>ΤΟ ΕΚΚΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

>

πηγή :  ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
Το περιοδικό «Θεολογία» μεταβάλλεται σε βήμα των Οικουμενιστών και των «μεταπατερικών» θεολόγων

Πριν λίγες μόνο μέρες σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον Ορθόδοξο Τύπο (4/3/2011) ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης σημείωνε: «Τοῦ ἐπισήμου θεολογικοῦ περιοδικοῦ τῆς ᾿Εκκλησίας «Θεολογία» προΐσταται, τοποθετηθείς ὡς διευθυντής, σύμβουλος ἐπί ἔτη τοῦ Παιδαγωγικοῦ ᾿Ινστιτούτου… (ο οποίος) μεταβάλλει σταδιακά, καί πρός τό παρόν προσεκτικά, τήν «Θεολογία» σέ βῆμα τῶν οἰκουμενιστῶν καί ἐκσυγχρονιστῶν θεολόγων τοῦ τύπου τῆς ᾿Ακαδημίας τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου».

ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ :

ΑΣ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ

ΣΧΟΛΙΟ : Μιά σύγχρονη ερμηνεία τού πνεύματος. Ποιού πνεύματος; Τού Χέγκελ; Όταν λέμε γεννηθήτω τό θέλημά Σου, εννοούμε, αγαπητέ, τά υπαρξιακά στοιχεία τής ζωής μας; Η υπαρξιακή στάση καί η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ αποτελούν θεολογία;
ΑΣΧΕΤΕ;! Μάς έχουν πνίξει οι βλάκες!
Γιατί οι άθεοι θέλουν νά κάνουν τούς χριστιανούς; Δέν τό καταλάβαμε ποτέ μας.

Αμέθυστος

>ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΑΝ ΟΙ ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ "ΠΑΙΔΕΙΑΣ":ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΕ ΤΖΑΜΙΑ,ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ!

>

πηγή : http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/

Με το σκεπτικό ότι το μάθημα στη σημερινή του μορφή αποτελεί κατήχηση, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο προτείνει να διδάσκονται οι μαθητές βασικές αρχές του Ισλάμ, του βουδισμού και του καθολικισμού για να μη νιώθουν «άβολα» (!) όταν έρχονται σε επαφή με αλλόθρησκους.

Μετά την Ιστορία το υπουργείο Παιδείας «πιάνει» και τα Θρησκευτικά, σχεδιάζοντας τη συνολική αλλαγή του μαθήματος προκειμένου να απαλλαγεί από τον κατηχητικό και δογματικό του ρόλο, που αφορά μόνο στην ορθόδοξη πίστη, με σκοπό να γίνει περισσότερο ιστορικός και πολιτιστικός για όλες τις θρησκείες.

Υστερα από τα σχέδια του υπουργείου Παιδείας για μετατροπή του μαθήματος της Ιστορίας σε προαιρετικό που αποκάλυψε το «ΘΕΜΑ», έρχεται νέα πρόταση από την αρμόδια ομάδα εργασίας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, βάσει της οποίας τα Θρησκευτικά κάνουν κατήχηση και πρέπει να διευρυνθούν ώστε να μετατραπούν σε ιστορία και γνώση όλων των γνωστών θρησκειών.

Μιλώντας στο «ΘΕΜΑ» ο σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου επεσήμανε ότι ακόμα και οι ορθόδοξοι μαθητές θα μπορούν να απαλλάσσονται από τα Θρησκευτικά, καθώς η θρησκεία αποτελεί ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. Αναφερόμενος εμμέσως στη μετατροπή του μαθήματος σε προαιρετικό, που σημαίνει ότι είναι θέμα απόφασης του μαθητή και της οικογένειάς του, ο κ. Γιαγκάζογλου τονίζει ότι ήδη κάποιοι μαθητές ορθόδοξοι έχουν προσφύγει σε ανέξαρτητες αρχές, όπως ο Συνήγορος του Πολίτη, για να απαλλαγούν από τα Θρησκευτικά αιτιολογώντας ότι πρόκειται για ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας.

Ο κ. Γιαγκάζογλου εξηγώντας το νέο μοντέλο του μαθήματος, το οποίο θα παραδοθεί το επόμενο διάστημα στην υπουργό Παιδείας κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, επισημαίνει ότι πρέπει να διευρυνθεί και να μην αφορά μόνο στην ορθόδοξη θρησκεία.

«Ολες οι γνωστές θρησκείες, όπως επί παραδείγματι ο βουδισμός, ο προτεσταντισμός, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και το Ισλάμ, πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία», επισημαίνει ο ειδικός σύμβουλος και συνεχίζει: «Θα ήταν σωστό οι μαθητές να μπορούν να επισκέπτονται στο πλαίσιο του μαθήματος των Θρησκευτικών και ένα τζαμί και όχι μόνο τις εκκλησίες».

Επίσης, ο κ. Γιαγκάζογλου αναφέρει: «Αυτή τη στιγμή το μάθημα έχει ομολογιακό χαρακτήρα και περιορίζεται μόνο στην ορθόδοξη θρησκεία εν είδει κατηχητικού. Μέχρι τώρα το μάθημα είναι μονοφωνικό και αυτό πρέπει να σταματήσει».

Οπως εξηγεί ο σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, οι μαθητές έρχονται ολοένα και συχνότερα σε επαφή με ξένους συμμαθητές τους και πρέπει να είναι ενήμεροι για τη θρησκεία τους, προκειμένου να μην τους ξενίζουν οι διαφορετικές καταστάσεις.

Στον νέο τύπο του μαθήματος των Θρησκευτικών ο κ. Γιαγκάζογλου προτείνει να σταματήσει η κατήχηση και να διευρυνθεί το μάθημα, στο πλαίσιο της διδασκαλίας στους μαθητές όλων των μεγάλων θρησκειών, καθώς οι αυριανοί πολίτες, όπως επισημαίνει ο ίδιος, πρέπει να έχουν τέτοιου είδους γνώσεις. Ο ειδικός σύμβουλος υποστηρίζει ότι δεν αλώνεται η πίστη από τη διεύρυνση του μαθήματος των Θρησκευτικών πέραν των στοιχείων της Ορθοδοξίας, επισημαίνοντας ότι μέσα από το νέο μάθημα που θα είναι σαφώς πιο διευρυμένο οι μαθητές, ακόμα και αυτοί του Δημοτικού, θα έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με στοιχεία από τις παραδόσεις και άλλων λαών μέσω της θρησκείας.

Σε ό,τι αφορά το Σύνταγμα, ο κ. Γιαγκάζογλου υπογραμμίζει ότι δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, καθώς δεν επιβάλλεται η διδασκαλία της ορθόδοξης πίστης, αλλά τονίζεται ότι σκοπός της παιδείας είναι η καλλιέργεια της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης.

Η ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΙΚΩΝ ΣΚΥΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ:Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ,Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΦΑΕΙ,ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟ ΧΑΒΑ ΤΟΥΣ!ΚΟΙΤΑΝΕ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ,ΛΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΥΛΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ «ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ» ΤΟΥΣ-ΑΛΗΘΕΙΑ,ΤΟ Κ.Ι.Σ ΣΑΣ ΤΙΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΣΕ;-ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ,ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ,»ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ» ΚΡΑΤΟΣ!

Σχόλιο:

 Ο Γιαγκάζογλου! Ένας από τούς μεγαλύτερους YES SIR, ΔΙΑΤΑΞΤΕ ! τής σημερινής Ελλάδος βρίσκεται στήν καρδιά τής παιδείας μας, ο αγράμματος! Είχε φημιστεί ο Τσοχατζόπουλος, αλλά τό πηγάδι …δέν έχει πάτο. Στή συνέχεια γνωρίζουμε τήν υποταγή τού Ιερώνυμου, τού Βαρθολομαίου, τού Παπανδρέου.  Ο Γιαγκάζογλου μέ τήν παρέα του, τόν Ιγνατιο Βόλου καί τόν Καλαϊτζίδη είναι ίσως οι πιό επικίνδυνοι, λόγω τής νευραλγικής των θεσεως. Μείναμε έκθαμβοι στή διάρκεια τού εμφύλίου πολέμου μέ τήν αρνητικότητα καί τό σκότος τών κομμουνιστών, καί όμως οι νεοορθόδοξοι τούς ξεπέρασαν. Ποιός θά διδάξει τά παιδιά μας μωαμεθανισμό κ.Γιαγκάζογλου, ο Μπίν Λάντεν; ή ο Καντάφι; Κάι τό οθωμανικό δίκαιο ποιός θα τό αναλάβει;
ΜΕ ΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΘΑ ΔΙΑΠΡΕΨΟΥΝ ΣΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑ;
Πιστεύαμε πώς δέν θα ήταν ποτε δυνατόν να βρούμε πιο άσχημο και πιο αλλοιωμένο πρόσωπο απο του Ζηζιούλα. Και όμως ο Γιαγκάζογλού τρώει το δάσκαλο και σε αυτό το σημείο.  
ΑΣΧΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΓΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ.

Αμέθυστος

>Ο Ανθρωπισμός της Ερήμου

>Η πνευματική διάκριση κατά την ασκητική παράδοση της Εκκλησίας.
 

Του Σταύρου Γιαγκάζογλου!

Ο κ. Γιαγκάζογλου, νέος διευθυντής της “θεολογίας”, επισήμου οργάνου του Ελλαδικού εκσυγχρονισμού, ικανός και διαβασμένος θεολόγος, δίνει την μάχη του από το περιοδικό, ξεκινώντας με ένα κείμενο άξιο σχολιασμού.

Όπως ο Μ. Βασίλειος στον καιρό του μείωσε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος σε διακονήματα, χωρίς να μπορεί να φανταστεί τις τραυματικές συνέπειες, έτσι και ο Γιαγκάζογλου, ακολουθώντας τον κ. Ζηζιούλα, συνεχίζει την μείωση του Αγίου Πνεύματος για να δικαιολογήσει κατά πρώτον την θεολογία του κ. Ζηζιούλα αλλά και να συναντήσει τους μεγάλους εκσυγχρονιστές της θεολογίας, τον Κάλλιστο Γουέαρ και τον Ράμφο.

Περιέργως όμως, και εδώ ίσως βρίσκεται η ικανότητά του, βάλλει εναντίον του Γεροντισμού, ενός φαινομένου που στηρίζει σήμερα τον κληρικαλισμό, πηγάζει δε από το ίδιο το Άγιον Όρος, σημείο και αυτό της εκπτώσεώς του, έναν κληρικαλισμό ο οποίος είναι η περαιτέρω μείωσις των διακονημάτων, όπως τα είχε ορίσει ο Μ. Βασίλειος. Διότι ο Μ. Βασίλειος τα συνέδεε πάντοτε με το Άγιο Πνεύμα, ενώ σήμερα είναι απλές μιμήσεις της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Σοβαροφάνειες! Περιαυτολογίες!

Γιατί όμως αναφερθήκαμε στην ικανότητα του κ. Γιαγκάζογλου; Επειδή αναφέρει το φάρμακο! Την διάκριση πνευμάτων ή την πνευματική διάκριση. Ευχόμαστε και ο ίδιος σύντομα να κάνει χρήση της ανακαλύψεώς του, διότι σύμφωνα με την “διάκριση”, αυτοί που μάχονται σήμερα για την επικράτηση, εκσυγχρονιστές ή οικουμενιστές και παραδοσιακοί ή κληρικαλιστές, πρεσβεύουν τα ίδια ακριβώς πράγματα και είναι υβριστές του Αγίου Πνεύματος στον ίδιο βαθμό. Γράφει ο κ. Γιαγκάζογλου, τελειώνοντας την εργασία του: «Το πρόβλημα του γεροντισμού στη σύγχρονη ορθοδοξία, ο πολωτικός ανταγωνισμός μεταξύ της θεσμικής Ιεραρχίας και του Χαρισματικού στοιχείου, επισκόπων και μοναχών, ευχαριστιακής ζωής και ασκητικής καθαρότητος, η προσωπολατρία, η τυφλή υπακοή, ο υπέρμετρος συναισθηματισμός, η καυχησιολογία περί των χαρισμάτων του πνευματικού πατρός, φανερώνουν το λιγότερο πνευματική ακαταστασία». Για τί πράγμα ανταγωνίζονται; Για τον έλεγχο του Αγίου Πνεύματος! Αν είναι δυνατόν!

Ας δούμε μερικά ωραία περιεχόμενα του κειμένου του κ. Γιαγκάζογλου και επανερχόμεθα στην ομοιότητα των δύο κινημάτων που συγκρούονται σήμερα στο εσωτερικό της Εκκλησίας!
Ξεκινά τον μόχθο του λοιπόν προσπαθώντας να ταυτίσει την προφητεία με την διάκριση πνευμάτων. Και έχει  τον σκοπό του βεβαίως. Και δεν διστάζει, όπως ο συνάδελφός του ο κ. Βασιλειάδης να παρανοήσει την Κ.Δ. «Ως αποκάλυψη του θελήματος του θεού, το χάρισμα της προφητείας απέβλεπε στην οικοδομή, κοινωνία και ενότητα της λατρευτικής σύναξης. Όμως παρότι ήταν κορυφαία λειτουργία της αρχαίας Εκκλησίας, δεν αποτελούσε ανεξάρτητη εκδήλωση από την ευχαριστιακή σύναξη (αποτελούσε αυτή την ίδια την ευχαριστιακή σύναξη). Το Άγιο Πνεύμα ανέκρινε την γνησιότητα και αυθεντικότητα του προφητικού Χαρίσματος με άλλα Χαρίσματα, όπως ήταν η “διάκριση”»!

Τον καϋμένο δεν καταλαβαίνει τί λέει: Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα ελέγχει τον εαυτό του μήπως σε κάποια περίπτωση δεν ξέρει τί λέει! Τί καταστροφή υφίσταται η πέννα η οποία προσφέρεται σε συμφέροντα.
«προφήται δε δύο ή τρεις λαλείτωσαν και οι άλλοι διακρινέτωσαν» (Α’ Κορ. 14,29). Και ο Γιαγκάζογλου το διακρινέτωσαν το ερμηνεύει σαν έλεγχο. Συνεχίζει ο δυστυχής: «Τούτο σημαίνει ότι κάθε προφητεία δεν δρα ανεξέλεγκτα και ανεξάρτητα από την Εκκλησία»! (Δηλαδή η Εκκλησία είναι ήδη θεσμός ελεγκτικός ο οποίος ελέγχει το Άγιο Πνεύμα! Εδώ μιλάμε για φαινόμενα απείρως χειρότερα της Ι. Εξετάσεως καθώς η Ι. Εξέτασις πολέμησε ως επί το πλείστον την Επιστήμη και την Φιλοσοφία).

Συνεχίζει: «πνεύματα προφητών προφήταις υποτάσσεται» (Α’ Κορ. 14,32). Ολόκληρο το κείμενο του Αποστόλου όμως λέει: Δύνασθε γαρ καθ’ ένα πάντες προφητεύειν, ίνα πάντες μανθάνωσι και πάντες παρακαλώντας, και πνεύματα προφητών προφήταις υποτάσσεται. Ου γαρ ακαταστασίας Θεός αλλά ειρήνης! Η μετάφραση του κειμένου είναι: Μπορείτε όλοι, ο ένας μετά τον άλλον, να δίνετε τα μηνύματα που δέχεσθε από τον Θεό, ώστε όλοι να μαθαίνουν και όλοι να ενισχύονται. Γιατί αυτά τα μηνύματα μπορούν οι προφήτες να τα βάλουν σε τάξη. Ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας αλλά ειρήνης! Αυτό το «ένας μετά τον άλλον» του Αποστόλου ας ακούσουμε πώς το ερμηνεύει: «Το χάρισμα της διακρίσως των πνευμάτων, ως άλλη διάσταση του προφητικού Χαρίσματος (απίστευτη στ’ αλήθεια χειραγώγηση), έλεγχε την αλήθεια και την ταυτότητα της προφητείας με την συμμαρτυρία των άλλων προφητών και ολόκληρης της Εκκλησίας»! Σε κάθε Σύναξη στηνόταν αληθινό Δικαστήριο. Ο καϋμένος σαν επιλοχίας του Ζηζιούλα, βλέπει παντού τον εαυτό του, εν Αγίω πνεύματι και αυτός. Ο επιλοχίας σύμφωνα με την γνώση των διδακτορικών είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, όχι βαθμός εξουσίας του Αγγλικού στρατού!

Βεβαίως ήδη πολλοί πιστοί τα βλέπουν και θλίβονται, διότι όπως μας πληροφορεί ο Απόστολος οι πιστοί της Εκκλησίας ήταν προφήτες και δεν περιορίζοντο στο “Αμήν” της σύγχρονης Λειτουργίας!

Συνεχίζουμε ακούραστοι τις παραποιήσεις: «Στην βιβλική αντίληψη ολόκληρο το σώμα και στην ασκητική παράδοση κατόπιν η ψυχή και ο νους, δηλαδή ολόκληρη η ύπαρξη του ανθρώπου, γίνεται “όλη οφθαλμός”, δηλαδή εικόνα και αντανάκλαση της πνευματικής ταυτότητας της ανθρώπινης ύπαρξης». Γιατί όμως εικόνα και αντανάκλαση και όχι αυτή η ίδια η πραγματική ταυτότης του ανθρώπου; Η υπαρξίς μας είναι καταδικασμένη να είναι εικονική για πάντα φύσει; Κατά φαντασίαν υπάρχουμε; Στο Κατά Ματθ. 6,22-24, ο Κύριος λέει για το ανθρώπινο πρόσωπο: «ο λύχνος του σώματος έστιν ο οφθαλμός. εάν ουν ο αφθαλμός σου απλούς η, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται. εάν δε ο αφθαλμός σου πονηρός η, όλον το σώμα σου σκοτεινόν έσται. ει ουν το φως το εν σοι (του νοός δηλ. όχι το άκτιστο όπως το ερμηνεύουν οι διάφοροι νεοορθόδοξοι) σκότος εστί, το σκότος πόσον;»  Ή διαφορετικά Λουκ. 11,34-36: «σκόπει ουν μη το φως το εν σοι σκότος εστιν». Με την άσκηση λοιπόν και την διάκριση ο Χριστιανός προσπαθεί να διατηρήσει και να επεκτείνει το φως του σε όλη του την ύπαρξη. Παλεύει με τα πάθη του και με τους δαίμονες! Και όμως τί ακούμε από τον νέο θεολόγο; «Οι πανταχού παρόντες δαίμονες στην νηπτική και ασκητική γραμματεία είναι η προσωποποίηση των παθών και των κακών λογισμών». Τότε γιατί ξεκινούμε με εξορκισμό το Μυστήριο του Βαπτίσματος; Μήπως δε λόγω προσωποποιήσεως τον καταργήσαμε; Ελπίζοντας στον πνευματικό πατέρα και στην διάκριση; Από εδώ και πέρα ο οικουμενισμός και ο κληρικαλισμός συνεχίζουν αγκαλιασμένοι: «Ο πνευματικός πατέρας έχει το προφητικό και διακριτικό χάρισμα να φανερώνει το θέλημα του Θεού, διεισδύοντας προηγουμένως στα μυστικά βάθη της ύπαρξης του άλλου! [Δεν θα μπορούσε ο Γεροντισμός να βασίσει καλύτερα την παρανομία του. Είναι ακριβώς ο ορισμός της αδιακρισίας]. Στο έργο της διάκρισης των λογισμών γίνεται αποδέκτης του θείου θελήματος. Συλλαμβάνοντας πέρα από συμβατικές καταστάσεις την αλήθεια του ανθρώπινου προσώπου [αυτό είναι το θέλημα του Θεού κατά τη γνώμη του], αγωνίζεται με την διακριτική του παιδαγωγία να το αποκαταστήσει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού».

Αντίθετα οι άνθρωποι του Θεού γράφουν: «Σύμφωνα με τον Άγιο Κασσιανό τον Ρωμαίο, στη μοναστική ζωή, “ουκ άλλη ευρεθήσεται οδός σωτηρίας ασφαλής, ως το εξαγγέλλειν τους ιδίους λογισμούς τοις διακριτικωτάτοις των πατέρων και από τούτων προς αρετήν κανονίζεσθαι και μη το ιδίω λογισμώ και κριτηρίω ακολουθείν”». Διαβάσαμε πουθενά για μακροβούτια στα βάθη της υπάρξεως του άλλου; Για αποκατάσταση; Ο Άγιος μας μιλά για τον δρόμο της αρετής που κανονίζεται από τον πνευματικό!

Σαν μέγας Γέροντας όμως, κραυγάζει για να τον ακούσει ο κ. Ζηζιούλας, ο οποίος απλώς παρίσταται, ενώ τον πόλεμο και την κατήχηση τα έχει αναλάβει ο Γιαγκάζογλου. «Η θεολογική σκέψη της Ορθόδοξης Ανατολής επισημαίνει ότι καμμία μυστική εμπειρία και “πνευματικότητα” αλλά και αυτή η λειτουργία της πνευματικής πατρότητας και διάκρισης, δεν είναι δυνατό να νοηθεί στην Εκκλησία, αν δεν έχει ως βάση και αναφορά την ευχαριστιακή ζωή της Εκκλησιαστικής κοινότητας». Ο Αββάς Ποιμήν στο απόφθεγμα 30 λέει: «Ον τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων, ούτω και οι μοναχοί εν τη ερήμω καθεζόμενοι, καίονται από του ιού των πονηρών δαιμόνων και επιποθούσι το Σάββατον και την Κυριακήν, ώστε ελθείν επί τας πηγάς των υδάτων, τουτέστιν επί το σώμα του Κυρίου, ίνα καθαρισθώσιν από πικρότητος του πονηρού».

Δεν είδαμε ειλικρινώς μυστικές εμπειρίες να αναβλύζουν, πνευματικότητες, ούτε λειτουργίες πνευματικής πατρότητος και διάκρισης, από την Θ. Ευχαριστία. Γιατί παρανοεί τόσο επιδεικτικά τα κείμενα όμως, ο μέγας Γέρων; Επειδή τον ενδιαφέρει να δίνουν όλοι αναφορά στην εικόνα του Υιού, στον Επίσκοπο!

Τώρα όμως φτάσαμε στην τελική πράξη! Ξαφνικά καταλαβαίνουμε γιατί επιμένει τόσο στην διάκριση και στο ανθρώπινο πρόσωπο, γιατί διακινδύνευσε να πέσει στον Γεροντισμό! «Σήμερα η διάκριση είναι διαφορετική! Στην εποχή μας διακριτικός είναι όποιος αντιμετωπίζει τις καταστάσεις με λεπτότητα και με ευγένεια, με καλούς τρόπους. Η διακριτικότητα είναι θέμα tact ή καλής συμπεριφοράς και συνδέεται με την καλή μόρφωση και με την ανατροφή». [Διακριτικός είναι ο Ζηζιούλας λοιπόν, ο οποίος χειρίζεται με επιτυχία, με tact και καλή συμπεριφορά λόγω της απέραντης μορφώσεώς του, την Ένωση των Εκκλησιών.] Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ, φίλε Γιαγκάζογλου, άξιος ο μισθός σου! Και σ’ ανώτερα! Να σε χαιρόμαστε από Διευθυντή σε Διευθυντή. Και Διευθυντής του παιδαγωγικού Ινστιτούτου!

Καί ενώ γνωρίζει καλά πως η γνώση του Χριστού δεν γίνεται στο επίπεδο του ασώματου νού και της διάνοιας όπως δίδασκε ο Ευάγριος και ο Ωριγένης, υϊοθετεί  τις ευγενικές διακρίσεις του Κάλλιστου Γουέαρ, ο οποίος πιστεύει πως η Αγγλική ευγένεια τον προετοίμασε για να δεχτεί γρήγορα το Άγιο Πνεύμα, με διακριτικότητα και Αγγλικό χιούμορ. Λέει λοιπόν ο αγαπητός Κάλλιστος: «Η πνευματική διάκριση είναι  χάρισμα διότι στη γνώση του θελήματος του θεού, δεν επαρκούν οι φυσικές δυνάμεις  του ανθρώπου, αλλά συνεργεί η Θεία Χάρη. Πρόκειται (η διάκριση) για την αποκάλυψη του Χριστού ως ενυπόστατης και προσωπικής αλήθειας  των όντων. Ο Χριστός γίνεται η εσωτερική λεπτότητα και διαφάνειά μας, η εντός ημών Βασιλεία»! [Με μόνη τη διάκριση και το tact. Λυπούμαστε πολύ τον Μέγα Αντώνιο πού παιδεύτηκε τόσο πολύ στην έρημο μαζί με τόσους άλλους! Τι κρίμα! Δεν πήγαιναν στην Οξφόρδη;] Αλλά ξαφνικά συναντούμε και  τον κ. Ράμφο στον δρόμο μας, ο οποίος καθώς φαίνεται ωφελήθηκε και αυτός  πάρα πολύ στο Παρίσι, στην πόλη των φώτων. Έγινε και αυτός διάφανος! Άς τον ακούσουμε! «Τα αδιαπέραστα σκοτάδια της ζωής τού ανθρώπου φωτίζονται από το ιλαρό φώς της παρουσίας του, φώς που μάς επιτρέπει να διακρίνουμε τους λογισμούς της καρδιάς  μας και ελεύθερα (με  ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα) να στραφούμε  πρός την αλήθεια» [στους Παρισίους δεν χρειάζεται δάσκαλος . Έχει αναλάβει το έργο ο ίδιος ο Κύριος, στην εντός ημών Βασιλεία]. Ας συνεχίσουμε όμως το θαύμα: «η διαφάνεια αυτή είναι δωρεά και μέσα της εμφαίνεται το κάλλος του Θεού αλλά και το κάλλος του ανθρώπου. Ο θάνατος και η φθορά υπερβαίνονται στην λεπτότητα και διαφάνεια που χαρίζει το πνεύμα το Άγιον. Η πνευματική διάκριση γίνεται πρόγευση των εσχάτων, χαρίζοντας  το διάφανο φώς της Ανάστασης που φέγγει ανέσπερο μέσα στις καρδιές των ανθρώπων». Αναγεννηθήκαμε !

Τί απομένει μετά από τόση πληρότητα; Ο κληρικαλισμός, ο οποίος εκσυγχρονίστηκε με τη σειρά του, μορφώθηκε και ζεί με tact και στην Αθήνα. Διάσημος εξομολόγος της εποχής μας γράφει περίπου τα ίδια με τον Γιαγκάζογλου.

«Με έκπληξη και θαυμασμό παρατηρούμε ότι αναδεικνύει ο ίδιος ο Κύριος στις χαλεπές ημέρες μας, ορθόδοξα πνευματικά αναστήματα προικισμένα με τα ανάλογα χαρίσματα για τη σωτηρία των ανθρώπων. Σήμερα όλη η ποιμαντική εργασία εστιάζεται στο μεγάλο Μυστήριο της  Ι. Εξομολογήσεως. Το ορθόδοξο βάπτισμα, δεμένο με το Άγιο Μύρο σπρώχνει αόρατα μα εντελώς ελεύθερα, τον ξενητεμένο άνθρωπο στο χώρο της ιεράς εξομολογήσεως για να ανταμώσει κατά πρόσωπο και να επικοινωνήσει άμεσα με τον «εν Τριάδι» Θεό. Εξαιρετικά μέσα στο Μυστήριο αυτό καταλαβαίνει ο αμαρτωλός ότι αξίζει ανυπολόγιστα, αρχίζει να αυτοεκτιμάται σωστά. Γι’ αυτό όλα τα κομμάτια της ζωής του τα θεωρεί αξιόλογα. Γι’ αυτό και αρχίζει να θέλει να τα αξιοποιήσει, να τα καθαρίσει απο τους μολυσμούς και να τα θεανθρωποποιήσει. (Αποκτά Εγώ, γίνεται πρόσωπο). Καθημερινά γινόμαστε άμεσοι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες τέτοιων θαυμαστών μεταστροφών που ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός πραγματοποιεί μέσω των ταπεινών αλλά ζωντανών εικόνων Του, «των πνευματικών». Μέσα στην αγιασμένη ατμόσφαιρα της ιεράς εξομολογήσεως πέφτουν τα προσωπεία, ξεκολλούν οι μάσκες που οι διάφορες σκοπιμότητες κόλλησαν ασφυκτικά γύρω από την απλή και ανεπανάληπτη ανθρώπινη προσωπικότητα (προσωπικώς δεν γνωρίζαμε πώς τόσα χρόνια ο κ. Γιανναράς έγραφε το Περί εξομολογήσεως).

Ένα Μυστήριο που μοναδικά και ανεπανάληπτα καταξιώνει την διαπροσωπική ανθρώπινη σχέση. Αυτοί οι πνευματικοί καταξιώνονται να γίνουν ζωντανοί φορείς των ζωντανών δογμάτων της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Είναι αυτοί που έχουν αποκτήσει το χάρισμα να κατέρχονται στα βάθη και στις αβύσσους της ανθρώπινης ψυχής. Εκπλήσσεται όμως ο πνευματικός πατήρ για την κατάντια του εξομολογουμένου. Απορεί και εξίσταται για τα είδη και τους τρόπους των αμαρτημάτων. Όμως κρίνοντας από τον αιματηρό προσωπικό του αγώνα για τη κατάκτηση των αρετών, γίνεται συγκαταβατικός  και για τον αμαρτωλό. Στοχάζεται τα στάδια που πέρασε και ο ίδιος μέχρι να κόψει τα συγγνωστά πάθη και γίνεται επιεικής.

Όλα τα παραπάνω να μη θεωρηθούν ότι έχουν κάποια έμμεση έστω σχέση με το δικό μου πρόσωπο ως πνευματικού. Τα γραφόμενα συνιστούν έμμεση περιγραφή του «εις τύπον και τόπον Χριστού» πολιού πνευματικού μου πατρός».

Σε τί διαφέρουν λοιπόν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα; Σε τίποτε! Ο οικουμενισμός και ο κληρικαλισμός είναι η ίδια ύβρις προς την Εκκλησία του Κυρίου!

Πηγή κειμένου: περιοδικό «Νέα θεολογία»

Αμέθυστος

>Σχόλιο στο άρθρο "Εκκλησία, Ευχαριστία και Βασιλεία"

>Σχόλιο στο άρθρο
«Εκκλησία, Ευχαριστία και Βασιλεία»
του Σταύρου Γιαγκάζογλου
στο περιοδικό «Εφημέριος» τεύχος 5, Ιούνιος 2009.



Φυσικά η Αρχιεπισκοπή γνωρίζει πολύ καλά πως αν δεν επηρεαστεί ο κατώτερος κλήρος δεν μπορεί να προχωρήσει σε καινοτομίες, ιδίως αυτές που ετοιμάζει ο Οικουμενισμός. Έτσι με την βοήθεια του Ζηζιούλα και των βοηθών του, αλλάζει σιγά-σιγά ολόκληρο το περιεχόμενο της πίστης μας με τρόπο χονδροειδέστατο αλλά δυστυχώς επιτυχημένο λόγω αγνοίας. Ο κ. Γιαγκάζογλου πρωτοστατεί στην νέα κατήχηση λόγω ιδιαιτέρου ταλέντου στην ψευδολογία!

Διαβάζουμε λοιπόν ότι «η Εκκλησία στην Κ.Δ. σημαίνει τη σύναξη σε ορισμένο τόπο. Δηλαδή πρόκειται για την ευχαριστιακή σύναξη. Εξαρχής η Θ. Ευχαριστία ταυτίστηκε με το γεγονός της Εκκλησίας ως ο κατεξοχήν τρόπος και τόπος πραγμάτωσής του. Εκκλησία είναι η σύναξη και η επισυναγωγή του διασκορπισμένου λαού του Θεού “επί το αυτό”».

Επιθετικός και πρόωρος. Μόνον η έκφραση “επί το αυτό” είναι ευαγγελική, τα υπόλοιπα είναι ήδη πλύση εγκεφάλου. Διότι διαβάζουμε στις πράξεις των Αποστόλων:
Ούτοι πάντες ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει, σύν γυναιξί και Μαρία τη μητρί του Ιησού και σύν τοις αδελφοίς αυτού. Και εν τω συμπληρούσθαι την ημέραν της πεντηκοστής ήσαν πάντες ομού επί το αυτό (το υπερώον).

Μετά το γεγονός της πεντηκοστής και τον Λόγο του Πέτρου, είπον τε προς τον Πέτρον και τους λοιπούς αποστόλους· Τί ποιήσομεν, άνδρες αδελφοί; Μετανοήσατε, και βαπτισθήτω έκαστος υμών επί τω ονόματι Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών, και λήψεσθε την δωρεάν του αγίου Πνεύματος.

Διότι εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, εκχεώ από του Πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα, και προφητεύσουσιν οι υιοί υμών και αι θυγατέρες υμών…και δώσω τέρατα εν τω ουρανώ άνω και σημεία επί της γης κάτω.

…ήσαν, λοιπόν, προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχαίς. Εγένετο δε πάση ψυχή φόβος, πολλά τε τέρατα και σημεία δια των αποστόλων εγίνετο. Πάντες δε πιστεύοντες ήσαν επί το αυτό και είχον άπαντα κοινά, και τα κτήματα και τας υπάρξεις επίπρασκον και διεμέριζον αυτά πάσι καθότι αν τις χρείαν είχε.

Αυτό είναι το περιεχόμενο της πίστης μας, το οποίο χάθηκε αφήνοντας πίσω του ιερούς κανόνες, κληρικαλισμό, εξουσία. Και σήμερα η απώλεια ολοκληρώνεται με τις θεολογίες του Ζηζιούλα και των συντρόφων του, περί ταυτότητος Θ. Ευχαριστίας και Εκκλησίας.

Ο τύπος του τύπου, ένα άδειο σακί. Ο πνευματικός θάνατος ο ίδιος.

Γράφει ο Γιαγκάζογλου: «Επισυναγωγή του διασκορπισμένου λαού του Θεού επί το αυτό»!
Πώς είναι δυνατόν ο λαός του Θεού να είναι διασκορπισμένος και μετά την Βάπτιση; Να επισυνάγεται κάθε εβδομάδα; Παράσταση είναι;

Συνεχίζει: «Η Εκκλησία πραγματώνεται ως κοινότητα ιστορική που ζει όμως την παρουσία του Χριστού, οσάκις τελεί την Ευχαριστία».
Δηλαδή όλη η Ιστορία της Σωτηρίας έγινε γι’ αυτό το οσάκις;
Κάθε Κυριακή και μετά δουλειά και αναγνώριση και μόχθος ιστορικός;

«Η σύναξη γίνεται αυτό που ανυπόμονα προσδοκά να είναι: Κοινωνία των εσχάτων».
Για λίγο. Ο Χριστός έκανε όλα όσα έκανε για να μας ετοιμάσει το πρόγευμα, να μας δώσει μια μικρή γεύση της Βασιλείας! Για να μας έχει πάντοτε πεινασμένους στην προσδοκία και να μπορούμε μόνον να ψηλαφίζουμε τις δυνατότητες πληρώματος της ζωής μας! Ο Κύριος, κατά τον Γιαγκάζογλου, δεν τήρησε την υπόσχεσή Του ότι θα μας δώσει το ύδωρ το ζων με το οποίο δεν θα ξαναδιψάσουμε ποτέ.

Ας παρακολουθήσουμε για λίγο ακόμη την παράνοια του ανθρώπου.
«Ήδη στην Καινή Διαθήκη η διάκριση κληρικών και λαϊκών συνιστά μία σαφή και μόνιμη πραγματικότητα».

Συνεχίζει: «Εφόσον στον ένα Χριστό ενώνονται οι πολλοί και γίνονται ένα, η Ευχαριστία συνιστά την τέλεια πραγμάτωση της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού. Τη συσσωμάτωση αυτή των πιστών διενεργεί το Άγιο Πνεύμα που καθιστά παρόντα τον Χριστό κάθε φορά που συνέρχεται η κοινότητα της Εκκλησίας για την τέλεση της ευχαριστιακής λειτουργίας».

Αυτή η συγκλονιστική θεολογία περιγράφεται με ακρίβεια και από μια σύντομη ιστορία. Ένας πόντιος οδηγώντας το αυτοκίνητό του, λέει στον συμπατριώτη του, για δες λειτουργεί το φλας; Εκείνος βγάζει το κεφάλι του και λέει: Τώρα ναι, τώρα όχι.

«Το Άγιο Πνεύμα είναι ο κατ’ εξοχήν φορέας και δοτήρας των ακτίστων ενεργειών της Αγίας Τριάδος».

Κάτι σαν τον Ερμή του δωδεκάθεου. Περί του Αγίου Πνεύματος, σαν απλή δίοδο η οποία επιτρέπει τις άκτιστες ενέργειες να περάσουν στο άνθρωπο, για αυτή την απίστευτη ύβρι των Οικουμενιστών εναντίον του Αγίου Πνεύματος, θα επανέλθουμε.

Αμέθυστος

>«Τα Διαμάντια είναι παντοτινά» (συνέχεια II)

>“Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία και Μοναστική πνευματικότητα” του Σταύρου Γιαγκάζογλου.

Ένα εξαιρετικό κείμενο το οποίο φανερώνει με ενάργεια την μάχη της νέας θεολογίας του ’60 με την ακαδημαϊκή, την “Σχολαστική” θεολογία όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται και την μεγαλειώδη νίκη της νέας θεολογίας!

Σήμερα πλέον στα πανεπιστήμια διδάσκεται ανοιχτά το ΠΡΟΣΩΠΟ και ο επίσκοπος στην Εκκλησία απλώς προΐσταται της Θ. Ευχαριστίας! Μιμούμενοι την νεο-ορθόδοξη προτεσταντική θεολογία επέστρεψαν στην πρώτη Εκκλησία για να βεβαιώσουν του λόγου τους το αληθές, στους πατέρες για να εξασφαλίσουν την απαραίτητη πειθώ και επέστρεψαν και στην εσχατολογία για να εξασφαλίσουν το απαραίτητο νέο πλαίσιο των μεγάλων τους συνθέσεων.

Σήμερα πλέον στην θέση της ακαδημαϊκής και στείρας θεολογίας, η οποία δεν είχε καμμία σχέση με τον λαό, έχουμε μια νέα, φρέσκια, εκλαϊκευμένη θεολογία, ανάλογη της εκλαϊκευμένης επιστημολογίας, η οποία μπορεί να καλύπτη με ευχέρεια τις ανάγκες του συγχρόνου πολιτισμού της εικόνος, της εικονικής πραγματικότητος.

Μαθαίνουμε λοιπόν με ευχάριστη έκπληξη πως ο κ. Ζηζιούλας είναι πρωτοπόρος στην δημιουργία της “εικονικής οντολογίας”. Μια οντολογία έτοιμη να κυκλοφορήσει στα ΜΜΕ, να κυκλοφορήσει ανάμεσα στους νέους και να καθοδηγήση τα Μοντέρνα μυαλά, δίπλα και πάνω μερικές φορές από τους μεγάλους δασκάλους του συγχρόνου τρόπου ζωής, από την Madonna και τον 50 cent!

Τί έχουμε λοιπόν στα χέρια μας; Την μεγαλειώδη σύνθεση ενός Επισκόπου χωρίς Επισκοπή, ο οποίος κατασκευάζει την Εκκλησία του μέλλοντος μέσα από τις βιβλιοθήκες του Cambridge και του Λονδίνου και ο οποίος την μόνη επαφή που διαθέτει με την πραγματικότητα είναι αυτή που του δίνεται μελετώντας τα ευρήματα της αρχαιολογίας της θεολογίας, της Ιστορικο-φιλολογικής σχολής! Αυτή η διάσημη σχολή είναι ικανή πλέον, με την βοήθεια της τεχνολογίας, να ζωντανέψη τα απολιθώματά της και να τα κάνη να συμμετάσχουν στο γίνεσθαι της συγχρόνου ζωής, όπως συμβαίνει π.χ. με τους δεινόσαυρους.

“Εικονική οντολογία” λοιπόν. Που να φανταστεί στην εποχή του ο Θεόδωρος Στουδίτης πως θα ερχόταν μια εποχή στην εποχή στην οποία η εικονολατρεία θα διέλυε την Εκκλησία!

Αυτή είναι η καρδιά της εκκοσμικεύσεως όμως! Αντιστρέφει την αλήθεια! Κάνει το μαύρο πιο μαύρο και το άσπρο μαύρο. Η μόνη δυνατότης ζωής και πράξεως που απομένει δυνατή μέσα στους βάλτους της εκκοσμικεύσεως είναι η “εικόνα” της πραγματικότητος, ο χάρτης της πραγματικότητος, από την εποχή που η μέρα ήταν ακόμη μέρα!

Κατηγορείται, και δικαίως, από τους θεολόγους και κριτές ο Ρωμανίδης πως παρόλη την αγάπη του για την θεολογία και την Εκκλησία κατέληξε συνεργάτης του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Κανείς όμως δεν φαίνεται να ανησυχεί για το γεγονός πως ο κ. Ζηζιούλας είναι ήδη συνεργάτης του πάπα! Του στυγνότερου δικτάτορα της Ιστορίας, τα εγκλήματα του οποίου δεν έχουν τελειωμό μέχρι σήμερα!

Φυσιολογικά λοιπό αυτή η μεγάλη σύνθεση του κ. Ζηζιούλα, καθολικισμού και προτεσταντισμού με ορθόδοξη γεύση, θα κατατεθεί για “αγιασμό” στα πόδια του Κοσμοκράτορα Πάπα! “Τα Σα εκ των Σων” (γη και ύδωρ). Τα οποία θα μετατραπούν εύκολα στους επόμενους αλάθητους Νόμους που θα συνοδεύουν την απόλυτη ελευθερία της ετερότητός μας, από τούδε και στο εξής!

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως ο καθολικισμός είναι η μεγαλύτερη συντηρητική δύναμις της Ιστορίας! Πώς γίνεται όμως και οι πολυπληθείς Νεωτερικοί θεολόγοι, οπαδοί του νεο-θωμισμού, στην Ελλάδα, να επαίρονται ως προοδευτικοί και να κατηγορούν όλους όσους διαφωνούν μαζί τους για συντηρητισμό; Μέγα Μυστήριο της συγχρόνου εποχής μας!

Πώς είναι δυνατόν ο κ. Γιαγκάζογλου, ο οποίος είναι από τους πλέον ενημερωμένους Έλληνες πάνω στην νεο-θωμιστική θεολογία, μα μην γνωρίζει πως η Οντολογία είναι η μεγαλύτερη επινόηση αυτής της συγκεκριμένης θεολογίας, για να ξεφύγη από την παγίδα που της έστησαν τα ίδια της τα λάθη και έχασε τον κόσμο όλο μέσα από τα χέρια της; Δεν είναι αρκετά γνωστό πως ολόκληρη η θεολογία της Δύσεως οικοδομήθηκε πάνω στην “Οικονομική Τριάδα”; Η πηγή της θεολογίας όμως είναι η λεγόμενη “Θεολογική Τριάδα”, την οποία “γνωρίζουμε” εξαιρέτως εκ της θεογνωσίας ορισμένων Πατέρων και Αποστόλων! Για να μην αναγνωρίση το λάθος της η νεο-θωμιστική θεολογία επινόησε την Οντολογία, μια “οντολογική Τριάδα” ανάμεσα στις αληθινές, η οποία είναι δυνατόν να γνωσθεί δια της σκέψης! Αυτή η Οντολογία δεν είναι στενά δεμένη με το πρόσωπο; Δεν είναι αρκετά περίεργο πως όλοι οι θεολόγοι του προσώπου αρνούνται την πτώση, τον διάβολο, την Μετάνοια, ακριβώς λόγω αυτής της νεοφανούς οντολογίας; Η οποία υποκατέστησε το άκτιστο; Η οποία έκανε πιο λογικοφανή την αναλογία; Αυτή η οντολογική Τριάς δεν υποκαθιστά τον Κύριο, αφήνοντας στη θέση Του την εσχατολογική Εκκλησία, το Σώμα Κυρίου χωρίς Κεφαλή, το οποίο ακέφαλο Σώμα “θεραπεύει” τον σύγχρονο Ατομικισμό δια της Κοινωνίας και της Σχέσεως; Όλη η Οικονομία της Σωτηρίας δεν έγινε για να γλιτώσουμε από τον Ατομικισμό σύμφωνα με τη “θεολογία” του προσώπου;

Έρχεται ο πειρασμός πολύ συχνά, να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους ανθρώπους θεολογικά, φιλοσοφικά, Εκκλησιαστικά. Είναι πειρασμός όμως, διότι αυτοί οι άνθρωποι ούτε πιστεύουν σε κάτι, ούτε την Αλήθεια έχουν για οδηγό τους, ούτε κατανοούν το “καιρός ποιήσαι τω Κυρίω”. Ο μόνος τρόπος είναι να απευθυνθούμε στα λιγοστά ψήγματα λογικής που διαθέτουν ακόμη!

Γιατί λοιπόν ο αγαπητός κ. Γιαγκάζογλου δεν συμπεριέλαβε στην έκθεσή του τον εξής “λόγο” του Ζηζιούλα; «Ούτε προσευχή δεν μπορεί να απευθύνει κατευθείαν στον Κύριο ο κάθε πιστός, αν δεν την απευθύνει δια μέσου του Επισκόπου του»! Πόσο λογικό είναι να λέμε πως στην πρώτη Εκκλησία το κέντρο ήταν η Θ. Ευχαριστία; Το δείπνο όπως λένε οι Πράξεις! Γιατί πουλούσαν οι άνθρωποι τα υπάρχοντά τους και μοίραζαν τα χρήματα στους φτωχούς; Για να ζουν αποκλειστικά δια της Θ. Ευχαριστίας;

Η εικόνα λοιπόν δεν δείχνει πλέον, είναι τα έσχατα! Στο βάθος όλοι τους πιστεύουν ξανά πως η λέξη είναι πράγμα (όπως ακριβώς στην αρχαία μαγεία)! Περίεργο πράγμα η εξέλιξη! Απρόβλεπτοι οι δρόμοι της!

Πρέπει να ομολογήσουμε όμως πως η σύγχρονη θεολογία εκμεταλλεύτηκε ένα στοιχείο άγνωστο μέχρι στιγμής και παραμελημένο από την ζωή των Χριστιανών. Το πανηγύρι. Οι κρεμάλες, οι σταυρώσεις, οι αποκεφαλισμοί αποτελούσαν το μεγαλύτερο πανηγύρι της εποχής εκείνης! Αυτή την δόξα της κοινότητος, η οποία απελευθερώνεται από το κακό με τον αποδιοπομπαίο τράγο, επανεφηύραν οι νεο-ορθόδοξοι (τοποθετώντας στη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου την Πατερική μας παράδοση), για να τιμήσουν την αμετάκλητη πορεία μας προς τα έσχατα, την κοινωνία μας την ανεμπόδιστη με τα έσχατα, εφόσον η Σωτηρία μας είναι ήδη πραγματοποιημένη. Τώρα πλέον οδηγούνται από βράβευση σε βράβευση, δημιουργώντας με τα βραβεία τους τις νέες Εκκλησίες, όπως οι Απόστολοι τις δημιούργησαν εν Αγίω πνεύματι. Αλλοίμονο στις κοινωνίες και τις κοινότητες που δεν έχουν βραβεύσει ούτε ένα νεο-ορθόδοξο!

Όλα δείχνουν λοιπόν μια μελλοντική επανάληψη. Ο κ. Ζηζιούλας με αποφασιστικότητα ενσάρκωσε (αυτό είναι το μέλλον, να ενσαρκώνονται οι Ιδέες στις Ιδεολογίες όπως η Επιστήμη ενσαρκώνεται στην τεχνολογία) στη σύνθεσί του, σαν Επίσκοπο, την δεύτερη υπόσταση του Πλωτίνου, τον ΝΟΥ. Και με ιστορική διαύγεια ολοκλήρωσε την ενσάρκωση αυτή, δίνοντας και ένα λειτούργημα σ’ αυτή την μελλοντική ενσαρκωμένη υπόσταση, που ονομάζεται επίσης και πρόσωπο, την θεουργία των Νεοπλατωνικών. Αποφασίζοντας από μόνος του πως δεν είναι δυνατή πλέον η θεογνωσία. Για να αποδείξει εμπράκτως γι’ άλλη μια φορά πως όσο τα Μεταφυσικά θεμέλια της Λογικής, προηγούνται της δημιουργίας του Θεού, της πνοής ζωής που δόθηκε στον άνθρωπο, ουδείς, γνωρίζοντάς το ή όχι, δεν μπορεί να ξεφύγη από την φιλοσοφία του Πλωτίνου. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ.

Υπάρχει όμως και κάτι περισσότερο. Μια ερώτηση πλανιέται πάνω από το οικοδόμημα των νεο-ορθοδόξων και δεν έχει τεθεί ακόμη ευθέως: Υπάρχει, είναι δυνατόν λογικώς να υπάρξη, αυτό που μονότονα επαναλαμβάνεται σαν εξορκισμός από μέρους τους, η “ατομική σχέση με τον Θεό”; Με τον Θεό; Για ποιον Θεό μιλάμε άραγε; Μπορεί ο Θεός, δημιουργός των πάντων, ο Θεός αγάπη, να συνάψει ατομικές σχέσεις, έστω και αν ο άνθρωπος το επιθυμεί, όπως π.χ. ο πάπας; Μήπως χρειάζεται και να προστατέψουμε τον Θεό από την αδυναμία του; Δεν ξέρω, το θέμα είναι σοβαρό!

Σύμφωνα μ’ αυτή την φρικτή υποψία λοιπόν, το μεγαλύτερο ΑΤΟΜΟ της Ιστορίας υπήρξε η ΘΕΟΤΟΚΟΣ! Γι’ αυτό και δεν υπάρχει στις θεολογίες των νεο-ορθοδόξων και όταν εμφανίζεται μειώνεται, στα μέτρα της μαμάς μας!

Αυτή είναι η θεολογία που έχει κατακτήσει τα πανεπιστήμια και τις διάνοιες των μορφωμένων πιστών μας!

ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΑΡΙΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΘΕΟΛΟΓΟΙ!

Αμέθυστος

>ΜΕΓΑΛΟ "ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ" ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΥΝΑΞΗ!

>Η ελληνική εκκλησιαστική τέχνη είναι καθηλωμένη στην μίμηση και στην επανάληψη. Όσες προσπάθειες κι αν έχουν γίνει τα αποτελέσματα ήταν μηδαμινά. Είναι ένας κοινός τόπος που εκφράζει απολύτως την πραγματικότητα! Τίποτα καινούργιο ή έστω νέο δεν έχει εμφανιστεί εδώ και πολύ καιρό! Και όμως! Στην τελευταία Σύναξη αφιερωμένη στην ιστοριογραφία υπάρχει μια ολόκληρη “εικαστική” έκθεση αγιογραφιών, εντελώς νέας πνοής, αφιερωμένης από τον κ. Γιαγκάζογλου στην Θεία Λειτουργία! Δύο λαμπρές αίθουσες, μαζί με την έξοδο φέρουν το νέο αμετάκλητα στον τόπο μας! Ένα μικρό θαύμα!

Στην πρώτη-πρώτη “εικασία” βλέπουμε την νέα ταυτότητα της Εκκλησίας: σελ. 78: «Άρα, ταυτότητα ευχαριστίας και Εκκλησίας προκύπτει από την ταυτότητα ευχαριστίας και θείας οικονομίας». Πώς να μην μείνουμε ευχαριστημένοι από την πρώτη κιόλας θέαση!;

«Τα μυστήρια της Εκκλησίας εξεικονίζουν και προ-λαμβάνουν την αλήθεια και τη ζωή της Βασιλείας». «Η ευχαριστία φανερώνει και συνιστά κατεξοχήν την Εκκλησία ως εικόνα των εσχάτων της Βασιλείας». Τα έσχατα της Βασιλείας, λοιπόν! Τι υπέροχη “εικασία”. Βαδίζουμε για πρώτη φορά από ευχαριστία σε ευχαριστία! Ακόμη βεβαίως δεν μάθαμε τίποτα για τα πρώιμα της Βασιλείας, αλλά ας κάνουμε υπομονή!

«Η θεία λειτουργία εξεικονίζει την Εκκλησία όχι όπως είναι τώρα, αλλά όπως θα είναι στα έσχατα της Βασιλείας».

Ιλαρότης και χαρά ακολουθούν κάθε μας βήμα! Αυτά τα έσχατα της Βασιλείας εξεικονίζονται με μεγάλη προθυμία -καθώς βλέπουμε πλέον-, προσαρμοσμένα -καθώς καταλαβαίνουμε- στην κοινωνία του θεάματος.

Μεγάλη ανανέωση. Μεγάλη ελευθερία! Όλο το σκοτεινό και βαρύ παρελθόν αποχωρεί σιγά-σιγά από τις καρδιές μας, ευγενικά και αποφασιστικά, πολιτισμένα! Και το παρελθόν αφήνει ήσυχα την θέση του στο μέλλον.

«Η βιβλική και πατερική σημασία του τύπου του συμβόλου και της εικόνας αφορά στη «θεατική» δύναμη του πνεύματος ως θέα και μέθεξη του μέλλοντος αιώνος, όπου κυριαρχεί το εσχατολογικό γεγονός του Χριστού».

«Αίτιο και αρχέτυπο αυτού του ευχαριστιακού ρεαλισμού δεν είναι ένα γεγονός που συνέβη στο παρελθόν, αλλά ένα γεγονός που έρχεται από το μέλλον. Ο Χριστός φαίνεται και κοινωνείται στην ευχαριστία τώρα˙ στα έσχατα, όμως, θα βλέπεται και θα μεταλαμβάνεται δίχως παραπετάσματα». Εδώ ακριβώς παραπετάσματα φωτεινού καπνού ανοίγουν και μας αφήνουν να περάσουμε στην κυρίως αίθουσα, την αίθουσα του θρόνου, μεγάλου ήδη “εικαστικού” γεγονότος.

«Η ζωή της Εκκλησίας στην ευχαριστία αντανακλά και εικονίζει, έστω και αμυδρώς, τη ζωή της Αγίας Τριάδος».

Μιλάμε, αυτή η ευχαριστία μπορεί να εικονίση τα πάντα! Είναι απίστευτη! Είναι σκέτη εικονική πραγματικότης, μιλάμε!

Φθάνουμε όμως στον θρόνο, με ρυθμούς και εικόνες υπέρτατου ποιητικού ύψους, όπως ταιριάζει! «Στην ευχαριστία της Εκκλησίας προσάγεται η ίδια προσφορά που προσέφερε και ο Χριστός στον Θεό ΠΑΤΕΡΑ!».

Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΙΤΙΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ!

Είναι αληθινός πατέρας! Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ενθυμούμαι πως ο σοβαρός κ. Ζηζιούλας μας είχε βεβαιώσει πως ο ΠΑΤΕΡΑΣ είναι η αιτία της ΘΕΟΤΗΤΟΣ. Τώρα η διδασκαλία του ολοκληρώνεται με τον άξιο μαθητή του. Είναι η αιτία και της Οικονομίας, της Σωτηρίας μας!

Αφού λοιπόν, δούμε και λίγα τινά για την Συνέργεια του Αγίου Πνεύματος, όχι του ανθρώπου, ξεχάστε ό,τι ξέρατε, φθάνουμε στην ΕΞΟΔΟ.

Σ’ αυτό το λαμπρό εικαστικό γεγονός, δυστυχώς, το εισιτήριο πληρώνεται στο τέλος! «Ο ιερέας μεταδίδει σε όλους όσοι απλώς προσέρχονται (τον αγιασμό). Ο Χριστός όμως, -πίσω από τα περάσματα, χωρίς να γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτός- μεταδίδει μόνον στους άξιους να μετάσχουν».

Πώς έγινε, πώς πραγματοποιήθηκε αυτό το θαύμα; Ο κ. Γιαγκάζογλου προσπάθησε να σχολιάση θεολογικά, την ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας, του Ν. Καβάσιλα!

Τι έκανε λοιπόν; Αφήρεσε την θυσία! Το αγιασμένο δώρο είναι το θυσιασμένο, σφαγμένο σώμα του Κυρίου. Αφήρεσε την άφεση των αμαρτιών, που είναι το κυρίως έργο της Θ. Ευχαριστίας.

Τους ταπεινούς τη καρδία αντικατέστησε με τους άξιους! Και το σπουδαιότερο! Παράβλεψε την Ικεσία της Θ. Λειτουργίας, για να μπορέσει να πλασάρη τις ταυτότητές του με τα έσχατα!

Ένα αρχέτυπο, ένα παράδειγμα, κακής προαιρέσεως, η οποία “αφαιρεί” συστηματικά πλέον, όλη μας την παράδοση από την ζωή μας και μας απελευθερώνει από τους Πατέρες!

Θα μείνουμε στην Ιστορία, με σιγουριά! Οι κλέφτες μας έγδυσαν και εμείς συνεχίζουμε τον ύπνο μας! Ίσως το ανακαλύψουμε στα έσχατα! Θαρσείν χρη!

Εκδόσεις Αμέθυστος
amethystos.books@gmail.com

>Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

>« Στην Αναφορά της Θ. Λειτουργίας προσευχόμαστε, λέγοντας: «Αξίωσε εμάς, που τρεφόμαστε με το Σώμα και το Αίμα του Υιού σου, πλήρεις από το Πνεύμα του το Άγιο, να ενωθούμε όλοι εν Χριστώ σ’ ένα σώμα και σ’ ένα πνεύμα». Αυτή η δέηση εκφράζει τη βαθιά πίστη της Εκκλησίας: Η Θεία Ευχαριστία είναι το κατ’ εξοχήν μυστήριο ενότητας-κοινωνίας όλων των βαπτισμένων. Από την Θεία Ευχαριστία γεννιέται η Εκκλησία ως κοινωνία προσώπων. Σ’ αυτό το ιερό Μυστήριο έχουμε τη βαθιά εμπειρία ότι δεν ζούμε ως μεμονωμένα άτομα την πίστη μας, αλλά ως μέλη ενός σώματος, το οποίο ταυτόχρονα είναι Σώμα Χριστού και Εκκλησία. Η Θεία Ευχαριστία όχι μόνο εκφράζει την ενότητα-κοινωνία της Εκκλησίας, αλλά και την πραγματοποιεί. »

Ποιος έγραψε αυτό το κείμενο; Δεν θα μπορούσε να το ’χει γράψει ο κ. Ζηζιούλας; Ή το δεξί του χέρι ο κ. Γιαγκάζογλου; Ή το αριστερό του χέρι ο κ. Λουδοβίκος; Ή ο παρατρεχάμενος κ. Καλαϊτζίδης; Το κείμενο εγράφη από την Ιερά Σύνοδο Καθολικής Ιεραρχίας Ελλάδος. Το κείμενο αποκαλύπτει την θλιβερή κατάντια της «ορθοδόξου» θεολογίας μας! η οποία θα μας αναγκάσει αργά ή γρήγορα να θυμόμαστε με νοσταλγία την «Βαβυλώνειο αιχμαλωσία» της θεολογίας μας!

Ας προσέξουμε όμως την καταστροφική απόκλιση: «πλήρεις από το Πνεύμα του το Άγιο». Αυτό εδώ είναι το διάσημο Filioque! Η καθολική Εκκλησία είναι ένας βάρβαρος Μονοθεϊσμός, στο επίπεδο του Μωαμεθανισμού και του Φαρισαϊσμού καθότι δεν υφίσταται Αγία Τριάδα, παρά μόνον Μία Αιτία, ο ΠΑΤΗΡ!

Υπάρχει όμως και ο Ιερός Καρπός της αρνήσεως της θεότητος του Κυρίου και του Αγίου Πνεύματος. «Να ενωθούμε όλοι εν Χριστώ σ’ ένα σώμα και σ’ ένα πνεύμα».
Εν Χριστώ, δια Χριστού! Να μην ενωθούμε με τον Χριστό. Να ενωθούμε εμείς οι πιστοί μεταξύ μας!

«Από την Θεία Ευχαριστία γεννιέται η Εκκλησία ως κοινωνία προσώπων». Σ’ αυτή την πρόταση περιλαμβάνεται όλη η θεολογία της Σχέσεως του κ. Γιανναρά. «Σ’ αυτό το ιερό Μυστήριο έχουμε τη βαθιά εμπειρία ότι δεν ζούμε ως μεμονωμένα άτομα την πίστη μας, αλλά ως μέλη ενός σώματος». Με κεφαλή τον πρώτο. Εδώ βρίσκεται αναπαυμένος εν ειρήνη όλος ο κ. Ζηζιούλας.

Η Λατινική συμπαιγνία γίνεται πολυεθνική. Το πρώτο μεγάλο της παράρτημα άνοιξε ήδη στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Υποσχέθηκε ο ίδιος ο πάπας, ο μεγάλος και μοναδικός αντιπρόσωπος του Θεού, να μας χαρίση τον μοναδικό ιστορικό τίτλο, του πρώτου παραρτήματος. Η Κωνσταντινούπολη θα έχει από εδώ και στο εξής, το πρωτείο των παραρτημάτων. Η Μόσχα έχασε το παιχνίδι στο παρά πέντε! Η Αθήνα είναι σιωπηλή και ταπεινή. Χωρίς αγώνα, χωρίς να εκτεθεί, βρίσκεται με άνεση Δεύτερη! Κι όμως το ερώτημα συνεχίζει να πλανιέται εναγωνίως στις ψυχές μας! Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά! Γιατί αντί να ελευθερωθούμε σκλαβωθήκαμε;

Υπάρχει αιτία! Υπάρχει ένα Ιστορικό γεγονός που διέφυγε της προσοχής μας και λειτούργησε σαν κερκόπορτα της θεολογίας! Η προσπάθεια ενώσεως των Εκκλησιών στη μακρινή Φεράρα της Ιταλίας, δεν γέννησε μόνο τον Μάρκο Ευγενικό, αλλά και ένα υβρίδιο, όπως θα λέγαμε σήμερα, που πλάνεψε τους πάντες! Τον Γεννάδιο τον Σχολάριο! Αυτός είναι ο πατέρας της θεολογικής παραδόσεως, η οποία παραδίδεται σήμερα αμαχητί στον πάπα! Ο εν λόγω Γεννάδιος, παρότι φιλενωτικός και συμπολεμιστής του Βησσαρίωνος, “μετεστράφη”, υποτίθεται, στην πορεία στην Ορθοδοξία, φτάνοντας μέχρι του αξιώματος του Πατριάρχου! Ποια είναι η παράδοση την οποία εδημιούργησε!; Μια παράδοση στην οποία ομολογείται το Ορθόδοξο φρόνημα, το οποίο όμως έχει σαν περιεχόμενο την Σχολαστική Θεολογία. Τρόπον τινά εδημιούργησε πρώτος την Ουνία, το φοβερό όπλο του πάπα για να καταστρέψει το αισθητήριο της Ορθοδόξου θεολογικής μας συνειδήσεως! Οι σημερινοί εκφραστές αυτής της παραδόσεως, όπως ο κ. Ζηζιούλας και ο κ. Γιανναράς, έχουν εξελιχθεί! Καταφέρονται ως επί το πλείστον εναντίον του Αυγουστίνου αλλά η θεολογία τους είναι διαλεκτική και κατάγεται άμεσα από τις Summes του Ακινάτη!

Μάλιστα ο κ. Ζηζιούλας στο τελευταίο “Αγγλικό” του βιβλίο, όπως το ονομάζει και ο ίδιος, επαναλαμβάνει χωρίς ντροπή τις θέσεις του Σχολάριου, όπως τις εκφράζει ο ίδιος ο Σχολάριος στο παρακάτω απόσπασμα: “Οι Λατίνοι των ιερών ευαγγελίων ακούοντες «Πάντα όσα έχει ο Πατήρ εμά εστί» και πάλιν «Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν» και Υιόν είναι τον Πατέρα ή Πατέρα τον Υιόν αναγκάζονται λέγειν. Οι Λατίνοι τον Υιόν δεύτερον και ελάττω του Πατρός τη τάξει και τω αξιώματι της αιτίας από τε Αθανασίου και Βασιλείου και πολλών άλλων διδασκάλων ειληφότες πιστεύουσι! Ει τις αυτούς έροιτο, ουκούν και το Πνεύμα δε το Άγιον δεύτερον του Υιού τη τάξει και τω αξιώματι της αιτίας και τρίτον από του Πατρός λέγετε, ουκ αν αρνήσαιντο, ειδότες ουδέν εντεύθεν συμβαίνον άτοπον.”

Είναι ολόκληρο το περιεχόμενο του Αγγλικού βιβλίου, του μεγαλυτέρου μας θεολόγου, Ισάξιου του Παλαμά και του Μαξίμου.

Εάν είχαν διαβάσει έστω μία σελίδα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά θα γνώριζαν πως το πρώτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος μπορούμε να το ονομάσουμε Εκπορευτή και όχι Πατέρα και να διδάσκουμε το Ίδιο πράγμα, καθότι δεν γνωρίζουμε στ’ αλήθεια ποιό πρόσωπο στην Αγία Τριάδα είναι πρώτο, δεύτερο ή τρίτο.

Δυστυχώς περίμενε ο μεγαλύτερος θεολόγος μας τον κ. Γιαγκάζογλου για να του εξηγήσει τί λέει ο Άγιος Γρηγόριος. Μάλιστα δε, εκτίμησε τόσο πολύ το δώρο του κ. Γιαγκάζογλου, που του ανέθεσε εν λευκώ την προπαγάνδα της Ιδεολογίας της ενώσεως των Εκκλησιών. Δυστυχώς ξεχνούμε όλοι μας πως αυτό που συνέβη στην Κωνσταντινούπολη του 1453, είχε ήδη συμβεί στην Ρώμη χίλια χρόνια πριν. Και ότι το Βατικανό είναι μια Αναπαράσταση της Εκκλησίας της Ρώμης, όπως ακριβώς η σημερινή Ορθοδοξία είναι μία θλιβερή Αναπαράσταση της Εκκλησίας των Πατέρων.