηκε, επειδή η ομάδα με τα στερεότυπά της (ο λόγος περί της αντι-ουμανιστικής περί τον Παλαμά μερίδας) αφάνισε την ατομικότητα ακριβώς όταν ώρθριζε». «Η επιβολή του παλαμισμού με τη Μεγάλη Σύνοδο του 1351 έθεσε τη χριστιανική Ανατολή συλλήβδην εκτός ιστορίας». «Η διάκριση μεταξύ θείας ουσίας και ακτίστων ενεργειών συνεπάγεται μια ανθρωπολογία κλειστού αισθήματος που αποκλείει τη διαμόρφωση του αυτοσυνειδήτου υποκειμένου και μια εσχατολογία που αποκλείει ή ακρωτηριάζει την ιστορικότητα».

Χωρίς να διατείνεται ότι έχει πει το τελευταίο λόγο για την ουσία των πραγμάτων, ο Ράμφος με το έργο του αυτό άνοιξε διάπλατα τις πύλες για μια σε βάθος φιλοσοφική, ανθρωπολογική, αλλά και θεολογική, ενδοσκόπηση. Ενα έργο (αλλά και ολόκληρη η τριλογία του) που κανείς σοβαρός μελετητής δεν μπορεί στο μέλλον να αγνοήσει.

* Ο κ. Πέτρος Βασιλειάδης είναι καθηγητής του ΑΠΘ.

Επαναλαμβάνει αδιάκριτα τήν επιθετική θέση τού Ράμφου, πώς η Φιλοκαλία είναι καταστατική πραγματικότης τής νεοελληνικής ταυτότητος καί το μεγαλύτερο εμπόδιο στήν είσοδό μας στήν ιστορία. Συμφωνεί ανόητα μέ τόν Ράμφο ό οποίος υποτίθεται πώς επιχειρεί αναψηλάφηση τών σχέσεων ανάμεσα στήν «ατομικότητα», ενός από τούς βασικούς πυλώνες τής νεωτερικότητας, καί «κοινωνίας», ακρογωνιαίου λίθου τού χριστιανικού συστήματος!.

Χωρίς να αισθάνεται τήν υποχρέωση να μάς πληροφορήσει ποιοί είναι οι άλλοι πυλώνες της νεωτερικότητας ! Μάθετε λοιπόν κ.Βασιλειάδη πώς ο κυριώτερος πυλώνας είναι η «μάζα» από τήν οποία προσπαθεί να αποδράσει η ατομικότης. Καί την μάζα σήμερα κ.Βασιλειάδη την δημιουργεί στή Δύση η επιστήμη, η οποία πήρε τα σκήπτρα από τήν θρησκεία τού καθολικισμού, ο οποίος μέχρι εκείνη την ιστορική στιγμή είχε τό ιστορικό προνόμιο να μεταμορφώνει τούς ανθρώπους σε μάζα. Η επιστήμη περιέχει σήμερα τούς ανθρώπους σάν στατιστικές μονάδες.

Στίς ορθόδοξες χώρες μάζες κατασκευάζει ο κληρικαλισμός, μέ τούς κανόνες του, οι οποίοι σάν καλούπια «τυπώνουν», τυποποιούν τούς σημερινούς χριστιανούς. Οι αληθινοί χριστιανοί, ήταν και θά είναι, πάντοτε, ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΙ, καί η κοινωνία στήν οποία ζούν, δέν θα είναι ποτέ η ομάδα, αλλά η κοινωνία τού Αγίου Πνεύματος.

Άγνωστα μυστήρια στόν Βασιλειάδη καί στούς ομοίους του. Υπάρχει σήμερα στήν Ελλάδα άνθρωπος, ονόματι Μέσκος, ο οποίος θέλει νά σώσει τούς Έλληνες με τη σειρά του καί αντιπαραθέτει θρησκεία καί επιστήμη. Χωρίς να υποπτεύεται πώς είναι τό ίδιο πράγμα, πώς η τεχνολογία τής επιστήμης τυποποιεί τόν άνθρωπο ακριβώς όπως οι κανόνες τής θρησκείας τυποποιούν τόν πιστό. Ο ίδιος μέ μακρυά θητεία στόν κληρικαλισμό, αισθάνεται τώρα ελεύθερος μέσα στά μονοπάτια τής επιστήμης. Διάσημη Βυζαντινολόγος, άπιστη, ονόματι Αρβελέρ, ειρωνεύεται τό όραμα τού Μ.Κων/νου, τό «εν τούτω νίκα», λέγοντας : σέ ποιά γλώσσα τού τό είπε ο Κύριος, στα Λατινικά ή στα Ελληνικά; Δέν διάβασε ποτέ της τίς πράξεις τών Αποστόλων, δέν ξέρει τί συνέβη τήν Πεντηκοστή. Μιλάει γλώσσες ο Κύριος, φτωχή άθεη;

Ο κ.Βασιλειάδης όμως μάς αποκαλύπτει καί τίς πηγές τους. Όλων αυτών, τύπου Ράμφου, οι οποίοι τά τελευταία χρόνια επιδίδονται σε σεξουαλική παρενόχληση τών Πατέρων τής Εκκλησίας.
—Ο Ράμφος ειδικά έχει καταντήσει ο Μπουκόφσκι τής νεοελληνικής διανοήσεως —

ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΕΡΝΤΙΑΕΦ. O oποίος βουτηγμένος στόν θαυμασμό τού Λένιν καί τής κομμουνιστικής επαναστάσεως απεφάνθη ότι ο μηδενισμός έκανε την εμφάνισή του στά πνευματικά θεμέλια τής ορθοδοξίας. ΤΕΛΙΚΩΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

Είναι δυνατόν νά αγνοούν τήν Παραβολή τού Ασώτου; Είναι δυνατόν νά ισχυρίζονται ότι ο Θεός έστειλε τό γιό του να φυλάει γουρούνια; Είναι δυνατόν νά ισχυρίζονται πώς η Δύση πληρώνει τό τίμημα τής ελευθερίας της μέ τήν κατάθλιψη καί αυτό να μήν τό βλέπουν σάν μηδενισμό τού ανθρώπου; Δέν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ μας πως ο Ράμφος αναρωτήθηκε δυνατά, ευτυχώς, : Μά, χωρίς λογισμούς καί φαντασιώσεις πώς θα μπορέσουμε να σκεφτούμε;

Η αλήθεια είναι πώς η Φιλοκαλία γεννήθηκε από τά γεγονότα πού εκτυλίχτηκαν στό Άγιον Όρος γύρω από τούς Κολλυβάδες. Η αλήθεια είναι πώς η Φιλοκαλία είναι παντελώς άγνωστη στούς σημερινούς χριστιανούς . Ένας άγνωστος καί μυθικός τρόπος ζωής. Η νοερά προσευχή ή δοκιμάζεται γιά μιά βραδυά στήν έρημο τού Αγίου Όρους ή χρησιμοποιείται από τούς πνευματικούς τού κληρικαλισμού σάν ένα είδος Γιόγκα. Ο π.Σαράντος πχ. προτρέπει να δοκιμάσουμε λίγη νοερή προσευχή τό πρωί, πρίν ξεκινήσουμε τή μέρα μας, γιά να αισθανθούμε χαρά καί πληρότητα.

Άς απευθύνουμε σ’αυτά τα έξυπνα παληκάρια ένα πετυχημένο moto πού ανήκει στό blog Χαμομηλάκι. Μέ τόν Σταυρό δέν πάς μπροστά, πάς ψηλά.

Όσοι χριστιανοί δέν υποκύπτουν στό ψέμα άς μείνουν στήν κόλαση κι άς μήν απελπίζονται.

Σχόλιο :  Όπως βλέπουμε κι από τίς φωτογραφίες είναι καί οι δύο χριστιανόπαιδα, άνθρωποι προσευχής.

Αμέθυστος