>Αναζητώντας την Ανάσταση

>

Ο πυρήνας του σύγχρονου εκκλησιαστικού τυπικού είναι πολύ παλιός. Πρόκειται για το λεγόμενο τυπικό της Μονής του Αγίου Σάββα που βρίσκεται έξω από τα Ιεροσόλυμα και το οποίο με διάφορες στάσεις και μεταλλάξεις έφθασε μέχρις εμάς. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι διαμορφώθηκε σε εποχή ακμής και έτσι έχει ενσωματώσει γνώσεις ανθρώπων που ασχολήθηκαν εντατικά και συστηματικά με την εκκλησιαστική ζωή. Υποθέτω ακόμα, δεν έχω κάποια σχετική έγκυρη πληροφόρηση, αλλά έχω κάθε λόγο να το πιστεύω, ότι οι άνθρωποι αυτοί, σε στιγμές ακμής της θρησκείας τους, δεν δίστασαν να ενσωματώσουν και γνώσεις από το παρελθόν ή την εμπειρία των γειτόνων τους. Αυτό είναι φανερό στα θεολογικά κείμενα και πιστεύω ότι επεκτείνεται και στην πρακτική ζωή.

Το τυπικό αυτό έχει σημαντική αξία, εάν κανείς ξεχάσει το δογματικό περιτύλιγμα και το δει καθαρά σε ανθρωπολογικό επίπεδο. Να το ξεκαθαρίσω πλήρως. Δεν έχει αξία γιατί μας μεταφέρει μια κάποιου είδους άνωθεν υπερφυσική γνώση, αλλά γιατί μας μεταφέρει μια γνώση για το πώς λειτουργεί, ζει και αναπτύσσεται ο άνθρωπος. Και αυτήν την γνώση πρέπει να την προσεγγίσουμε εξαιρετικά κριτικά και επιλεκτικά γιατί οι άνθρωποι που την ανέπτυξαν είχαν πολλές λανθασμένες γνώσεις και αντιλήψεις αναφορικά με τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Το ερώτημα τότε είναι αβίαστο: σε τι μπορεί να μας χρησιμεύσει εμάς, ποια είναι η ιδιαίτερη αξία της. Και η απάντηση είναι σαφής: δεν έχει απόλυτη αξία, δεν την έχουμε απόλυτη ανάγκη, μπορεί να ζήσει κανείς και χωρίς αυτήν. Όμως από την άλλη έχει τροφοδοτήσει την παράδοσή μας, κυλάει στο αίμα μας και ταυτόχρονα εμπεριέχει εμπειρίες αιώνων μεταφέροντας ένα αέρα θα έλεγα εξωτικό, διαφορετικό από αυτόν που αναπνέουμε καθημερινά και έχουμε την ανάγκη από ένα κάτι ξεχωριστό, κάτι ποιητικό, αν θέλετε γραφικό, κάτι που να δίνει χρώμα στην ζωή μας.

Λοιπόν ας αρχίσουμε επισημαίνοντας ότι το Πάσχα είναι ο κεντρικός άξονας πάνω στον οποίο θεμελιώνεται σχεδόν όλος ο καμβάς του ετήσιου εκκλησιαστικού κύκλου. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Ο (ετήσιος) χρόνος χωρίζεται σε πριν το Πάσχα και μετά το Πάσχα. Ο πριν του Πάσχα χρόνος έχει στόχο την επίτευξη της βίωσης του Πάσχα, αλλά και ο μετά το Πάσχα χρόνος έχει σαν στόχο την διατήρηση του πασχαλινού αναστάσιμου βιώματος. Το τυπικό αναδεικνύει το Πάσχα σαν ένα ορόσημο το οποίο λειτουργεί ως στόχος προς επίτευξη αλλά και άξονας οργάνωσης της ζωής.

Ανάσταση, αναγέννηση, υπέρβαση, επιτυχία ή όπως αλλιώς θέλετε, ας συμφωνήσουμε να τα ονομάζουμε Πάσχα. Το Πάσχα λοιπόν είναι στόχος υψηλός, δεν είναι κάτι το τετριμμένο το οποίο έρχεται ούτως ή άλλως. Αν θέλετε είναι σαν τα τραίνα που περνούν ούτως ή άλλως, δεν είναι καθόλου βέβαιο όμως ότι είμαστε και εμείς επάνω σε αυτά. Πρέπει λοιπόν να το θέτουμε ως στόχο και μάλιστα όχι μηχανικά αλλά συνειδητά και πραγματικά. Όχι μόνο ως ευχή, αλλά ως υλοποιημένη πράξη, ή καλύτερα σύνολο πράξεων που συντονισμένα και οργανωμένα μέσα σε ένα βάθος χρόνου θα μας οδηγήσουν στο Πάσχα. Αυτό μας διδάσκει το τυπικό και αυτήν την διδασκαλία την έχουμε ξεχάσει τραγικά, εμείς οι νεοέλληνες.

Την ανάγκη δηλαδή να θέτουμε στόχους για τους οποίους να εργαζόμαστε συστηματικά. Όχι να ευχόμαστε να επιτευχθούν , προφανώς από κάποιους άλλους, αλλά να οργανώνουμε την δική μας την ζωή, σε μακροπρόθεσμη βάση έτσι ώστε να τους πετυχαίνουμε. Δεν γνωρίζω πολλούς συμπατριώτες μου που να ζουν με αυτόν τον τρόπο. Γιατί το Πάσχα δεν είναι κάτι το περιστασιακό, είναι στάση και τρόπος ζωής.

Ένα είναι βέβαιο: οι πολιτικοί μας και οι διάφορες συντεχνίες απεχθάνονται το Πάσχα και για τον λόγο αυτό προθυμότατα ανάβουν λαμπάδες…

>Η ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ : ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ–Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ.

>

http://v7.tinypic.com/player.swf?file=212etmh&s=7
Original Video – More videos at TinyPic

Σχόλιο: Σήμερα τό κράτος είναι ελευθερία, ο πολιτισμός είναι ελευθερία. Μιά απολαυστική ελευθερία χωρίς θέληση, όπως είχε προσδιορίσει τό κράτος σάν ελευθερία γιά πρώτη φορά ο Χέγγελ (βλέπε την προηγούμενη ανάρτησή μας : Περί ολοκληρωτικού κράτους). Αυτός ο χωρισμός ελευθερίας καί θελήσεως δημιούργησε τόν νέο καταναλωτικό άνθρωπο ο οποίος δέν είναι πλέον ελεύθερος αλλά ζεί στήν ελευθερία. Σήμερα η ελευθερία προηγείται τού ανθρώπου καί έπεται. Τό μόνο πού απαιτείται από τόν άνθρωπο σήμερα για νά είναι ελεύθερος είναι η επιθυμία. Οί αλλαγές υπήρξαν σαρωτικές. Στή θέση τής πραγματικότητος μπήκαν τά αληθινά ψέματα καί η φαντασία πήρε τήν θέση τής λογικής. Τό οικογενειακό σπίτι μετεμορφώθη σέ ξενοδοχείο καί οι γονείς προσφέρουν τό απαραίτητο room service. Οι άρχοντες τού νέου κόσμου είναι πλέον τά νέα παιδιά καί κείνο πού τά διακρίνει καί τά χωρίζει από τόν παλαιό κόσμο είναι η μουσική βιομηχανία. Οι «γονείς» τών παιδιών οι οποίοι μεταφέρουν τίς «αξίες» είναι οι διασημότητες. Τό βασικότερο στοιχείο ταυτότητος τών νέων είναι η μουσική καί ο τρόπος ζωής πού επιβάλλει. H προσωπικότης έγινε διασημότης. Η θέληση έγινε τυραννία. Οι παραδοσιακές σχέσεις επιστημονικά επιτεύγματα, ο φανταστικός κόσμος αληθινός καί η επιστημονική φαντασία η νέα παγκόσμια θρησκεία. Αυτός ο τύπος ανθρώπου ΔΕΝ μπορεί νά επαναστατήσει διότι είναι καρπός τής επαναστάσεως, τής επιστημονικής επαναστάσεως. Επανάσταση είναι ήδη η ζωή του καί η επίδειξη η απόδειξη τής αλήθειας του.

Όλα είναι αντεστραμμένα καί όλα ταιριάζουν στήν εποχή τού αντιχρίστου.
Γιαυτό καί οι Έλληνες πολύ δύσκολα θά βρούν τό δρόμο τής διαμαρτυρίας. Διότι δέν υφίσταται στόν ορίζοντά τους η πραγματικότης τής Πατρίδος. Τά πρότυπα τών νέων έρχονται από τόν κόσμο τού θεάματος, τό Χόλλυγουντ (ιερό ξύλο, η νέα θρησκεία πού επιβάλλει τόν τρόπο ζωής) καί τά πρότυπα είναι τά αστέρια τής διασημότητος. Η ανθρώπινη δόξα χωρίς αρετή αποθεώνεται. Γιαυτό τό λόγο και η αστυνομία είναι τόσο σκληρή μέ τούς Έλληνες καί μόνο, διότι τά πρότυπά της δέν προέρχονται από τήν Πατρίδα τους. Καί τά πράγματα χειροτερεύουν.
Ο ΜΟΝΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ, ΠΑΝΤΟΙΟΤΡΟΠΩΣ.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΙΔΕΙΞΙΕΣ.

Y.Γ. : Τρείς ιδεολογίες υπάρχουν καί πολεμούν η μία τήν άλλη σήμερα στήν Ελλάδα, όπως οι τρείς μοίρες τής μυθολογίας από τίς οποίες : Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ (συμβολίζει και το παρόν), γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη, η Λάχεσις (.. το μέλλον), μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα «λάχει» στον καθένα (εξού και λαχείο). Η τρίτη Μοίρα, τέλος, η Άτροπος (.. το παρελθόν), κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, την κλωστή της ζωής των ανθρώπων.
Οι τρείς ιδεολογίες είναι : η ορθόδοξη, η αριστερή καί η ιδεολογία τής επιστημονικής επανάστασης, η οποία αποσκοπεί καί ελπίζει νά ελευθερώσει τήν λογική η οποία βασίζει όλες τίς ιδεολογίες καί τίς καθιστά εξουσίες ντυμένες μέ το εκάστοτε ένδυμα τής εποχής των, καί νά κυριαρχήσει στίς αντιπάλους σάν ορθολογισμός. Σήμερα ο ορθολογισμός μέ τό ένδυμα τού μοντέρνου κυριαρχεί καταργώντας σιγά-σιγά τίς προηγούμενες αλλα περιέργως σύμφωνα μέ τήν μυθολογία είναι τό παρελθόν, η Άτροπος, ο θάνατος. Παρότι όλοι οι ορθολογιστές πιστεύουν ότι είναι τό μέλλον, είναι τό παρελθόν, ενώ αντιθέτως φαίνεται μυθολογικά ο αριστερισμός νά αντιπροσωπεύει τό μέλλον καί η Κλωθώ νά αντιπροσωπεύεται από τήν ελληνορθοδοξία η οποία είναι τό παρόν μας.
Εμβληματική φιγούρα τού πολέμου τών ιδεολογιών καί θύμα του ο Αρσένιος Μέσκος καί ο Στέλιος Ράμφος, οι οποίοι αφού υπηρέτησαν παρόν καί μέλλον κατέληξαν στόν ορθολογισμό, στό θάνατο, στό παρελθόν. Στά χνάρια τους κινείται καί ο Χρήστος Γιανναράς αλλά πιό συνθετικά καί πιό κρυμμένα.

Αμέθυστος

>Πολεμικές σάλπιγγες για τον Θεό…

>πηγή : http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_05/08/2007_236471
ΠOΛITIΣMOΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 05-08-07

Ο Αγγλος βιολόγος Ρίτσαρντ Ντώκινς έγραψε ένα βιβλίο όπου ο αντίπαλος εκπροσωπείται από τον πιο ανερμάτιστο φανατισμό

Του Θανου Σαμαρτζη

Ρίτσαρντ Ντώκινς

Η Περί Θεού Αυταπάτη

μετ.-επιμ.: Μ. Γιατρουδάκη, Π. Δεληβοριάς, Α. Μάμαλης, Ν. Ντάικος, Κ. Σίμος, Β. Σακελλαρίου

εκδ. Κάτοπτρο, σελ. 450

Κάθε συγγραφέας κρίνεται από τους αντιπάλους που βάζει απέναντί του. Στην «Περί Θεού Αυταπάτη» ο Αγγλος βιολόγος Ρίτσαρντ Ντώκινς θέτει στόχους πολύ ψηλούς: «στόχος μου είναι ο Θεός, όλοι οι θεοί, οτιδήποτε και καθετί υπερφυσικό, οπουδήποτε και οποτεδήποτε επινοήθηκε ή πρόκειται να επινοηθεί». Ο Ντώκινς θα μπορούσε εάν το ήθελε να αντιπαρατεθεί με τον Ντεκάρτ, τον Λάιμπνιτς, τον Καντ ή τον Χέγκελ· όλοι τους ήταν θρήσκοι και έγραψαν εκτενώς για τον Θεό και τη θρησκεία. Δεν το θέλησε. Αντιθέτως, έγραψε ένα βιβλίο όπου ο αντίπαλος εκπροσωπείται από τηλευαγγελιστές και ταλιμπάν, από την πιο τρομαχτική μισαλλοδοξία και τον πιο ανερμάτιστο φανατισμό. Ο Ντώκινς τα βάζει με ένα σκιάχτρο. Αναπόφευκτα η ένδεια του αντιπάλου φτωχαίνει αθεράπευτα το βιβλίο του.

Μολονότι κήρυκας του ορθολογισμού, ο Ντώκινς δεν διστάζει να επικαλείται ασταμάτητα τα συναισθήματά του, σαν να αποζητεί σε αυτά μιαν έσχατη δικαίωση. Συγκινείται, συχνά του έρχονται δάκρυα στα μάτια, άλλοτε πάλι ειρωνεύεται, περιγελά, μα πάνω απ’ όλα οργίζεται και αγανακτά. Οι αντίπαλοι του Ντώκινς άλλοτε «στάζουν διανοητική και ηθική δειλία» και άλλοτε «ωθούν την τέχνη της ευελιξίας έως τη δουλική επίκυψη»· είναι σε κάθε περίπτωση «αξιοθρήνητοι».

Ηδη καταδικασμένοι

O Ντώκινς μοιράζεται με τους τηλευαγγελιστές του μια πιο αδιόρατη, βαθύτερη ομοιότητα: οι αντίπαλοι είναι εκ των προτέρων καταδικασμένοι. Ο Αμερικανός φονταμενταλιστής θα χωρίσει τον κόσμο σε πιστούς και απίστους, θα δώσει στους δεύτερους ένα μικρό περιθώριο να μεταστραφούν και να σωθούν, κι αν τελικά δεν ενδώσουν στο σωτήριο άγγελμα, τούτο απλώς θα σημαίνει ότι είχαν εξαρχής καταδικαστεί να καταλήξουν υποχείρια του διαβόλου. Στην ίδια διάκριση προβαίνει και ο Ντώκινς και αφού προσπαθήσει να μεταπείσει τους πιστούς να ακολουθήσουν το φως της επιστήμης, θα διαγνώσει περίλυπος ότι ήταν η ανατροφή που έλαβαν και οι φοβίες που τους κατατρύχουν που ανάγκασαν τους δύστυχους να ζήσουν φυλακισμένοι στο σκοτάδι της τύφλωσης. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα.

Διαβάζοντας την πραγμάτευση του Ντώκινς για το φιλοσοφικό πρόβλημα της ύπαρξης του Θεού, δεν μπορούμε να μιλήσουμε ούτε για μονομέρεια ούτε για ρηχότητα. Εχουμε να κάνουμε με καθαρή άγνοια. Οι «αναιρέσεις» του στις πέντε οδούς του Θωμά Ακινάτη για την ύπαρξη του Θεού δείχνουν ότι δεν κατανόησε καμία απ’ αυτές. Οταν πάλι εξετάζει το οντολογικό επιχείρημα του Aνσελμου, το απορρίπτει επί τροχάδην σαν ένα ασήμαντο παιχνίδι με τις λέξεις. Το γεγονός ότι ο Ράσελ, στον οποίο κατά τα άλλα ανατρέχει σαν μια αξιοσέβαστη αυθεντία του αθεϊσμού, αναγνωρίζει στο επιχείρημα αυτό ένα γνήσιο παράδοξο, τον κάνει απλώς να αναρωτηθεί γιατί ο Ράσελ δεν στάθηκε περισσότερο «προσεκτικός». Φαίνεται αρκετό στον Ντώκινς να παρατηρήσει πως όσο φιλοσοφικά σημαντική είναι η απόδειξη της ύπαρξης μιας τσαγιέρας περιφερόμενης στον ουρανό αόρατης για τα τηλεσκόπιά μας τόσο είναι και η απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Το πώς οι έννοιες της αρχής, της αιτίας, του άπειρου, του ενός και της ουσίας συνδέονται με το περί Θεού ερώτημα είναι κάτι που δεν τον απασχολεί διόλου. Ούτε και το πώς το ερώτημα «τι το ον» συνδέεται με το ερώτημα για το πρώτο ον ή το όντως ον και πώς αντίστοιχα η οντολογία διαπλέκεται με τη θεολογία.

Νέος Δεκάλογος

Οι φιλοσοφικές πτυχές τού περί Θεού ερωτήματος απασχολούν τον Ντώκινς επί εννιά σελίδες, όσες περίπου και το αν ήταν πράγματι άθεος ο Χίτλερ. Τούτο του φαίνεται πολύ σημαντικό, μιας και μοιάζει να θεωρεί ότι η ρίζα της ανθρώπινης επιθετικότητας δεν είναι άλλη από το θανατερό μικρόβιο της θρησκείας που άμα το αφαιρέσουμε θα έχουμε έναν καλύτερο κόσμο. Το δείχνει άλλωστε, μας λέει, και το ηθικό πνεύμα των καιρών (χρησιμοποιεί τον όρο Zeitgeist) που παρά τα προσωρινά πισωγυρίσματά του, τελικά οδεύει προς τα εμπρός.

Σαν δείγμα του νέου πνεύματος των καιρών μάς παρουσιάζει ένα Νέο Δεκάλογο. Η πρώτη εντολή του μας προστάσσει: μην κάνεις στους άλλους ό,τι δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Αν την είχε σκεφτεί λίγο περισσότερο θα δίσταζε να την πάρει κατά λέξη με τόση ευκολία. Διότι θα έκανε αδύνατο ακόμη και ένα απλό παιχνίδι σκάκι. Η τελευταία εντολή του Νέου Δεκαλόγου λέει: να αμφιβάλλεις για το καθετί. Oμως ο Ντώκινς φαίνεται να μην αμφιβάλλει για τίποτα. Ειδοποιό γνώρισμα της επιστήμης είναι η διαψευσιμότητά της. Oμως, η επιστήμη του Ντώκινς μοιάζει αλάθητη. Το ίδιο και ο ανθρωπισμός του. Το πνεύμα των καιρών του Ντώκινς είναι χαρούμενο, ειρηνοποιό, φωτεινό. Φαίνεται να μην το άγγιξε διόλου ο νιτσεϊκός θάνατος του Θεού και η έλευση του ευρωπαϊκού μηδενισμού.

Δημόσιο και ιδιωτικό

Ο Ντώκινς γράφει σαν να είχε να κάνει με ένα πρόβλημα απλό, αυτονόητο. Και μας ζητεί να πάρουμε την απόφασή μας εδώ και τώρα, δημόσια. Πρόκειται άλλωστε, μας λέει, για ένα ερώτημα επιστημονικό. Ολόκληρο το βιβλίο είναι χτισμένο πάνω σε μια απειλητική διάζευξη: μαζί μας ή εναντίον μας. Αναρωτιέται κανείς τι πρέπει να κάνει αν θέλει να σκεφτεί λίγο ακόμα, αν προτιμά να μην απαντήσει, αν θεωρεί ότι πρόκειται για ένα προσωπικό του ερώτημα, απ’ αυτά που αξίζει να συζητά μονάχα με τους φίλους του. Κι όντως η νεωτερικότητα προσπάθησε να βγάλει το περί Θεού ερώτημα έξω απ’ τον δημόσιο χώρο, προορίζοντάς το για το πεδίο του ιδιωτικού. Και αναπόφευκτα συνάντησε την αντίδραση της θρησκείας. Προσφάτως στην Αμερική με τη διαμάχη δαρβινισμού και δημιουργισμού, στη Γαλλία με το ζήτημα της μαντίλας στα δημόσια σχολεία, στην Ελλάδα με το θέμα των ταυτοτήτων είχαμε την ευκαιρία να δούμε την κρισιμότητα της σχέσης πολιτικής και θρησκείας. Oμως ο Ντώκινς δεν θέλησε να γράψει για τη θέση της θρησκείας στον δημόσιο χώρο και την πολιτική αντιπαράθεση. Επιχείρησε να δείξει ότι τέτοιο ζήτημα δεν υφίσταται πραγματικά, διότι Θεός δεν υπάρχει.

Το πρόβλημα του Ντώκινς δεν είναι ούτε ότι υιοθετεί εσφαλμένες απόψεις, ούτε ότι τα ερωτήματα που θέτει έχουν ήδη λυθεί. Η ύπαρξη του Θεού, η σχέση της θεολογίας με την επιστήμη, την φιλοσοφία και την πολιτική, η δυνατότητα θεμελίωσης μιας ηθικής σε ένα κόσμο χωρίς Θεό είναι προβλήματα που συζητήθηκαν και θα συζητιούνται. Το πρόβλημα είναι ότι τούτο δεν γίνεται όπως θέλει να το κάνει ο ίδιος, με τυμπανοκρουσίες και πολεμικές σάλπιγγες και με μια τέτοια ακλόνητη αμετροέπεια. Oπως ήταν αναμενόμενο, ο Ντώκινς δίνει τον καλύτερό του εαυτό όταν μιλά για την επιστήμη του. Τότε, όμως μόνο τότε, είναι ένας γοητευτικός συγγραφέας. Τέλος, θα πρέπει να σταθεί κανείς στην εντυπωσιακή δουλειά των μεταφραστών και των επιμελητών της ελληνικής έκδοσης· τους αξίζουν τα πιο θερμά συγχαρητήρια.

ΣΧΌΛΙΟ : Στήν Ελλάδα η ημιμάθεια καί η κενοδοξία τού Ντώκινς βρήκαν μιμητή τόν εξωφρενικό Μέσκο.

Αμέθυστος

>Παραμονή 17 Νοέμβρη

>Πηγή : Αρσένιος Μεσκος

Παραμονή της 17ης Νοέμβρη χρειάσθηκε να πάω στο Περιστέρι. Στον δρόμο άκουγα τρίτο πρόγραμμα βαριεστημένα. Και ξαφνικά, μετά από κομμάτια μεσαιωνικής μουσικής, έπεσε ένα κομμάτι βυζαντινής μουσικής. Το εκτελούσε μια χορωδία και είχε εξαιρετικό άκουσμα. Πραγματικά καθηλώθηκα. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, αλλά σχεδόν αμέσως το άκουσμα φωτίσθηκε από έντονο φως! Έφθασα σε μια συνειδητοποίηση που με καθήλωσε, σχεδόν σταμάτησα να οδηγώ μέχρι να τελειώσει η μουσική.

Αυτό που είδα ήταν η φυλακισμένη ζωή. Η μελωδία ήταν άκαμπτα στυλιζαρισμένη, ασφυκτικά πλαισιωμένη από το ισοκράτημα, αλλά ταυτόχρονα όλο σκέρτσο και περίτεχνες φιγούρες. Η ζωή μέσα στα κάγκελα της ορθόδοξης θρησκείας. Όσο άκαμπτη και σοβαρή και ασφυκτική και αν είναι η θρησκεία, δεν καταφέρνει να πνίξει την ζωή. Η ζωή, δηλαδή η διάθεση για ανάδειξη, για ευχαρίστηση, για αυτοεκτίμηση και αναγνώριση πάντα βρίσκει τρόπους για να ξεφύγει, είτε πρόκειται για την ισλαμική μπούργκα είτε για την βυζαντινή τέχνη. Τα ιερατεία την βάζουν σε κορσέδες, αλλά αυτή δεν το βάζει κάτω…

Τότε συνειδητοποίησα γιατί τόσοι πολλοί, άνδρες και γυναίκες από τα ορθόδοξα θρησκευτικά περιβάλλοντα παθιάζονται με την βυζαντινή μουσική. Είναι μια διέξοδος…

Όμως συνειδητοποίησα κάτι πολύ πιο σοβαρό. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει με την πατρίδα μου, με το έθνος μου, την κοινωνία στην οποία ζω. Φοράει ένα ασφυκτικό κορσέ και όμως μέσα σε αυτόν αγωνίζεται ζήσει, να ξεχωρίσει, να αναπτυχθεί. Όσο άκουγα την μουσική τόσο ένιωθα τον τόπο μου. Για αιώνες ζούσε μέσα στον εκκλησιαστικό κορσέ. Δεν πρόφτασε να απαλλαγεί από αυτόν και φόρεσε τον μαρξιστικό κορσέ. Σήμερα φοράει και τους δύο. Και μέσα σε αυτούς αγωνίζεται να ζήσει…

Ναι ο κορσές σε κάνει να μοιάζεις πιο όμορφος, σου δίνει μια αίσθηση ασφαλείας, όμως σε πνίγει, σε καθηλώνει είσαι ανήμπορος απέναντι στα χτυπήματα των ευέλικτων ανταγωνιστών σου. Κάθε πτυχή, έστω όχι κάθε αλλά οι περισσότερες πτυχές της ζωής μας είναι καθηλωμένες μέσα σε ένα νάρθηκα και τώρα ξαφνικά καταλαβαίνουμε ότι όλοι οι νάρθηκες πρέπει να σπάσουν!

Πανικός! Το μνημόνιο, αυτό μας αναγκάζει να κάνουμε. Εθισμένοι για αιώνες να ζούμε στους κορσέδες πανικοβαλλόμαστε. Ο καθένας αγωνίζεται να διατηρηθεί ο κορσές του.

Είμαι εξοργισμένος με τους πολιτικούς μας γιατί διαρκώς μας λένε ψέματα, ότι μπορούμε να απελευθερωθούμε χωρίς να χαλάσουμε τους κορσέδες μας… Πελαγοδρομούν ανάμεσα στις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει και στον φόβο της ελευθερίας. Και στα προνόμια που δίνουν στα πάσης φύσεως ιερατεία, θρησκευτικά και πολιτικά, οι …κορσέδες.

Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας. Να σφύζεις από ζωή και ταυτόχρονα είσαι αναγκασμένος να φοράς μια αποπνικτική κουλτούρα που αποτυπώνεται από την βυζαντινή μουσική, και την βυζαντινή αγιογραφία μέχρι την μαρξιστική πολιτική ιδεολογία. Η δυστυχία του Έλληνα που αντιδρώντας στον κορσέ καταλύει κάθε έννοια τάξης. Ή ακόμα χειρότερα, δικαιολογεί την πάσης φύσεως ανομία, αρκεί να αισθάνεται ένα ελάχιστο ρεύμα ελευθερίας.

Πόσο θα ήθελα να ζω σε μια χώρα και μια κοινωνία χωρίς κορσέδες, αλλά με σαφή αίσθηση των ορίων…

Σχόλιο: Ένα πολύ ωραίο και καίριο κείμενο. Άν δείτε το κείμενο του Αββά Παμβώ θα βρείτε και τις προειδοποιήσεις των αληθινών Χριστιανών για τους κινδύνους που διατρέχουν οι χλιαροί Χριστιανοί, οι οποίοι μπορούν να συμπαρασύρουν ολόκληρη την Εκκλησία, όπως και έγινε.
Εάν η Θεία Ευχαριστία δέν τελείται στους πρόποδες του Θαβώρ, αυτονομείται.
 
Αμέθυστος

>Για μια χωρίς Θεό θρησκευτικότητα ΙΙ Ο Μέσκος σε κοινή Θέα.

>Πηγή : Αρσένιος Μέσκος

Στην πραγματικότητα ο Χριστός ήταν πάντα ένα σύμβολο και μόνο σύμβολο. Ένα σύμβολο φορτισμένο με τέτοιες ιδιότητες που ενεργοποιούσε, ηλέκτριζε θα λέγαμε τις συνειδήσεις των ανθρώπων και του ενέπνεε και θετικά και αρνητικά, σε βαθμό τέτοιο που εν τέλει σφράγισε την ιστορία του πλανήτη. Το ίδιο μπορούμε να παρατηρήσουμε και για όλα τα τελούμενα μέσα στην χριστιανική λατρεία. Ποτέ δεν ήταν τίποτα διαφορετικό από τις άλλες λατρείες που αντικατέστησε η χριστιανική ή τις θρησκευτικές λατρείες που συνεχίζουν να υπάρχουν παράλληλα με αυτήν. Ούτε ο Χριστός ούτε ο χριστιανισμός είχε ποτέ μια προνομιακή πρόσβαση στο θείο. Αυτό μπορεί κανείς να το πει σήμερα με μεγάλη βεβαιότητα. Επομένως είναι ψυχικοί-ψυχολογικοί μηχανισμοί αυτοί οι οποίοι όπως λειτουργούσαν επί τόσους αιώνες στο παρελθόν μπορούν να λειτουργήσουν και σήμερα.

Το δύσκολο είναι να μπορέσει κανείς να διατηρήσει ανέπαφο το συμβολικό περιεχόμενο και ταυτόχρονα να αποδεχθεί ότι πίσω από τον Χριστό δεν υπάρχει κάτι άλλο. Το δύσκολο λοιπόν είναι να δεχθεί ο σύγχρονος άνθρωπος ότι όλες οι θρησκευτικές διηγήσεις του παρελθόντος δεν είναι διηγήσεις για το πώς είναι τα πράγματα αλλά ονειρικές διηγήσεις για το πώς θα ήθελε να είναι τα πράγματα η κάθε επιμέρους ανθρώπινη κοινωνία, ονειρικές διηγήσεις για το πώς νόμιζε, μερικοί θα έλεγαν, εβίωνε τα πράγματα η εν λόγω κοινωνία. Ποτέ δεν ήταν κάτι παραπάνω από όνειρα, σύμβολα που οδηγούν τον άνθρωπο σε φανταστικούς κόσμους και που όμως τα ταξίδια αυτά στους κόσμους αυτούς είχαν πραγματικά αποτελέσματα στην ζωή των ανθρώπων.

Αν όμως μπορεί κανείς να επικεντρώνει την προσοχή του σε αυτό που κάθε θρησκευτικό σύμβολο συμβολίζει στον ονειρικό κόσμο της θρησκείας, και να παίρνει μόνο το θετικό του περιεχόμενο ή εν πάση περιπτώσει αυτό το οποίο δια της πείρας καταλαβαίνει ότι λειτουργεί και εκπαιδεύσει τον εαυτό του ώστε να μην προσέχει το γεγονός ότι κινείται σε ένα ονειρικό χώρο, χωρίς βέβαια να χάνει ποτέ την αίσθηση της πραγματικότητας, τότε μπορεί να βιώσει τα θρησκευτικά βιώματα με ένα γνήσιο τρόπο χωρίς να έχει τις παρενέργειες της παραδοσιακής θρησκευτικότητας.

Μια τέτοια στάση μειώνει στο ελάχιστο την εξουσία του ιερατείου γιατί φανερώνει το γεγονός ότι ο ρόλος του είναι αποκλειστικά τελετουργικός. Φυσικά η ζωή των θρησκειών μας το αποδεικνύει περίτρανα, αλλά πάντα το ιερατείο βρίσκει τρόπους να καλύπτει το γεγονός ότι δεν έχει καμιά προνομιακή πρόσβαση στο θείο, παρά μόνο έχει ένα διεκπεραιωτικό ρόλο. Δεν πρέπει και ούτε μπορούμε να φθάσουμε στο άλλο άκρο, στην κατάργησή του, γιατί η θρησκευτικότητα είναι μεν μια υπόθεση πολύ προσωπική, πλην όμως λειτουργείται και από κοινού με άλλους ανθρώπους, και αυτό το γεγονός καθιστά την οργάνωση και το συνεπαγόμενο ιερατείο απαραίτητο.

Η διαφορά είναι ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η απαίτηση των συνήθη ιερατείων για αποκλειστικότητα στην γνώση και η μετατροπή της αποκλειστικότητας σε εξουσιαστική δομή. Απεναντίας η χαρισματική εκδοχή του ιερατείου πάντα θα είναι υπαρκτή και θεμιτή καθώς αντανακλά την βαθειά ανθρωπολογική πραγματικότητα ότι δεν μετέχουν όλοι οι άνθρωποι εξίσου στα διάφορα χαρίσματα που κοσμούν το ανθρώπινο είδος.

Σχόλιο: Επιτέλους ο Μέσκος αποκάλυψε την φτώχια του. Ο μεγάλος επαναστάτης ο πρωτοπόρος δέν κάνει τίποτε άλλο απο το να επαναλαμβάνει την θεωρία του ασυνειδήτου του Γιούγκ την οποία παραλαμβάνει απο τον όμοιο του το Ράμφο. Θα έχουμε όλο τον καιρό να του ράψουμε ένα καινούργιο κουστουμάκι.
ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΕΔΙΟ :
«Το δύσκολο είναι να μπορέσει κανείς να διατηρήσει ανέπαφο το συμβολικό περιεχόμενο και ταυτόχρονα να αποδεχθεί ότι πίσω από τον Χριστό δεν υπάρχει κάτι άλλο»
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ; Ο ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΕΤΟΙΜΟ! Ο HENRY CORBIN ΘΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ.

Αμέθυστος

>Μέσκος – Η κυριλέ αντανάκλαση του εαυτού του

>

Υπάρχει Εκκλησία;

Γιατί δεν τον αφορίζει;

Τον γνώρισα πρό ετών. Οταν τον επισκέφθηκα στο μοναστήρι του στο οποίο ήταν ηγούμενος. Μετά ….κάτι έπαθε….και εκτροχιάστηκε από την ΠΙΣΤΙ και δέχθηκε την ΑΠΙΣΤΙΑ. Μούλεγε ο φίλος μου ο Λαγκαδά Σπυρίδων ότι στο τέλος περπατούσε και κουνούσε μόνος του τα χέρια του και παραμιλούσε. Και αφού τα πέταξε και αρνήθηκε τον εαυτό του, σήμερα διδάσκει …θεολογία στη μέση εκπαίδευσι. Αυτοί οι γονείς του σχολείου που διδάσκει τον σαρκασμό και την ΑΘΕΪΑ στα παιδιά τους, πώς και δεν διαμαρτύρονται; Πως αφήνουν τα παιδιά τους έρμαιο στα μεμιασμένα χέρια του και στο βλάσφημο στόμα του;

Η Εκκλησία τί κάνει; Πώς αφήνει αυτόν τον ΑΛΑΝΗ να αλωνίζει και να διαφθείρει τις ψυχές των παιδιών μας και δεν τον αφορίζει;Το όνομά του είναι Αρσένιος Μέσκος. Ο τάλας και αμαρτωλός και αξιοθρήνητος. Κυρίως αξιοθρήνητος.

Και όταν λέμε Εκκλησία εννοούμε την διοικούσα Εκκλησία δηλαδή όλους μαζί τους αρχιερείς και τον καθένα ξεχωριστά.

Εμείς σήμερα δημοσιεύουμε ένα χυδαίο και βλάσφημο κείμενό του (συγχώρεσέ μας Κύριε) που είναι καταχωρημένο στην ιστοσελίδα του γιά να πάρετε μία γεύση της φρικώδους ΑΠΙΣΤΙΑΣ του.

Το ιερό είδωλο

Την σκηνή την θυμάμαι σαν σε όνειρο. Κύριε γράψατε ιστορία, μου είπε ένας μαθητής κατά την επιστροφή από την Βαρκελώνη. (ή κάτι τέτοιο) γιατί του λέω; Μα θυμώσατε και υψώσατε τον τόνο της φωνής σας… Για να το λέει έτσι θα είναι, γιατί εγώ δεν το κατάλαβα καθώς τα έβαζα με τους αρμόδιους (που δεν ήξερα ποιοι ήταν) οι οποίοι μας κρατούσαν κλεισμένους μέσα στο λεωφορείο που θα μας πήγαινε στο αεροπλάνο, όρθιους ξεθεωμένους χωρίς να μας λένε τι συμβαίνει… Ε λοιπόν, μπορεί να μην θυμώνω εύκολα, αλλά θυμώνω. Θυμώνω π.χ. συχνά με τους άλλους οδηγούς στον δρόμο, είμαι θυμωμένος τώρα και με τους θεολόγους της δεκαετίας του 60. Είμαι εξοργισμένος μαζί τους. Μόνο παρακαλώ προσέξτε, με κανένα δεν είμαι θυμωμένος προσωπικά. Κάθε άλλο.

Είμαι λοιπόν εξοργισμένος γιατί το πτώμα της εκκλησίας που είχε εξοκείλει στην παραλία και έτρεφε, όσο και με όποιο τρόπο, αυτούς που πήγαιναν κοντά, αυτοί λοιπόν το ενταφίασαν για τα καλά και μετά το έκτισαν από πάνω με τσιμέντο, έτσι που ούτε αυτοί να φάνε κάτι, αλλά ούτε να αφήσουν κάποιον άλλο να τσιμπολογήσει. Δεν έφθανε που με έκαναν να νομίζω ότι εκεί μέσα, κάτω από το μπετόν υπήρχε ζωή, αλλά και στην συνέχεια με έκαναν να πάψω να τρέφομαι …οικειοθελώς. Χρειάστηκα βοήθεια από έξω για να καταλάβω από τι στερούσα τον εαυτό μου…

Αυτοί οι άνθρωποι είχαν την φαντασίωση ότι μπορούσαν να μιλήσουν για …το είναι. Διέστε τι μου έγραψε κάποιος μόλις προχθές. «ζεις για το «φαίνεσθαι» και οχι για το » Ειναι»». Θλιβερό κατάλοιπο αυτής της φαντασίωσης. Οι φωστήρες της οικουμένης μιλούν για το Είναι, και προσέξετε, για το Είναι του Θεού! Είναι μεγάλο κόλπο το να μετατρέψεις την ηθική σε οντολογία, σε οδηγεί κατευθείαν στον τάφο.

Το είχα φάει και εγώ το παραμύθι. Αφού δεν πιστεύεις ότι ο Χριστός είναι Θεός, τι νόημα έχει η προσευχή. Και έκανα οκτώ χρόνια χωρίς… Τώρα, πρέπει να συμβεί κάτι το εξαιρετικό για να την παραλείψω. Και θα μου πείτε σε τι προσεύχομαι; Η απάντηση είναι ολοκάθαρη: Στην ιερή αντανάκλαση του …εαυτού μου. Εκεί που προσεύχονται όλοι όσοι προσεύχονται, είτε στον Χριστό είτε στον Μωάμεθ είτε …στον Δία. (είπαμε: όποιος βγάζει σπυριά με τα παραπάνω ας μην τα διαβάζει!)

Λοιπόν, όσοι πιστοί, σπάστε τα τσιμέντα των θεολόγων και των διαφόρων ιερατείων και εντρυφήσατε στον πλούτο της πίστης…

Γιατί πλησιάζουν τα Χριστούγεννα!

Πηγή: Αποτείχιση

Αμέθυστος

YΓ. Ο ΜΕΣΚΟΣ ΥΠΗΡΞΕ ΕΠΙ ΣΕΙΡΑ ΕΤΩΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΠΟΥ ΕΜΕΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ.

>Ο ΑΝΑΖΗΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ—Ο ΜΕΣΚΟΣ

>Ποιά αλήθεια βρήκε ο Μέσκος, με την οποία προσπαθεί να κατηχήσει και τους υπόλοιπους; ΟΤΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΙΚΗ. Απίστευτο. Το ήξερε κάποιος, μέχρι την εμφάνιση του Μέσκου; Τόσοι Άγιοι Μάρτυρες προσπάθησαν να επαναφέρουν την Ορθοδοξία στον Χριστιανισμό μέσα στους αιώνες και ο Μέσκος, όπως όλοι μας, κάνει καριέρα με τα αυτονόητα, νομίζοντας πώς είναι πρωτοπόρος. Και όμως υπηρέτησε αυτή την ψεύτικη ορθοδοξία, ψεύτικα, εκμεταλλευόμενος τους Χριστιανούς, όπως όλος ο κληρικαλισμός, τους οποίους κατηγορεί σήμερα με τον χειρότερο τρόπο.

Έφτιαξε την φήμη του σαν Ορθόδοξος εκσυγχρονιστής και σήμερα δαγκώνει σαν σκυλί το χέρι που τον τάισε. Ακριβώς σαν το δάσκαλο του, το Ράμφο, ο οποίος δέν δαγκώνει μόνο τους ανθρώπους στους οποίους οφείλει την φήμη του αλλά τους κατασπαράσσει σαν λέων του σκότους.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΤΙ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ, Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ.

Στον πρόλογο του βιβλίου του «Η υπόθεση των λογικών κβάντων» και στις σελίδες 12-13 γράφει: … διαπίστωσα ότι ο Γιανναράς δέν ήταν σε θέση να κατανοήσει τα λογικά και φιλοσοφικά λάθη του Χώκινγκ, προφανώς διότι δέν κατανούσε επαρκώς την φυσική. Τότε συνειδητοποίησα ότι στα σημεία επαφής της θεολογίας και της επιστήμης υπήρχε ένα κενό. Έτσι εντόπισα ότι στο σημείο αυτό υπήρχε χώρος κατάλληλος για μένα και έκτοτε ασχολήθηκα συστηματικά με το σημείο αυτό.

Όποιος έχει νού καταλαβαίνει. Το εγώ του, όπως όλα τα εγώ, γεννιέται απο ένα κενό. Απο το κενό. Απο μια άρνηση, την οποία το εγώ, υιοθετεί σαν νόημα και τρόπο ζωής.


Μέσκος Ηγούμενος σε ενα μοναστηράκι που έμενε μόνος.


Αμέθυστος