>ΚΑΤΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ ΚΑΙ ΡΑΜΦΟΥ

>

 Η ομάδα η οποία επιχειρεί να βάλει τήν Ελλάδα στήν ιστορία ξαναχτύπησε. Ο κ.Βασιλειάδης , ένα σημαντικό μέλος τής ομάδος αυτής, διαφημίζει το τελευταίο βιβλίο τού Ράμφου, επειδή χρειάζονται τόνωση οι πωλήσεις καί επειδή ο Ράμφος ξεκινά πρώϊμα (κάτι φοβάται), τόν νέο κύκλο μαθημάτων του, όπου θα λιανίσει ξανά τήν παράδοσή μας.

Η διαφήμιση παρουσιάστηκε στήν Καθημερινή καί είναι η εξής :
Το γενέθλιο κεφάλαιο του νέου ελληνισμού
Τα ασκητικά κείμενα της «Φιλοκαλίας» συνδέονται με τα μεγάλα σημερινά προβλήματα
Του Πετρου Bασιλειαδη*
ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ
Το αδιανόητο τίποτα. Φιλοκαλικά ριζώματα του νεοελληνικού μηδενισμού
εκδ. Αρμός, σελ. 489

Αν διερωτάται κανείς σε τι βασίστηκε η αινιγματική διατύπωση του Μπερντιάγεφ, στο έργο του «Πηγές του ρωσικού κομμουνισμού», ότι ο μηδενισμός έκανε την εμφάνισή του στα πνευματικά θεμέλια της Ορθοδοξίας, και αν με οδύνη διαπιστώνει πως η σημερινή διεθνής απαξίωση του ελληνικού κράτους ως τόπου διαφθοράς χρειάζεται κάποια σε βάθος ανθρωπολογική ανάλυση, τότε δεν έχει παρά να μελετήσει το τελευταίο βιβλίο του Στέλιου Ράμφου, «Το αδιανόητο τίποτα. Φιλοκαλικά ριζώματα του νεοελληνικού μηδενισμού», ένα πραγματικά συγκλονιστικό δοκίμιο φιλοσοφικής ανθρωπολογίας.

Είναι γνωστό πως η συντριπτική πλειοψηφία της μετά τον Κοραή νεοελληνικής διανόησης, καθώς και μεγάλο τμήμα του πολιτικού κόσμου, με πάθος προβάλλουν τα ιδεώδη της νεωτερικότητας ως καταστατικό όραμα για τη διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας. Αντίθετα η βαθιά ριζωμένη στην ελληνική συνείδηση Ορθόδοξη πνευματικότητα, με τα «επιτεύγματα και τα αδιέξοδα της βυζαντινής κοινωνίας», ουσιαστικά απαγορεύει στον νεοέλληνα «να βγει από το παρελθόν στον καθαρό αέρα και να αναπνεύσει». Το πρώτο ρεύμα, κατά τον Ράμφο, «κοιτάζει γραμμικά το μέλλον», ενώ το δεύτερο «ταυτίζεται αγχωτικά με το παρελθόν», με αποτέλεσμα την υποδόρια διαμόρφωση μιας σχιζοφρενικής κατάστασης που τελικά «διχάζει την ψυχή μας».

Αυτό, λοιπόν, που κανείς σοβαρός μελετητής δεν διανοήθηκε μέχρι σήμερα να ξεδιαλύνει -άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία της νεώτερης ελληνικής διανόησης αγνοεί τον πλούτο της βυζαντινής πνευματικότητας- το επιχειρεί με έντονα κριτικό πνεύμα ο Ράμφος στο τελευταίο αυτό έργο της τριλογίας του (τα δύο προηγούμενα ήταν «Ο Καημός του ενός», το 2000, και «Το Μυστικό του Ιησού», το 2006), αναλύοντας τη συμβολή της Φιλοκαλίας, «τη φημισμένη ανθολογία ασκητικών και ησυχαστικών κειμένων, που οργώνει αμέσως ή εμμέσως τις συνειδήσεις των χριστιανών της ορθόδοξης Ανατολής τους τελευταίους δύο και πλέον αιώνες», στη διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας. Για τον Ράμφο η ανθολογία αυτή του Νικοδήμου του Αγιορείτη και του Μακαρίου Νοταρά αποτελεί έργο «καταστατικής σημασίας για τον νεώτερο ελληνισμό (κάτι μάλιστα σαν) γενέθλιο κεφάλαιο του Νέου ελληνισμού».

Ασκητές

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Ράμφου παρελαύνουν τα μεγάλα ονόματα της νηπτικής και ησυχαστικής παράδοσης της χριστιανικής Ανατολής: από τους γενάρχες του είδους Ευάγριο Ποντικό και Μακάριο, τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη, τον Μάρκο τον Ασκητή, τον Διάδοχο Φωτικής, τον Μάξιμο τον Ομολογητή και τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, μέχρι τον Νικηφόρο τον Μονάζοντα, τον Γρηγόριο τον Σιναΐτη και τον Γρηγόριο τον Παλαμά, αλλά και τους μεταγενέστερους Κάλλιστο και Ιγνάτιο Ξανθόπουλους, επιλεκτικά έργα των οποίων περιλαμβάνονται στη Φιλοκαλία, ενώ επιχειρείται και σύντομη, αλλά πολύ κατατοπιστική, αναφορά σε δύο πιο πρόσφατα έργα: τη «Νηπτική θεωρία» ενός αγιορείτη «απηλπισμένου μοναχού» και τα «Οράματα και θάματα» του Μακρυγιάννη, ως επιλεγόμενα της σταδιακής δημιουργίας «κενού εαυτού» του ορθόδοξου νεοέλληνα.

Η ανάγνωση, βέβαια, των κειμένων αυτών δεν γίνεται με την ουδέτερη μέθοδο της ξερής ιστορικής παρουσίασης των απόψεων των συγγραφέων, «τη γραμματολογική προσέγγιση των κειμένων με τη μηχανιστική αναλυτική της μέθοδο». Ο Ράμφος επιχειρεί μια «πνευματική κατανόηση», αφού όπως πολύ ορθά υποστηρίζει «ένα κείμενο δεν λέει οτιδήποτε ούτε κάτι ορισμένο». Με την εδραιωμένη μάλιστα πεποίθηση περί «ανυπαρξίας ανθρωπολογικού προβληματισμού τόσο στην ορθόδοξη παράδοση όσο και στη νεοελληνική γραμματεία», θεωρεί τη Φιλοκαλία «προνομιακό πεδίο ανθρωπολογικής προσεγγίσεως της νεοελληνικής ιδεολογίας», αφού οι ζυμωμένοι με τη Φιλοκαλία ορθόδοξοι της νεωτερικής εποχής μετεωρίζονται «ανάμεσα σε ουράνια προσδοκία και απομαγεμένη ιστορικότητα».

Το έργο αυτό του Ράμφου, με το οποίο στην ουσία επιχειρείται αναψηλάφηση των σχέσεων ανάμεσα στην «ατομικότητα», ενός από τους βασικούς πυλώνες της νεωτερικότητας, και «κοινωνίας», ακρογωνιαίου λίθου του χριστιανικού συστήματος, έχει πολλαπλούς αποδέκτες. Για τη νεωτερική διανόηση του τόπου μας αποτελεί πρόκληση για μια εκ νέου φιλοσοφική ενασχόληση με την Ορθόδοξη πνευματικότητα. «Θα ήταν ολέθριο, διατείνεται ο συγγραφέας, να εξακολουθεί η αναμέτρηση (μεταξύ νεωτεριστών/εκσυγχρονιστών και παραδοσιακών ή σχηματικά μεταξύ Κοραή και Νικοδήμου) στην προσδοκία ενός τελικού νοκ άουτ, ενώ αντιθέτως η μεγάλη σύνθεση θα επιτρέψει να στραφούμε στον χρόνο και τον άνθρωπο του μέλλοντος γονιμοποιώντας τα ζωντανά κοιτάσματα του παρελθόντος στον σημερινό κόσμο».

Τα μηνύματά του όμως για την Ορθόδοξη θεολογική διανόηση είναι ασυγκρίτως πιο βασανιστικά. Γιατί με τις βαθυστόχαστες, και επιστημονικά τεκμηριωμένες, φιλοσοφικές και ανθρωπολογικές αναλύσεις του -απ’ την αρχή ξεκαθαρίζει και «προδιαθέτει» πως δεν γράφει «σαν θεολόγος, μολονότι προσπάθησε να ξεκλειδώσει ένα βιβλίο προσευχής»- ουσιαστικά προβαίνει στην αποδόμηση της για πολλούς ιερότερης παραμέτρου της νεώτερης Ορθοδοξίας. Της επικρατήσασας δηλαδή θεώρησης του Ορθόδοξου Ανατολικού χριστιανισμού αποκλειστικά μέσα από την οπτική γωνία του ησυχασμού και γενικότερα του παλαμισμού. Ο Ράμφος, πέραν της συχνά-πυκνά επαναλαμβανόμενης θέσης του, πως το όλο φιλοκαλικό σύστημα, αλλά και ολόκληρη η μεταβυζαντινή θεολογία έχουν τις ρίζες τους «στη νεοπλατωνική επιλογή της Εκκλησίας», με όλους σχεδόν του νηπτικούς να επαναλαμβάνουν, με τις αναγκαίες βέβαια τροποποιήσεις, το σκεπτικό του Ευαγρίου Ποντικού, προχωράει και σε άκρως κριτικές απόψεις για θέματα που μέχρι σήμερα αποτελούσαν ταμπού της νεώτερης Ορθοδοξίας.

Σταχυολογώ ενδεικτικά μερικές από τις εκτιμήσεις του: Η εξέλιξη της σκέψης και η κατάφαση στο υποκειμενικό άτομο «στο Βυζάντιο ματαιώθηκε, επειδή η ομάδα με τα στερεότυπά της (ο λόγος περί της αντι-ουμανιστικής περί τον Παλαμά μερίδας) αφάνισε την ατομικότητα ακριβώς όταν ώρθριζε». «Η επιβολή του παλαμισμού με τη Μεγάλη Σύνοδο του 1351 έθεσε τη χριστιανική Ανατολή συλλήβδην εκτός ιστορίας». «Η διάκριση μεταξύ θείας ουσίας και ακτίστων ενεργειών συνεπάγεται μια ανθρωπολογία κλειστού αισθήματος που αποκλείει τη διαμόρφωση του αυτοσυνειδήτου υποκειμένου και μια εσχατολογία που αποκλείει ή ακρωτηριάζει την ιστορικότητα».

Χωρίς να διατείνεται ότι έχει πει το τελευταίο λόγο για την ουσία των πραγμάτων, ο Ράμφος με το έργο του αυτό άνοιξε διάπλατα τις πύλες για μια σε βάθος φιλοσοφική, ανθρωπολογική, αλλά και θεολογική, ενδοσκόπηση. Ενα έργο (αλλά και ολόκληρη η τριλογία του) που κανείς σοβαρός μελετητής δεν μπορεί στο μέλλον να αγνοήσει.

* Ο κ. Πέτρος Βασιλειάδης είναι καθηγητής του ΑΠΘ.

Επαναλαμβάνει αδιάκριτα τήν επιθετική θέση τού Ράμφου, πώς η Φιλοκαλία είναι καταστατική πραγματικότης τής νεοελληνικής ταυτότητος καί το μεγαλύτερο εμπόδιο στήν είσοδό μας στήν ιστορία. Συμφωνεί ανόητα μέ τόν Ράμφο ό οποίος υποτίθεται πώς επιχειρεί αναψηλάφηση τών σχέσεων ανάμεσα στήν «ατομικότητα», ενός από τούς βασικούς πυλώνες τής νεωτερικότητας, καί «κοινωνίας», ακρογωνιαίου λίθου τού χριστιανικού συστήματος!.

Χωρίς να αισθάνεται τήν υποχρέωση να μάς πληροφορήσει ποιοί είναι οι άλλοι πυλώνες της νεωτερικότητας ! Μάθετε λοιπόν κ.Βασιλειάδη πώς ο κυριώτερος πυλώνας είναι η «μάζα» από τήν οποία προσπαθεί να αποδράσει η ατομικότης. Καί την μάζα σήμερα κ.Βασιλειάδη την δημιουργεί στή Δύση η επιστήμη, η οποία πήρε τα σκήπτρα από τήν θρησκεία τού καθολικισμού, ο οποίος μέχρι εκείνη την ιστορική στιγμή είχε τό ιστορικό προνόμιο να μεταμορφώνει τούς ανθρώπους σε μάζα. Η επιστήμη περιέχει σήμερα τούς ανθρώπους σάν στατιστικές μονάδες.

Στίς ορθόδοξες χώρες μάζες κατασκευάζει ο κληρικαλισμός, μέ τούς κανόνες του, οι οποίοι σάν καλούπια «τυπώνουν», τυποποιούν τούς σημερινούς χριστιανούς. Οι αληθινοί χριστιανοί, ήταν και θά είναι, πάντοτε, ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΙ, καί η κοινωνία στήν οποία ζούν, δέν θα είναι ποτέ η ομάδα, αλλά η κοινωνία τού Αγίου Πνεύματος.

Άγνωστα μυστήρια στόν Βασιλειάδη καί στούς ομοίους του. Υπάρχει σήμερα στήν Ελλάδα άνθρωπος, ονόματι Μέσκος, ο οποίος θέλει νά σώσει τούς Έλληνες με τη σειρά του καί αντιπαραθέτει θρησκεία καί επιστήμη. Χωρίς να υποπτεύεται πώς είναι τό ίδιο πράγμα, πώς η τεχνολογία τής επιστήμης τυποποιεί τόν άνθρωπο ακριβώς όπως οι κανόνες τής θρησκείας τυποποιούν τόν πιστό. Ο ίδιος μέ μακρυά θητεία στόν κληρικαλισμό, αισθάνεται τώρα ελεύθερος μέσα στά μονοπάτια τής επιστήμης. Διάσημη Βυζαντινολόγος, άπιστη, ονόματι Αρβελέρ, ειρωνεύεται τό όραμα τού Μ.Κων/νου, τό «εν τούτω νίκα», λέγοντας : σέ ποιά γλώσσα τού τό είπε ο Κύριος, στα Λατινικά ή στα Ελληνικά; Δέν διάβασε ποτέ της τίς πράξεις τών Αποστόλων, δέν ξέρει τί συνέβη τήν Πεντηκοστή. Μιλάει γλώσσες ο Κύριος, φτωχή άθεη;

Ο κ.Βασιλειάδης όμως μάς αποκαλύπτει καί τίς πηγές τους. Όλων αυτών, τύπου Ράμφου, οι οποίοι τά τελευταία χρόνια επιδίδονται σε σεξουαλική παρενόχληση τών Πατέρων τής Εκκλησίας.
—Ο Ράμφος ειδικά έχει καταντήσει ο Μπουκόφσκι τής νεοελληνικής διανοήσεως —

ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΕΡΝΤΙΑΕΦ. O oποίος βουτηγμένος στόν θαυμασμό τού Λένιν καί τής κομμουνιστικής επαναστάσεως απεφάνθη ότι ο μηδενισμός έκανε την εμφάνισή του στά πνευματικά θεμέλια τής ορθοδοξίας. ΤΕΛΙΚΩΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!

Είναι δυνατόν νά αγνοούν τήν Παραβολή τού Ασώτου; Είναι δυνατόν νά ισχυρίζονται ότι ο Θεός έστειλε τό γιό του να φυλάει γουρούνια; Είναι δυνατόν νά ισχυρίζονται πώς η Δύση πληρώνει τό τίμημα τής ελευθερίας της μέ τήν κατάθλιψη καί αυτό να μήν τό βλέπουν σάν μηδενισμό τού ανθρώπου; Δέν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ μας πως ο Ράμφος αναρωτήθηκε δυνατά, ευτυχώς, : Μά, χωρίς λογισμούς καί φαντασιώσεις πώς θα μπορέσουμε να σκεφτούμε;

Η αλήθεια είναι πώς η Φιλοκαλία γεννήθηκε από τά γεγονότα πού εκτυλίχτηκαν στό Άγιον Όρος γύρω από τούς Κολλυβάδες. Η αλήθεια είναι πώς η Φιλοκαλία είναι παντελώς άγνωστη στούς σημερινούς χριστιανούς . Ένας άγνωστος καί μυθικός τρόπος ζωής. Η νοερά προσευχή ή δοκιμάζεται γιά μιά βραδυά στήν έρημο τού Αγίου Όρους ή χρησιμοποιείται από τούς πνευματικούς τού κληρικαλισμού σάν ένα είδος Γιόγκα. Ο π.Σαράντος πχ. προτρέπει να δοκιμάσουμε λίγη νοερή προσευχή τό πρωί, πρίν ξεκινήσουμε τή μέρα μας, γιά να αισθανθούμε χαρά καί πληρότητα.

Άς απευθύνουμε σ’αυτά τα έξυπνα παληκάρια ένα πετυχημένο moto πού ανήκει στό blog Χαμομηλάκι. Μέ τόν Σταυρό δέν πάς μπροστά, πάς ψηλά.

Όσοι χριστιανοί δέν υποκύπτουν στό ψέμα άς μείνουν στήν κόλαση κι άς μήν απελπίζονται.

Σχόλιο :  Όπως βλέπουμε κι από τίς φωτογραφίες είναι καί οι δύο χριστιανόπαιδα, άνθρωποι προσευχής.

Αμέθυστος

Advertisements

>Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΥ Π.ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

>Συνέχεια από : Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Ο Π. Βασιλειάδης κατηγορεί τήν ορθόδοξη λατρεία σάν ατομοκεντρική και θα επιθυμούσε μιά κοινωνική ορθόδοξη λατρεία. Προσπαθώντας να καταλάβουμε τί μπορεί να σημαίνει ατομοκεντρική λατρεία, όπως ονομάζουν σήμερα την παραδοσιακή λατρεία μεταφέρουμε λίγες έννοιες τής ατομικότητος όπως γίνεται κατανοητή στή Δύση.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ

Η επιστημονική εκπαίδευση βασίζεται κατά κύριο λόγο στίς αλήθειες τής στατιστικής. Καί στήν αφηρημένη γνώση και κατά συνέπεια μεταδίδει μιά μή πραγματική, ορθολογιστική εικόνα τού κόσμου, όπου μέσα σ’ αυτόν τό άτομο, σάν ένα φαινόμενο βαλμένο στό περιθώριο δέν παίζει κανένα ρόλο. Παρόλα αυτά όμως τό άτομο θεωρούμενο σάν ένα παράλογο δεδομένο είναι ο αληθινός και αυθεντικός φορέας τής πραγματικότητας, ο συγκεκριμένος άνθρωπος πού αντιτίθεται στόν καθόλου πραγματικό ή φυσιολογικό άνθρωπο, σ’ αυτόν που αναφέρονται οι επιστημονικές δηλώσεις.

Οποιαδήποτε θεωρία η οποία βασίζεται στήν εμπειρία είναι κατ’ ανάγκη στατιστική. Αυτό σημαίνει ότι φτιάχνει ένα ιδανικό μέσο όρο και έτσι καταργεί όλες τίς εξαιρέσεις πού μπορεί να υπάρχουν στά δύο άκρα τής στατιστικής κλίμακας.

Η πραγματική εικόνα αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από εξαιρέσεις τού κανόνα και κατά συνέπεια, η απόλυτη πραγματικότητα έχει το χαρακτήρα τού ακανόνιστου.

Δέν είναι δυνατόν λοιπόν να αποκτηθεί αυτογνωσία με την βοήθεια οποιασδήποτε επιστήμης, πού να βασίζεται σε θεωρητικές υποθέσεις, γιατί το αντικείμενο τής αυτογνωσίας είναι ένα άτομο, μιά σχετική εξαίρεση και ένα ακανόνιστο φαινόμενο.

Η παγκόσμια εικόνα τής στατιστικής εκτοπίζει το άτομο γιά χάρη τών ανώνυμων μονάδων πού μαζεύονται και σωριάζονται σε μαζικούς σχηματισμούς. Η επιστήμη μάς εφοδιάζει μόνο μέ ονόματα οργανισμών και στόν υψηλότερο βαθμό της με την αφηρημένη ιδέα τού Κράτους την οποία θεωρεί σαν την κύρια αρχή τής πολιτικής πραγματικότητας.

Η ηθική υπευθυνότητα τού ατόμου αντικαθίσταται από την πολιτική τακτική τού Κράτους (Raison D’ Etat). Αντί γιά την ηθική και διανοητική διαφοροποίηση τού ατόμου, έχουμε την δημόσια ευημερία και το ανερχόμενο βιοτικό επίπεδο. Έτσι το άτομο στερείται την ικανότητά του να πάρει την ηθική απόφαση για το πώς, με ποιό τρόπο θα ζήσει την ίδια του τη ζωή και αντιθέτως διευθετείται, τρέφεται, ντύνεται και μορφώνεται σάν κοινωνική μονάδα, βολεύεται στην κατάλληλη οικιστική μονάδα και διασκεδάζει σύμφωνα με τα κεκανονισμένα πρότυπα πού προσφέρουν ευχαρίστηση και ικανοποίηση στίς μάζες.

Αμέθυστος

Κι ένα ευχάριστο σχόλιο στίς δύσκολες μέρες πού ζούμε, από τον κ.Κυπριανό Χριστοδουλίδη

Ο Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε…

Αν εσείς μπορείτε να βγάλετε άκρη από την ατομικΟΤΗΤΑ, άλλο τόσο κι εγώ θα καταφέρω να ξεμπλέξω με την κοινωνικΟΤΗΤΑ. Η πρώτη, αν καταλαβαίνω καλά, θεωρεί την ατομικότητα μια μάζα από άτομα, η δε κοινωνικότητα είναι πάλι μια μάζα ατόμων με προβλέψιμες και καθορισμένες συμπεριφορές αυτής της μάζας.

Μάζα η ατομικότητα, μάζα η κοινωνικότητα, άρα, μάζα και η προτεινόμενη λατρεία της βασιλειάδειας κοινωνικής ορθοδοξίας.

Μήπως θα ήταν καλύτερα να λέμε για «μπάζα» αντί για μάζα; Τι διαφορά υπάρχει;

>Ο ΔΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

>Είδαμε σήμερα πώς στηρίχτηκε στόν Απ.Παύλο ο Βασιλειάδης γιά να στηρίξει τα επιχειρήματά του. Η αλήθεια όμως είναι πώς κατηγορεί τόν Απ.Παύλο ότι διέστρεψε το μήνυμα τού Χριστιανισμού. Ξαναπροτείνουμε την παληότερή μας ανάρτηση όπου ο Βασιλειάδης εκφράζει τίς προτιμήσεις του.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Ο κ. Βασιλειάδης προορίζεται να αντικαταστήσει τον Απόστολο των Εθνών, στην νέα εκκλησία που ετοιμάζεται! Όπως και στην κινηματογραφική ταινία «το πέταγμα του Φοίνικος», ένα μικρό ευκίνητο εκκλησιαστικό όχημα θα προκύψει απο το ναυαγισμένο όχημα της παραδοσιακής εκκλησίας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην νεωτερική εποχη! «Όπου το ζήτημα της ατομικότητος αναδεικνύεται επιτακτικά και το αίτημα ηθικής και κοινωνικής ευαισθησίας υπερκαλύπτει την υπαρξιακή αναγκαιότητα σωτηρίας».

Σε σημαντική του συνέντευξη στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ ο κ. Βασιλειάδης καταγγέλλει πως ο Απόστολος Παύλος διέστρεψε το μήνυμα του πρώτου Χριστιανισμού, το οποίο ήταν ηθικό και εσχατολογικό, όπως ακριβώς ξαναγεννιέται στην ευχαριστιακή εσχατολογία του κ. Ζηζιούλα, και επέβαλε την σωτηριολογική ερμηνεία της Οικονομίας. Καιρός να επανορθώσουμε το βαρύ λάθος για να συμβαδίσουμε με την εποχή μας!

Το περιοδικό διείδε την φιλοδοξία του Βασιλειάδη αλλά ο αξιότιμος καθηγητής δεν κατόρθωσε να δει τις σκοτεινές προθέσεις του περιοδικού, διότι στο ίδιο τεύχος του περιοδικού μαζί με την καταγγελία του Βασιλειάδη εναντίον του Αποστόλου Παύλου ανακοινώνεται, τυχαία, και η κατάρρευση των Ελλήνων από τον κ. Ζιάκα και η κατάρρευση της Ορθοδόξου εκκλησίας από τον Μέσκο!

κ. Βασιλειάδη καταλαβαίνετε σε τί μπελάδες βάζετε την εκκλησία;


Και τί θα κάνουν κ. Βασιλειάδη τόσα νέφη αγίων που σώθηκαν με την λανθασμένη διδασκαλία του Απ. Παύλου;

Θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι τους σιγά – σιγά, με μετεμψυχώσεις και μετενσαρκώσεις για να πετύχουν την ηθική πρόοδο με την ευχαριστιακή εσχατολογία;

Θα αδειάσετε κυριολεκτικά την Βασιλεία των Ουρανών κ. Βασιλειάδη!

Είμαστε σοβαροί;

Γιατί δεν ρωτάτε τους αποκρυφιστές φίλους σας του ΑΒΑΤΟΝ, γιατί και πώς η διάσημη Μπλαβάτσκυ, χωρίς νάχει διαβάσει καν τα «Λόγια», κ. Βασιλειάδη, κατηγορούσε τον Απ. Παύλο ότι διέστρεψε το αρχικό μήνυμα του Χριστιανισμού και τον κατέστρεψε!; Πώς εξηγείται η συμφωνία απόψεων;

Ο σκοπός τών μεταρρυθμιστών όμως είναι ξεκάθαρος. Θέλουν να απαλλάξουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, να αφαιρέσουν από την Εκκλησία την Ικεσία για την άφεση των αμαρτιών και σαν σωσμένοι, εφόσον ο Κύριος τελείωσε το έργο του, να βοηθήσουν να βυθιστούμε στην εκκοσμίκευση και να επιταχύνουνε την ένωσή μας με τον πάπα!

Πρέπει κατεπειγόντως να εγκαταλείψουμε το πρωτείο του Παύλου, υπέρ του πρωτείου του Πέτρου. Γιατί και οι Ορθόδοξοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Και αυτοί πιστεύουν σε ένα πρωτείο (του Απ. Παύλου).

Ο άνθρωπος πλέον θα εργάζεται και θα σώζεται στην Ιστορία, κτίζοντας πετραδάκι – πετραδάκι τον δρόμο προς τα έσχατα, με την αξιοπρέπειά του και την κενοδοξία του! Θα πραγματοποιήσει αυτός ο ίδιος και το μεγάλο σχέδιο του εωσφόρου!

Εφόσον έχει ήδη πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του Θεού!

Ακόμη και σε μια ηθική εκκλησία εσείς και οι όμοιοί σας κ. Βασιλειάδη πάλι θάσαστε έξω από την εκκλησία!

Ο διάδοχος του αείμνηστου Αγουρίδη. Άνθρωποι που μισούν τους Αγίους μας.

Μας είναι αδύνατον να συλλάβουμε κάποιον έστω λόγο που θα δικαιολογούσε τον κ. Βασιλειάδη σαν θεολόγο!

Αμέθυστος

>Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

>               Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΥΝΙΑ

Η καθολική ουνία κράτησε ανέπαφο όλο το υλικό που ήθελε να διαβρώσει εκτός ΕΝΟΣ. Η ορθόδοξη ουνία διαβρώνει τα πολλά, τα υλικά τής λατρείας εκτός ΕΝΟΣ, ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ. Όταν με το καλό οι δύο ΟΥΝΙΕΣ ενωθούν, όχι οι δύο εκκλησίες, θα αποκαλυφθεί ο σκοπός όλης αυτής τής εργασίας διαβρώσεως. Θα έχουν διαβρωθεί και ο ένας και οι πολλοί και το κέντρο και η περιφέρεια. Στό κέντρο τής Θείας Ευχαριστίας θα βρίσκεται ο πάπας, αποθήκη αγιασμού και στην περιφέρεια ο λαός, με ίσα δικαιώματα στην κατανόηση και συμμετοχή στην κοινή ζωή τού σώματος. Και η επιτυχία τού σχεδίου θα είναι απόλυτη. Θα έχουμε μιά εκκλησία χωρίς Χριστό. Ο Χριστός θα μάς περιμένει χωρίς καμια αμφιβολία στά έσχατα. Επί τού παρόντος με πίστη πρέπει να οικοδομούμε δημιουργικά το μέλλον, το ΤΙΠΟΤΑ πού μάς χωρίζει από τοΤΕΛΟΣ. Απαραίτητη προϋπόθεση η διάβρωση και τής ΑΡΧΗΣ, και γιαυτό λόγος πολύς ακούγεται και γιά την πρώτη εκκλησία.

Στή σημερινή εποχή δέν αντιμετωπίζουμε αιρέσεις. Καί αυτές απαίτούν κάποιο επίπεδο. Αντιμετωπίζουμε την διάβρωση τών συνειδήσεων, επειδή το κέντρο τού πολιτισμού έχει μετατοπιστεί από τήν ΖΩΗ στήν ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και την ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ, στην ταυτότητα.

Πώς διαβρώνονται τά πάντα; Με την απόρριψη τής πτώσεως. Οι άνθρωποι είναι κατακερματισμένοι, δέν είναι πλέον πεπτωκότες. Μπορούν να αποτελέσουν κοινωνία. Εάν δημιουργήσουν ΕΓΩ αυτό είναι αληθινό. Παρότι όλοι μας γνωρίζουμε πώς χωρίς τόν Κύριο δέν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Η μέθοδος τού Βασιλειάδη είναι κουτοπόνηρη.

«Η περιγραφή τής εκκλησίας έγινε με την χρήση διαφόρων εικόνων, η παύλεια εικόνα τού σώματος είναι η επιτυχέστερη και πλέον εκφραστική». ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΒΙΒΛΙΑ. Η εκκλησία δέν είναι η μόνη πραγματικότης, είναι εικόνα. Τά ίδια ισχυρίζεται και ο Παπαθανασίου. Ο Ζηζιούλας παραμονεύει ήδη στον πρόναο, η Ευχαριστία εικόνα τών εσχάτων.

«Εάν ανατρέξουμε στήν εκκλησιολογική αυτοσυνειδησία τής αρχέγονης Χριστιανικής κοινότητας , θα δούμε ότι ίσχυε για την αρχική χριστιανική κοινότητα ό,τι αναφέρεται στην Εξοδο για τον Ισραήλ. Λαός τού θεού, οι εκλεκτοί, βασίλειον ιεράτευμα. Ο Απ. Παύλος παρέλαβε την παραπάνω χαρισματική ως λαού τού Θεού αντίληψη γιά την Εκκλησία και τής έδωσε παγκόσμιο και οικουμενικό χαρακτήρα».

Σάν γνήσιος φιλόσοφος. Η χάρις τού Θεού μιά νέα πιό εύκολη φιλοσοφική σχολή, πού δίνει γρήγορα διαχρονικά οικουμενικά πτυχία και διδακτορικά. Ακόμη και στούς ψαράδες. Αυτή ήταν η μόνη καινοτομία.

«Στήν Α΄ Κορ. 12 … ο Απ. Παύλος τελειοποιεί την περιγραφή τής εικόνος ως σώμα [υμείς εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους. Ο Θεός έθετο τα μέλη έν έκαστον αυτών εν τώ σώματι καθώς ηθέλησεν] και στη συνέχεια περιγράφει την ποικιλία τών χαρισμάτων. Επομένως γιά τη χρήση τού όρους σώμα στην εκκλησιολογία όλα τα χαρίσματα είναι απαραίτητα. ΚΑΙ Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ. Επομένως η έννοια τής συνοδικότητος αποτελούσε αδιαφιλονίκητα το sine qua non της εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας».

Ξανά ο Ζηζιούλας ο οποίος περιμένει υπομονετικά γιά την θριαμβευτική του είσοδο χαμογελά πλατειά.

Άς δούμε άλλη μία κουτοπονηριά τού επιφανούς θεολόγου Βασιλειάδη.

Σύμφωνα με την θεώρηση τής λατρείας, η οποία υπερβαίνει την ατομοκεντρική (η έννοια ατομοκεντρικότης αντικατέστησε στούς νεοορθοδόξους τον αρχαίο φόβο τού δαίμονος και τού δαιμονισμού), η οποία συνάδει με τίς απαρχές τής εκκλησιολογίας, η λατρεία λειτουργεί ως μέσο δημιουργίας σχέσεων (διαπροσωπικά όπως λέει και ο πρ.Σαράντος και η σωτηρία επιτυγχάνεται διά της κοινωνίας και όχι διά τού Κυρίου όπως τόνισε και ό άγιος πλέον Πόποβιτς) και ανάπτυξης πραγματικής κοινωνίας μεταξύ τών μελών τής εκκλησιαστικής κοινότητας ώς συστατικό οικοδομής της. [Η σύναξη εικονίζει τήν Αγία Τριάδα και τίς σχέσεις προσώπων διά τής αναλογίας, η οποία αντικαθιστά πλέον τόν αγιασμό αφού προηγουμένως καταργήθηκε η πτώση].

Αυτή είναι η κοινοτική (communal) θεώρηση τής λατρείας. Αυτή η κοινοτική θεώρηση, αποθαρρύνει κάθε διάκριση, σε κλήρο και λαό, ταξικές διακρίσεις ανάμεσα στό λαό, τόσο εντός τής εκκλησιαστικής κοινότητας, όσο και κατ`επέκταση καί εντός τής ευρύτερης κοινωνικής ζωής.

ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ. ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ.

Τώρα χαμογελά και ο Καλαϊτζίδης με τον Δημητριάδος, οι οποίοι σπρώχνονται με ευγένεια στον προθάλαμο, μέ τόν Ζηζιούλα.

Η αντίληψη αυτή (και λατρευτική βεβαίως πρακτική) δέν υψώνει εχθρικά τείχη μεταξύ τών μελών τών διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων, αντίθετα προωθεί τήν ειρήνη και τη θρησκευτική ανεκτικότητα.

Νά λοιπόν πού η εκκλησία διά της θεολογίας λύνει τα υπαρξιακά προβλήματα τής εποχής της, όπως το οραματίστηκε ο Ζηζιούλας, και παρότι οι λύσεις αυτές απορρέουν από το χρηματιστήριο τής Ν.Υ. δέν παύουν νά είναι εκκλησιαστικές.

ΚΑΛΗ ΧΩΝΕΨΗ.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

>Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΕΞΕΥΡΕΣΗ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

>Πέτρ. Βασιλειάδης στη «Νέα Θεολογία». Σύγχρονη Εκκλησιολογική προβληματική.

Το κείμενο αρχίζει με την βεβαίωση αυτού που υποτίθεται πώς αναζητούμε: Συνοδικότητα και πρωτείο αποτελούν πτυχές της Χριστιανικής Εκκλησιολογίας! Της Χριστιανικής…! Περιμένει δηλαδή ο κ. Βασιλειάδης με το πέρασμα του Χρόνου, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, σαν το σκυλί του Παυλώφ, όταν ακούνε Συνοδικότητα και πρωτείο να καταλαβαίνουν πως πρόκειται για Χριστιανισμό!

«Η Συνοδικότητα αποτελεί έκφραση της Χαρισματικής υπόστασης της Εκκλησίας». Μέχρι τώρα η Εκκλησία ονομαζόταν Σύναξη, σήμερα θα αλλάξουμε το σημαίνον, σε συνοδικότητα, διότι το σημαινόμενο παραμένει το ίδιο, όπως στην μεταφυσική κατάπτωση, και είναι η χειραγώγηση των πιστών! Σαν συνοδικότητα εννοεί την Θεία Λειτουργία! Ιδέα δεν είχαμε μέχρι σήμερα πως βάζουμε τα καλά μας κάθε Κυριακή επειδή συμμετέχουμε σε σύνοδο. Και αποφασίζουμε με κάποιον άρρητο τρόπο. Δεν εξηγείται διαφορετικά η αφωνία μας! Η συνοδικότης είναι μυστηριακή μάλλον, θα την προσθέσουμε στα Κύρια Μυστήρια!

Για άλλη μια φορά φανερώνεται το απίστευτο θράσος του κ. Βασιλειάδη να αλλοιώνει τα κείμενα. Φανερώνεται επίσης πόσο καταστροφική είναι η θεολογία του κ. Ζηζιούλα. Ιδίως η θεωρία του πως ο Επίσκοπος δεν είναι είς «Τύπον και Τόπον» Χριστού, αλλά η εικών του Χριστού!

Δεν καταλαβαίνει όμως κανείς μας το γελοίο του πράγματος! Διότι ο Κύριος είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας και ο Επίσκοπος για να είναι Εικών του Κυρίου αναγκάζεται να παρίσταται μόνον στην Θεία Ευχαριστία, σαν μια απλή κεφαλή χωρίς σώμα! Η Εκκλησιολογία μας όλο και πιο πολύ περπατά το κόκκινο Χαλί της Χολλυγουντιακής δόξας, γίνεται όλο και πιο πολύ θρίλλερ! Θα ’πρεπε να εικονίζεται κάπως η αγωνία μας για την Σωτηρία μας! Η οποία τελευταίως και αυτή είναι άρρητος, μυστηριώδης. Ανέλαβε λοιπόν τον πικρό Σταυρό ο Επίσκοπος, μεγάλη η Χάρις του! Εικονική τρισδιάστατη πραγματικότης. Μπράβο μας.

Για να πετύχει τον σκοπό του ο κ. Βασιλειάδης συγχέει την «Τάξη» με την Ιεραρχία. Δηλώνει δηλαδή πως η Τάξη είναι μια υβριδική μορφή πρωτείου! Θα χάζευε μάλλον με τους 4 τροχούς πρίν γράψει το περι σπούδαστο κείμενο! Προχωρά όμως στο καλύτερο: Οι νεότεροι βιβλικοί θεολόγοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι «εκείνο που διέκρινε τον Ιησού απο πολλούς συγχρόνους του ραββινικούς κύκλους ήταν η πρακτική του της ανοιχτής κοινωνίας στα γεύματα». Τάϊζε χιλιάδες και είχε σπεσιαλιτέ το φρέσκο ψάρι! Όλοι σύν-τροφοι! Γι’ αυτό και η μοντέρνα συνοδικότης εικονίζεται στα λουκούλεια γεύματα των συνόδων που προωθούν τον διάλογο! Πάσης φύσεως: διάλογο τών Εκκλησιών, τών θρησκειών, τών πλουσίων, με τους περιθωριακούς, με τις φεμινίστριες, τις Ιέρειες , τους Δρυίδες! Χαρισματική Εκκλησιολογία, βοήθειά μας! Και το εγκαστρίμυθο πνεύμα είναι και αυτό ευχαριστημένο γιατί βρίσκει φαρδειές καλοφαγωμένες κοιλιές να εγκατασταθεί!

Ακόμη και η διδασκαλία τών Χαρισμάτων του Αγίου πνεύματος, υποδεικνύει κάποιο είδος πρωτείου: διότι αναφέρει, πρώτον αποστόλους… καθώς δέ ο επίσκοπος έχει αποστολική διαδοχή αυτομάτως έχει και το πρωτείο! Παραβλέπει όμως την συνέχεια: ζηλούτε δέ τα χαρίσματα τα κρείττονα! Πώς; Δεν είναι Μεταφυσική η τοποθετηση τών Χαρισμάτων όπως νομίζετε; Μια για πάντα; Και πώς συνεχίζει ο Απόστολος: και «ετι καθ’ υπερβολήν οδόν υμίν δείκνυμι».

Και το πρωτείο τί έγινε; Η αγάπη μπορεί να στηρίξει πρωτείο; Η αγάπη δεν είναι η εσχατολογία της Εκκλησίας; Η ταπεινότης! Αντίθετα απο τη βιβλική ερμηνεία της εσχατολογίας σάν Δόξα!

Δέν μας προειδοποιεί ο Κύριος πώς οι έσχατοι θα είναι οι πρώτοι;

Χειραγωγημένο κείμενο, φτηνό, πρόχειρο! Μόνον ο Αγουρίδης θα μπορούσε να εγκρίνει ένα τέτοιο κείμενο, και ο κ Γιαγκάζογλου , ο πρώτος του περιοδικού! Πώς γράφουν τα μαθητούδια τού Αγουρίδη ; «Η πεμπτουσία της σκέψης του Αγουρίδη βρίσκεται στο ανθολόγιο [οράματα και πράγματα]. Ο τίτλος αντιπολιτεύεται θεολογικά τα [οράματα και θάματα] του Μακρυγιάννη. Διότι ο Αγουρίδης απαιτούσε κοινωνικά δρώμενα θεολογικής αυτοσυνειδησίας και ιστορικά σαρκώματα Εκκλησιαστικής συνέπειας». Δηλαδή κ. Μπέγζο ο Μακρυγιάννης δεν συμμετείχε στα κοινωνικά δρώμενα, όπως ο σεβαστός Αγουρίδης μέσω του μεσσία Moon; Άπραγος και διανοούμενος παρακολουθούσε την ιστορία;

ΟΥΚ ΕΑ ΜΕ ΚΑΘΕΥΔΕΙΝ ΤΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΤΡΟΠΑΙΟΝ

Όλα αυτά τα μπουμπούκια λέγονται καθηγητές πανεπιστημίου.

Αμέθυστος

>ΤΟ “ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ” ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

>Το μεγαλύτερο πρόβλημα που προκύπτει σαν απόρροια του οικουμενικού διαλόγου και της επιταχύνσεως της πορείας προς το “κοινό ποτήριο” είναι η απόλυτη ασυνεννοησία των Ελλήνων μεταξύ των.
Οι Έλληνες “πιστοί” και άπιστοι έχουν πάρει “θέσεις” αδιαπραγμάτευτες πάνω σε ένα άγνωστο πρόβλημα. Διότι δεν γνωρίζουμε πλέον τί υπερασπιζόμαστε και τί απειλείται. Η Γνώση δε αυτού του πράγματος μας διαφοροποιεί εντελώς από την πατερική μας εποχή και ας μην το χωράει ο Νους όλων μας. Διότι η πατερική εποχή υπερασπίστηκε επιτυχώς την ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Μέχρι σήμερα!

Διότι σήμερα οι πιο μορφωμένοι από τους θεολόγους επιδιώκουν να σώσουν την νεωτερικότητα, να δώσουν τις απαντήσεις που χρειάζεται. Μια άλλη ομάδα, το ίδιο μορφωμένη αλλά πιο ρεαλιστική και πρακτική δείχνει να βοηθά τη νεωτερικότητα να επιβληθεί στην Εκκλησία, η οποία τοιουτοτρόπως φαντάζει ο μοναδικός της αντίπαλος. Μια άλλη ακόμη ομάδα κηρύττει με πάθος πως ο άνθρωπος είναι ήδη σωσμένος, αρκεί να το πιστέψει. Να κατορθώσει να αλλάξει, να εκσυγχρονίσει, την ίδια πίστη που ήδη διαθέτει και να μην πιστεύει πλέον στον Σωτήρα αλλά στην Σωτηρία. Άλλοι πάλι, παλιοί απόγονοι του Μαρξισμού, κυνικοί προφήτες της αλλαγής θέλουν να μας βάλουν στην Ιστορία, διδάσκοντας με πάθος την εσωτερικότητα, που γέννησε την σημερινή Ιστορία.

Σε όλους αυτούς προστίθενται όσοι δεν θέλουν να αλλάξουν, ούτε την εξωτερικότητά τους, ούτε την πίστη τους, ούτε την ταυτότητά τους για να γίνουν μοντέρνοι. Και μέχρι στιγμής φαίνεται όλα να είναι φυσιολογικά. Φαίνεται να υπήρχαν σε όλες τις εποχές των πολιτισμών και φαίνεται να εκφράζουν την διαλεκτική σύγκρουση της ψυχής με το σώμα, το Senex et Puer. Και όμως σήμερα η σύγκρουση αυτή δεν φαίνεται να μπορεί να βρει κάποια λύση, όπως στις προηγούμενες εποχές! Διότι από την σύγκρουση αυτή απουσιάζει δραματικά ο μοναδικός παράγων ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει την λύση, την ένωση. Ο ΝΟΥΣ. Καθότι ούτε το πρόσωπο είναι ΝΟΥΣ, ούτε η νόηση, ούτε η βούληση!

Η αρχαία Βαβέλ μας είχε διδάξει πως ο ΝΟΥΣ χρειάζεται την γλώσσα του διαφορετικά ματαιώνεται και ο ίδιος. Κάτι που κατόρθωσαν οι Έλληνες. Η σημερινή Βαβέλ η οποία ονομάζεται συνήθως θρησκειολογία, συγκρητισμός, οικουμενισμός, άρχισε ήδη να μας διδάσκει πως η κοινή γλώσσα χρειάζεται και αυτή ΝΟΥ. Διαφορετικά παραμένει ανόητη, όση σοφία και αν προϋποθέτει. Εδώ ακριβώς όμως βρίσκεται και το αξεπέραστο πρόβλημά μας. Διότι ο ΝΟΥΣ όταν μπαίνει στη ζωή μας, φέρνει μαζί του τον θεό και την αλήθεια, ακριβώς τα πράγματα που με την απουσία τους δημιούργησαν την σημερινή γλώσσα, το σημερινό Είναι και το νόημά του.

Στο αξεπέραστο κενό που δημιουργείται από την απουσία, η μάζα των αναποφάσιστων, αυτών που δεν υποκρίνονται αυτονομία και ελευθερία, αυτών που δεν εφευρίσκουν τη δική τους γλώσσα σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της εποχής, επιλέγουν μία από τις γλώσσες που προσφέρουν νόημα στην εποχή μας και προσκολλώνται πάνω της σαν προστάτες και οπαδοί.

Και εγένετο σκότος και εγένετο Νυξ, ημέρα τελευταία καμμιάς πρώτης! Διότι μόνον ο ΝΟΥΣ διαθέτει κάποιο Φως, πεπερασμένο όμως αυτό, που φώτιζε την λιγοστή ζωή του καθενός μας σαν γνώμη μέχρι που έσβηνε μαζί με τον θάνατο. Ένα πράγμα που είχε ήδη αναγκάσει τους αρχαίους να ψάξουν και να βρουν μια άπειρη πηγή φωτός που ανανέωνε και δυνάμωνε το λιγοστό φως του Νοός και μεταμόρφωνε την γνώμη σε σοφία. Μια συγκλονιστική εμπειρία που επέτρεψε στους ανθρώπους να δεχτούν τον Δημιουργό του φωτός και να μεταμορφώσουν την σοφία σε πίστη και την πίστη σε αγάπη. Είχαμε όλοι μας αναγνωρίσει εκείνο τον καιρό πως “κατά βάθος είμαστε ζήτημα φωτός”.

Και όμως παρότι είχαν βρεθεί τα πάντα, γρήγορα χάθηκαν ξανά τα πάντα μέσα από τα χέρια μας. Κάποιος ανόητος και σκοτεινός ληστής σκέφτηκε κάποια στιγμή να εκμεταλλευθεί και αυτό το Φως του Νοός, όπως και όλα τα υπόλοιπα και να το προσφέρει επί πληρωμή! Κάτι που πέτυχε για πάρα πολλά χρόνια. Με κάτι που πέτυχε να ανακηρυχθεί ακόμη και Βασιληάς των ληστών.

Κι όμως δεν είχε υπολογίσει πολύ καλά το πεπερασμένο αυτού του φωτός, και γρήγορα βρέθηκε μπλεγμένος!

Χωρίς την ανανεώσιμη πηγή του, το Φως αυτό δεν προσέφερε πλέον όσα του ζητούσαν οι άνθρωποι και σιγά-σιγά το εγκατέλειψαν. Εγκατέλειψαν τον αρχιληστή να φυλάει τα αζήτητα και έφτιαξαν την ζωή τους με την φωτιά και τον σίδερο. Όπως οι πρωτόγονοί μας, φιλοδόξησαν δε με τις αλχημείες που ανακάλυψαν να φτιάξουν και φως μόνοι τους! Μερικοί ακόμη νομίζουν πως είναι εφικτό και παιδεύονται. Έμαθαν να ζουν λοιπόν σαν αγέλες, κρατώντας ο ένας τον άλλο γιατί κανείς τους πια δεν έβλεπε το δρόμο. Ώσπου έφτασε ο καιρός που ο αρχιληστής ξόδεψε και έφαγε με τους φίλους του όλα τα κατσικάκια που είχε αποκτήσει από το εμπόριο του και αποφάσισε να ξαναποκτήσει όχι μόνον το Φως που ήδη κρατάει φυλακισμένο, αλλά και τα πηγάδια που το ανανεώνουν. Έτσι απευθύνθηκε πονηρά και έξυπνα στην αρχαία φυλή που συνέχιζε να πιστεύει στον Δημιουργό του Φωτός.

Σε αυτό το μέρος της τραγωδίας ζούμε και όλοι εμείς σήμερα! Διότι η αρχαία φυλή δεν υπάρχει πλέον, πείστηκε από τους άλλους, εκμοντερνίστηκε, διάλεξε και αυτή να ζει με την φωτιά και τον σίδηρο, αλλά και πονήρεψε! Φαίνεται να κλείνει συμφωνίες με τον αρχιληστή για κάτι που δεν διαθέτει πλέον και που λανθασμένα πιστεύει πως είναι εύκολο να ξαναποκτήσει!

Αυτή η πλάνη θα κοστίσει πολύ βαρειά στην Ιστορία και όχι μόνο στον μοχθηρό ληστή. Δυστυχώς. Όμως ένας τέτοιος “έξυπνος” που βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με τον ληστή και πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μας και μπορούμε να τον μελετήσουμε με ευκολία. Είναι ο κ. Πέτρος Βασιλειάδης. Ας το προσπαθήσουμε!

Ας δούμε σιγά-σιγά μερικά από τα “φύκια” που εμπορεύεται!

«Η Εκκλησία επιτελεί το σωστικό της έργο όχι με εκείνα που συνήθως πράττει, ούτε με εκείνα που λέγει, αλλά κυρίως με αυτό που είναι (θέλει με πάθος να αποτελεί μέρος των φιλοσοφημένων, η Εκκλησία είναι απλώς ο άμβωνας από τον οποίο θα αποδείξει την ύπαρξή του). Αυτό το “είναι”, αυτή η ταυτότητα και αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το όραμα ενός καινούργιου κόσμου διαφορετικού από το φθαρτό και συμβατικό στον οποίο ζούμε, το όραμα δηλαδή της προσδοκώμενης Βασιλείας του Θεού (οράματα και θάματα λοιπόν όπως και τα Μαρξιστικά και οικουμενικά του καιρού μας). Το όραμα όμως αυτό πέρα από υπερβατική και προσδοκώμενη στα έσχατα οντότητα αποτελεί εν ταυτώ και χειροπιαστή ιστορική πραγματικότητα, εναλλακτική πρόταση ζωής (αρχίζουν σιγά-σιγά τα φύκια να μεταμορφώνονται), υπέρβαση της καθημερινότητας και της φθαρτότητας, τις οποίες εκφράζει η συμβατική ζωή».

Λεξιλόγιο πολιτικής θεολογίας ξεκάθαρα, απλώς η Ουτοπία του Bloch έγινε όραμα. Ο έμπορός μας λοιπόν των εθνών δεν απευθύνεται σε πιστούς. Κι όμως όλοι μας κατά έναν μυστηριώδη τρόπο ακούγοντας την λέξη και μόνον Εκκλησία καταλαβαίνουμε την Εκκλησία του Κυρίου και όχι την Εκκλησία του δήμου, που εννοεί ο κ. Βασιλειάδης.

«Η Εκκλησία δεν υπάρχει για τον εαυτό της, αλλά για τον κόσμο! Και ο σκοπός της πια είναι η υπέρβαση του κακού στον κόσμο ο οποίος με τη σύγχρονη τεχνολογία έγινε πια ένα μεγάλο χωριό». (Έτσι ο κ. Βασιλειάδης μπορεί να συνεχίζει να παίζει πλακωτό στο καφενείο του μεγάλου χωριού).

«Το αίτημα της αποκατάστασης της ορατής ενότητας της Εκκλησίας δεν αποτελεί μόνον ιεραποστολική αναγκαιότητα, αλλά ύψιστη θεολογική και εκκλησιολογική επιταγή. Η ενότητα σύνολης της κτιστής δημιουργίας εν Xριστώ είναι ο υπέρτατος στόχος της Θείας Οικονομίας, ενώ η βασική επιταγή του Κυρίου ΙΝΑ ΠΑΝΤΕΣ ΕΝ ΩΣΙΝ δεν μπορεί να αποτελεί απλή επιλογή, αλλά δεσμευτικό αξίωμα της χριστιανικής μαρτυρίας».

Ας δούμε με συντομία πως αυτός ο επιτήδειος προσπαθεί να κοροϊδέψει τον ίδιο τον Κύριο. Στο κατά Ιωάννην 17 διαβάζουμε: «Εφανέρωσά σου το όνομα τοις ανθρώποις ους δέδωκάς μοι εκ του κόσμου. σοι ήσαν και εμοί αυτούς δέδωκας, και τον λόγον σου τετηρήκασι… Εγώ περί αυτών ερωτώ· ου περί του κόσμου ερωτώ, αλλά περί ων δέδωκάς μοι… ότε ήμην μετ΄ αυτών εν τω κόσμω, εγώ ετήρουν αυτούς εν τω ονόματί σου· ους δέδωκάς μοι εφύλαξα… εγώ δέδωκα αυτοίς τον λόγον σου και ο κόσμος εμίσησεν αυτούς, ότι ουκ εισίν εκ του κόσμου καθώς εγώ ουκ ειμί εκ του κόσμου. ουκ ερωτώ ίνα άρης αυτούς εκ του κόσμου αλλ’ ίνα τηρήσης αυτούς εκ του πονηρού».

Πώς είναι δυνατό να υπάρχουν ακόμη σήμερα άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να πιστεύουν πως θα χρησιμοποιήσουν τον Κύριο για τα δικά τους συμφέροντα; Δεν πρέπει να είναι μόνο άπιστοι.

«Το αίτημα της αποκατάστασης της ορατής ενότητας εύκολα πραγματοποιείται με την ευχαριστιακή εκκλησιολογία ή ευχαριστιακή εσχατολογία την οποία ευαγγελίζεται ο κ. Ζηζιούλας. Και αυτή όμως συναντά προβλήματα διότι διατυπώνεται με βάση έννοιες και σύμβολα που θεμελιώθηκαν σε μια άλλη εποχή.

Γι’ αυτόν το λόγο επαναλαμβάνω σχετική εκτίμηση του Φλωρόφσκυ πως η σύγχρονη θεολογία “αν θέλει να μείνει πιστή στο πνεύμα των πατέρων οφείλει να υπερβεί την πατερική σκέψη (πράγμα εύκολο πλέον με τη σκέψη του Σολόβιεφ), όπως ακριβώς η πατερική υπερέβη τη βιβλική, όπως ακόμη η πρωτο-χριστιανική υπερέβη την προ-χριστιανική ιουδαϊκή, όπως η προφητική υπερέβη την μωσαϊκή”».

Ο μέγας Φλωρόφσκυ δεν κατόρθωσε μέχρι το τέλος της ζωής του να κατανοήσει πως η εκτίμησή του δεν ήταν θεολογική, αλλά προερχόταν κατευθείαν από την διαλεκτική του Hegel, από την Φιλοσοφία της Θρησκείας και την Φιλοσοφία της Ιστορίας και ονομάζεται συγκεκριμένα ΙΣΤΟΡΙΚΙΣΜΟΣ. Τον οποίο η νεωτερικότης αντιμετωπίζει πλέον μετά βδελυγμίας μετά τη διάλυση που έφερε στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Ένα μικρό δείγμα της βδελυγμίας αυτής υπάρχει στη “Εισαγωγή στη Μεταφυσική” του Χάιντεγκερ! “Για να κατανοήσουμε την δήλωσή μας πως η μεταφυσική πρόταση του εισαγωγικού ερωτήματος είναι απολύτως ιστορική, πρέπει να στοχαστούμε πάνω στο γεγονός πως η ιστορία για εμάς δεν σημαίνει απλώς το παρελθόν καθώς είναι ακριβώς αυτό που δεν συμβαίνει πλέον. Ούτε όμως σημαίνει κάτι σύγχρονο, διότι ούτε αυτό συμβαίνει, απλώς προσπερνά και χάνεται. Η ιστορία σαν κάτι σύγχρονο (μοντέρνο) είναι ένας καθορισμός από το μέλλον το οποίο απορροφά το παρελθόν στο παρόν, όπου μέλλον και παρελθόν αγωνίζονται να πράξουν και να υπάρξουν. Αυτό ακριβώς το παρόν αφανίζεται στο σύγχρονο (μοντέρνο)”.

Ο Ιστορικισμός φέρνει στο παρόν το παρελθόν και το ερμηνεύει (το παρελθόν) βάσει αυτού που προηγήθηκε αυτού του παρελθόντος. Εδώ ανήκουν όλες οι σύγχρονες και νεωτερικές επιστροφές και απομυθοποιήσεις. Η επιστροφή του Barth στην πρώτη Εκκλησία, η ευχαριστιακή εκκλησιολογία της πρώτης Εκκλησίας, η απομυθοποίηση του πρώτου μηνύματος, η προδοσία του πρωτογενούς μηνύματος από τον Απ. Παύλο, η πατερική ερμηνεία που έκρυψε το αυθεντικό μήνυμα, ολόκληρη η Βιβλική θεολογία, τρομάρα της!

Ο Ιστορικισμός φεύγει στο παρελθόν για να βρει ένα σημείο στήριξης και υπολογίζει πάντοτε να βρει μια λύση και μια έξοδο από το παρόν. Στην ουσία ο Ιστορικισμός τείνει πάντοτε ή σε μια “ανακαίνιση” ή σε μια “εσχατολογία”. Το σύγχρονο, το μοντέρνο, είναι ακριβώς η άλλη όψη, το αντίστροφο.

Βουτηγμένοι λοιπόν στα αδιέξοδα της γερμανικής διαλεκτικής ψάχνουμε εναγωνίως φανταστικές λύσεις, ξεχνώντας το ΕΝ ΟΥ ΕΣΤΙ ΧΡΕΙΑ! Ας παρακολουθήσουμε μια χαρούμενη διαλεκτική κίνηση η οποία ονομάζεται αυτάρεσκα θεολογία και γίνεται για το καλό μας, για να λύσει τα προβλήματά μας!

Στα μέσα του αιώνα που πέρασε εμφανίστηκε από τον Ν. Afanassieff η “ευχαριστιακή εκκλησιολογία”. Ο λόγος για τον οποίο προχώρησε στην πρότασή του αυτή ήταν η προσπάθειά του να απαντήσει στην “παγκόσμια εκκλησιολογία” που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή. Την ιδέα αυτή διόρθωσε και τελειοποίησε ο κ. Ζηζιούλας με την διδακτορική του διατριβή και με το βιβλίο του “Being as communion”.

Η παγκόσμια εκκλησιολογία αφαιρούσε από την τοπική ευχαριστιακή κοινότητα την καθολικότητα. Η ευχαριστιακή του Afanassieff έδινε την ποθούμενη καθολικότητα αλλά άφηνε απ’ έξω τον Επίσκοπο. Τα πράγματα διόρθωσε ο κ. Ζηζιούλας, ο οποίος του πέταξε όλους έξω από την Ευχαριστία και κράτησε μόνον τον Επίσκοπο. Και αυτή λοιπόν η θεολογία δημιούργησε με την σειρά της προβλήματα και διαμαρτυρίες και αναγκάζει την εμφάνιση της θεραπευτικής εκκλησιολογίας, η οποία με την σειρά της δημιουργεί μεγάλα προβλήματα γιατί υποβαθμίζει την κοινοτική και κοινωνική ζωή της Εκκλησίας.

Σήμερα γίνονται πολλές προσπάθειες συνθέσεων, κάθε πρόταση καλοδεχούμενη. Το χάος παραμένει και ο πάπας περιμένει. Είναι όλες τους θεολογίες! Μην ξεχνιόμαστε.

Και σε ποιόν θεό πιστεύουν όλες αυτές οι θεολογίες; Μας το αποκαλύπτει ξανά ο καλός Βασιλειάδης, ας είμαστε προσεχτικοί!

Peter L. Berger, A Rumor of Angels. Modern Society and Rediscovery of the Supernatural!

“Για μένα ο Χριστός φανερώθηκε ιστορικά στον Ιησού, μόνο που αυτή η φανέρωση δεν αποτελεί μια ιστορική πραγματικότητα δοσμένη εμπειρικά (Μάλλον έγινε στο Βάπτισμα όπου ο Χριστός εισήλθε στον Ιησού). Με άλλα λόγια, η λυτρωτική παρουσία του Θεού στον κόσμο φανερώνεται στην Ιστορία, αλλά δεν είναι ανάγλυφη σε όλα και καθ’ όλα και για μια φορά για πάντα έτσι όπως διηγείται η Καινή Διαθήκη τα ιδιαίτερα ιστορικά συμβάντα. Δεν είμαι λοιπόν υποχρεωμένος να υπολογίσω στα σοβαρά την επιμονή των συγγραφέων της Κ.Δ. ότι η λύτρωση δίνεται μόνο στο όνομα του Ιησού Χριστού, δηλαδή στο όνομα που ενώνει το ιστορικό πρόσωπο με την κοσμική και συμπαντική προοπτική της λυτρωτικής παρουσίας του θεού. Κάτι που μας πλησιάζει σε εκείνες τις χριστιανικές αιρέσεις, οι οποίες προσπαθούν να αφαιρέσουν αξία από τον ιστορικό Ιησού και να την δώσουν στον κοσμικό Χριστό, λυτρωτή όλων των δυνατών κόσμων. Μόνον που δεν μπορούμε να δεχτούμε την απόσταση αυτών των αιρέσεων από τον κόσμο, ιδίως των Γνωστικών, και την απαισιοδοξία τους”.

Σε αυτόν τον θεό πιστεύει και ο φιλόσοφος κ. Ράμφος, όπως μας πληροφορεί και ο θαυμαστής του κ. Βασιλειάδης στην σημ. 12 της ομιλίας του στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, όπου είχε προγραμματιστεί η θεολογική παράδοση της Ορθοδοξίας στον πάπα.

Αμέθυστος

>ΠΕΤΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

>Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Ο κ. Βασιλειάδης προορίζεται να αντικαταστήσει τον Απόστολο των Εθνών, στην νέα εκκλησία που ετοιμάζεται! Όπως και στην κινηματογραφική ταινία «το πέταγμα του Φοίνικος», ένα μικρό ευκίνητο εκκλησιαστικό όχημα θα προκύψει απο το ναυαγισμένο όχημα της παραδοσιακής εκκλησίας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην νεωτερική εποχη! «Όπου το ζήτημα της ατομικότητος αναδεικνύεται επιτακτικά και το αίτημα ηθικής και κοινωνικής ευαισθησίας υπερκαλύπτει την υπαρξιακή αναγκαιότητα σωτηρίας».

Σε σημαντική του συνέντευξη στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ ο κ. Βασιλειάδης καταγγέλλει πως ο Απόστολος Παύλος διέστρεψε το μήνυμα του πρώτου Χριστιανισμού, το οποίο ήταν ηθικό και εσχατολογικό, όπως ακριβώς ξαναγεννιέται στην ευχαριστιακή εσχατολογία του κ. Ζηζιούλα, και επέβαλε την σωτηριολογική ερμηνεία της Οικονομίας. Καιρός να επανορθώσουμε το βαρύ λάθος για να συμβαδίσουμε με την εποχή μας!

Το περιοδικό διείδε την φιλοδοξία του Βασιλειάδη αλλά ο αξιότιμος καθηγητής δεν κατόρθωσε να δει τις σκοτεινές προθέσεις του περιοδικού, διότι στο ίδιο τεύχος του περιοδικού μαζί με την καταγγελία του Βασιλειάδη εναντίον του Αποστόλου Παύλου ανακοινώνεται, τυχαία, και η κατάρρευση των Ελλήνων από τον κ. Ζιάκα και η κατάρρευση της Ορθοδόξου εκκλησίας από τον Μέσκο!

κ. Βασιλειάδη καταλαβαίνετε σε τί μπελάδες βάζετε την εκκλησία;
Και τί θα κάνουν κ. Βασιλειάδη τόσα νέφη αγίων που σώθηκαν με την λανθασμένη διδασκαλία του Απ. Παύλου;
Θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι τους σιγά – σιγά, με μετεμψυχώσεις και μετενσαρκώσεις για να πετύχουν την ηθική πρόοδο με την ευχαριστιακή εσχατολογία;
Θα αδειάσετε κυριολεκτικά την Βασιλεία των Ουρανών κ. Βασιλειάδη!
Είμαστε σοβαροί;

Γιατί δεν ρωτάτε τους αποκρυφιστές φίλους σας του ΑΒΑΤΟΝ, γιατί και πώς η διάσημη Μπλαβάτσκυ, χωρίς νάχει διαβάσει καν τα «Λόγια», κ. Βασιλειάδη, κατηγορούσε τον Απ. Παύλο ότι διέστρεψε το αρχικό μήνυμα του Χριστιανισμού και τον κατέστρεψε!; Πώς εξηγείται η συμφωνία απόψεων;

Ο σκοπός τών μεταρρυθμιστών όμως είναι ξεκάθαρος. Θέλουν να απαλλάξουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, να αφαιρέσουν από την Εκκλησία την Ικεσία για την άφεση των αμαρτιών και σαν σωσμένοι, εφόσον ο Κύριος τελείωσε το έργο του, να βοηθήσουν να βυθιστούμε στην εκκοσμίκευση και να επιταχύνουνε την ένωσή μας με τον πάπα!

Πρέπει κατεπειγόντως να εγκαταλείψουμε το πρωτείο του Παύλου, υπέρ του πρωτείου του Πέτρου. Γιατί και οι Ορθόδοξοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Και αυτοί πιστεύουν σε ένα πρωτείο (του Απ. Παύλου).

Ο άνθρωπος πλέον θα εργάζεται και θα σώζεται στην Ιστορία, κτίζοντας πετραδάκι – πετραδάκι τον δρόμο προς τα έσχατα, με την αξιοπρέπειά του και την κενοδοξία του! Θα πραγματοποιήσει αυτός ο ίδιος και το μεγάλο σχέδιο του εωσφόρου!
Εφόσον έχει ήδη πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του Θεού!

Ακόμη και σε μια ηθική εκκλησία εσείς και οι όμοιοί σας κ. Βασιλειάδη πάλι θάσαστε έξω από την εκκλησία!

Ο διάδοχος του αείμνηστου Αγουρίδη. Άνθρωποι που μισούν τους Αγίους μας.
Μας είναι αδύνατον να συλλάβουμε κάποιον έστω λόγο που θα δικαιολογούσε τον κ. Βασιλειάδη σαν θεολόγο!

Αμέθυστος