>ΕΛΙΑΜΕΠ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Η μαντάμ η Αρβελέρ…Ο ΓΕΡΜΑΝΟΕΒΡΑΙΟΣ Ahrweiler ΣΥΖΥΓΟΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΦΕΡΕ ΤΙΣ ΕΔΡΕΣ ΣΤΑ ΠΑΡΙΣΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΥΣ!

>

Πηγή: HeLLeNiCReVeNgE

Aπάντηση στις δηλώσεις της Αρβελέρ στο Mega (που αλλού;) που μας λέει μπάσταρδους και απόγονους Αλβανών, Σλάβων και λοιπών φυλών του Ισραήλ. Μπορείτε να τις δείτε σε βίντεο καθώς και να διαβάσετε αξιόλογες απαντήσεις εδώ καθώς κι εδώ κι εδώ . Την πιο καλή όμως την δίνει ο φίλος Χριστοφόρος παρακάτω γιατί μαθαίνουμε από που κρατάει η σκούφια της και πώς έγινε αυτό που είναι για να λέει αυτά που λέει.

Η μαντάμ η Αρβελέρ…

Πού’ ναι και μεγάλη λέρ’! Λεβέντες μου, έλεγα σήμερα να σας κάνω ανακεφαλαίωση των όσων κουβεντιάσαμε καθώς και παρουσίαση των διδαγμάτων που μας προσφέρει η ιστορία του ΕΛΙΑΜΕΠ και των ανθρώπων του. Κάποιος όμως από σας, καλό παλληκάρι όπως φαίνεται, ρίχτηκε στην μαντάμ Αρβελέρ. Ωραία της τάπε, αλλά κάπως άτεχνα ο καημένος. Έτσι, αναβάλλεται η ανακεφαλαίωση και εξαγωγή συμπερασμάτων για την επόμενη φάση.

Το λοιπόν, σήμερα, παιδιά, θα ασχοληθούμε με τη μαντάμ Αρβελέρ. Δεν έχει άμεση σχέση με το ΕΛΙΑΜΕΠ, αλλά κάνει κι αυτή ό,τι μπορεί, για να διαβρωθεί το Εθνικό Κράτος των Ελλήνων. Έτσι βάζουμε τη δράση της σε «Παράρτημα».

Λοιπόν, η ενλόγω μαντάμ είναι από τη Μικρά Ασία και –όπως κάνουνε ορισμένοι Μικρασιάτες- θεωρεί τους Παλιοελλαδίτες υπεύθυνους για τον ξεριζωμό της κ.λ.π. Τώρα βέβαια, αν της έλεγε κανείς να φύγει από τα Παρίσια όπου κατοικοεδρεύει και να επιστρέψει στο Εσκί Σεχίρ ή το Αφιόν Καραχισάρ ή, έστω, το Τομλού Μπουνάρ από όπου κατάγεται η οικογένειά της, δεν ξέρω κατά πόσον θα έδειχνε προθυμία να επιστρέψει στη «γενέτειρά» της. (Όπως και πολλοί άλλοι, επαγγελματίες Μικρασιάτες, οι οποίοι κλαίγονται, στα υπερπολυτελή διαμερίσματά τους της Πολιτείας και της Κηφισιάς για τις χαμένες πατρίδες τού Μπουρντούρ, τού Καραχάν και τού Αντάπαζαρ, μα αν τους έλεγε κανείς «φύγε ρε, οι Τούρκοι σε αφήνουν να γυρίσεις πίσω και χωρίς βίζα μάλιστα» θα έκανε τον χαζό, πως τάχαμου δεν καταλαβαίνει τι του λένε και άλλα τέτοια – συνήθη και γνωστά).

Λοιπόν η μαντάμ Αρβελέρ, λεγόταν, προτού παντρευτεί, Γλύκατζη. Στη Γαλλία βρέθηκε λόγω των γεγονότων της δεκαετίας του 1940. Ήταν προοδευτικών αντιλήψεων άτομον, με μαρξιστική θεώρηση του κόσμου αλλά και κορίτσι της Εκκλησίας. Α, όλα κι όλα! Μαρξίστρια-μαρξίστρια αλλά και ευσεβής-ευσεβής! Στην Καισαριανή όπου έμενε προπολεμικώς είχανε να το λένε: δεν έχανε εσπερινό για εσπερινό και κυριακάτικη λειτουργία για κυριακάτικη λειτουργία! Και τα υπόλοιπα τα ξέρετε: νά σαρανταήμερες νηστείες μετά τις απόκρεω, νά τη Μεγάλη Εβδομάδα να τρώει μόνο κανα παξιμαδάκι το 24ωρο κ.τ.λ., κ.τ.λ. Πάνω σε αυτά, τα ευλαβή και τα νηστίσιμα όμως ήλθε ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος και τα μετέπειτα και… γενικώς τής έφεξε! Διότι οι κομμουνιστές, λεβέντες μου, δεν είχανε υποστήριξη, όπως ακόμα φαντάζονται οι αφελείς και ανόητοι, από τη Σοβιετική Ρωσία αλλά από τις Δυτικές χώρες και ιδίως τη Γαλλία και την… Αμερική. Ναι, ρε παιδιά! Τις ΗΠΑ! Οι οποίες ΗΠΑ από τη μια βαράγανε τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού και από την άλλη κρατάγανε νόμιμο το ΚΚΕ στην Αθήνα. Κι όταν πια δεν μπορούσανε να το κρατήσουνε άλλο νόμιμο, γιατί θα τους έκραζαν και οι πέτρες, διασφάλισαν την επιβίωσή του μέσω υποκατάστατων όπως η ΕΔΑ π.χ. και άλλα. Επιπλέον, παρενέβαιναν διακριτικώς και στα στρατοδικεία, ώστε να μην επιβάλλονται βαριές ποινές στους αντάρτες που αιχμαλωτίζονταν ή παραδίδονταν και γενικώς συλλαμβάνονταν. Τώρα πώς και γιατί εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης και υπό ποίες συνθήκες βρέθηκε νεκρός ο Πολκ στη Θεσσαλονίκη θα τα πούμε την άλλη φορά.

Τελοσπάντων! Ο ανεφοδιασμός του Δημοκρατικού Στρατού γινόταν από το Παρίσι. Εκεί μαζεύονταν τα λεφτά και τα εφόδια, περνάγανε στην Τσεχοσλοβακία και τελικώς, μέσω Γιουγκοσλαβίας, φτάνανε στους αντάρτες. (Εξ ου και μόλις ο Τίτο τα έσπασε με τον Στάλιν κι έκλεισε τα σύνορα, ο Δημοκρατικός Στρατός κατέρρευσε). Σε κάποια στιγμή όμως, οι Γάλλοι δημοκράτες σκεφτήκανε ότι έπρεπε να εξασφαλίσουν και ευπρεπές μέλλον σε «διανοούμενους» οι οποίοι, λόγω των προοδευτικών, μαρξιστικών, κομμουνιστικών κ.λ.π. φρονημάτων τους, δεν θα μπορούσαν να «σταδιοδρομήσουν» στην Ελλάδα και χορήγησαν μαζικώς εκατό (100) υποτροφίες σε εκλεκτά, νεαρά μέλη της ελληνικής Αριστεράς. Τους μαζέψανε λοιπόν, ήρθε ένα καράβι στον Πειραιά και τους φορτώσανε, τους ξεμπαρκάρανε στη Μασσαλία και από εκεί τους προώθησαν στο Παρίσι. Ο πιο γνωστός από αυτούς ήτανε ο Νικόλαος Σβορώνος. Μεταξύ τους ή δίπλα τους ή λίγο μετά από αυτούς και το κορίτσι μας, η Ελένη Γλύκατζη.

Παιδί της Εκκλησίας η Ελενίτσα μας, στο φτερό το έπιασε το θέμα στο Παρίσι: Βυζάντιο! Άρχισε να σπουδάζει λοιπόν βυζαντινά κ.λ.π., καλά τα πήγε, θα γινόταν μια καθηγητριούλα σε κάνα γαλλικό λύκειο ή, τελοσπάντων, ερευνήτρια σε κάποιο από τα πάμπολλα γαλλικά ερευνητικά κέντρα, αλλά εδώ είναι που της έφεξε για δεύτερη φορά: Παντρεύτηκε τον κ. Αρβελέρ και έτσι από τις εκκλησούλες τής Καισαριανής βρέθηκε στην πρυτανεία της Σορβόννης!

Τώρα αυτό το Αρβελέρ, παιδιά, προσέξτε το: είναι η γαλλική προφορά γερμανικού ονόματος. Και το γερμανικό όνομα είναι Ahrweiler (Αρβάϊλερ). Αρβάϊλερ είναι τοπωνύμιο μιας μικρής περιοχής κάπου στη Ρηνανία, την περιοχή δηλαδή του Ρήνου, όπου πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπήρχε εβραϊκή κοινότητα κ.λ.π. (Σημαίνει κατά την επικρατέστερη ετυμολογία: «χωριό με στάρια»). Τι σημασία έχει; θα μου πείτε. Αυτήν σας απαντάω εγώ: οι Εβραίοι αποφεύγουνε να παίρνουν επίθετα και όποτε παίρνουν (για να μην ξεχωρίζουνε από τους Χριστιανούς) συχνά παίρνουνε ως επίθετο τον τόπο της καταγωγής τους. Deutscher , να πούμε, Berliner, Warszawski αλλά και Athens, Αθηναίος, Σαλονίκογλου όσον αφορά τα καθ’ημάς. Έτσι κι ο κ. Αρβελέρ: ρίχνει τον τόνο στη λήγουσα, σου λέει «Γάλλος είμαι» κι άντε μετά εσύ να εξηγείς στους «ενημερωμένους» που διαβάζουνε ανελλιπώς την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και παρακολουθούν τα «ανατρεπτικά» κι «επαναστατικά» δελτία της ΕΤ και της ΝΕΤ ότι το όνομα είναι Αρβάϊλερ αλλά επειδή οι Γάλλοι τονίζουνε μόνο στη λήγουσα προφέρεται Αρβελέρ.

Τώρα αυτά δεν μας ενδιαφέρουν και πολύ. Μπράβο στη μαντάμ, κολοπετσωμένη ήτανε, τα κατάφερε, εκλεκτόν μέλος της ομογένειας έγινε, διαμάντι στον Ελλήνων τον γαλαξία που λέει κι ο Σαββόπουλος (άλλος αυτός!) τι μας νιάζει εμάς; Μας νιάζει, όμως, παλληκάρια μου γιατί η μαντάμ Αρβελέρ, αντί να κάτσει φρόνιμα στα ωραία της στο Παρίσι, έρχεται κι ανακατεύεται στα δικά μας. Κι έχει και άποψη! Η βυζαντινή αυτοκρατορία μας λέει η ερίφισσα, ήταν Κράτος «ιμπεριαλιστικό», «ρατσιστικό» που καταπίεζε τόσο πολύ τους Μικρασιάτες, ώστε, μόλις η Κωνσταντινούπολη απελευθερώθηκε από τους Φράγκους το 1261, κάποιος Μικρασιάτης ανέκραξε: «Τώρα που οι Ρωμιοί/Έλληνες ξαναπήραν την Κωνσταντινούπολη, μην περιμένετε τίποτα το καλό!»

Το να λες ιμπεριαλιστικό ένα Κράτος που συστηματικώς απέφευγε να κάνει πόλεμο σε σημείο που να παρεξηγείται σε Δύση και Ανατολή και το να λες «ρατσιστές» τους Βυζαντινούς, οι οποίοι δέχονταν οποιονδήποτε αρκεί να ήταν Χριστιανός Ορθόδοξος, αποτελεί έλλειψη στοιχειώδους γνώσης – ή, αν προτιμάτε, χονδροειδή διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας. Σας υπενθυμίζω εδώ πράγματα που και τα μικρά παιδιά ξέρανε κατά την πριν από το 1981 εποχή, ότι δηλαδή η οικογένεια Ανεμά (ο πύργος του Ανεμά που λέμε, στην Κωνσταντινούπολη) ήταν η οικογένεια του τελευταίου… Άραβα εμίρη της Κρήτης, ότι ο πρωθυπουργός του αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού ήταν… Τούρκος, ότι ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής ήταν… Αρμένιος, ότι οι Ίσαυροι ήταν μια μικρασιατική φυλή που έχει εξαφανιστεί σήμερα, ότι ο Θεοδόσιος ο Μέγας ήταν… Ισπανός κ.λ.π. Τελοσπάντων, Αρβελέρ είναι αυτή, ό,τι θέλει μπορεί να λέει, προκειμένου να σιτίζεται από την καραβάνα που της έχει εξασφαλίσει ο σύζυγός της. Το να προβάλλει όμως την άποψη ότι, επειδή οι Έλληνες ξαναπήραν την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους το 1261, τίποτα το καλό δεν επρόκειτο πια να γίνει στη Μικρά Ασία είναι απαράδεκτο. Και είναι απαράδεκτο, παλληκάρια μου, διότι συντηρεί το κλίμα ενός μικρασιατικού τοπικισμού που βλέπει τους Παλιοελλαδίτες σαν χειρότερους από τους Τούρκους. Κι εγώ το ξαναλέω: Τώρα ανοίγουνε τα σύνορα. Εάν η Αρβελέρ κι η κάθε Αρβελέρ δεν γουστάρει Παρίσι, Αθήνα κ.λ.π., ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα: Μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάει να εγκατασταθεί στην Καραμανιά που λένε και οι Κύπριοι… και από κεί πέρα να μας στέλνει τα μαντάτα της. Άντε μπράβο! Κι αυτή και όλοι οι άλλοι που σκέφτονται σαν κι αυτήν.

Τώρα θα μου πείτε: «Καλά, πού τα λέει όλ’αυτά;» Τα λέει στο βασικό της βιβλίο που ακόμα κυκλοφορεί στην Ελλάδα, Η πολιτική ιδεολογία της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Μετάφραση Τούλας Δρακοπούλου, εκδόσεις Ψυχογιός (ποιος άλλος;), 1988 (τρίτη έκδοση). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σελίδες 60, 63, 67, 84 και 134. Και για να μην παραξενεύεστε για τη σημερινή κατάσταση στην Πατρίδα μας, σας πληροφορώ ότι το βιβλίο αυτό είχε ενταχθεί στη βιβλιοθήκη της Ναυτικής Σχολής Πολέμου και το συνιστούσαν ορισμένοι καθηγητές στους εκεί σπουδαστές/αξιωματικούς. Φωνάζανε βέβαια κάθε τόσο μερικοί, καθηγητές και στελέχη του ΠΝ, μα δεν βαριέσαι… «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Αυτά… για να μην εκπλήττεσθε, παλληκάρια μου, με αυτά που συμβαίνουνε σήμερα στις Ένοπλες Δυνάμεις. «Μ’όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις» που λέγανε κι οι παπούδες μας.

Σας το ξαναλέω όμως: δεν φταίνε οι Αρβελέρες και οι ΕΛΙΑΜΕΠέδες. Εμείς φταίμε πριν απ΄ όλα. Αυτοί βρίσκουνε και τα κάνουνε. Και για να σας το κάνω λιανά, σας ρωτάω: θυμάστε πριν από λίγα χρόνια μια ταινία «Πολίτικη κουζίνα» που παιζότανε στους κινηματογράφους και τρέχανε πια όλοι να τη δούνε, μη χάσουνε το καλλιτεχνικό γεγονός και για να «καμαρώσουνε» την ομογένεια, «όλοι Έλληνες είμαστε» και άλλα τέτοια πολλά, ευτράπελα και γραφικά; Ε,σεις που τρέχατε να τη δείτε θα θυμάστε τη φάση που φτάνει ο «ομογενής» στον σταθμό Λαρίσης, ακούει το όνομα «Κολοκοτρώνης», παριστάνει πως δεν καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται (όλοι οι Τούρκοι μια χαρά ξέρουνε τον Κολοκοτρώνη και τους Πελοποννήσιους, μπορεί να μην το ξέρουνε οι ομογενείς;) και αρχίζει να το κλίνει, λες κι ήτανε ρήμα: Κολοκοτρώνω-κολοκοτρώνεις-κολοκοτρώνει κ.λ.π. Ποιος διαμαρτυρήθηκε τότε; Κάνα-δυο που πήγανε να πούνε κάτι, φάγανε φάπες, διότι διασπούσανε, λέει, την εθνική ενότητα! Ε, άμα αρχίζει κάποιος σε ελληνική ταινία να λέει, «κολοκοτρώνω-κολοκοτρώνεις», νομίζετε ότι είναι μακριά η ώρα των εκπομπών του Βερέμη και των υπόλοιπων της παρέας; Αλλά έτσι είναι! Όλοι κάνουνε το κορόϊδο, μέχρι που το πράγμα φτάνει στο αμήν! «Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα», σου λένε. Κι εγώ απαντάω: «Ναι, βρε! Εσύ θα το βγάλεις – κι εγώ κι εσύ και όλοι μας!» Υπάρχουμε όσο έχουμε Πατρίδα. Άμα δεν έχουμε Πατρίδα, τι να την κάνουμε τη ζωή;

Ο φίλος σας

Χριστοφόρος

Advertisements

>ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:Αφανείς και παραγκωνισμένοι του ΕΛΙΑΜΕΠ – ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΑΡΕΣΤΟΣ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥ (Μέρος 5ον)

>

πηγή : HeLLeNiCReVeNgE

Μη νομίζετε, αγαπητοί συνέλληνες, ότι όποιος μπαίνει στο ΕΛΙΑΜΕΠ ή, έστω, συνεργάζεται με αυτό βλέπει να εκπληρώνονται όλοι του οι πόθοι. Όχι, όχι! Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουνε ό,τι μπορούνε για να διαλύσουνε την Ελλάδα και να εξοντώσουνε τους Έλληνες, είτε μέσα στο ΕΛΙΑΜΕΠ είτε δίπλα σε αυτό ή, έστω, παράλληλα και σε συνεννόηση με αυτό… και όμως μένουνε αφανείς και παραγκωνισμένοι. Ναι, ο Σβολόπουλος έγινε ακαδημαϊκός, ο Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών με τιμές και δόξες, ο Βερέμης αλωνίζει και μασάει τον αγλέορα, αλλά υπάρχουνε και άλλοι που μείνανε παραπονεμένοι οι καημένοι. Για αυτούς θα μιλήσουμε τώρα. Και για να μη σας κρατάω σε απορία εναγώνια, σας λέω αμέσως για ποιους πρόκειται: Για τους δυο Γιώργηδες που συμπεθεριάσανε κιόλας, τον Μπαμπινιώτη και τον Κορρέ.

Τον πρώτο οπωσδήποτε τον έχετε ακούσει. Είναι πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, εκείνης δηλαδή που διαχειρίζεται στην Ελλάδα και το εξωτερικό τα Αρσάκεια Σχολεία. Κράτος εν Κράτει, αγαπητοί μου. Και αρχηγός αυτού του Κράτους εν Κράτει ποιος άλλος; Ο Μπαμπινιώτης!

Ασαφής και η καταγωγή του Μπαμπινιώτη! Άλλοι λένε πως κατάγεται από την Μπαμπούνα της Μακεδονίας, άλλοι από ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, άλλοι άλλα. Τα μόνα σίγουρα για αυτόν είναι δύο: α) Έγινε επικουρικός καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών επί στρατιωτικού καθεστώτος και β) Μετά τη μεταπολίτευση του 1974 ουδείς τον ενόχλησε. Αντιθέτως μάλιστα! Εκτινάχθηκε στην κορυφή της πανεπιστημιακής ιεραρχίας, τακτικός καθηγητής στην ίδια Σχολή, Πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και υποψήφιος υπουργός μετά. Στο διοικητικό συμβούλιο του ΕΛΙΑΜΕΠ μπήκε το 2000, αλλά υπουργός Παιδείας δεν έγινε ο καημένος! Κρίμα! Η Ελληνική Παιδεία θα είχε διαλυθεί πολύ αποτελεσματικότερα και γρηγορότερα από όσο τώρα! Καλλίτερα όμως να δούμε τα πράγματα με τη σειρά.

Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος (ξέρετε ντέ! Ο δικτάτορας, ο φασίστας που κατέλυσε το δημοκρατικό μας πολίτευμα και όλα τα σχετικά) ήθελε να σπάσει το πανεπιστημιακό κατεστημένο. Έτσι ΟΡΘΟΤΑΤΑ μηχανεύτηκε δύο κόλπα: Αφενός υποχρέωσε τους πανεπιστημιακούς καθηγητές να συνταξιοδοτούνται στα 67 τους χρόνια, διότι μέχρι τότε αφήνανε την έδρα τους μόνο, όταν μπαίνανε μέσα σε φέρετρο, και, αφετέρου, έβαλε δικούς του ανθρώπους, πιστούς δηλαδή στο καθεστώς της 21ης Απριλίου, ως «επικουρικούς» (ΠΡΟΣΟΧΗ: όχι επίκουρους) καθηγητές. Οι επικουρικοί καθηγητές ΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΝ με απόφαση του υπουργού Παιδείας, δηλαδή δεν εκλέγονταν, άρα δεν είχανε εξάρτηση από το κατεστημένο των καθηγητών. Τέτοιος ήτανε και ο Μπαμπινιώτης μας! Διορισμένος από τον αρμόδιο υπουργό του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Τα υπόλοιπα τα είπαμε. Ούτε τρίχα του δεν πειράχτηκε από τα μέσα του 1974 και μετά. Το γιατί θα φανεί στη συνέχεια.

Τρεις στόχους έβαλε ο Μπαμπινιώτης μας, για να φανεί αρεστός στα αφεντικά του: 1. Να αποδείξει ότι το ελληνικό αλφάβητο είναι… φοινικικό, δηλαδή σημιτικό, άρα εβραϊκό. 2. Να ανοίξει τον δρόμο για τον εκτουρκισμό της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη και 3. Να διαλύσει τελείως τη Μέση Παιδεία των Ελλήνων. Να δούμε λοιπόν τι κατάφερε.

Όσον αφορά την εβραιοποίηση του ελληνικού αλφαβήτου ΔΕΝ τα κατάφερε, κυρίως λόγω της τεκμηριωμένης αντίδρασης του Κωνσταντίνου Πλεύρη. (Αυτά είναι γνωστά, να μην τα ξαναλέμε.) Δεν κατάφερε επίσης να επιταχύνει τον εκτουρκισμό της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη μας. Και τούτο, γιατί, ενώ το ΠΑΣΟΚ είχε βάλει στα σχολικά βιβλία της δεκαετίας του 1980, τα οποία είχανε γράψει –τι άλλο;- άνθρωποι της Εκκλησίας, όπως οι φιλόλογοι Σ. Κόνδης και Β. Σκουλάτος (που ακόμα κυκλοφορούν ανενόχλητοι), «τουρκική» αντί για τον σωστό «μουσουλμανική» μειονότητα, ο Μπαμπινιώτης, το 1989, υποχρεώθηκε να βγάλει τον όρο «τουρκική» και να ξαναβάλει τον σωστό «μουσουλμανική». Ρεζιλεύτηκε δηλαδή ο άνθρωπος, παρά το γεγονός ότι είχε αμέριστη την εν προκειμένω υποστήριξη του τότε υπουργού Παιδείας Βασίλη Κοντογιαννόπουλου και της τότε κολλητής του Ήρας Βαλσαμάκη (που στη συνέχεια έγινε δημοτική σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων). Και για να μη σας ζαλίζω με λεπτομέρειες: Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου (ναι, αυτού που κραύγαζε «η Ελλάδα στους Έλληνες» κ.λ.π. και τον πιστεύανε οι ανόητοι) είχε παρουσιάσει στα σχολικά εγχειρίδια τη μουσουλμανική μειονότητα ως τουρκική. Εάν αυτό το κρατούσε και η Νέα Δημοκρατία που ήρθε στα πράγματα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, τότε το παιγνίδι θα είχε κερδηθεί για αυτούς που επιδιώκουνε τη διάλυση της Ελλάδας. Να τι προσπάθησε το 1989-1990 ο Μπαμπινιώτης μας – αλλά δεν τα κατάφερε. Και δεν τα κατάφερε, διότι αντέδρασαν τότε δύο πανεπιστημιακοί, ο Στέφανος Παπαδόπουλος, καθηγητής και προπρύτανης του πανεπιστημίου Ιωαννίνων (δεν ζει πια) και ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος (όχι επικουρικός) καθηγητής, τότε, του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Δεύτερη αποτυχία του Μπαμπινιώτη! Και ο καημένος έκανε ό,τι μπορούσε. Ήθελε να δείξει σε όλους πόσο ευσεβής και συντηρητικός είναι, ώστε, μόλις φαινότανε πως έλεγε ακριβώς τα ίδια με τους πασόκους, να πιστεύουνε όλοι ότι, για να τα λέει και ένας συντηρητικός, νεοδημοκράτης, χουντικός, σωστά θα είναι. Τι να πηγαίνει, λοιπόν, κάθε Κυριακή στην εκκλησία! Τι να βάζει τα παπαγαλάκια, με τα οποία τον είχε προσωπικώς εφοδιάσει ο –μακαρίτης πια- Χρήστος Λαμπράκης να φωνάζουνε : «Μα είναι πολύ συντηρητικός!» Τι να κυκλοφορεί ντάλα μεσημέρι, άνοιξη και καλοκαίρι, με μαύρη κουστουμιά και γραβάτα, για να δείξει ότι δεν είχε σχέση με τους ξεβράκωτους του ΠΑΣΟΚ! Και τι δεν έκανε ο άνθρωπος! Εις μάτην! Σε ένα μόνο πέτυχε: στη διάλυση της Μέσης Παιδείας.

Εδώ χρειάζεται σύντομη εξήγηση. Ήδη εξηγήσαμε ότι τη διάλυση της Στοιχειώδους και Μέσης Παιδείας την άρχισε ο Λευτέρης Βερυβάκης από το 1982, με το που ήρθε στα πράγματα το ΠΑΣΟΚ και αυτός ο φοβερός και τρομερός αγωνιστής της Δημοκρατίας έγινε υπουργός «Εθνικής Παιδείας». Υπήρξε δηλαδή ο πρόδρομος της Διαμαντοπούλου-Bilderberg. Η Μέση Παιδεία όμως (όπως και η Στοιχειώδης) χωρίζεται σε δημόσια και ιδιωτική. Η δημόσια δεν ήταν πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ: τράβηξε ένα-δυο νομοθετήματα και τη διέλυσε. Με την ιδιωτική επίσης δεν υπήρχε (για το ΠΑΣΟΚ) μεγάλο πρόβλημα. Και τούτο, επειδή τα ιδιωτικά σχολεία, είτε, εφόσον ανήκουνε σε άτομα, οπότε αποτελούν επιχειρήσεις, συμμορφώνονται λίγο-πολύ με τα δημόσια, ή, εάν είναι ξένα (όπως τα Αμερικανικά Κολλέγια π.χ.), δεδομένου ότι έχουνε πλάτες στο εξωτερικό, γράφουνε στα παλιά τους τα παπούτσια την ελληνική νομοθεσία και κάνουνε ό,τι θέλουνε. Άρα ούτε αυτά μπορούσαν να είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα, πράγματι, για το ΠΑΣΟΚ ήτανε άλλο: Τα ιδιωτικά σχολεία που έχουνε αναγνωριστεί ως ισότιμα με τα δημόσια. Τέτοια είναι πολύ λίγα στην Ελλάδα – και τα κυριότερα είναι τα Αρσάκεια, δηλαδή τα σχολεία της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας.

Το πιάσατε, αγαπητοί μου, το βαθύτερο νόημα των γεγονότων; Να γιατί έγινε Πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας περί τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο Μπαμπινιώτης, ευθύς μόλις πέθανε ο προηγούμενος Πρόεδρος, ο Στυλιανός Κορρές, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, υφυπουργός Παιδείας του Μαρκεζίνη το 1973 – και πατέρας του Γιωργάκη Κορρέ που λέγαμε στην αρχή. Τα Αρσάκεια ήταν το πρόβλημα, γιατί είχανε γίνει –και ακόμα στέκονται- με τα χρήματα που έδωσε τον 19ο αιώνα ο Απόστολος Αρσάκης, ομογενής από τη Ρουμανία. Ο Αρσάκης όμως είχε δώσει τα λεφτά του, για να κάνει σχολεία για κοπέλλες – μακριά από τις ανοησίες του φιλελευθερισμού και μαρξισμού που είχανε διαλύσει τη Ρουμανία. Επειδή δηλαδή ο Αρσάκης είχε δει στη Ρουμανία ότι, λόγω της επικράτησης του φιλελευθερισμού, μαρξισμού κ.λ.π., οι γυναίκες είτε τρελλαίνονται είτε διαφθείρονται, θέλησε να κάνει στην –τότε- συντηρητική Ελλάδα σχολεία, ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ, από τα οποία οι γυναίκες θα έβγαιναν καλές μητέρες ή, το πολύ, καλές δασκάλες – και μέχρι έκεί. Τα Αρσάκεια λοιπόν ήταν σχολεία μόνο για κοπέλλες και, από τη διαθήκη του Αρσάκη, απαγορευόταν να γίνουν μικτά. Ε, αυτό το κατάργησε ο Μπαμπινιώτης, έβαλε αγόρια –και μάλιστα γνωστών, glamorous οικογενειών- στα Αρσάκεια και άλλαξε τελείως, προς το χειρότερο, τον χαρακτήρα τους. Κανείς δεν του τράβηξε μήνυση, κανείς δεν τον ενόχλησε, ο Σημίτης τον συνέχαιρε δημοσίως κ.λ.π., κ.λ.π. Οπότε ο Μπαμπινιώτης, όπως είπαμε, μπήκε επισήμως στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΛΙΑΜΕΠ και ετοιμάστηκε να γίνει υπουργός Παιδείας ή τουλάχιστον ακαδημαϊκός σαν τον Σβολόπουλο.

Αλλά εδώ ξανά του χάλασε η σούπα. Αυτά όμως θα τα πούμε στο επόμενο άρθρο μας.

Ο φίλος σας
Χριστοφόρος

Aμέθυστος

>Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΙΑΜΕΠ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ Μέρος Β΄

>

πηγή : HeLLeNiCReVeNgE

2011ΚΑΙΕΙ!!! ΚΑΘΗΓΗΤΑΔΕΣ- Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΩΝ ΤΟΥ -ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ – ΕΛΙΑΜΕΠ (2)

ΕΠΕΙΔΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ,ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ,ΑΛΛΑ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ,ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΕΡΙ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ….ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΑΓΟΡΕΥΘΗΚΑΝ ΣΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΑΔΕΣ…..

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΟΣΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ….

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ…ΠΕΡΙ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΩΝ ΤΟΥ…..ΕΟΥΣ TO ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ:

 Ευρισκόμεθα, όπως βεβαίως θα θυμούνται οι προσεκτικοί αναγνώστες μας, στο έτος 1983. Δύο χρόνια έχουνε κιόλας περάσει αφότου το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε, χάρη στην υποστήριξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του θείου), στην εξουσία και μπόρεσε έτσι να αλλάξει τα φώτα της Ελλάδας. Ο Ελληνικός Λαός όμως πανηγυρίζει: Επιτέλους η Δημοκρατία –έστω και εξ Αμερικής- επέστρεψε στη χώρα όπου γεννήθηκε! Και μιας και η Δημοκρατία γυρίζει στη γενέτειρά της, κατεβαίνει και στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης, επίσης εξ Αμερικής, ο Θ. Κουλουμπής και όλη του η οικογένεια.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ αποτελείται από τη σύζυγό του, Ζωή (Ζώγια), εξίσου σκοτεινή φυσιογνωμία με αυτόν αλλά στο πιο φοβισμένο, σλαβομακεδονικής καταγωγής, τη μάλλον χοντρούλα και σαφώς ασκημούλα κόρη του και τον γιο του, ασήμαντο πρόσωπο, που κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι θα γινόταν στέλεχος της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας επί Κ. Καραμανλή (του ανιψιού).

Η χρονική συγκυρία είναι προσεκτικώς επιλεγμένη. Και τούτο, διότι το 1982, δηλαδή λίγους μόνο μήνες μετά την αναρρίχηση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ξεχαρβαλώθηκε πλήρως το ελληνικό πανεπιστημιακό σύστημα – που, όπως είπαμε- ήτανε, όσον αφορά τη διατήρηση της Ελληνικής Εθνικής συνείδησης, ό,τι ακόμα είναι ο Στρατός στην Τουρκία. Εδώ πρέπει να παρουσιάσουμε το πρόσωπο που αστραπιαίως επιτέλεσε το έργο αυτό. Πρόκειται, αγαπητοί συνέλληνες, για τον Βαγγέλη Τουρκοτζόγλου (ή Τούρκογλου), γόνο ατόμων από την Καππαδοκία, του οποίου οι πρόγονοι ανήκαν σε εκείνες τις απίθανες μικρασιατικές φυλές τις οποίες οι δικοί μας, Βυζαντινοί πρόγονοι προτιμούσαν, ευκαιρίας δοθείσης, να τις εξοντώνουνε, επειδή ήταν τελείως ανεπίδεκτες μαθήσεως. Τελοσπάντων, μερικοί προφανώς τη σκαπουλάρανε, το παίξανε Χριστιανοί (Ελληνοορθόδοξοι) κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923 και έτσι η οικογένεια Τουρκοτζόγλου/Τούρκογλου βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο μπαμπάς του Βαγγέλη κατάφερε να γίνει δικηγόρος στη συμπρωτεύουσα, αλλά έκανε διάφορα….., έμπλεξε με την Δικαιοσύνη με καθόλου κολακευτικά αποτελέσματα και του αφαιρέσανε την άδεια του δικηγορείν. Ο γιος του έμαθε καλώς το μάθημά του.

Μπήκε στη Νομική Θεσσαλονίκης, κατάφερε να γοητεύσει την κόρη του Μπακατσέλου και να ανέλθει κοινωνικώς. Ποίος ο Μπακατσέλος; Μεγαλέμπορος ειδών υγιεινής στη συμπρωτεύουσα και –το κυριότερο- χρηματοδότης του Μητσοτάκη. Έτσι, χάρη στον δεσμό του με την δίδα Μπακατσέλου, ο Βαγγέλης Τουρκοτζόγλου/Τούρκογλου απέκτησε πολιτικές φιλοδοξίες. Άλλαξε λοιπόν το όνομά του από Τουρκοέτσι σε Βενιζέλος, διατυμπάνιζε πως η οικογένειά του καταγόταν από την… Εύβοια και ρίχτηκε να σταδιοδρομήσει στο ΠΑΣΟΚ.

Μετά τη μεταπολίτευση του 1974, βρέθηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ο Δημήτριος Τσάτσος… ξέρετε το «παχύδερμο της δημοκρατίας» που λένε. Σε αυτόν κόλλησε χάρη στην Μπακατσέλου ο Τουρκοτζόγλου/Τούρκογλου/Βενιζέλος, πήρε και «ειδικότητα» στο «Συνταγματικό Δίκαιο» και πήγε στη Γαλλία για μεταπτυχιακές σπουδές. Εκεί δεν τα πήγε τόσο καλά όσο στη Θεσσαλονίκη, εργαζότανε με διάφορους τρόπους σε ένα σούπερμάρκετ αλλά τον είχανε στο μάτι…δεν ξέρουμε το γιατί….. τελοσπάντων το «παιδί» δεν μπόρεσε να κάνει διδακτορικό στη Γαλλία, όπως επιθυμούσε. Γύρισε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη όπου με Μπακατσέλους, Τσάτσους, Μητσοτάκηδες κ.τ.λ. αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Νομικής και έγινε μετά και βοηθός καθηγητή. Βέβαια, το διδακτορικό του ελάχιστοι το ξέρουν και ακόμα λιγότεροι το έχουν δει. Τι τον νοιάζει όμως; Άμα έχεις τον Μητσοτάκη πίσω σου…

Ο Τουρκοτζόγλου/Τούρκογλου/Βενιζέλος λοιπόν, ευλογώντας και τα δικά του γένια, έκανε τον νόμο-πλαίσιο 1268/82 που διέλυσε την Ανώτατη Παιδεία στην Ελλάδα.

Έως τότε, στα ελληνικά πανεπιστήμια επικρατούσε μια παραλλαγή του γερμανικού συστήματος. Οι εισαγωγικές εξετάσεις (διαγωνισμοί στην ουσία) ήταν πολύ σκληρές. Περνούσε περίπου ένας στους δέκα. Αυτός που περνούσε όμως είχε τελείως δωρεάν παιδεία, πολύ καλή εκπαίδευση και σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Βάση της εκπαίδευσης ήτανε το πτυχίο, που το έπαιρνε κανείς μετά από τέσσερα χρόνια εντατικών σπουδών. Με το πτυχίο γινόταν κανείς καθηγητής σε Γυμνάσιο (εφόσον τελείωνε τη Φιλοσοφική, τη Φυσικομαθηματική ή τη Θεολογική Σχολή), γιατρός (από την Ιατρική) ή δικαστής/δικηγόρος/συμβολαιογράφος (από τη Νομική). Ελάχιστοι προχωρούσαν για διδακτορικό, που ήταν βέβαια ακόμα πιο δύσκολο από το πτυχίο.

Μετά το διδακτορικό υπήρχε η υφηγεσία, που την έκαναν όσοι ήταν αποφασισμένοι να ακολουθήσουν ακαδημαϊκή καρριέρα. Όταν κανείς γινόταν υφηγητής, είχε το δικαίωμα να διδάσκει μάθημα της ειδικότητάς του στη Σχολή που τον είχε κάνει υφηγητή – χωρίς να αμείβεται όμως. Εάν η Σχολή έκρινε ότι το μάθημα είχε ενδιαφέρον, του έδινε εντολή διδασκαλίας, οπότε γινόταν εντεταλμένος υφηγητής. Τέλος, εάν και όποτε προκηρυσσόταν έδρα μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα για καθηγητής. Το σύστημα διοικητικώς ήταν βασισμένο στην πανεπιστημιακή έδρα – και φυσικά αυτό άφηνε τόπο για πολλές αυθαιρεσίες. Κάθε άλλο παρά τέλειο ήταν.

Είχε όμως κάτι πολύ βασικό: Ήταν τόσο πολλά τα στάδια, οι κρισάρες όπως λέγανε οι παλαιότεροι, που έπρεπε να περάσει κανείς, ώστε να γίνει καθηγητής, που ήταν απίθανο να παραμείνει αγράμματος.Αυτό ακριβώς χτύπησε ο Τουρκοτζόγλου/Τούρκογλου/Βενιζέλος. Με τον νόμο 1268/82 όλοι γίνανε καθηγητές εφόσον είχαν «διδακτορικό». Από εκεί και πέρα, για την προαγωγή από «καθηγητική» βαθμίδα σε άλλη «καθηγητική» βαθμίδα, αρκούσε η συγγραφή «μονογραφίας» (όρος ασαφής που δεν σημαίνει τίποτα), ουσιαστικώς άρθρου, και η σύμφωνη γνώμη της «Γενικής Συνέλευσης». Έτσι, εάν τα είχε καλά κανείς γενικώς με τις «δημοκρατικές δυνάμεις», που φυσικά κυριαρχούσαν στις «Γενικές Συνελεύσεις», μπορούσε να βρεθεί από βοηθός καθηγητής με δύο-τρία αρθράκια. Όπερ και εγένετο.

Χριστοφόρος

(συνεχίζεται…)

 2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε…

Χρηματοδότης ο κ Μπακατσέλος του Μητσοτάκη ή αντίστροφα καθότι ο κ Μητσοτάκης του είχε αναθέσει την Οικονομική καμπάνια της ΝΔ στ Βόρεια Ελλάδα…

Αλλά ακόμη και σήμερα τα εωτηματικά παραμένουν – δη΄λαδή ΠΩΣ μπορεί ένα κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ όπως ο κ Μπακατσέλος να είναι ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ του μακαρίτη Λαμπράκη (ΔΟΛ) και του εν ζωή κ Μπόμπολα (Πήγασος) στην τοπική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης με το όνομα…ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ!!! Λέμε, πώς??

Ανώνυμος είπε…

Να ψάξετε πολύ προσεκτικά όχι μόνο το πώς, πού και πότε αθωώθηκε από κάποιες βαριές κατηγορίες ο πατήρ του κ Υπουργού αλλά και τί ακριβώς είχε γίνει με το θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ, τον τότε πρόεδρο του ΠΑΟΚ κ Μπατατούδη (κατασκευαστική) και τον τότε Υπουργό Πολιτισμού…Ίσως και να βρείτε πολλά και ενδιαφέροντα

Αμέθυστος

>ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ:ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ Τ(Σ)ΑΤΣΟΠΟΥΛΟ ,ΒΕΡΕΜΗ ΚΟΥΤΣΙΚΟΥ,ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΨΕΥΤΟΚΑΘΗΓΗΤΑΔΕΣ….ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΤΟΥ ΣΚΑΙ (ΕΛΙΑΜΕΠ 1)‏

>

Πηγή : HellenicRevenge

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΕΛΙΑΜΕΠ

Η προσβλητική για το σύνολο του Ελληνικού Γένους απόπειρα σπίλωσης της Επανάστασης του 1821, στην οποία ανοιχτά πια επιδίδεται ο Θάνος Βερέμης, βασικό στέλεχος του «Ελληνικού» Ιδρύματος Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ), δεν είναι γεγονός τυχαίο. Ακριβώς το αντίθετο μάλιστα: Αποτελεί κορύφωση προσπάθειας που έχει αρχίσει από το πρώτο κιόλας μισό της δεκαετίας του 1980, σκοπός της οποίας είναι η ηθική και ψυχολογική, καταρχήν, καθώς και υλική και εδαφική στη συνέχεια συρρίκνωση του Ελληνικού Έθνους.

Ακριβώς αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί το ΕΛΙΑΜΕΠ και αυτό ακριβώς προσπαθούνε να κάνουνε όλοι όσοι έχουνε –οποιαδήποτε- σχέση με δαύτο. Να γιατί στα άρθρα που σε συνέχειες θα δημοσιευτούνε εδώ, στο δικό μας μπλογκ, θα παρουσιαστεί η ιστορία του εν λόγω «Ιδρύματος» καθώς και η πορεία στον ελληνικό χώρο όλων εκείνων που κατά καιρούς είτε το στελεχώσανε ή «εργάστηκαν» για αυτό. Σκοπός μας;

Ένας και μοναδικός: Η πλήρης κατανόηση από όσο το δυνατόν ευρύτερο κομμάτι του Ελληνικού Λαού όχι μόνο όσων γίνονται σε βάρος της χώρας μας μα και της αλήθειας στο σύνολό της. Και η αλήθεια είναι απλούστατη – και τρομακτική: Στα πλαίσια της πραγματικότητας που πάει να στήσει το ΕΛΙΑΜΕΠ, τα μεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή οι σοβαροί δημόσιοι υπάλληλοι, οι τίμιοι έμποροι, οι εύποροι αγρότες και οι ευυπόληπτοι εργάτες, οι στρατιωτικοί που παίρνουνε στα σοβαρά το επάγγελμά τους, οι μελετηροί επιστήμονες και, ακόμα, οι ευσυνείδητοι φοιτητές, δεν έχουνε θέση.

Πρέπει να εξοντωθούν!

Και η επιλογή, όμως, από την άλλη πλευρά, όλων εκείνων που αποτελούνε την κοινωνική ραχοκοκαλιά της Ελλάδας επίσης είναι τρομακτικώς απλή: Εάν αυτό –για οποιονδήποτε λόγο- δεν το καταλάβουνε οι «ενδιαφερόμενοι», η ημερομηνία λήξεως της ύπαρξής τους θα πλησιάζει ολοένα και περισσότερο.

Δια ταύτα… το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να σταματήσουνε οι αφελείς –ή δήθεν αφελείς- ερωτήσεις του τύπου: «Μα, κύριε Βερέμη, δεν ξέρετε…;» και «Μα, κύριε Βερέμη, δεν καταλαβαίνετε…;» Μια χαρά και ξέρει και καταλαβαίνει ο «κύριος» Βερέμης και όλοι οι άλλοι που συναποτελούν τη συμμορία του. Και ξέρουνε και καταλαβαίνουνε, αλλά κάνουνε ό,τι τους λένε τα αφεντικά τους. Και προκειμένου να μην τους πάρουνε την καραβάνα από την οποία σιτίζονται, δεν πρόκειται να πειστούν οσαδήποτε λογικά επιχειρήματα τους αντιτάξουνε οι «οργισμένοι τηλεθεατές».

Διαβάστε λοιπόν, αγαπητοί συνέλληνες, τα άρθρα που θα δημοσιεύσουμε σε συνέχειες και ετοιμαστείτε για αντίδραση οργανωμένη και αποτελεσματική. Να είστε βέβαιοι πως η τέτοιου είδους αντίδραση αποτελεί το μόνο επιχείρημα που εν ριπή οφθαλμού θα πείσει και τον «κύριο» Βερέμη και όλους τους άλλους του ΕΛΙΑΜΕΠ.

ΕΛΙΑΜΕΠ…..ΜΕΡΟΣ 1
ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑΤΑ ΤΟΥ:
Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΙΑΜΕΠ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Η ιστορία μας αρχίζει το 1936, οπότε τοποθετήθηκε πρόξενος των Η.Π.Α. στη Θεσσαλονίκη ο James Hugh Keeley (1895-1990). Με το που πήγε εκεί ο εν λόγω «διπλωμάτης» ξεσπάσανε στη «συμπρωτεύουσα» οι γνωστές ταραχές του Μαΐου του 1936, που ξεκινήσανε ως εργατικές διεκδικήσεις αλλά ραγδαίως μεταβλήθηκαν σε διατύπωση αιτήματος αυτονόμησης της πόλης αυτής, που, ως γνωστόν, είχε τότε μεγάλο ιουδαϊκό πληθυσμό. Ο Ιωάννης Μεταξάς έπιασε στο φτερό το βαθύτερο υπονοούμενο των γεγονότων και δραστικώς κατέστειλε τις διαδηλώσεις, με αποτέλεσμα να εξουδετερωθεί και η στάση μονάδων του Στρατού που τότε σταθμεύανε στη Θεσσαλονίκη και οι οποίες, επειδή δεν καταλαβαίνανε τι πήγαινε να γίνει, είχαν «συναδελφωθεί» με τους διαδηλωτές . Τα γεγονότα αυτά όμως υπήρξαν η βασική αιτία επιβολής του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, διότι και ο Ιωάννης Μεταξάς αλλά και ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ είχανε καταλάβει ότι -με αμερικανική υποστήριξη- διατυπωνόταν επιβουλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας.

Ο James Hugh Keeley, πάντως, έμεινε στη Θεσσαλονίκη μέχρι την έκρηξη του Β΄ Παγκόσμιου πόλεμου το 1939, οπότε γύρισε στην Αμερική. Με δυσκολία έκρυβε τη μνησικακία του κατά του Μεταξά και, γενικώς, των Ελλήνων που δεν είχαν αφήσει να πραγματοποιηθεί το «ωραίο» όραμά του για αυτονόμηση/ανεξαρτοποίηση της «νύμφης του Θερμαϊκού». Ξαναγύρισε στην Ελλάδα, στην Αθήνα τώρα, λίγο μετά την κατά το 1945 συνθηκολόγηση της Γερμανίας και έκανε ό,τι μπορούσε ο άνθρωπος για να δώσει μορφή αγριότητας στον μεταξύ των Ελλήνων Εμφύλιο Πόλεμο που ήδη είχε ξεσπάσει. Το 1947, έχοντας επιτελέσει επιτυχώς αυτήν ειδικά την αποστολή του, γύρισε στην Αμερική, υπηρέτησε ως πρεσβευτής σε άλλα, «ευαίσθητα» πόστα και μετά επιδόθηκε στην καλλιέργεια των -μεγάλων- «πνευματικών και πολιτιστικών» ενδιαφερόντων του. Όμως η «πικρία» του για την αποτυχία του «μεγάλου κόλπου» το 1936 στη Θεσσαλονίκη δεν τον άφησε εφ’ όρου ζωής – και με αυτή διαπότισε τους τρεις γιους του, δύο από τους οποίους έμελλαν να έχουν καθοριστική επίδραση στα σύγχρονα γεγονότα της Πατρίδας μας.

Η πιο σκοτεινή μορφή από τους τρεις είναι ο Edmund Keeley, συγγραφεύς και τα σχετικά, που ζει -δήθεν- απομονωμένος σε μια ειδυλλιακή γωνιά των Ηνωμένων Πολιτειών και εφ’όρου ζωής ασχολείται με την Ελλάδα. Ξέρει καλά τα Νέα Ελληνικά, έχει παντρευτεί Ελληνίδα και ορθώς κατάλαβε ότι το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα ήτανε ό,τι είναι ο Στρατός στην Τουρκία: θεματοφύλακας της διατήρησης της Έθνικής Ιδέας. Έτσι συνέλαβε το σχέδιο να διαλύσει το Ελληνικό Πανεπιστημιακό σύστημα και ειδικώς το Πανεπιστήμιο Αθηνών, η Φιλοσοφική Σχολή του οποίου, χάρη σε μορφές όπως ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, είχε, από το πρώτο μισό ήδη του 19ου αιώνα, αναδειχθεί σε πεδίο σφυρηλάτησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων. Συνεργός του σε αυτό το ‘σχέδιο’ υπήρξε ο Θεόδωρος Κουλουμπής (σκέτος Θοδωρής κατά τους φίλους του), που σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόσωπο που όχι μόνο κυκλοφορεί ελεύθερο αλλά και κατακλύζεται από εκδηλώσεις τιμής και σεβασμού προς το πρόσωπό του. (Όχι παίζουμε!)

Ο άλλος γιος που προσπάθησε να πάρει πίσω «το αίμα του πατέρα του» για την υπόθεση της Θεσσαλονίκης το 1936, είναι ο Robert Keeley. Αυτός ακολούθησε τη σταδιοδρομία του πατέρα του και μπήκε στο Υπουργείο Εξωτερικών των Η.Π.Α., δηλαδή το State Department. Αντίθετα με τον αδελφό του Edmund κινήθηκε ανοιχτά και νωρίς έπιασε φιλίες με -ποιον άλλον;- τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιο της Σοφίας Μινέϊκο, που αλώνιζε στην Αμερική ως τροτσκιστής, φιλελεύθερος και όλα τα σχετικά ήδη πριν από τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο. Ο Robert Keeley ήρθε ως Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα το 1985, όταν δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ολοκληρώσει τη διάλυση του Κράτους του 1821 και, κατά συνέπεια, δεν είχε φόβο να υποστεί τις συνέπειες τής κατά των ελληνικών συμφερόντων δράσης τής οικογένειάς του γενικώς. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πρώτη σοβαρή εκδήλωση προς τιμήν του οργανώθηκε από τον Θ. Κουλουμπή -πού αλλού;- στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, κατά το 1987. Πασιχαρής ο Keeley που μπορούσε πια να πάει στη Θεσσαλονίκη χωρίς να κινδυνεύει, πασιχαρής και ο Κουλουμπής που τον είχε φέρει στη Θεσσαλονίκη εν δόξη και τιμή, πασιχαρείς και οι «Έλληνες» πανεπιστημιακοί καθηγητές που κάθησαν τότε στο ίδιο τραπέζι με αυτά τα δύο εκλεκτά υποκείμενα. Οι σχετικές φωτογραφίες που ακόμη κυκλοφορούν είναι ιδιαιτέρως εύγλωττες.

Το θέμα μας πάντως από εδώ και πέρα είναι ο Θ. Κουλουμπής.
* * *
Ο Θοδωρής Κουλουμπής είναι επίσης σκοτεινό πρόσωπο. Το μόνο που παραμένει με βεβαιότητα γνωστό για αυτόν είναι πως το παίζει «ομογενής εξ Αμερικής» που «συνεχώς ενδιαφέρεται για την Ελλάδα». Ποιος ήταν ο πατέρας του; Άγνωστο. Ο ίδιος άφηνε παλιά (τώρα κανείς δεν τολμάει να τον ρωτήσει) υπαινιγμούς πως ο ίδιος δεν τον γνώρισε, γιατί ο καημένος είχε χαθει στη… μάχη της Κρήτης. Πώς, πού, πότε – ουδείς ξέρει. Η μητέρα του φαίνεται πως ήτανε δασκάλα Ελληνικής Γλώσσας σε «σχολεία της Ομογένειας στην Αμερική». Ο Θοδωρής πάντως σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις (ιουδαϊκό εφεύρημα, που εκ προοιμίου αποκλείει οποιαδήποτε σοβαρή, συστηματική μάθηση) σε κρατικό, άρα φτηνό και λαϊκό πανεπιστήμιο των Η.Π.Α., αλλά ξαφνικά -και αιφνιδιαστικά- βρέθηκε καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο American University, στην Ουάσιγκτον, πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Δεν είναι εύκολο να γίνει κανείς καθηγητής σε πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Στις Η.Π.Α. υπάρχουνε πέντε χιλιάδες (5.000) πανεπιστήμια, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι επιπέδου πολύ κατώτερου από εκείνο ελληνικού Γυμνάσιου της δεκαετίας του 1970. Μόνο 10-15 πανεπιστήμια, όλα τους ιδιωτικά, είναι καλά – και βέβαια σημασία έχουνε και όσα βρίσκονται στην Ουάσιγκτον, εφόσον θεωρείται πως επηρεάζουνε άμεσα τη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής σε τομείς κρίσιμους, όπως π.χ. η εξωτερική πολιτική. Ποιος λοιπόν έβαλε τον Θοδωρή στο American; Αποδείξεις δεν υπάρχουνε, αλλά δεδομένου ότι ο Κουλουμπής εκφράζει στην Ελλάδα την επίσημη γραμμή του State Department, οπωσδήποτε πρέπει να προωθήθηκε από την οικογένεια Keeley και, πιθανόν, από τον ίδιο τον Kissinger. Εάν όμως σε αυτά επικρατεί κάποια ασάφεια, σαφέστατο είναι ποιος τον έφερε στην Ελλάδα. Τον φέρανε εδώ οι Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, ακαδημαϊκός σήμερα, και Ευάγγελος Κωφός, εμπειρογνώμων με βαθμό πρέσβη του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, με υποκίνηση -ποιανού άλλου;- του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ναι, ξέρετε, αυτού, του επίτιμου Προέδρου της «Νέας Δημοκρατίας».
* * *
Η κρίσιμη συνάντηση έγινε το 1982 στην Ουάσιγκτον. Οι Σβολόπουλος και Κωφός βρισκόντουσαν στη Νέα Υόρκη, ως εισηγητές σε πανεπιστημιακού επιπέδου επιστημονικό συνέδριο. Ξαφνικά, μια μέρα εξαφανίστηκαν -αφήνοντας σύξυλους όλους τους άλλους- και πήγανε στο -πολυτελέστατο- σπίτι του Κουλουμπή στην Ουάσιγκτον. Εκεί γίνανε οι τελικές συνεννοήσεις. Ο Σβολόπουλος, ήδη καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, θα έφερνε εκεί τον Κουλουμπή, ο οποίος Κουλουμπής θα εφάρμοζε πειραματικώς το σύστημα διάλυσης της παραδοσιακής δομής του ελληνικού πανεπιστημιακού συστήματος. Ο Κωφός, πάλι, θα επέβλεπε την όλη προσπάθεια και θα απέκρουε τυχόν επικρίσεις άνωθεν. Αυτό και έγινε. Αλλά τώρα πρέπει να γίνει αναφορά σε αυτά τα δύο πρόσωπα που έτσι δραματικά μπαίνουνε στην ιστορία μας, τον Σβολόπουλο και τον Κωφό.

Ο Κ. Σβολόπουλος είναι γιος του Δημητρίου Σβολόπουλου και της Αλεξάνδρας (Σάσας) Σκαλιέρη. Ο Δημήτριος Σβολόπουλος ήταν δημοσιογράφος, υποστηρικτής και προσωπικός φίλος του Ιωάννη Μεταξά. (Αναφέρεται στο Ημερολόγιό του.) Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο έγινε διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) και είχε διακριθεί για το κραυγαλέο -και όχι σπανίως προσοδοφόρο- αντικομμουνιστικό του μένος. Είχε, ακόμα, γράψει και ένα βιβλίο για τον Παναγή Τσαλδάρη, που, μέχρι σήμερα διατηρεί κάποια αξία. Το κυριότερο πρόβλημά του ήταν η γυναίκα του.

Η Σάσα Σκαλιέρη, σύζυγος του Δημητρίου Σβολόπουλου και μητέρα του Κωνσταντίνου Σβολόπουλου, είναι από οικογένεια απώτερης ιταλικής καταγωγής. Το αρχικό τους όνομα ήταν Scaligeri που εξελληνίστηκε σε «Σκαλιέρης». Αυτά δεν έχουνε ιδιαίτερη σημασία, βέβαια. Αυτό που έχει όμως σημασία τεράστια είναι ότι ο Κλεάνθης Σκαλιέρης, πατέρας της, τραπεζίτης στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος παρουσίαζε τον εαυτό του ως «ελληνικής καταγωγής Οθωμανό», ήτανε υψηλόβαθμο στέλεχος του Γαλλικού τύπου Τεκτονισμού και κατάφερε να μυήσει στον Γαλλικό Τεκτονισμό τον σουλτάνο Μουράτ Ε΄. Σκοπός του ήτανε μέσω του Τεκτονισμού να διαβρώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να δημιουργήσει τον Νεοθωμανισμό. Ο σουλτάνος Μουράτ Ε΄ αποδείχτηκε τελικά βλαμμένος («ανισόρροπος» κατά την επιστημονική ορολογία) και το σχέδιο τού «ελληνικής καταγωγής Οθωμανού» τραπεζίτη απέτυχε. Ο Μουράτ Ε΄ παραμερίστηκε, στον θρόνο ανέβηκε ο περίφημος Αβδούλ Χαμίτ και ο Σκαλιέρης το έσκασε στην Αθήνα, όπου του δώσανε μια θέση στους Σιδηροδρόμους Αθηνών-Πειραιώς-Πελοποννήσου – και η ιστορία του τελειώνει εδώ.

Και πάλι σημασία έχει όμως το γεγονός ότι η κόρη του, Σάσα Σκαλιέρη, ήρθε πολύ γρήγορα σε σύγκρουση με τον σύζυγό της, Δημήτριο Σβολόπουλο, και πήρε διαζύγιο. Χάρη στις τεκτονικές διασυνδέσεις της οικογένειάς της όμως, μπόρεσε να κρατήσει τον παιδί τους, τον Κωνσταντίνο Σβολόπουλο, πάνω στο οποίο βεβαίως επέσυρε την προστασία της Γαλλικής Στοάς. Ο Κωνσταντίνος Σβολόπουλος σπούδασε στη Γαλλία κυρίως και μετά ήρθε και υπέβαλε διδακτορικήδιατριβή στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία απορρίφθηκε αμέσως. Τελικά, προφανώς μετά από γαλλοτεκτονικές πιέσεις, έγινε διδάκτορας Ιστορίας και μετά, χάρη στην υποστήριξη των Γάλλων Τεκτόνων οι οποίοι του εξασφάλισαν την προστασία δύο πολιτικών, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Γεωργίου Ράλλη, μπόρεσε, μετά από πολλές αποτυχίες, να γίνει καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και, το σπουδαιότερο, Διευθυντής του Ιδρύματος Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου (Ι.Μ.Χ.Α). Όλοι πρέπει να γνωρίζουνε ότι το Ίδρυμα, υπό την «επίβλεψη» του Υπουργείου Εξωτερικών, το Ίδρυμα αυτό συντονίζει την ελληνική πολιτική στα βαλκανικά θέματα.)

Ο Ευάγγελος Κωφός, είναι όχι σλαβομακεδονικής αλλά βουλγαρικής καταγωγής. Η οικογένειά του είχε μεγάλη περιουσία κυρίως στην Έδεσσα και δέχτηκε να εξελληνιστεί μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Ο ίδιος σπούδασε…. Δημοσιογραφία στο Langley των Η.Π.Α., το γνωστό κέντρο της C.I.A., και μετά, δήθεν άγνωστο πώς, βρέθηκε «εμπειρογνώμων» στο ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών. Βαλκανικά θέματα δεν ήξερε ούτε και τον πολυενδιέφεραν. Απλώς κρατούσε τη γραμμή που τού υπαγορευόταν από τις Η.Π.Α. (Σήμερα είναι συνταξιούχος, αλλά δίνει διαλέξεις, γράφει στην Καθημερινή κ.λπ.) Η Δόμνα Δοντά, διευθύντρια παλιότερα του Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, είχε αρμοδίως προσκομίσει αποδείξεις για τον ρόλο του και προσπάθησε να τον απομονώσει – αλλά ματαίως. Κατά την κρίσιμη περίοδο των αρχών της δεκαετίας του 1980, ο Ευάγγελος Κωφός «επόπτευε», για λογαριασμό του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, το Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου.

Όσον αφορά τον Κωφό, πρέπει να επισημανθεί και κάτι άλλο. Αυτά, τα ιδιαιτέρως σκοτεινά πρόσωπα, αλλάζουνε το όνομά τους και παίρνουνε ονόματα δεύτερης σειράς προσωπικοτήτων της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας. Η οικογένεια του Κωφού π.χ. είχε άλλο όνομα πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους. Μετά το άλλαξανε, είτε ο Ευάγγελος ή ο πατέρας του, παίρνοντας το όνομα Υδραίου πλοιάρχου (σχεδόν ξεχασμένου σήμερα) που είχε επιτυχώς δράσει περί τα τέλη της Επανάστασης του 1821. Μπορεί δηλαδή έτσι να παρουσιαστεί, στον Ελληνικό Λαό, ως γόνος παλιάς οικογένειας, ενώ, αν έβαζε μεγάλο όνομα, Κολοκοτρώνης π.χ., εύκολα θα μπορούσε να αποκαλυφθεί η απάτη. Τέτοιος είναι και άλλο μπουμπούκι της συμμορίας του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο Ιωάννης Κολιόπουλος, που δρά αποκλειστικώς στη Θεσσαλονίκη και καθορίζει την εκεί πολιτική του Ελληνικού Κράτους. Το όνομά του δεν ήταν αυτό. Το άλλαξε σε «Κολιόπουλος» παίρνοντας όνομα πελοποννησιακής οικογένειας, γνωστής μόνο σε όσους ασχολούνται με την Ιστορία της Επανάστασης του 1821.

Τώρα πια έχει στηθεί το σκηνικό και του δικού μας δράματος. Το τι έγινε όμως στη συνέχεια θα το πούμε στο επόμενο άρθρο μας.

Ο φίλος σας
 Χριστοφόρος

(συνεχίζεται….)

Σχόλιο: Στις επιθετικές κινήσεις του Σόρος και στην ανταπόκριση σε αυτές Ελλήνων και Ορθοδόξων με μειωμένη συνείδηση της προδοσίας που επιτελούν έχουμε να προσθέσουμε και το εξής γεγονός το οποίο εμπλέκει δύο γνωστούς Ορθοδόξους θεολόγους τον Κάλλιστο Γουέαρ και τον Π.Νικόλαο Λουδοβίκο. Στην πόλη του Καιμπριτζ και όχι στο πανεπιστήμιο του Καιμπριτζ όπως ισχυρίζεται ο Λουδοβίκος, ιδρύθηκε Ορθόδοξη Εκκλησιαστική σχολή με χρήματα του Σόρος η οποία σκοπό είχε να φακελλώσει τους φανατικούς Ορθοδόξους που θα φοιτούσαν. Υπήρξε συμφωνία με το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης οι αποφοιτήσαντες απο αυτή τη σχολή Σκοπιανοί να μπορούν να κάνουν μεταπτυχιακό στη Θεσσαλονίκη. Αυτή η σχολή διευθύνεται ακόμη απο τον Κάλλιστο Γουέαρ και σε αυτή δίδαξε για πολλά χρόνια ο Π.Λουδοβίκος, εκμεταλλευόμενος δέ το όνομα της πόλεως ψεύδεται στα βιογραφικά του λέγοντας ότι διδάσκει σε σχολή του πανεπιστημίου του Καιμπριτζ. Η σχολή αυτή λειτουργεί σαν προπύργιο του οικουμενισμού.

Αμέθυστος

>Γιατί "ξαναγράφουμε" την ιστορία.

>

πηγή : ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ

 

Αφορμή γι΄αυτές τις σκέψεις είναι η συστηματική προπαγάνδα από το ΣΚΑΪ και ένα πολύ καλό άρθρο που διάβασα στο antinews: Η Γέννηση ενός έθνους-κράτους (στην παραλία του Φαλήρου) και η «αντικειμενικότητα» της Ιστορίας.

Μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του σταθμού, μας οδηγεί στο αφελές πως ένας δημοσιογραφικός – ενημερωτικός σταθμός που σέβεται τον εαυτό του και έχει σκοπό να κάνει αυτό που υπόσχεται θα πρέπει να κάνει μεγάλες παραγωγές και με ιστορικά θέματα στα πλαίσια του BBC κλπ.

Και είδαμε και θαυμάσαμε τους «μεγάλους Έλληνες» με έχοντα το γενικό πρόσταγμα τον Βερέμη και παρουσιαστή τον Παπαχελά. Είναι όμως έτσι;

Να θυμίσω λίγο πως Βερέμης και Παπαχελάς είναι (όπως λέω και γω ο αγράμματος) «αμφότεροι και οι δύο» στο ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής). Αντιπρόεδρος και γενικός γραμματέας.

Ε! και τι έγινε; Ας γίνουμε λίγο πιο αναλυτικοί.

Ο Βερέμης πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας την «περίοδο της Ρεπούση» και μέλος του Greek – Turkish Forum, Ακόμα μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του πολιτικού κόμματος «Δράση» ιδρυτικά μέλη του οποίου είναι, μεταξύ άλλων, οι Στέφανος Μάνος, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, Γιάννης Μπουτάρης, Ιωάννης Καμίνης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και Νίκος Δήμου. Ψάξτε λίγο τις θέσεις τουλάχιστον όλων αυτών για το 1821 και πως εννοούν την Ελληνοτουρκική φιλία και θα σας μπουν ψύλλοι στ’ αυτιά.

Ο έτερος. Στην περίφημη φωτογραφία με Γιωργάκη και Αντώνη συμφοιτητές. Ανταποκριτής του MEGA στις ΗΠΑ και με την επιστροφή του στην πατρίδα παρουσιαστής των «φακέλων» και αρθρογράφος στο Βήμα.

Κάποια στιγμή αποφάσισε πως ένας πρώην ανταποκριτής της «Αυγής» δεν μπορεί να υπηρετεί τους νταβαντζήδες και κατηφόρισε προς παραλία. Εκεί ο οικολόγος Αλαφούζος για να μην αισθάνεται υποβαθμισμένος του έδωσε την Καθημερινή, και την παρουσίαση του «τεράστιου» πρότζεκτ «οι μεγάλοι Έλληνες». Βέβαια αν δείτε με ποιούς έχει «συνομιλήσει» στους φακέλους θα καταλάβετε ότι το όνομά του είναι πολύ βαρύ πέρα από τον Ατλαντικό. Κι αν βάλετε στα ονόματα αυτά και τον Σόρος τότε θα καμαρώσετε που στην πατρίδα μας έχουμε δημοσιογράφους που κάνουν πράγματα που οι περισσότεροι ξένοι δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν.

Από το Βήμα στην Καθημερινή. Γιατί θυμήθηκα τώρα τι έλεγε ο «γέρος της Δημοκρατίας» για τα αφεντικά τους. Τέλος πάντων χρονιάρες μέρες…

Μόνο που στην Καθημερινή φαίνεται άλλαξε τις ισορροπίες και έτσι φεύγοντας ο Δελαστίκ για το Έθνος του πατριώτη και υπερμάχου των ανεξάρτητων ΜΜΕ Μπόμπολα, έγραφε για Παπαχελά και Τέλογλου: «Αναδιατάσσουν τους πράκτορες τους στα ελληνικά ΜΜΕ οι Αμερικανοί, τοποθετώντας τους σε θέσεις κλειδιά τηλεοπτικών σταθμών και πρωτίστως εφημερίδων σ’ αυτή τη φάση. Τους μετακινούν μεθοδικά από το ένα έντυπο στο άλλο, επιδιώκοντας να μεγιστοποιήσουν τις δυνατότητες προβολής των αμερικανικών θέσεων. Έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι σχέσεις τους με ορισμένους εκδότες δεν αρκούν για να τους διασφαλίσουν το πέρασμα της αμερικανικής γραμμής και των αρχών που σταδιακά θα διαμορφώσουν μια ελληνική κοινή γνώμη ευνοϊκή προς τις ΗΠΑ, οι Αμερικανοί ασχολούνται μεθοδικά με το να διασπείρουν τους πράκτορές τους στον ευρύτερο δυνατό αριθμό εντύπων, αποφεύγοντας άχρηστες υπερσυγκεντρώσεις ανθρώπων τους σε ορισμένα έντυπα, όσο σημαντικά και αν είναι αυτά».

Α! by the way. Ο «ανταποκριτής στη Γερμανία» Τέλογλου έχει τις εγκυρότερες πληροφορίες για τη Siemens. Έβγαλε και βιβλίο. Μόνο που το κυνήγι στη Siemens, τις αποκαλύψεις και το ψαλίδισμά της, το ξεκίνησαν και το ολοκλήρωσαν οι Αμερικάνοι…

Να ξανάρθουμε στο ΕΛΙΑΜΕΠ. Ποιά αστέρια το αποτελούν;

Λουκάς Τσούκαλης (πρόεδρος), Καθηγητής Ευρωπαϊκής Οργάνωσης, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Παναγής Βουρλούμης (ταμίας τι άλλο), Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου, Διευθύνων Σύμβουλος ΟΤΕ Α.Ε., Γιώργος Δαυίδ (μέλος), Πρόεδρος, Δ.Σ., Coca Cola 3Ε και Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος (τιμητικό συμβούλιο), Σύμβουλος Διοίκησης ΤΙΤΑΝ Α.Ε.

Μην τους ψάξετε μαζί με τον Παπαχελά στους καταλόγους των συμμετεχόντων (μονίμων ή εκτάκτων) στις συνεδριάσης της Λέσχης Bildeberg. Θα τους βρείτε…

Πάλι ΕΛΙΑΜΕΠ. Εκεί έκανε ο Παπαδόπουλος την περίφημη ομιλία – τομή. Έτσι ξεκινήσαν οι κουβέντες για κυβέρνηση σοφών με συνταγματική εκτροπή. Και βγήκαν από κοντά και τα παπαγαλάκια που μιλούν για μεταβατική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ υπό τον Παπαδόπουλο και ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ από τον Χατζηδάκη. Πούνε αυτό το παιδί. Ξέρετε ότι μίλησε στην ίδια συνάντηση;

Εγώ θα θυμηθώ κάτι άλλο. Έτσι και έβαζες ΣΚΑΪ θα άκουγες σίγουρα κάποια δήλωσή του. Από τον καιρό που ήταν ευροβουλευτής. Πριν προκηρυχθούν οι εκλογές του 2007 που έγινε πρώτη φορά βουλευτής στο Ελληνικό κοινοβούλιο, έπαιζε κάθε μέρα στο play list του σταθμού. Και μετά προνομιακός συνομιλητής με «ειδική» αντιμετώπιση.

Όσο για τη γέννηση ενός Έθνους – Κράτους κατά τον Βερέμη και τους ΕΛΙΑΜΕΠάδες, σύμφωνα με την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, το Ρωμαίικο Έθνος ήταν το μόνο στο οποίο δεν επιτράπηκε η ανάκτηση της ιστορικής του πρωτεύουσας (Κωνσταντινούπολη) μετά από τη διάλυση της Αυστροουγκρικής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντίθετα ορίστηκε μια νέα πρωτεύουσα η Αθήνα που παρά την παρελθούσα ιστορία της, δεν ήταν παρά ένα χωριό, χωρίς υποδομές (ακόμα και πνευματικές, ας μην ξεχνάμε ότι στην Πόλη κυβερνούσαν ουσιαστικά οι Ρωμιοί μέχρι το 1950) και κυρίως χωρίς ιστορική συνέχεια..Ένα μεγάλο χάσμα από τον Περικλή ως τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.

Και η προσπάθεια ανάπλασης της ιστορίας και δημιουργίας ετσιθελικά ενός νέου έθνους από την αρχή χωρίς ιστορική συνέχεια, που ξεκίνησε τότε φτάνει σήμερα στη Δραγώνα, τον Βερέμη και τον… ΣΚΑΪ.

Αμέθυστος