>ΠΕΡΙ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ – ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΒΟΛΟΥ

>Δυστυχώς έχουμε στα χέρια μας μόνο τα συμπεράσματα απο την τελευταία ημέρα, αλλά και αυτά είναι αποκαλυπτικά. Βεβαίως θα κυκλοφορήσουν οι ομιλίες σε βιβλίο. Ο κ.Καλαϊτζίδης ανακάλυψε ένα σίγουρο τρόπο να γίνει συγγραφεύς γράφοντας εισαγωγές και επιλόγους.

Άς ξεκινήσουμε με τον κ.Κλάψη τής Βοστώνης, ο οποίος μάλλον προέρχεται από την αθάνατη σχολή τού Φλωρόφσκυ. Προτείναι μιά ορθόδοξη θεολογία τών θρησκειών. Δέν πρέπει να συγχυζόμαστε με την χρήση τού όρου ορθόδοξη, έχει την έννοια πού διαθέτει και στην έκφραση : ορθόδοξος μαρξισμός. Μάς πληροφορεί, με ζεστές φρέσκες πληροφορίες εξ Αμερικής, πώς ο Θεός στην απεριόριστη αγάπη και το έλεός Του κοινωνεί την σωτηριώδη χάρι μέσω άλλων άγνωστων και κρυφών οδών. [κ.Κλάψη την …κλάψαμε, δηλ. ο Κύριος έχει άγνωστες και κρυφές αγαπημένες ;;;]

Κοινωνεί την σωτηριώδη χάρι ακόμη και σαν ηθική συνείδηση. (ευχαριστούμε κ.Κλάψη. Τέρμα οι κλάψες, η ηθικά συνείδηση είναι απείρως πιό εύκολη από την μετάνοια, υπάρχει ελπίς).

Μάλλον ο κ.Κλαψης έπεσε θύμα παραπληροφόρησης. Διότι οι Ρώσοι πατέρες και αδελφοί διδάσκουν την σωτηρία μέσω τών ακτίστων ενεργειών και τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος σάν απλά μέσα προσφοράς τών ακτίστων ενεργειών και στόν άνθρωπο. Διότι μέχρι τής ενσαρκώσεως τίς κοινωνούσε μόνο ο κόσμος.

Ο κ.Παπαθανασίου είναι γιά άλλη μιά φορά πιστός στην ειδικότητά του. Στήν ιεραποστολή. Μάλιστα είναι τόσο πιστός πού την ειδικότητά του την υπερυψώνει πάνω κι από αυτή την Εκκλησία. Μάς λέει πώς η Εκκλησία δέν υπάρχει παρά ως συνάντηση τού θεού με τόν κόσμο και ως μεταμόρφωση τού κόσμου. Η συναφειακότητα, η συνάντηση τού θεού με τον κόσμο, είναι καθαυτός ο τρόπος πραγμάτωσης τού εκκλησιαστικού γεγονότος [νέος κοσμικός θεός στον ορίζοντα. Αυτοί οι οικουμενιστές έχουν και ο καθένας τον θεό του]

«Διότι η Εκκλησία δέν συμπίπτει με έναν και μόνο πολιτισμό, διότι η Εκκλησία δεν είναι η Βασιλεία, αλλά εικόνα της μέλλουσας Βασιλείας και διάκονος της πρόσκλησης που ο Θεός απευθύνει σε όλη τη δημιουργία του.»

Η συναφειακότητα λοιπόν είναι ο τρόπος τής διακονίας. Πρέπει να προσαρμόσουμε λοιπόν το ευαγγέλιο στούς πολιτισμπούς που ευαγγελίζουμε, ακόμη και τη θεία Ευχαριστία με τοπικά φρούτα και προϊόντα. Πχ.χυμό καρύδας με ρύζι, μάνγκο με καλαμπόκι…

Ο ιεραπόστολος κ.Παπαθανασίου ο οποίος ετοιμάζεται με ειδικές δίαιτες γιά ιεραποστολή στούς πεινασμένους, συγχέει σάν γνήσιος ημιμαθής τον πολιτισμό με την κουλτούρα. Χωρίς αυτή την σύγχιση δέν μπορούμε να μιλήσουμε και γιά πολυπολιτισμικό μοντέλο.

Ξεχνά αδιάντροπα πώς η εκκλησία είναι η ζύμη πού μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε Χριστιανό, πώς η Θεία Ευχαριστία προετοιμάζεται με υλικά πού έχουν υποστεί ζύμωση, όπως ακριβώς η Καινή Διαθήκη ζυμωθηκε στά βαρέλια τού Νόμου τής Π.Δ, όπως ο καινός άνθρωπος, ο Χριστιανός και ΟΧΙ ο ορθόδοξος είναι η ζύμωση τού παλαιού ανθρώπου με τη ζύμη τού βαπτίσματος.

Γιά να παρηγορήσουμε και τον ίδιο στη σκληρή άσκηση πού υποβάλλεται θα τού διευκρινήσουμε ορισμένες πλευρές τής εικόνας (είναι επικίνδυνο να υϊοθετείται άκριτα η θεολογία τού Ζηζιούλα).

Σύμφωνα με την φοβερή σου έλλαμψη θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα τότεμ τών διαφορετικών και διαφόρων πολιτισμών, σαν εικόνες. Η φοβερή σου έλλαμψη καταργεί τόν πρώτο νόμο τού Κυρίου και την πραγματικότητα τής ειδωλολατρείας και της πτώσεως για να συμφωνήσει με την τελευταία λέξη της μόδας της φιλοσοφίας πού πλασάρει ο Γιανναράς.

Τέλος ο αγαπητός κ.Καλαϊτζίδης, ο φεμινιστής! Βρίσκεται στα χάϊ του, απελευθερώνεται και αυτονομείται, ωριμάζει σάν θεολόγος και άνθρωπος, πλησιάζει στην κορυφή τής φιλοδοξίας του να μεταρρυθμίσει την ορθοδοξία. ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.Απαιτεί από τον εαυτό του να γνωρίζει καλύτερα από τον Ζηζιούλα την Δυτική φιλοσοφία και τήν εξέλιξή της.

Κηρύσσει το τέλος της επιστροφής στούς Πατέρες , χωρίς να έχει επιστρέψει ο ίδιος. Κατηγορεί τούς Πατέρες γιά ελλείψεις, αγνοώντας ΠΟΥ ελλείψεις ΔΕΝ έχουν. Μιλά γιά Ελληνικές κατηγορίες σκέψης όπως και ο Ζηζιούλας και θα θέλαμε πολύ να μάθουμε έστω και μία έννοια παρούσα στην παράδοσή μας. Πιστεύει πως η Πατερική θεολογία βάφτισε χριστιανική την Ελληνική σκέψη. Θα θέλαμε πολύ να μάθουμε άν κατέχει το θέμα, κάτι πιό συγκεκριμμένο, ή διαβάζει για την Ελληνική φιλοσοφία και την Πατερική θεολογία τίς ίδιες εφημερίδες που διαβάζει και ο Ζηζιούλας.

Αντιθέτως βγαίνει πολύ πιό συμπαθής με το πάθος του γιά τις φεμινίστριες. Τό golden boy τού Δημητριάδος. Μ`αυτόν θα γίνει και αρχιεπίσκοπος.

Αμέθυστος

Advertisements

>Τα Συμπεράσματα του Διεθνούς Συνεδρίου της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών στο Βόλο

>Την Κυριακή 6 Ιουνίου 2010, μετά τη τέλεση της θείας Λειτουργίας στο ναό της Αναλήψεως του Χριστού, στο Βόλο, συνεχίστηκαν και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του Διεθνούς Συνεδρίου της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών. Στην τελευταία συνεδρία του συνεδρίου ομιλητές ήταν ο π. Εμμανούλ Κλάψης καθηγητής της ελληνορθόδοξης Θεολογικής σχολής του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, ο Δρ. Αθανάσιος Ν. Παπαθανασίου αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη» και ο Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης Συντονιστής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών

Στην πρώτη εισήγηση ο π. Εμμανουήλ Κλάψης ανέπτυξε το θέμα «Προς μια ορθόδοξη θεολογία των θρησκειών». Σε μια προσπάθεια να κινηθούμε προς μια ορθόδοξη θεολογία των θρησκειών, η παρούσα ανακοίνωση εξέτασε την άκρως ενδιαφέρουσα ερώτηση για το εάν η σωτηριώδης χάρις του Θεού περιορίζεται μόνο εντός των κανονικών ορίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ή εκτείνεται σε διαφορετικό βαθμό και πρότυπο σε άλλες χριστιανικές Εκκλησίες, σε κοινότητες άλλων ζωντανών πίστεων, σε αγνωστικιστές ή ακόμη και άθεους. Το κείμενο αυτό ισχυρίστηκε ότι μια μυστηριακή και χαρισματική προοπτική της Εκκλησίας δεν αφήνει, ως πεδίο πραγμάτωσης της σωτηριώδους χάριτος του Θεού, να παραμένει μόνο αυτό που βρίσκεται εντός των κανονικών ορίων της Εκκλησίας. Η ανακοίνωση υποστήριξε ότι η δράση του Πνεύματος του Θεού σε άλλες Χριστιανικές Εκκλησίες και στον κόσμο δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί σε βάρος της σημασίας των κανονικών ορίων της Εκκλησίας. Παράλληλα με τον ισχυρισμό ότι η πληρότητα της σωτηριώδους χάριτος του Θεού μπορεί να βρεθεί εντός των κανονικών ορίων της Εκκλησίας, ο συγγραφέας πρότεινε ότι υπάρχει μια ανάγκη να κινηθούμε πέρα από μια κατανόηση του Θεού, κατά την οποία Αυτός είναι περιορισμένος να είναι είτε πλήρως παρών ή τελείως απών από τις ζωές και τις πράξεις κοσμικών και άλλων θρησκευόμενων ανθρώπων. Οι κοσμικές διαστάσεις της Ευχαριστίας, επί τη βάσει των οποίων η Δημιουργία μέσω του Χριστού και του Πνεύματος του Θεού μετέχει στο είναι του Θεού, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση της αναγνώρισης της σωτηριώδους παρουσίας του Θεού σε όλο τον δημιουργημένο κόσμο. Η σωτηριώδης παρουσία του Πνεύματος του Θεού μέσα στον κόσμο δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το σωτηριώδες έργο του Σαρκωθέντος Λόγου του Θεού. Ο Χριστομονισμός δεν θα πρέπει να υποκατασταθεί από τον Πνευματομονισμό. Το Άγιο Πνεύμα είτε προηγείται του Χριστού, είτε ακολουθεί τον Χριστό, στην προσπάθεια του Θεού για τη σωτηρία όλης της Δημιουργίας. Η τριαδική πίστη προσδένει την Αποκάλυψη του Θεού στις ιδιαιτερότητες της ιστορίας – της οποίας κορύφωση είναι ο Χριστός- αλλά δεν επιτρέπει τον περιορισμό του Θεού σε κάθε επιμέρους ιδιαιτερότητα vis-à-vis με την παγκόσμια δράση και παρουσία του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο. Το Άγιο Πνεύμα ανοίγει τα όρια σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε αγγίζει και οδηγεί όλους και όλα σε μια διαρκή και μεταμορφωτική σχέση με τον αναστημένο Χριστό, με ένα διάφανο τρόπο εντός της Εκκλησίας και με ένα κρυφό στη ζωή του κόσμου. Η δυνατότητα της σωτηρίας η οποία υπάρχει για εκείνους που βρίσκονται έξω από την Εκκλησία θα πρέπει να οδηγήσει τους χριστιανούς σε μια ακλόνητη ελπίδα ότι ο Θεός στην απεριόριστη αγάπη και το έλεος του, κοινωνεί την σωτηριώδη χάρι Του μέσω άλλων άγνωστων και κρυφών οδών σε εκείνους που φέρουν τη φυσική γνώση του Θεού και της πίστης, όπως επίσης ως μια ηθική συνείδηση η οποία χαρακτηρίζεται από μια ζωή με αγάπη, που υπάρχει όμως πέραν των διακριτών ορίων της Εκκλησίας. Η παρούσα ανακοίνωση υποστήριξε ότι η σωτηρία προσφέρεται σε όλους ως μια δυνατότητα μέσω της Εκκλησίας και όχι ξέχωρα από αυτήν. Η εισήγηση ολοκληρώθηκε σημειώνοντας τις συνέπειες που έχει μια τέτοια αποδοχή για την ζωή και την αποστολή της Εκκλησίας.

Ο Δρ. Αθανάσιος Ν. Παπαθανασίου μίλησε με θέμα «H Iεραποστολή ως πρόκληση για την Ορθόδοξη θεολογία της συνάφειας». H θεολογία της ιεραποστολής συχνά νοείται ως ένα είδος παραρτήματος της «κυρίως» θεολογίας. Ωστόσο, μια προσεκτική ματιά στην εκκλησιαστική εμπειρία μπορεί να δείξει το αντίθετο: ότι ιστορικά η ιεραποστολή έχει αποτελέσει μήτρα της θεολογίας. Ο λόγος είναι ότι καθεαυτή η Εκκλησία αποτελεί μια αδιάκοπη ζύμωση. Δεν υπάρχει, παρά ως συνάντηση του Θεού με τον κόσμο και ως μεταμόρφωση του κόσμου. Με άλλα λόγια, η συνάντηση του ευαγγελίου με τις ποικίλες συνάφειες δεν είναι κάτι που ενδέχεται να προστεθεί εκ των υστέρων στον εαυτό της Εκκλησίας. H συναφειακότητα (contextuality) είναι καθαυτός ο τρόπος πραγμάτωσης του εκκλησιαστικού γεγονότος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι οι συζητήσεις για τη συναφειακότητα κατά τα νεώτερα χρόνια γεννήθηκαν στον χώρο της ιεραποστολικής πράξης και θεωρίας. Ο πρώτος κίνδυνος, λοιπόν, είναι να πιστέψουμε ότι η Εκκλησία συμπίπτει με έναν και μόνο πολιτισμό ή να λησμονήσουμε ότι η Εκκλησία δεν είναι η Βασιλεία, αλλά εικόνα της μέλλουσας Βασιλείας και διάκονος της πρόσκλησης που ο Θεός απευθύνει σε όλη τη δημιουργία του. Όσο περισσότερο αδυνατίζει η ιεραποστολική συνείδηση και όσο περισσότερο πιστεύεται ότι η Εκκλησία έχει φτάσει στο τέρμα της ιστορικής πορείας της, τόσο περισσότερο εντείνεται ο κίνδυνος αυτός. Ωστόσο, αν σκεφτούμε προσεκτικά, θα διαπιστώσουμε ότι αυτός ο κίνδυνος συνιστά περιφρόνηση της συναφειακότητας (αδιαφορία για τους άλλους πολιτισμούς), ταυτόχρονα όμως προέρχεται ακριβώς από την συναφειακότητα! Μια συγκεκριμένη πολιτισμική συνάφεια, δηλαδή, τίθεται πάνω από το Ευαγγέλιο. Σ` αυτή την περίπτωση, αντί η ανθρώπινη πραγματικότητα να λειτουργεί ως σάρκα του Ευαγγελίου (σε μια αδιάκοπη διαδικασία σάρκωσής του στο εκάστοτε παρόν), καταντά σαρκοφάγος του (κι έτσι εμποδίζει την περαιτέρω σάρκωσή του)! Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία (ιδίως στα νεώτερα χρόνια, πλην λιγοστών εξαιρέσεων) δεν έχει εργαστεί ακόμα πάνω στη σχέση Ευαγγελίου και συναφειών, και δεν έχει προβληματιστεί πάνω στο ενδεχόμενο να αναδυθούν εκκλησιαστικές εκφράσεις διαφορετικές από την ελληνο-ρωμαϊκή συνάφεια. Επίσης, δεν μελετά τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων μοντέλων συνάντησης Ευαγγελίου και κόσμου (adaptation, indigenization, inculturation, contextualization κλπ), τα οποία απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνιολογική και ιεραποστολική θεωρία. Θεωρεί ότι το ιεραποστολικό χρέος εκπληρώνεται με την αυτούσια μεταφορά των κειμένων, της τέχνης και της νοοτροπίας της στις εκκλησίες του Τρίτου Κόσμου, και δεν διερωτάται καν τι χρειάζεται να συνεισφέρουν αυτές οι εκκλησίες στην οικουμενική Ορθοδοξία. Εδώ, όμως, μπορεί να αναφυεί ένας νέος κίνδυνος: Το να αποδεχτούμε τη συναφειακότητα χωρίς περίσκεψη και κριτική σκέψη. Έτσι, όμως, διαμορφώνεται μια αφελής στάση, η οποία νοεί τους παραδοσιακούς πολιτισμούς σαν συμπαγείς ουσίες, δεν δύναται να διακρίνει τις αλλαγές τους μέσα στον χρόνο, δεν ξεχωρίζει τα ζωηφόρα από τα θανατερά στοιχεία τους και δεν κατορθώνει να διακρίνει ποιοι πολιτισμοί υπάρχουν σήμερα στην πραγματικότητα (κι όχι μόνο στο μυαλό του ιεραποστόλου) και ποιοι νέοι αναδύονται. Η ιεραποστολή, συνεπώς, καλείται να είναι συμφιλιωτική, αλλά ταυτόχρονα και απελευθερωτική. Ταυτόχρονα, η ιεραποστολική (η θεολογία της ιεραποστολής) καλείται να αποτελεί τον καταλύτη ώστε η συνείδηση της Εκκλησίας να παραμένει ζωντανή και πιστή στο Ευαγγέλιο.

Τέλος ο Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης μίλησε με θέμα «Προς μία «μετα-πατερική» θεολογία;». H «επιστροφή στους Πατέρες» που στάθηκε το κυρίαρχο θεολογικό «παράδειγμα» για την ορθόδοξη θεολογία τον 20ο αιώνα, συνέβαλε τα μέγιστα στην ανανέωση της ορθόδοξης θεολογίας και στην απελευθέρωση της από τη «βαβυλώνια αιχμαλωσία» στη δυτική θεολογία, στη γλώσσα, τις προϋποθέσεις και την προβληματική της. Είχε όμως και ορισμένες αρνητικές συνέπειες όπως: α) τη θεωρητική δικαιολόγηση της διαδεδομένης στα ορθόδοξα περιβάλλοντα υποτίμησης των βιβλικών σπουδών β) τη μυθοποίηση και ανιστορική προσέγγιση της πατερικής θεολογίας γ) την απουσία της ορθόδοξης θεολογίας από τις μεγάλες θεολογικές ζυμώσεις του 20ου αιώνα δ) την έξαρση του αντιθετικού άξονα Ανατολή-Δύση και την καλλιέργεια αντιδυτικού, αντιοικουμενικού πνεύματος ε) τη συντήρηση της ιστορικής εκκρεμότητας μεταξύ Ορθοδοξίας και νεωτερικότητας. Οι παραπάνω διαπιστώσεις καθιστούν επείγον το αίτημα της νέας σάρκωσης του λόγου και της συναφειακής ανάγνωσης των Πατέρων, θέτοντας ταυτόχρονα το ερώτημα της δυνατότητας ύπαρξης μιας μετα-πατερικής ορθόδοξης θεολογίας. Στην παρούσα εισήγηση διερευνήθηκαν, σε μία πρώτη μορφή, τα ζητήματα και τα πεδία που καλείται να προσεγγίσει η συζήτηση για μια μετα-πατερική ορθόδοξη θεολογία και τα οποία μπορούν πολύ επιγραμματικά να συνοψιστούν στα παρακάτω σημεία: 1. Έννοια και περιεχόμενο της Παράδοσης, της αυθεντίας και συμφωνίας των Πατέρων, και της προσφυγής στην επίκληση της αυθεντίας τους. 2. Αποκλειστικότητα (;) σχέσης ανάμεσα στην πατερική θεολογία και τις ελληνικές κατηγορίες σκέψης, στην πατερικότητα και την ελληνικότητα, και ερώτημα για τη θεολογική γλώσσα ενός μετα-ελληνικού κόσμου όπως ο δικός μας. Μπορεί όντως ο «χριστιανικός ελληνισμός» να αποτελεί «αιώνια κατηγορία της χριστιανικής υπάρξεως»; 3. Διαχρονικότητα και κανονιστικός χαρακτήρας της χρήσης της οντολογίας και των ελληνικών φιλοσοφικών κατηγοριών στη θεολογία. Αποκλειστικότητα (;) διαμεσολάβησης της φιλοσοφίας και της οντολογικής γλώσσας στο διάλογο της Εκκλησίας και της θεολογίας με τον κόσμο. Νέες μορφές διαμεσολάβησης (και καθολικότητας), όπως π. χ. λογοτεχνία, επιστήμες του ανθρώπου, κ. ά. Ευαγγέλιο και φιλοσοφία, Οντολογία και ιεραποστολή. 4. Αυταρχικό πατριαρχικό προνεωτερικό πρότυπο, σχέση του με την πατερική θεολογία, απουσία κάθε έννοιας θρησκευτικού πλουραλισμού και ετερότητας. Επανεξέταση του ζεύγους καθολικότητα-αίρεση, εν σχέσει προς τα ζεύγη ετερότητα-αίρεση, διαφορά-ενότητα. Ανοχή και καταδίωξη των «αιρετικών» στα πατερικά κείμενα και στη σημερινή πολιτισμική συνθήκη. 5. Διαπλοκή Εκκλησίας και θεολογίας με αυτοκρατορική ιδεολογία. Παράδειγμα Συνόδων, ζητήματα αλάθητου των Συνόδων, ιδίως όταν ληφθούν υπόψη οι αυτοκρατορικές παρεμβάσεις, ή τα αυτοκρατορικά «ενδιαφέροντα». 6. Ανθρωπολογικές κορυφώσεις της θεολογίας των Πατέρων, αλλά και ατελής ανθρωπολογία των Πατέρων: προβληματικές ανθρωπολογικές απόψεις της πατερικής θεολογίας π. χ. για την γυναίκα (το κατ` εικόνα Θεού αποδίδεται σε αυτήν μόνο δια μέσου του άνδρα)·  παρομοίωση της γυναίκας με το διάβολο, το καταστροφικό πυρ, κλπ., δικαιολόγηση της πατρικής αυθαιρεσίας εις βάρος ανύπανδρων γυναικών που θεωρούνται «ιδιοκτησία» των πατέρων τους (βλ. Μ. Βασίλειος)· «άπαξ» Γρηγορίου του Θεολόγου υπέρ γυναικών και Ιωάννου Χρυσοστόμου στην προοπτική μιας θεολογίας του γάμου και της τρυφερότητας·  διάχυτος αντιφεμινισμός της Εκκλησίας και της πατερικής θεολογίας νέες ανθρωπολογικές προκλήσεις της βιοηθικής και βιοτεχνολογίας, κλπ. Τα παραπάνω θέτουν επιτακτικά το αίτημα μιας σύγχρονης ορθόδοξης μετα-πατερικής θεολογίας, και επανερμηνείας της πιστότητας στην πατερική παράδοση, καθώς στον ερμηνευτικό ορίζοντα της παρούσας εισήγησης, το «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν» δεν σημαίνει απλώς την συνέχιση, την επικαιροποίηση ή και την επανερμηνεία της παράδοσης αυτής, αλλά -κατά το προηγούμενο της πρωτοχριστιανικής και της πατερικής υπέρβασης- και την υπέρβασή της όπου και όταν χρειάζεται.

Πριν τη λήξη του συνεδρίου οι οικουμενικοί παρατηρητές του συνεδρίου Hevre Legrand o.p. (Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία-Παρίσι), Δρ. Karl Piggera (Ευαγγελική Εκκλησία-Γερμανία) και Ιoan Ovidiou Ionut (Ορθόδοξη Εκκλησία-NECLEE-Ρουμανία) παρουσίασαν τα συμπεράσματά τους για τις εργασίες του συνεδρίου.

Πηγή: Eθελουσία Λήθη
 
Σχόλιο:
Εμείς θα τούς σχολιάσουμε σε λίγο, αλλά τόσοι θεολόγοι πού υπάρχουν στην Ελλάδα τί κάνουν συμφωνούν;
 
Αμέθυστος

>ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟ-ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

>O DJ του διάσημου κλάμπ του Βόλου. Πολυπολιτισμικό, φωτεινό, νεανικό, μοντέρνο. Η τελευταία λέξη τής μόδας. Μέσα θα βρείς να διασκεδάζουν από επίσκοποι και νεο-πατέρες, καθηγητές παν/μίου και μαθητές παν/μίου (υποψήφιους γιά τις έδρες δηλ.), μέχρι φεμινίστριες, ακροατές, ψαρωμένους, αγγλομαθείς και αρχισυντάκτες περιοδικών. Αφρόκρεμα. Μιά μικρή Αθήνα στό κέντρο τού Χόλυγουντ (κι αυτό νεο-ιερό ξύλο είναι). Τα τρελά γλέντια διακόπτονται γιά σύντομες σομπόρνοστ εκδρομές μέ πούλμαν ή γεύσεις εσχατολογίας με τον επίσκοπο απλώς να παρίσταται στά ιερά τής Αναλήψεως, όπου και αναπαριστώνται πολλές φορές και κοινωνίες αγάπης.

Θρησκευτικός τουρισμός υψηλού επιπέδου, μάλιστα δε ο επίσκοπος Βόλου υπόσχεται σύντομα εμπλουτισμό με εγκαταστάσεις γκόλφ και πισίνες. Αυτό είναι το απαραίτητο περιβάλλον τής νεοπατερικής συνθέσεως και ομολογούμε πως μάς αρέσει και μάς.

Στο κλάμπ αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη ο διάλογος με τον κόσμο και μάλιστα με τον σύγχρονο κόσμο. Με τον σύγχρονο πολιτισμό, φορείς τού οποίου είναι όλοι οι συμμετέχοντες και ο διάλογος είναι υποκειμενικός, σκοπό έχει την ανακάλυψη και εδραίωση τού εαυτού. Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ δίνει ως επι το πλείστον τα μάντραμ τού διαλογισμού. ΔΙΑΛΟΓΟΣ με το κοσμικό φρόνημα. Αναγκαία κατάληξη τού διαλόγου με τούς λογισμούς μας γιά να κατορθώσουμε να παράγουμε σκέψη ή κατάληξη τής κριτικής στούς λογισμούς μας με τη βοήθεια τής ψυχαναλύσεως γιά να αποκτήσουμε την σκέψη τής σκέψης, το ποθούμενο. Ο διάλογος με τις φαντασιώσεις, τα γνωστά day dreams, είναι γιά τους λίγους, για τούς καλλιτέχνες. Αυτή η νέα πνευματικότης χρειάζεται τούς πατέρες της και τις μητέρες της. Πατέρες υπάρχουν ήδη πολλοί. Υπάρχει όμως μεγάλη έλλειψη από μητέρες. Όσες φεμινίστριες διαθέτουν ταυτοχρόνως και μητρικό ένστικτο άς μήν αμελήσουν.

Επιτέλους ήταν καιρός και η ορθοδοξία να αποκτήσει το δικό της Άσραμ, γιά να αντικατασταθούν επιτέλους τα υπό κατάρρευσιν παλαιο-πατερικά μοναστήρια. ΕΥΓΕ!!!

Αμέθυστος

>Πρόσφυγες, Μετανάστες και Εκκλησία

>Πρόσφυγες, Μετανάστες και Εκκλησία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ι. Μ. Δημητριάδος & Αλμυρού σε συνεργασία με το Δήμο Αλμυρού διοργανώνει στρόγγυλη τράπεζα με θέμα:

την Τρίτη 18 Μαΐου 2010, ώρα 7.30 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αλμυρού.

Η πολυπολιτισμικότητα και η πολυθρησκευτικότητα είναι πραγματικότητες που ανοίγουν μπροστά μας τεράστια κοινωνικά, ηθικά και πνευματικά ζητήματα. Πού είναι η Εκκλησία σε όλα αυτά; Παίρνει θέση; Τα συμμερίζεται; Τα εγκρίνει; Σιωπά; Η μήπως δεν ακούγεται; Μπορεί η Εκκλησία να μένει θεατής και σε απόσταση ασφαλείας μπροστά σε εκδηλώσεις φόβου, επιφυλακτικότητας ακόμη και ρατσισμού που αμαυρώνουν την εικόνα του Θεού και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου; Μήπως η ίδια η Εκκλησία συλλαμβάνεται πολλάκις ανακόλουθη με το κήρυγμα και την πράξη του Ιδρυτή και Κυρίου της Ιησού Χριστού όταν διαλέγει με τη σιωπή της το στρατόπεδο των ισχυρών και όχι των αδυνάτων, των θυτών και όχι των θυμάτων; Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, τι θα έκανε ο Ιησούς Χριστός στη θέση μας: Θα σιωπούσε; Θα συναινούσε; Θα κρυβόταν; Θα μιλούσε για δικούς του και ξένους, για ντόπιους και μετανάστες, για ημεδαπούς και αλλοδαπούς; Αυτός που γεννήθηκε ως ξένος και ως αλλοδαπός; Αυτός που μεγάλωσε ως μετανάστης και ως φυγάς;

Ίσως, η συγκατοίκηση με τον «ξένο» και αλλοεθνή (πολυπολιτισμικότητα και πολυθρησκευτικότητα) δεν αποτελεί τελικά απειλή, αλλά θετική πρόκληση για την Εκκλησία. Ίσως τελικά, να της δίνει την ευκαιρία για τον τονισμό της καθολικότητας και της οικουμενικότητάς της, μα και για την απαλλαγή της από τον εθνοκεντρικό και τον εσωστρεφή αμυντικό της λόγο, άρα και για την αναγνώριση και αποδοχή του πολιτισμικού και θρησκευτικού πλουραλισμού, της υποδοχής, αποδοχής και αγάπης του άλλου, του ξένου, του διαφορετικού.

Ίσως, ήρθε η στιγμή να δώσει η Εκκλησία μας μαρτυρία Χριστού σταυρωθέντος και αναστάντος, εν ω «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ» (Γαλ. 3:28)

Αυτές είναι κάποιες από τις σκέψεις που θα κατατεθούν στη στρόγγυλη τράπεζα της 18ης Μαΐου 2010, χωρίς προκαταλήψεις και φιλολογικού τύπου εξάρσεις

Στη στρογγυλή τράπεζα συμμετέχουν:

π. Θεόδωρος Μπατάκας, εφημέριος Μητροπολιτικού Ι. Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου, υπεύθυνος Συλλόγου συμπαραστάσεως κρατουμένων «Ο Εσταυρωμένος»

Παναγιώτης Ζαρίφης, Master Πολιτικής Επιστήμης Πανεπιστημίου Αθηνών, Στέλεχος Γ. Γραμματείας Μεταναστευτικής Πολιτικής

Αντώνιος Παπαντωνίου, Δρ. Κοινωνικών Επιστημών, Υπεύθυνος Κέντρου συμπαραστάσεως Παλιννοστούντων και Μεταναστών και Οικουμενικού Προγράμματος Προσφύγων της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

Νίκος Βαραλής, Συγγραφέας-Δημοσιογράφος, Διευθυντής Ραδιοφωνικού Σταθμού «Ορθόδοξη Μαρτυρία» της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος

Την εκδήλωση συντονίζει ο Παντελής Καλαϊτζίδης, Δρ Θεολογίας, Υπεύθυνος της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών και Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, ενώ χαιρετισμό θα απευθύνουν ο Δήμαρχος Αλμυρού κ. Ευάγγελος Χατζηκυριάκος και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος.

Πηγή : Eθελουσία Λήθη

ΣΧΟΛΙΟ
Ο Δημητριάδος δέν κατόρθωσε να γίνει Επίσκοπος της Εκκλησίας αλλά θα μείνη στό μύθο σαν ο βασιληάς Αρθούρος της Εκκλησίας με τις στρογγυλές τράπεζες πού οργανώνει. Πρέπει να γνωρίζει όμως πώς ο πρώτος ιππότης ο Λάνσελοτ, ο Καλαϊτζίδης, θα τού φάει τη γυναίκα, την Εκκλησία. Γνωρίζουμε επιτέλους ολόκληρο το περιεχόμενο τής κενής θεολογίας.

Μήπως η ίδια η Εκκλησία συλλαμβάνεται πολλάκις ανακόλουθη με το κήρυγμα και την πράξη του Ιδρυτή και Κυρίου της Ιησού Χριστού όταν διαλέγει με τη σιωπή της το στρατόπεδο των ισχυρών και όχι των αδυνάτων, των θυτών και όχι των θυμάτων; Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, τι θα έκανε ο Ιησούς Χριστός στη θέση μας: Θα σιωπούσε; Θα συναινούσε; Θα κρυβόταν; Θα μιλούσε για δικούς του και ξένους, για ντόπιους και μετανάστες, για ημεδαπούς και αλλοδαπούς; Αυτός που γεννήθηκε ως ξένος και ως αλλοδαπός; Αυτός που μεγάλωσε ως μετανάστης και ως φυγάς;

Καί τί νομίζετε ότι είναι ο Κύριος; Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ;
Ο Κύριος θα τούς τάϊζε ψάρι γιά να έχουν δύναμη όταν θα κραυγάζουν «ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ ΑΥΤΟΝ»
Γίνατε εσείς Χριστιανοί και θα φτιάξετε κι άλλους!!!
Και τα παληκάρια τής στρογγυλής τραπέζης, όλοι… βαρείς χριστιανοί!!!

Αμέθυστος
.

>NEA ΘΕΟΛΟΓΙΑ

>                Πολυπολιτισμική πολυθρησκευτική κοινωνία  
                  και το κατηχητικό έργο της εκκλησίας

Του Παντελή Καλαϊτζίδη

Ο κ.Καλαϊτζίδης με τα πολυμέσα του. Ο μαϊντανός των εκσυγχρονιστών και το golden-boy της Μητρόπολης Δημητριάδος! Οι συνεργάτες του γίνονται Αρχιεπίσκοποι! Πάρτε σειρά! Άς ακούσουμε με γαλήνη και χαρά τον αληθινό τίτλο του κειμένου το οποίο περιέχεται στο τρίτο τεύχος της «Θεολογίας»: «Οι μετανάστες στην υπό διαμόρφωση πολυπολιτισμική Ελληνική κοινωνία: μιά πρόκληση γιά την Εκκλησία». Η αποθέωση της Εκκοσμικεύσεως. Ατύχησε ο νέος αστήρ της θεολογίας διότι έγραψε το κείμενό του πρίν την Αγγλική αποκάλυψη, πως η κυβέρνηση του Brown, χαλάρωσε τούς ελέγχους της στα σύνορα, για να εισέλθουν παράνομα στη χώρα χιλιάδες μετανάστες, ώστε να γίνει η χώρα του πολυπολιτισμική! Δηλ. Μοντέρνα! Το μέτρο το κρατούν στα χέρια τους οι Ηνωμένες Πολιτείες. Όλες οι κοινωνίες είναι υποχρεωμένες να τους μιμηθούν. Για να κάθονται στο ίδιο τραπέζι και να συζητούν τα σοβαρότατα προβλήματα τής πολυπολιτισμικότητος, η οποία αποτελεί απόδειξη μοντερνισμού! Υπέρβαση της παραδόσεως!

Σε μάς φρόντισαν οι γειτόνισσες, η Αλβανία και η Τουρκία.

Πώς ήταν παληά, η απόδειξη του μοντερνισμού, η μίνι φούστα της Τουϊγκυ;

Ο κ.Καλαϊτζίδης με μεγάλες οργανωτικές ικανότητες, παρά διανοητικές, δεν μάς πληροφορεί σωστά πως το κατηχητικό της έργο η Εκκλησία το έχει παραχωρήσει στούς θεολόγους. Ότι δεν θα ήθελε με τίποτε να μπλεχτεί με την κατήχηση και γι αυτό βοηθά τους θεολόγους σε ότι ζητήσουν διότι η κατήχηση θα τής αποσπούσε πολύτιμο χρόνο από την εξομολόγηση και τα έργα πρόνοιας. Εάν όμως το μάθημα τής θεολογίας μετατραπεί σε μάθημα θρησκειολογίας την κατήχηση ποιός θα την συνεχίσει; Δέν καταλαβαίνουν οι ιεράρχες πώς με τις αλλαγές θα αναγκαστούν να αποδείξουν πως είναι Χριστιανοί, πως δεν θα μπορούν απλώς να παρίστανται πλέον;

Άς δώσουμε όμως το λόγο στον αγαπητό Καλαϊτζίδη: «Η Ελλάδα μόλις τώρα αξιώνεται να γνωρίσει την πολυπολιτισμικότητα και την ετερότητα, την συμβίωση, την συνοίκηση και την συνάντηση με τον «ξένο», τον «άλλο», τον διαφορετικό, που όμως ταυτόχρονα πρέπει πάση θυσία να γίνει οικείος και γνώριμος»

Θα πρέπει λοιπόν οι Έλληνες διωκόμενοι από αιώνες για την πίστη τους ταπεινωμένοι και σκλαβωμένοι να αναγνωρίσουν δικαιώματα σ`αυτούς τούς ίδιους τούς διώκτες τους. Επειδή πρέπει. Νά πώς θυμάται ο κ.Καλαϊτζίδης την αλήθεια ! Μιλώντας για την Θεσσαλονίκη λέει: «Κάποιοι φαίνεται να ξεχνούν πως είμαστε όλοι πρόσφυγες σε αυτήν την πόλη, σε αυτήν τη γωνιά του κόσμου και το μόνο που μάς διαφοροποιεί είναι η ημερομηνία αφήξεως» Τελευταίοι φτάνουν οι «Μακεδόνες»!

Μάς θυμίζει την πικρή περιπέτεια τού άδικου φρονήματός μας με τούς σημαιοφόρους! Δέν είχε πληροφορηθεί ακόμη πώς ο αριστούχος Αλβανός σπουδάζει με χρήματα του Σόρος στην Αμερική, τα Ελληνικά Παν/μια είναι χαμηλής στάθμης για την νοημοσύνη του, και ετοιμάζεται να ηγηθεί νομίμου Αλβανικού κόμματος, παρότι δεν είναι καθαρός Αλβανός για να μήν τον αδικούμε, διότι έχει κάτι από τις πυραμίδες της Αιγύπτου.

Γιατί οι Έλληνες έχουν ξενομανία; Αυτό δεν είναι το επαναλαμβανόμενο, διά μέσου τών γενεών, πρόβλημά μας; Λόγω της απιστίας, τού μίσους που τρέφει ο ένας Έλληνας για τον άλλον, του φθόνου, της υποτιμήσεως τού ενός από τον άλλον. Σ`έναν ξένον αντίθετα είσαι ότι του πείς! Θα σε πιστέψει, είναι έτοιμος να γοητευθεί. Όπως λένε και οι φιλόσοφοι του Έλληνα του λείπει το Εγώ κι έχει ανάγκη τον άλλον, τού λείπει και η πίστη. Γι αυτό για λίγη αναγνώριση, για λίγη αυτοπεποίθηση πουλάει καί μάννα και πατέρα.

Από την τρίτη κιόλας σελίδα αποκαλύπτεται ο γεννημένος κατηχητής «Άς αναλογιστούμε λοιπόν τι θα έκανε ο Χριστός στη θέση μας; Θα σιωπούσε; Θα συναινούσε; Θα κρυβόταν; Θα μιλούσε για δικούς του και ξένους, για ντόπιους και μετανάστες, για ημεδαπούς και αλλοδαπούς; Αυτός που γεννήθηκε ως ξένος και αλλοδαπός; Αυτός που μεγάλωσε ως μετανάστης και ως φυγάς;» !!!!!!

Όλα γιά το Χριστό τα κάνει ο άνθρωπος. Είναι αληθινός Χριστιανός κι άς χρησιμοποιεί το όνομα τού Κυρίου επί ματαίω. Εμείς θα προσθέταμε και το μοντέρνο πνεύμα πού μεταφέρουν μαζί τους οι μετανάστες. Τήν σεξουαλική απελευθέρωση, που γεύονται έστω και καθυστερημένα οι γριούλες της υπαίθρου.

Κανείς μας δεν πρέπει να σκεφτεί διαβάζοντας το σημαντικό πόνημα τού κ.Καλαϊτζίδη πως οφείλεται στο πνεύμα της εποχής και μόνο. Στηρίζεται στην αλάθητη θεολογία του κ.Ζηζιούλα, ο οποίος ανέδειξε την ετερότητα και διαφορετικότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, αναλόγως της οποίας υποχρεούμεθα να ζήσουμε.

Εξ`ίσου σημαντικός εν προκειμένω είναι και ο πνευματικός μόχθος του Σεβ.Μητροπολίτου πρώην Σερβίων και Κοζάνης κ.Αμβρόσιου: «Η διακίνηση πληθυσμών επάνω στον πλανήτη εμφανίζεται όχι μόνον απλώς θεμιτή, αλλά ως προαιώνιο θέλημα του Θεού». Εν ολίγοις ολόκληρη η Αγία Γραφή είναι μιά προφητική μαρτυρία για το επικείμενο πολυπολιτισμικό μοντέλο. Οι Αμερικανοί πχ, ο πιό θρησκευτικός λαός της γής αυτή τη στιγμή, με αληθινό κόπο και θυσίες, μετέφεραν τόσους και τόσους πληθυσμούς από την Αφρική γιά να πετύχουν το πολυπολιτισμικό μοντέλο πού επιτάσσει η Αγία Γραφή.

Η εκκλησία λοιπόν της Ελλάδος είναι σε βαθειά κρίση, οι Έλληνες Χριστιανοί χλιαροί και βολεμένοι, αιρετικοί του εθνοφυλετισμού, όπως μας καταγγέλλει και ο άλλος μαϊντανός, ο θεοφιλέστατος Κάλλιστος Γουέαρ. Όλα όμως θα διορθωθούν εάν πάψουμε να διαμαρτυρόμεθα, εάν δεχθούμε αγόγγυστα την ένταξή μας στην Ιστιορία. Εάν γίνουμε τελικώς μιά εκκλησία και μιά θεολογία τού διαλόγου, πράγμα πού σημαίνει ο ΠΑΠΑΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ.

Αμέθυστος

>Ανάμεσα στην «Επιστροφή στους Πατέρες» και στην ανάγκη μιας Μοντέρνας ορθόδοξης θεολογίας

>Παντελής Καλαϊτζίδης

Προγραμματικό κείμενο, ενός αγαπημένου παιδιού της Εκκλησίας, από την εποχή του Χριστόδουλου μέχρι σήμερα! Και αποκαλυπτικό ταυτοχρόνως της ασθένειας που διέλυσε και την Ορθόδοξη Εκκλησία, της εκκοσμίκευσης!

Ας δούμε καταρχάς τί παθαίνει στα χέρια του ο σεβάσμιος Φλωρόφσκι (Florovsky), για να ετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε την κακοποίηση της Εκκλησίας, η οποία του ανήκει έτσι κι αλλιώς!

Ο Φλωρόφσκι λοιπόν κηρύττει την επιστροφή στους Πατέρες για να ελευθερωθεί η Εκκλησία από την Βαβυλώνειο αιχμαλωσία της στην Δυτική θεολογία! Κάτω από το μεγάλο του κύρος, η Ορθοδοξία επιστρέφει στους Πατέρες και ας δούμε τι παθαίνει!
1) Εγκαταλείπει τις Βιβλικές σπουδές.
2) Πλησιάζει του Πατέρες ανιστορικά.
3) Μια ολοκληρωτική ενδοστρέφεια λόγω της οποίας χάνει το τραίνο των εξελίξεων του 20ου αιώνος.
4) Δεν κατορθώνει να συμβάλλει στην λύση των προβλημάτων που θέτει ο μοντερνισμός.

Απλή καταστροφή! Μόνο και μόνο επειδή ακούσαμε την συμβουλή του μεγαλύτερου θεολόγου του αιώνος μας! Καλύτερα να μην την είχαμε ακούσει δηλαδή! Μάλλον ο άνθρωπος είχε εκφραστεί ποιητικά, σαν τον Ντοστογιέφσκι που απεφάνθη πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο! Όντως σήμερα ανθεί η μεγαλύτερη βιομηχανία ομορφιάς της Ιστορίας για άνδρες και γυναίκες, μικρούς και μεγάλους, αλλά ο κόσμος δεν αισθάνεται και πολύ καλά!

Σαν νέος θεολόγος ο κ. Παντελής είναι ορμητικός. Παρουσιάζει λοιπόν τα προβλήματα που δημιούργησε ο Φλωρόφσκι πιο αναλυτικά!

Εγκαταλείφθηκαν λοιπόν οι Βιβλικές σπουδές -οι οποίες καθοδηγούνταν στην Ελλάδα από τον σκοτεινό οπαδό κάποιου Μουν, διανοητικώς καθυστερημένου, τον Αγουρίδη- και δεν κατάλαβαν, σύμφωνα με τον κ. Παντελή, οι Έλληνες θεολόγοι πως η Πατερική θεολογία είναι στην πραγματικότητα Βιβλική, Ερμηνευτική των Γραφών.

Εφόσον όμως, κ. Παντελή, οι Έλληνες θεολόγοι επιστρέφοντας στους Πατέρες ανακάλυψαν τις Βιβλικές βάσεις της Πατερικής θεολογίας και απόλαυσαν τις ερμηνείες των Πατέρων, προς τί η ανησυχία, προς τί το παράπονο; Δεν έχασαν και τίποτε! Ίσως και να κέρδισαν.

«Η Πατριστική εποχή έγινε Μύθος! Χάθηκε ο συνεχής και κοπιαστικός της διάλογος με την εποχή της, η ευρεία χρήση της Φιλοσοφίας της εποχής της, η χρήση Όρων της Φιλοσοφίας που έλυσαν θεολογικά προβλήματα»!

Φυσικά οι Πατέρες γνώριζαν Φιλοσοφία, κάτι που δεν αναγνωρίζεται στα κείμενα του κ. Παντελή! Και φυσικά αναγκάστηκαν να έλθουν σε διάλογο με την εποχή τους λόγω των αιρέσεων, αλλά δεν είναι αυτό το χαρακτηριστικό των Πατέρων της Εκκλησίας. Διέθεταν θεογνωσία! Κάτι που δυστυχώς δεν ανήκει στο πρόγραμμα της Ακαδημίας του Βόλου. Διέθεταν επίσης και κοσμογνωσία! Κανείς από τους Πατέρες δεν είχε γεννηθεί στην Εκκλησία. Όπως συμβαίνει σήμερα με τους “Χριστιανούς”. Αυτοί οι Ίδιοι οι Πατέρες ήταν ο διάλογος της Εκκλησίας με τον κόσμο. Η Εκκλησία του κ. Παντελή δεν έχει καμία σχέση με την Εκκλησία των Πατέρων. Υπάρχει μόνο για τον κόσμο και την σωτηρία του κόσμου!

«Σήμερα η “αποκάλυψη” –ποτέ δεν ονομάστηκε η “οικονομία ως αποκάλυψη”– πρέπει να ενσαρκωθεί ξανά στην Ιστορία, να πάρει την σάρκα του κόσμου».

Από καθέδρας λοιπόν, αυτά τα καλά παιδιά της Εκκλησίας θα έρθουν σε επαφή με έναν κόσμο τον οποίο απέφυγαν όταν ήταν η ώρα τους και τον οποίο επιθυμούν ακόμη. Και δεν θέλουν ούτε τώρα να έλθουν σε άμεση επαφή με τον ποθητό κόσμο και τις ποικιλίες του. Προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την Εκκλησία σαν μεσάζοντα! Στην Εκκλησία του κ. Παντελή δεν εκκλησιάζονται πιστοί, αλλά οι κανόνες της Εκκλησίας. Και θα ήθελε να αλλάξει τώρα τους κανόνες με τις μόδες. Αυτοί οι βαρετοί άνθρωποι θέλουν να πείσουν την Εκκλησία να ανοίξει διάλογο με τον κόσμο, σαν να είναι η Εκκλησία μια Βατικάνεια οντότης, ένας οργανισμός με όλα τα χρειαζούμενα για να συμπαρίσταται και να παρακολουθεί τον κόσμο. Η Ελλάδα είχε πάντοτε παράδοση στα μαμόθρεφτα!

Ο κ. Καλαϊτζίδης όμως διαθέτει και ένα άλλο προγραμματικό κείμενο για την αναμόρφωση και τη μεταρρύθμιση της Εκκλησίας (καθαρά προτεσταντικής εμπνεύσεως), το οποίο θα χαρούμε πολύ να το μελετήσουμε μέσα στις επόμενες μέρες!

Λέτε η ορθοδοξία να αποκτήσει επιτέλους τον Λούθηρό της;

Μπράβο κ. Παντελή!

Αμέθυστος

Πηγή: Between the «Return to the Fathers» and the need for a Modern Orthodox Theology

>«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά» (συνέχεια)

>“Η ανακάλυψη της Ελληνικότητας και ο θεολογικός αντιδυτικισμός” του Παντελή Καλαϊτζίδη.

Βρισκόμαστε στην καρδιά του συλλογικού τόμου! Εδώ αποκαλύπτονται όλες οι μυστικές προθέσεις! Αυτή η Ελληνικότης, η οποία ξεπήδησε αυθαίρετα στο έργο των κρινομένων θεολόγων, φέρνει και τα μεγαλύτερα εμπόδια στην Οικουμενική κίνηση, την οποία υπηρετεί από χρόνια ο κ. Καλαϊτζίδης. Εδώ αποκαλύπτεται επίσης και ο μηχανισμός ο οποίος μεταμορφώνει τα Διαμάντια που υπάρχουν στα μεταλλεία των κρινομένων σε Φω Μπιζού.

Τα διαμάντια αυτά που σκοπό έχουν να δώσουν φτερά στις βαρειές σκιές των δυστυχισμένων ανθρώπων αποδίδονται σαν λάφυρα πολέμου στον ΠΡΩΤΟ, που γέννησε τον πολιτισμό του πρωτείου, στον οποίο ματαίως προσπαθούμε να ζήσουμε! Γιατί αλήθεια δεν μπορούμε να δούμε την μύτη μας και θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα ή ακόμα χειρότερα την Εκκλησία;

Το βιβλίο που κρατάμε στα χέρια μας είναι το πρώτο, στη γραμμή της αυτοσυνειδησίας η οποία μας οδηγεί στην εξέλιξη! Ο κ. Ζηζιούλας είναι ο αδιαμφισβήτητος πρώτος της θεολογίας. Ο κ. Barth, αυτός ο τρομερός θεολόγος, επέστρεψε στην πρώτη Εκκλησία. Ο Bultman και οι μαθητές του προσπάθησαν να βρουν το πρωτογενές Ευαγγέλιο, χωρίς τα Μυθικά στοιχεία που προστέθηκαν! Η Επιστήμη αγωνιά να ανακαλύψει την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας. Ο άνθρωπος σαν πρόσωπο είναι ο πρωτότοκος της δημιουργίας. Ο Πατήρ είναι ο πρώτος της Αγίας Τριάδος. Ο πάπας είναι ο πρώτος αντιπρόσωπος του θεού και τώρα μάλιστα με την εσχατολογική εκκλησιολογία του Ζηζιούλα θα γίνει και ο τελευταίος. Δεν αντέχεται για πολύ ο ανταγωνισμός! Ο ψυχρός πόλεμος μας χόρεψε όλους γύρω από το πρωτείο! Ποιος θα πάει πρώτος στο φεγγάρι, ποιος θα φτιάξει πρώτος την Ατομική Βόμπα, ποιος θα μας οδηγήσει πρώτος στον παράδεισο; Ο Ομπάμα είναι ο πρώτος Μαύρος πρόεδρος άρα η ανθρωπότης ησυχάζει με ανακούφιση! Το καλύτερο βιβλίο το πρώτο σε πωλήσεις. Το καλύτερο τραγούδι επίσης. Στον πόλεμο θα νικήσει αυτός που θα χτυπήσει πρώτος. Στον αθλητισμό δεν υπάρχει νικητής, παρά μόνον πρώτος. Ο ΠΡΩΤΟΣ σέρνει τον ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ και ο κ. Καλαϊτζίδης ωρυόμενος μας καλεί να μάθουμε να χορεύουμε για να μην μείνουμε καθυστερημένοι πολιτισμικά!

Ο κ. Καλαϊτζίδης και η παρέα του ξεχνούν πως ο κ. Γιανναράς όπως ίσως και ο κ. Γοντικάκης είναι συγγραφείς. Διακρίνονται για τον γραπτό τους λόγο κυρίως. Ιδίως ο κ. Γιανναράς έχει αφήσει μεγάλα παραδείγματα συγγραφικής τέχνης! Οι λέξεις για τον ποιητή όπως και τα χρώματα για τον ζωγράφο δεν έχουν το ίδιο νόημα με όσους δεν τους έχει ακουμπήσει η Μούσα! Λέγεται επίσης πως τα πλάσματα της Φύσεως δεν βλέπουν τα χρώματα! Ακριβώς όπως εμείς δεν βλέπουμε τον εαυτό μας, αλλά μόνον τους άλλους, κατακρίνοντας! Η Ελληνικότητα του κ. Γιανναρά κατάγεται από τον αγώνα των Ελλήνων για τη γλώσσα τους. Όσο για την Ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο, όπως ελπίζει ο κ. Γοντικάκης, πώς είναι δυνατόν να μην είναι αλήθεια; Η ομορφιά και ο κόσμος ταυτίζονται, δυστυχώς μυστικά, και δεν την αναγνωρίζουν οι Βάρβαροι. Μήπως και τις γυναίκες μας δεν τις παντρευόμαστε επειδή είναι όμορφες; Μήπως τις παντρευόμαστε επειδή είναι έξυπνες; ή πιστές; ή ηθικές; Ακόμη και τους φίλους μας δεν τους διαλέγουμε με το ίδιο κριτήριο; Αυτό το κάλλος, δεν βρίσκεται στον πυρήνα της Σχέσεως; Αυτό το κάλλος δεν είναι η καθ’ ημάς εσωτερικότης, η οποία βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την εσωτερικότητα που διαλύει σήμερα τον δυτικό άνθρωπο καθιστώντας τον υποκείμενο; Η δική μας εσωτερικότης θα είναι για πάντα Ρήμα, όσο κι αν προσπαθούμε να την αλλοιώσουμε σε υποκείμενο.

Όσο για τον Οικουμενισμό σαν πνευματικό και όχι σαν πολιτικό φαινόμενο έχουμε να πούμε τα εξής: Όπως παληά οι Ρωμαίοι έτρεχαν στις Ελληνικές φιλοσοφικές σχολές για να αποκτήσουν παιδεία και να πάψουν να είναι Βάρβαροι, έτσι και τώρα και για πάντοτε οι Ρωμαίοι θα τρέχουν στους Έλληνες για να γίνουν άνθρωποι, είτε λέγονται Ρωμιοί, είτε Γραικοί, είτε οι Έλληνες βρίσκονται στη Γερμανία, είτε στη Γαλλία, είτε στην Ιταλία. Έτσι ακριβώς και όσοι άνθρωποι θέλουν να νικήσουν την αμαρτία και τον θάνατο, αφού έμαθαν απλώς να τα πολεμούν με Ελληνικά όπλα, θα τρέχουν στον Κύριο. Ο Οποίος βρίσκεται παντού παρών. Αυτή είναι η μόνη Ορθοδοξία που θα απομείνει μετά τον θρίαμβο του Οικουμενισμού! [ο οποίος Οικουμενισμός γεννήθηκε από τα ίδια χώματα που γέννησαν και τον διεθνισμό].

Υπάρχουν όμως και δύο-τρία διαμάντια στο φτωχό μας κείμενο, τα οποία στολίζουν ήδη σαν Φω Μπιζού τον θρόνο του ΠΡΩΤΟΥ. Στη σελίδα 482 διαβάζουμε: «Η θεολογία των Καππαδοκών, εκτός από τη διάκριση κτιστού-ακτίστου που υποκαθιστά την αρχαιοελληνική διάκριση αισθητών-νοητών, έδωσε και την ταύτιση υποστάσεως και προσώπου, την οντολογική προτεραιότητα του προσώπου ως προς την ουσία»!

Αυτά τα ωραία πράγματα που χρεώνονται οι Καππαδόκες, δεν βγήκαν ποτέ από τα χέρια τους. Εάν η διάκριση κτιστού-ακτίστου υποκαθιστά την διάκριση αισθητών-νοητών, τότε νομιμοποιείται η αναλογία, πάνω στην οποία στηρίζεται ολόκληρη η θεολογία του κ. Ζηζιούλα. Δεν είναι τυχαίο πως ο κ. Καλαϊτζίδης αναγνωρίζει κάποια αξία στα δύο τελευταία κείμενα του κ. Γιανναρά, στα οποία γίνεται ευρεία χρήση της αναλογίας! Η Αποκάλυψη δεν μπορεί να υποκαταστήσει ή να αντικαταστήσει ή να προσθέσει! Μεταμορφώνει!

Το πιο ωραίο όμως έρχεται: «η ταύτιση υποστάσεως και προσώπου έφερε την οντολογική προτεραιότητα του προσώπου έναντι της ουσίας». Έφερε δηλαδή το πρωτείο και στις Σχέσεις της Αγίας Τριάδος, όπως ερμηνεύτηκαν οι υποστάσεις στη Δύση!

Η ταύτιση “είναι και προσωπικής ετερότητος” που είναι το δυνατό χαρτί της Δυτικής θεολογίας δεν έχει καμμία σχέση ούτε με την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, η οποία αγνοούσε τα μεγαλεία της οντολογίας, ούτε με την πατερική θεολογία, η οποία αγνοούσε τα μεγαλεία του πρωτείου!

Στη σελίδα 542 διαβάζουμε: «Η οντολογία και η χρήση οντολογικών κατηγοριών είναι σήμερα η κυρίαρχη γλώσσα του κόσμου; Είναι η κοινή γλώσσα διαλόγου με την εποχή μας;»

Η οντολογία είναι η κοινή γλώσσα της εποχής μας! Ονομάζεται αυτοσυνειδησία, αυθυπέρβαση, συνειδητότης, προσωπικότης. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην επιστήμη, οι άνθρωποι σήμερα αγωνίζονται σκληρά και δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να γίνουν μια οντολογική κατηγορία!

Και συνεχίζει στην ίδια σελίδα, ομολογώντας την μόνη αλήθεια του κειμένου του: «Καταρχάς δεν υπάρχει σήμερα μία γλώσσα».
Ακριβώς όπως οι μυθικοί κατασκευαστές της Βαβέλ έχασαν την κοινή τους γλώσσα προσπαθώντας να φθάσουν στον Θεό χωρίς τον άνθρωπο, έτσι και ο σύγχρονος πολιτισμός έχασε την κοινή του γλώσσα, προσπαθώντας να φθάση στον άνθρωπο, χωρίς τον Θεό! Ακριβώς όπως οι συζητήσεις που ακολουθούν τα κείμενα, είναι διάλογοι “κωφών”!

Αμέθυστος