>Περί του κ.Αμπατζίδη.

>Ο κ.Αμπατζίδης ανέλαβε να υπερασπιστεί την ακαδημία Βόλου. Μία ωραία έκφραση που χρησιμοποίησε είναι : Η ακαδημία βόλου είναι ένα παράθυρο στον σύγχρονο κόσμο. Και είναι αλήθεια. Σαν τίμιος άνθρωπος όμως που είναι, γιατί δέν πρόσθεσε ότι είναι ταυτόχρονα και ένα παράθυρο στην ακαδημαϊκή καρριέρα; Κάτι που το γνωρίζουν όλοι και φυσικά ζηλεύουν. Διότι κανείς απο την Ακαδημία δέν προωθείται στην ακαδημαϊκή καρριέρα αξιοκρατικά.

Αμέθυστος

Advertisements

>ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ

>                                                                        
Θεολογία 1/2009 Αμπατζίδης – Ζηζιούλας .

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 17 ΜΑΪΟΥ 2010

Σύμφωνα με τον αγαπητό κ. Ζηζιούλα η θεμελιώδης αρχή της κλασσικής οντολογίας ήταν η προσήλωσή της στην οντολογική προτεραιότητα της ενότητος, της αφαιρετικής καθολικότητας, έναντι της πολλαπλότητας, η οποία οδηγούσε σε μία μονιστική άποψη της πραγματικότητος.

Έτσι η ετερότητα, η συγκεκριμένη ύπαρξη, η υπόσταση ώς υπαρκτικό γεγονός δέν ήταν οντολογικά απόλυτη αλλά μάλλον έβρισκε την αυθεντικότητά της στην ενότητα του κόσμου ή της φύσεως, η οποία κατανοούνταν ώς το «αληθινώς είναι».

Η θεώρηση τής αρχαίας Ελληνικής οντολογίας ανατρέπεται ριζικά από τη Χριστιανική σκέψη, την Πατερική θεολογία και δή την τριαδολογία των Καππαδοκών. Άν η αιτία τής Τριαδικής ύπαρξης τού Θεού ως «όντως όντος» βρίσκεται στην Υπόσταση, στό πρόσωπο τού Πατρός, τότε η κλασσική οντολογία υφίσταται μία ριζική αντιστροφή: μιά συγκεκριμένη Υπόσταση, το πρόσωπο τού Πατρός, είναι η αρχή και η αιτία τού Είναι. Τώρα η συγκεκριμένη ύπαρξη, η ετερότητα και η μοναδικότητα, το πρόσωπο, η ελευθερία και η κοινωνία δεν συνιστούν ιδιώματα (συμβεβηκότα) τού όντος, αλλά ανήκουν στην καρδιά της οντολογίας και την προσδιορίζουν.

Η ανάπτυξη τής οντοθεολογικής αυτής προβληματικής τού Ι.Ζηζιούλα ερείδεται στην θεολογία τού αιτίου των Καππαδοκών.

Το ισχυρό χαρτί της θεολογίας του Ζηζιούλα είναι η βεβαιότης του ότι δεν θα ελεγχθεί. Εάν ο Ακινάτης ήταν Καππαδόκης τότε πράγματι η θεολογία του προέρχεται από τούς Καππαδόκες.

Ας ξεκινήσουμε τόν έλεγχο μέ τούς αρχαίους. Και ας αναρωτηθούμε αν ο ίδιος ο Πλάτων κατανοούσε την έκφραση «όντως όν», όπως την χρησιμοποιούμε σήμερα. Σημείο αναφοράς για αυτή την περίπτωση είναι ο Σοφιστής, όπου το όν τίθεται σαν πρόβλημα. Στο διάλογο αυτό ο Πλάτων αφού εξετάσει με τον Ξένο όλες τις εκδοχές του Είναι, απο τον δυισμό και τον πλουραλισμό, τον μονισμό, μέχρι τους υλιστές και τους ιδεαλιστές φτάνει στον ορισμό του: (247 c-d) ΞΕ. Λέω λοιπόν πώς εκείνο που απο φυσικού του έχει μιαν οποιανδήποτε δύναμη είτε να ενεργεί όπωσδήποτε πάνω σε ένα άλλο, είτε να παθαίνει και το παραμικρό απο το πιο μηδαμινό πράγμα (δύναμιν είς το ποιείν, είτε εις το παθείν), έστω και για μόνο μια φορά, κάθε τί τέτοιο είναι όντως όν. ( Λέγω πάν τούτο όντως είναι ) Δηλ. θέτω για ορισμό των όντων, πώς αυτά δέν είναι τίποτε άλλο παρά δύναμη (τίθεμαι γάρ όρον ορίζειν τα όντα, ώς έστιν ούκ άλλο τι πλήν δύναμις)

Ο Πλάτων λοιπόν ορίζει το όν, το είναι, σαν δύναμη, σαν ικανότητα ενέργειας και πάθους, διότι ονομάζονται όντα και τα πράγματα των αισθήσεων και τα άυλα. Το παράδοξο του ορισμού που προσφέρεται στον Σοφιστή είναι πως το χαρακτηριστικό της δυνάμεως, δηλ. της ενέργειας και του πάθους, του Γίγνεσθαι, είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο κυριαρχεί στον κόσμο των αισθήσεων ενώ είναι δύσκολο να ανιχνευθεί στον ιδεατό κόσμο. Η αισθητή πραγματικότης προηγείται εμφανώς λοιπόν στον ορισμό αυτό, ενώ η ιδεατή πραγματικότης διαθέτει την περιορισμένη δύναμη που αντιστοιχεί στο γεγονός πως γνωρίζεται και επομένως υφίσταται μια αλλαγή.

Η μόνη εξήγηση είναι πώς ο Πλάτων δέν διέθεται μια ιεραρχημένη δομή του Είναι, μέσω της οποίας υπάρχει ανώτερη μετοχή στο Είναι και κατώτερη. Ακόμη και ο Αριστοτέλης ενισχύει αυτή την εξήγηση καθώς στο έργο του Κατ. 3 b 33-4a9, γράφει πώς η ουσία δέν ανέχεται βαθμούς, ώς ουσία.

Η ΙΔΕΑ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΠΟΙΑΣ ΠΟΙΟΤΗΤΟΣ ΟΧΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ.

Οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί για την νοητή πραγματικότητα είναι σταθερές : ωσαύτως αεί έχει κατά ταυτά (Φαίδων 78d2-3), αεί κατά τα αυτά ωσαύτως έχοντα (Φίληβος 59c4). Αντιθέτως οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί για την αισθητή πραγματικότητα είναι διαφορετικές : Φαίδων 74d : Οι ισότητες που βλέπουμε στα αισθητά πράγματα δέν είναι ίσες με την ισότητα καθ’εαυτή, αλλά είναι ελλατωματικές σε σχέση με αυτή, ή στον Φαίδωνα 78d-e : Τα πολλά ωραία πράγματα ( άνθρωποι, άλογα, ρούχα κτλ.) στα οποία δίνουμε το ίδιο όνομα με τα πράγματα που υπάρχουν καθ’εαυτά, των ιδεών, δέν είναι ποτέ ίδια (Κατά ταυτά έχει) Ούτε σε σχέση με τον εαυτό τους, ούτε σε σχέση με τα άλλα πράγματα. Τα αισθητά πράγματα δέν είναι ποτέ και μόνον αυτό που είναι.

Στον Φαίδρο (247c3-e6) Ο Σωκράτης ξεκαθαρίζει τα πράγματα : Ο υπερουράνιος τόπος είναι ο τόπος όπου υπάρχει η πραγματικότης καθ’εαυτή, ουσία όντως ούσα, χωρίς χρώμα και μορφή, αόρατη. Οι ανθρώπινες ψυχές που κατορθώνουν να φτάσουν σε αυτόν τον τόπο, και να θεωρήσουν την αλήθεια, βλέπουν αυτή την ίδια την δικαιοσύνη, την επιστήμη, χωρίς να συνδέονται με το γίγνεσθαι.Ούτε με την πραγματικότητα που είναι αλλοιώς αλλού (βρίσκεται σε διαφορετικές σχέσεις με τα άλλα πράγματα), αλλά την αληθινή επιστήμη ( Όν όντως επιστήμην ούσαν).

Η ιδέα λοιπόν πώς μπορεί να υπάρχει η οντοθεολογία στον Πλάτωνα δέν μπορεί να στηριχθεί σε εκφράσεις όπως όντως όν ή αληθώς όν. Μόνον εάν βρούμε εκφράσεις οι οποίες μπορούν να παραπέμπουν σε βαθμούς ιεραρχικούς του Είναι, μπορούμε να δεχθούμε την υπόθεση.

Πάνω σε αυτό το θέμα υπάρχει μια εργασία του Βλαστού : «Degrees of reality in Plato». Ο Βλαστός δείχνει πως όταν ο Πλάτων γράφει ότι μόνον οι ιδέες είναι αληθώς πραγματικές, δέν αρνείται την πραγματικότητα των αισθητών, ούτε εννοεί μια διαφορα βαθμού υπάρξεως αλλά θέλει να τονίσει την γνωσιολογική διαφορά των δύο. Μόνο στο νοητό κόσμο, επιτρέπονται αποδείξεις, ενώ στον αισθητό κόσμο μπορούμε να δηλώσουμε πράγματα τα οποία μόνον κατα συνθήκην μπορούν να είναι αληθινά ή ψευδή πχ.η έκφραση η Ελένη είναι ωραία, είναι αληθινή μόνο ποιοτικά (δηλ. όχι αναγκαία) Διότι η Ελένη θα είναι πάντοτε λιγότερο ωραία της Αφροδίτης. Στον Πλάτωνα οι βαθμοί της πραγματικότητος σημαίνουν βαθμούς γνώσεως

Στον Πλάτωνα λοιπόν δέν υπάρχει ίχνος οντοθεολογίας αλλά ούτε και οντολογίας. Ακόμη και αυτός ο ίδιος ο Χαιντεγκερ το συνέλαβε γύρω στο ’20., όταν παρέδωσε μαθήματα στον Σοφιστή. Αλλά το ξέχασε γρήγορα όταν έκανε την καταστροφική του Στροφή.

Τί γίνεται λοιπόν με την οντοθεολογία που κάνει τόσο θόρυβο ; Πάντως οι Αρχαίοι Έλληνες, Πλάτων και Αριστοτέλης, συνελάμβαναν την πραγματικότητα σαν αρθρωμένη σε επίπεδα διαφορετικής αξίας, αξίας άνισης μεταξύ των ( αισθητά πράγματα, ιδέες και ίσως οι Αρχές στον Πλάτωνα. Υλικές φθαρτές ουσίες, ουσίες υλικές άφθαρτες, και ουσίες άυλες για τον Αριστοτέλη).

Η οντοθεολογία όπως και η οντολογική διαφορά του Χάιντεγκερ, είναι σήμερα όπως και την εποχή του πλάτωνος, άνευ νοήματος.

Συνεχίζεται…

Αμέθυστος

                                                                        

>ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ

>                                                                       
Σύμφωνα με τον αγαπητό κ. Ζηζιούλα η θεμελιώδης αρχή της κλασσικής οντολογίας ήταν η προσήλωσή της στην οντολογική προτεραιότητα της ενότητος, της αφαιρετικής καθολικότητας, έναντι της πολλαπλότητας, η οποία οδηγούσε σε μία μονιστική άποψη της πραγματικότητος.

Έτσι η ετερότητα, η συγκεκριμένη ύπαρξη, η υπόσταση ώς υπαρκτικό γεγονός δέν ήταν οντολογικά απόλυτη αλλά μάλλον έβρισκε την αυθεντικότητά της στην ενότητα του κόσμου ή της φύσεως, η οποία κατανοούνταν ώς το «αληθινώς είναι». ΘΕΟΛΟΓΙΑ 1/2009 ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΑΜΠΑΤΖΙΔΗΣ.

Ας δούμε με την μεγαλύτερη δυνατή συντομία την ιστορία αυτής της θέσεως. Είναι κοινή γνώμη λοιπόν ανάμεσα στους φιλοσόφους και στους ιστορικούς της φιλοσοφίας πώς ο Πλάτων, μαζί με τον Παρμενίδη υπήρξαν οι θεμελιωτές της οντολογίας (ή της μεταφυσικής με αυτή την έννοια). Η αναγνώριση αυτή αφορά την έννοια, διότι ο όρος εμφανίστηκε αργά στη δύση απο τους Καρτεσιανούς.

Αυτή η θέση μπορεί να γίνει κατανοτή με δύο διαφορετικούς τρόπους: Έναν αδύναμο, τον άλλον δυνατό. Εάν η λέξη Είναι δέιχνει σαν αντικείμενο της φιλοσοφίας το σύνολο του υπαρκτού, δέν έχει και τόσο μεγάλη σημασία για την οντολογία, παρότι είναι απαραίτητο στην φιλοσοφία καθεαυτή. Το δυνατό της νόημα όμως δείχνει πώς η οντολογία ξεχωρίζει ένα δικό της αντικείμενο, δηλ. το Είναι, η κατανόηση του οποίου είναι δομικά διαφορετική απο την κατανόηση του συνόλου της πραγματικότητος. Ακόμη και αυτός ο ορισμός όμως οδηγεί σε δύο διαφορετικές αναγνώσεις.
Πρώτα απ’όλα μπορούμε να κατανοήσουμε το Είναι με τον τρόπο που το ορίζει ο Αριστοτέλης στην αρχή του IV βιβλίου της μεταφυσικής. Σάν «το όν σαν όν». Με αυτή την έννοια το Είναι δέν είναι κάτι διαφορετικό απ τα όντα τα οποία συγκροτούν την πραγματικότητα, αλλά αντιπροσωπεύει το πλαίσιο των γενικών δομών και των ιδιοτήτων που ανήκουν στο Είναι καθεαυτό.

Κατα δεύτερο λόγο μπορούμε να μιλήσουμε με τρόπο δυνατό με την δυνατή του έννοια προυποθέτοντας δηλ. την ύπαρξη κάποιου Είναι καθεαυτό, δηλ. ένα όν το οποίο είναι ουσιωδώς Είναι και για αυτό διαφορετικό από τα όντα τα οποία είναι οι γενικές του στιγμές. Αυτή η οντολογία βασίζεται σε δύο ερωτήματα. Ποιό είναι εκείνο το αντικείμενο για το οποίο μπορούμε να πούμε ότι είναι κατ’εξοχήν το όν; Ποιά είναι η σχέση του με τα όντα κατωτέρων βαθμίδων;

Αυτή η οντολογία ονομάζεται σήμερα οντοθεολογία και σκιαγραφείται στη λεγόμενη μεταφυσική της ΕΞΟΔΟΥ και η οποία αναπτύσσεται σε όλη τη διάρκεια του μεσσαιωνικού σχολαστικισμού. Η οντοθεολογία φανερώνει το γεγονός πώς ο Θεός είναι το Είναι, όπως ακριβώς ερμηνεύεται η απάντηση του Θεού στην ΕΞΟΔΟ, Ego sum qui sum ( Η Ουσία μου είναι ακριβώς το Είναι ). Το κείμενο που παίζει προταρχικό ρολο στην σχολαστική είναι το De ente et essentia, ΤΟ ΟΝ ΚΑΙ Η ΟΥΣΙΑ, του Ακινάτη, όπου συστήνεται μια διαφορά ανάμεσα στα δημιουργήματα και στον δημιουργό η οποία βασίζεται στη σκέψη: τα κτίσματα έχουν το είναι ( απο τον θεό) Ενώ ο Θεός είναι το Είναι, το οποίο συμπίπτει με την ουσία του.

Πού και πότε γενιέται η οντολογία σαν οντοθεολογία;

Η Χαιντεγκεριανή βίβλος δέν έχει καμμία αμφιβολία πώς κατάγεται απο την Ελληνική σκέψη. Κανείς ιστορικός όμως δέν βρήκε μέχρι σήμερα μια ξεκάθαρη επιβεβαίωση. Κανένα μεταφυσικό αρχαιοελληνικό σύστημα δέν ταυτίζει ξεκάθαρα τον Θεό ή τις πρώτες αρχές με το Είναι: Ούτε ο Πλάτων, για τον οποίο οι Θεοί δέν διαθέτουν αυτή την ιδιότητα και η πρώτη αρχή θα μπορούσε να ταυτιστεί μόνον με το αγαθό επέκεινα της ουσίας ή με το Ένα, ούτε ο Αριστοτέλης (για τον οποίο ο Θεός είναι ένα όν, το κινητό ακίνητο, και σκέψη της σκέψης, αλλά ποτέ Είναι). Ούτε ο νεοπλατωνισμός, για τον οποίο η πρώτη Αρχή είναι μια άρρητη καταγωγή ανώτερη του Είναι, και επομένως αντικείμενο της αποφατικής Θεολογίας.

Παρόλα αυτά πολλοί ερευνητές επιμένουν στην έννοια του Πλάτωνος το όντως όν. Αυτή την έννοια χρησιμοποιεί ο Πλάτων για να αναδείξη τον ιδεατό κόσμο. Μεταφράζεται απο όλους σαν αληθινό ον. Δηλ. σαν αυτό που είναι το όν με μια έννοια πλήρη. Ο Πλάτων δηλ. διέκρινε ανάμεσα στα αισθητά πράγματα και τις ιδέες, μια διαφορά ουσίας, λόγο της οποίας τα πρώτα είναι λιγότερο όντα απο τα δεύτερα. Το όν λοιπόν έχει αναβαθμούς και ο ανώτερος είναι η ιδέα. Έτσι η θεωρία των ιδεών καταλήγει στην ιστορία της φιλοσοφίας σαν να είναι η οντολογία του Πλάτωνος.

Ο Χάιντεγκερ ερμηνεύει στο σημείο αυτό τον Πλάτωνα με απόλυτη βεβαιότητα. Η ιδέα σαν αληθινό ον καθώς είναι ακίνητη και αιωνίως παρούσα αποτελεί την απάντηση του Πλάτωνος στην ερώτηση: Τί πράγμα είναι το όν; Καταλήγοντας να μειώσει το Είναι σε εκείνο τον ιδιαίτερο τύπο όντος που είναι η ιδέα και να μεταμορφώσει την ουσία της αλήθειας από φανέρωση σε αναλογία.

Ο Χάιντεγκερ ερμηνεύει τον Ακινάτη στη θέση του Πλάτωνος. Αυτή η παρερμηνεία βρίσκεται σε όλο το θεολογικό σύστημα του Ζηζιούλα και θα το δούμε σιγά σιγά ξεκάθαρα.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

                                                             

>EΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

> (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

Η νέα θεολογία γεννήθηκε από τον Ρωμανίδη και τον κ.Ζηζιούλα σαν απάντηση τής Ορθοδόξου θεολογίας στην θεολογία τών Ρώσων της διασποράς. Αυτή τη στιγμή καθοδηγείται από τον κ.Ζηζιούλα η θεολογία τού οποίου έχει βαθειές ρίζες στον καθολικισμό δηλ.στην έννοια της ιεραρχίας, και στο ρεύμα πού πηγάζει ακόμα από τον Αυγουστίνο. Όπως έχουν κωδικοποιηθεί πλέον τα πράγματα η θεολογία τού Ρωμανίδη υπήρξε κυρίως πνευματοκρατική, έδωσε δηλ. προτεραιότητα στην άσκηση και στον μοναχισμό και η θεολογία του κ.Ζηζιούλα είναι ευχαριστιακή, εσχατολογική, συνδεδεμένη με την πρώτη εκκλησία. Κατά κάποιο τρόπο ο κ.Ζηζιούλας προσλαμβάνει την θεολογία τού Ρωμανίδη στην αναβάθμιση τού πρώτου, τού επισκόπου.

ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ Ή ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ;

Ακούγεται ήδη και η Τρίτη εκδοχή, η σύνθεσή τους με την Εγγελιανή έννοια. Αγιασμός λοιπόν ή θέωση; ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΕΩΣΕΩΣ. Εδώ θα βρούν σιγά-σιγά καταφύγιο και την συνύπαρξή τους όλες οι νέες δοξασίες από τον Νέλλα μέχρι τόν Γιανναρά, και η σχέση τού προσώπου και το ζώο θεούμενο, αναδεικνύοντας ταυτοχρόνως νικητή τής Γιγαντομαχίας περί τής ορθοδοξίας τον κ.Ζηζιούλα. ο ίδιος ετοιμάζει θεολογικά και την ένωση τών δύο εκκλησιών, προσδοκώντας να συνεχίσει την αλυσσίδα τών πατέρων τής εκκλησίας η οποία σταμάτησε στόν Γρηγόριο Παλαμά. Τα προβλήματα πού αντιμετωπίζει η εν λόγω σύνθεση είναι πολλά αλλά δέν είναι άλυτα.

Πώς πραγματοποιείται ο αγιασμός στην θεία Ευχαριστία; Γιά τον φωτισμό της ασκήσεως γνωρίζουμε πολλά πράγματα. Αλλά γιά τον αγιασμό στην θεία Ευχαριστία; Υϊοθετήθηκε η λύση τού Σμέμαν η οποία ισχυρίζεται πώς ο αγιασμός τών δώρων πραγματοποιείται καθώς ολόκληρη η εκκλησία με το πέρας τής λειτουργίας τών κατηχουμένων, ανεβαίνει στά έσχατα στη Βασιλεία, και ακριβώς λόγω τού τόπου αγιάζονται τα δώρα. Ο κ.Ζηζιούλας βασισμένος στήν ιδέα αυτή στηρίζει τον αγιασμό στην παρουσία τού πρώτου, τού επισκόπου. Η οποία εικονίζει τον εσχατολογικό Χριστό τής δόξης, όπου όλα έχουν εκπληρωθεί.

Ένας αρχάγγελος τάραξε τα νερά τής κολυμβήθρας τού Σιλωάμ, και τυφλοί ξαναβλέπουν και ανάπηροι περπατούν. Ο Κύριος όμως απουσιάζει.

Και ο κ.Αμπατζίδης λοιπόν με την σειρά του βαπτίζεται θεολόγος στην μεγάλη κολυμβήθρα τού φωτός πού λεγεται ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΕΩΣΕΩΣ και το νέο του θεολργικό ένδυμα μπορούμε να το βρούμε στο τέταρτο τεύχος τού νέου περιοδικού ΘΕΟΛΟΓΙΑ κάτω από τον τίτλο ευχαριστία και άσκηση.

Η σύνθεση τού κ.Αμπατζίδη ονομάστηκε από τον ίδιο ασκητικολειτουργική εκκλησιολογία. Απαντά στό ερώτημα: Άν η ευχαριστεία συνιστά τό «είναι» τής εκκλησίας , τί είναι εκείνο πού συνιστά το «είναι»της ευχαριστίας ; Οι πιστοί καλούνται να γίνουν άγιοι, στα πλαίσια της ευχαριστιακής τους κοινότητος, μέσα από μιά επώδυνη και διαρκή πορεία προσωπικού (και όχι ατομικού) τους αγιασμού. Καί προσωπικό σημαίνει αυτονόητα ασκητικό. Οι πιστοί καλούνται να γίνουν άγιοι, όχι ως άτομα αλλά ως συλλογική εκκλησιαστική οντότητα. Μέσω μιάς ευχαριστιακής συσσωμάτωσης στό σώμα τού Χριστού. Γιαυτό λοιπόν στά πλαίσια της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας αξιοποιήθηκε έντονα η έννοια της corporate Personality(είναι μιά ιδέα δανεισμένη από τον Bonhoeffer) η οποία μπορεί να ξεκλειδώσει το αίνιγμα τού «ενός» και των «πολλών». Έτσι ο ένας Χριστός είναι αδύνατο να κατανοηθεί ατομικά, αλλά συνεπιφέρει την πολλότητα των υποστάσεων η οποίες εγγράφονται στην υπόσταση τού ενός Χριστού.

Τό ευχαριστιακό σώμα τού Χριστού προϋποθέτει λοιπόν εξαρχής τα «πολλά». Η ενότητα συνίσταται από την ετερότητα. Κάθε μορφή πνευματικής εμπειρίας, κάθε συνείδηση της σωτηριόδους παρουσίας της χάρης περνά μέσω της εμπειρίας τών «πολλών».

Δέν εννοείται βεβαίως μιά σωτηρία και θέωση πού δεν διατηρεί τα ενσυνείδητα προσωπικά της χαρακτηριστικά. Καί εδώ ακριβώς εισέρχεται η σπουδαιότης της ασκήσεως. Διότι η συλλογική εκκλησιαστική οντότητα δέν μπορεί να υποβαθμίσει την προσωπική ετερότητα τού κάθε πιστού, ούτε να υποκαταστήσει τό προσωπικό αγώνα εναντίον τών παθών, την τήρηση τών εντολών, την μετάνοια, την ταπείνωση και την ελεημοσύνη, που ανοίγουν την πόρτα στην ευχαριστιακή συσσωμάτωση!

Αυτή είναι εν ολίγοις η νέα θεολογία η οποία δεν πολυχρειάζεται ούτε τόν Χριστό ούτε τό Άγιο Πνεύμα, επηρεασμένη απολύτως από τον ορθολογισμό της φαινομενολογίας ο οποίος με τη σειρά του υποχρεώνει την εικόνα να ταυτίζεται με το πρωτότυπο, λόγω του θανάτου τού θεού και της μεταφυσικής. Μιά ταυτότης η οποία μας ξαναγυρίζει στην αγκαλιά του σχολαστικού Ακινάτη και στον νοησιαρχικό του ρεαλισμό.

Το κλειδί είναι η έννοια της corporate Personality (σύναξη υποστάσεων την ονομάζει ο Θερμός ) η οποία εξηγεί πως στην ευχαριστία προσεύχεται ο ίδιος ο Χριστός στόν Πατέρα και όλοι μας συμπροσευχόμαστε μαζί του. Από εδώ φαίνεται πόσο απαραίτητη είναι η αναβάθμιση τού επισκόπου ο οποίος σαν εικόνα τού Χριστού κάνει δυνατή την προσευχή στον Πατέρα.

Μιά μυστηριώδης σαπίλα της θεολογίας τού γράμματος αναδύεται από την προσπάθεια του Ζηζιούλα, λόγω τού επηρεασμού του από την καθολική ’’θεολογια’’. Διότι μετά την παπική ταύτιση με τό Χριστό, Θεός είναι μόνο ο Πατήρ. Αποτέλεσμα ήταν να μεταφερθούν στον Πατέρα όλα όσα ανήκαν και στην ορθοδοξία συνεχίζουν να ανήκουν, στο Χριστό. Γιαυτό το λόγο μιλούμε για συσσωμάτωση όλων στην Υπόσταση τού ενός Χριστού.

Μ`αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η ποθητή ανθρωπολογική εκκοσμίκευση της εκκλησίας όπως την ορίζει ο μεγαλύτερος ερευνητής της εκκοσμικεύσεως Ηans Blumenberg : «Η έκφραση «πρόσωπο» αντιστέκεται σε μιά κατασκευή πού θέλει να ενώσει δύο φύσεις σε ένα πρόσωπο»

Η ευχαριστία λοιπόν το είναι της εκκλησίας. Σε μιά εποχή πού δεν κοινωνά πλέον σχεδόν κανείς, διότι την ευχαριστία την χειρίζονται οι παπάδες όπως την άσκηση οι γεροντάδες. Η συνεχής Μετάληψη, προϋπόθεση όλης τής νέας θεολογίας είναι απλώς ένα θεωρητικό πλαίσιο.

Ποιό είναι το κλειδί τής αοριστίας; Η ολοκληρωτική απουσία της αλήθειας της εκκλησίας. Το γεγονός ότι η ίδια η εκκλησία, οι πιστοί, η εν Χριστώ ζωή τους, το θέλημά τους κατέχονται από τον Κύριο. Τά μυστήρια είναι ευχές πρός τον Κύριο, οι οποίες πραγματοποιούνται από τον ίδιον, όταν πραγματοποιούνται. Ούτε η συνεχής άσκηση, ούτε η συνεχής προσευχή, ούτε η συνεχής εξομολόγηση εκβιάζουν τον Κύριο. ΜΟΝΟ ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ. Και αυτό παραμένει μυστήριο.

Στόν Ευαγγελισμό τής Θεοτόκου, ο χαιρετισμός του Αρχαγγέλου, Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, προέρχεται από το κέχρημαι. Σημαίνει : ανήκεις στόν Κύριο.

Αμέθυστος
.

>ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

> (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Περι πτώσεως λοιπόν. Με την βοήθεια τής επιστήμης και τής μοντέρνας φιλοσοφίας (η οποία είναι καί αυτή καθαρή επιστήμη), η πτώση απορρίπτεται σάν μύθος τών παππούδων. Μόνον ό,τι σκέπτεται ο διανοούμενος είναι πραγματικό. Μάλιστα δέ εφ`όσον τό σκέπτεται, αυτομάτως πραγματοποιείται. Σωτηρία είναι να σκεφτούμε τη λύση του προβλήματος, τού κάθε προβλήματος και έρχεται αυτομάτως η λύτρωση. Για αυτό και ο Βουδισμός, ο φωτισμός του Βούδα, ταιριάζει πολύ στο σύγχρονο διανοούμενο και στην εικονική πραγματικότητα στην οποία ζεί πλέον. Τί λένε λοιπόν οι διανοούμενοι για την πτώση ; Ότι λένε οι Θεολόγοι της Γερμανίας για τον Θεό. Καταρχάς δέν υπάρχει. Ο Νίτσε κήρυξε τον θάνατο του Θεού. Ο Χάιντεγκερ τον θάνατο του Είναι. Ο Γιανναράς το θάνατο της Φύσεως, ο Ράμφος το θάνατο του Έλληνα, Ο Ζηζιούλας το θάνατο της Πατερικής Θεολογίας.

Υπάρχει μια νόστιμη ιστορία η οποία σχετίζεται με το πολυπολιτισμικό μοντέλο στο οποίο θα ζήσουμε και το οποίο αγαπά τόσο πολύ ο κ.Καλαϊτζίδης. Ένας μικρός ακούει τους Μωμεθανούς να λένε πως άξιος είναι όποιος πεθαίνει για την πίστη του, τους Χριστιανούς να λένε πως άξιος είναι όποιος πεθαίνει για τον Χριστό, τους πατριώτες να εξυμνούν τον θάνατο για την πατρίδα, και σκέφτεται : Μα καλά δεν υπάρχει κανείς που να θέλει να ζήσω ;

Θανατοποινήτες. Με το αίνιγμα της πτώσεως εισερχόμεθα στο βασίλειο του ΤΙΠΟΤΑ, ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ. Αν θελήσουμε να βρούμε τις πηγές της αρνήσεως της πτώσεως θα σταθούμε στην εντυπωσιακή άρνηση που περιέχεται στην Καινή Διαθήκη και είναι η προσευχή του Φαρισαίου. Μεγαλειώδης ελεγεία για κάθε αρνητή της πτώσεως. Κατόπιν, εκτός του Ιούδα θα βρούμε και τον πλούσιο νεανία που επιθυμούσε να κληρονομήσει την ζωήν την αιώνιον.

Στη δύση έχουμε τον Καρτέσιο, ο οποίος πίστευε πώς με ορθή διατροφή και μετρημένη άσκηση του σώματος και χωρίς τα πάθη της ψυχής θα μπορούσε να ζήσει 200 χρόνια. Πέθανε όμως νέος απο κρυολόγημα. Έχουμε επίσης τον πρώτο άνθρωπο-ρολόι, τον Κάντ. Πώς είναι δυνατόν με τέτοιο ηθικό νόμο μέσα μας να βρισκόμαστε σε πτώση ; Τό ότι αρνήθηκε τον μαθητή του Φίχτε, αφορούσε τον ηθικό νόμο, όχι τον μισθολογικό της εποχής του. Ο Κάντ ήταν και ο πρώτος που συνέδεσε τον ηθικό νόμο με το Σύμπαν. Ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε πώς το σύμπαν δέν βρίσκεται σε πτώση, όπως πιστεύει και η σύγχρονη επιστήμη. Αντιθέτως δουλεύει σαν ρολόϊ. Έτσι λοιπόν ζώντας σαν ρολόϊ εξωτερικώς και με τον ηθικό νόμο εσωτερικώς, έζησε σαν πρόσωπο, με αληθινή αξιοπρέπεια. Ήταν τόσο ταπεινός αυτός ο μεγάλος Φιλόσοφος που βοηθούσε ακόμη και τις νοικοκυρές της πόλεως του να αποκτήσουν συμπαντική συνείδηση. Μέ την καθημερινή του βόλτα, η οποία ήταν τόσο ακριβής, διόρθωναν τα ρολόγια τους. ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ. Είχε μπεί στον χρόνο ο άνθρωπος. Ο Κάντ όπως διδάσκει και ο Ράμφος έζησε καί την τέταρτη διάστασή του, ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Συμπέρασμα: Οι πλανήτες δέν πέφτουν. Γυρίζουν γύρω απο τον εαυτό τους, αιωνίως, μέχρι τα έσχατα.

Αυτό το κινητό ακίνητο που αποδεικνύει την ανυπαρξία της πτώσεως ενσαρκώνει στην εποχή μας ο Ζηζιούλας. Ο Επίσκοπος δέν κάνει τίποτε, απλώς υπάρχει, και με την ύπαρξη του σαν τον ήλιο, και όχι πλέον σαν περιστρεφόμενος πλανήτης, φωτίζει εσχατολογικά τα πάντα.

Νομίζουμε πώς ο κ.Αμπατζίδης έχει δίκιο. Πού να βρούν οι Πατέρες τέτοιες συμπαντικές γνώσεις. Έκαναν λάθη. Πρέπει να το ομολογήσουμε.

ΕΑΝ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΗΤΑΝ ΣΕ ΠΤΩΣΗ ΘΑ ΤΟ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ.

Αυτό ισχυρίζεται καί ο ‘‘φωτισμένος’’ Μέσκος. Διότι το σύμπαν στηρίζεται στά κβάντα και τα κβάντα δέν είναι τίποτα, δέν έχουν ταυτότητα. Δέν έχουν δομή. Παντού στήν ύλη Α Β και Β Α διακρίνονται, στά κβάντα δέν διακρίνονται. Γιαυτό το λόγο τα κβάντα ερμηνεύονται σάν πνεύμα πλέον, και καταργούν την διάκριση ψυχής και σώματος σάν επηρεασμένης από μιά πρωτόγονη ακόμη επιστήμη. Η σύγχρονη επιστήμη ελευθέρωσε τον άνθρωπο επιτέλους από τίς πλάνες του καί ανέδειξε όλη την μεταφυσική και θρησκευτική πίστη τού ανθρώπου σάν την ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ, ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ. ΤΑ ΚΒΑΝΤΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΠΡΩΤΕΑ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ, ΠΑΡΟΤΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ, ΘΕΟΣ.

Σ`αυτό το σημείο θα θέλαμε να θυμίσουμε στούς φιλοσόφους μας Γιανναρά και Ράμφο, την Φιλοσοφία. Ο Πλωτίνος περιγράφει την κλίμακα τού ΕΙΝΑΙ, της μετοχής τών όντων στό Είναι από το ΕΝΑ μέχρι τον βυθό της ύλης όπου το ΕΙΝΑΙ δέν υφίσταται πλέον. Σ`αυτή την κλίμακα τής πραγματικότητος τών όντων, όσο κατεβαίνουμε τόσο η μετοχή στό ΕΙΝΑΙ ελαττούται. Αγαπητοί κ.φιλόσοφοι αυτός ο βυθός τής πραγματικότητος όπου δεν υφίσταται καμία πλέον μετοχή στό Είναι, το απόλυτο ανόητο σκότος, δέν είναι τα κβάντα;

Ας δούμε όμως την σοφία τού κ.Γιανναρά όπως εκφράζεται στό αίνιγμα τού κακού. ΤΟ ΑΠΩΓΕΙΟ ΤΟΥ ΜΑΝΙΧΑΪΣΜΟΥ. «Ο θεός δημιουργεί τον κόσμο ακριβώς όπως τον γνωρίζουμε με την φθορά και τον θάνατο (κανένα παιδί δέν θα συμφωνούσε μαζί του, διότι ο κόσμος για τα παιδιά είναι παράδεισος. Ο Γιανναράς περιγράφει τον κόσμο ενός φοβισμένου ανθρώπου). Ο θεός λοιπόν δημιούργησε το φυσικό λεγόμενο κακό, τήν φιλαϋτία και την ατομική ιδιοτέλεια, μ`έναν σαφή σαδισμό ο οποίος πηγάζει από την βιοδομή και τής φύσεως και τού φυσικού ανθρώπου. Γιαυτό οι φυσικές ανθρώπινες σχέσεις κατευθύνονται από το μίσος, την διαβολή, τον φθόνο, την αδικία, την αχαριστία. Η φύση ταυτίζεται με το κακό. Όμως δημιουργείται ο άνθρωπος ως φύσει τρεπτός. Αυτή η τρεπτότης είναι η σωτηρία μας . Μας δίνει τη δυνατότητα να υπερβούμε τη φύση, το κακό. Μάς δίνει τη δυνατότητα να αποκτήσουμε σχέση με το άκτιστο και με την αυθυπέρβαση αυτή να σώσουμε το λίαν καλώς της Γενέσεως». Περί αντιφάσεως απόλυτη άγνοια. Ο Χριστός περιττός.

Η τρεπτότης η οποία περιγράφει τό ίδιον τού καλού και τού κακού, το γεγονός πώς εκεί πού τελειώνει το ένα αρχίζει το άλλο, σαν φαύλος κύκλος, η τρεπτότης η οποία δίνει την φυσική υπομονή τού γαϊδάρου και την σοφία τού Χότζα, είναι για τον κ.καθηγητή το κλειδί της σωτηρίας μας. Κύριε καθηγητά, αυτό το χρυσό κλειδί μπορεί να σώζει το γάμο αλλά γιά παραπέρα δέν υποσχόμαστε τίποτα. Αυτή η τρεπτότης στηρίζει εν τέλει και την φιλοσοφία τής σχέσης σαν καταστατικό του προσώπου.

Με τον Χριστιανισμό τα σύνορα της μωρίας και της σοφίας χάθηκαν και το ζούμε αυτό το δράμα καθημερινώς .

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

>ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

>                                                                       
Την βρίσκουμε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Σύναξη και γράφτηκε απο τον Θεόφιλο Αμπατζίδη με τίτλο : Το αίνιγμα του κακού και η σύγχρονη θεολογική του ερμηνευτική.

Αποδέχεται κατ’αρχάς λοιπόν την θέση του Γιανναρά πώς το κακό είναι αίνιγμα. Υποτίθεται πως το καλό δέν είναι αίνιγμα. Xωρίζει λοιπόν το καλό απο το κακό όπως και ο Γιανναράς και κάθε κοσμικός διανοούμενος της εποχής μας, παρότι το καλό και το κακό δέν μπορούν να χωριστούν. Παρότι το ένα οδηγεί στο άλλο. Και όμως κανένας μας δέν προβληματίστηκε απο την περιπέτεια του κ.Γιανναρά ο οποίος αφιέρωσε τα περισσότερα χρόνια της νεότητος του στο αίνιγμα του καλού, όπως το περιγράφει στο καταφύγιο ιδεών.

Θα αντιγράψουμε τις απίστευτες αρχές της νέας Θεολογίας όπως μας τις παραθέτει ο συγγραφεύς. 1ον ) «Η Εκκλησία κατέχει πλήρως και κάτα αποκλειστικότητα την αλήθεια που οδηγεί στη σχέση με το Θεό καί στη Βασιλεία του»

Κατέχει η Εκκλησία την αλήθεια; Τί είναι η Εκκλησία ο Θεός ; Η Εκκλησία κατέχεται απο την αλήθεια. Αλλά πώς θα αναπτύξουμε την φιλοσοφία της σχέσεως ομολογώντας αυτήν την κατοχή;

« Η Εκκλησία δέν κατέχει όμως κάθε αλήθεια που αφορά στον επιστημονικό, κοινωνικό, ανθρωπολογικό χώρο, ακόμη και σε Θεολογικά ζητήματα που μπορούν να θεωρηθούν περιφερειακά. Δηλ. Που δέν καθορίζουν την φυσιογνωμία και ιδιοπροσωπία της, ούτε και είναι αναγκαία για την οδό πρός τη σωτηρία και Θέωση»

Αυτά πιστεύει για την Εκκλησία ο κ.Αμπατζίδης. Αμφιβόλου προελεύσεως διότι δρόμος πρός τη Σωτηρία δέν υπάρχει. Εγώ είμαι η οδός είπε ο Κύριος. Τα αναγκαία για την οδό πρός τη Σωτηρία μάλλον σε γραφείο ταξειδίων παραπέμπει.

2ον) Μιά εκλαίκευση της πρώτης αρχής, μια λογική συνέπεια. Διότι η Θεολογία δέν είναι πλέον εμπειρία, είναι σκέψη. « Η αποκάλυψη του Θεού δια του σαρκωθέντος Λόγου στην ιστορία αλλά και διά του πνεύματος του Αγίου στην Εκκλησία, μας οδηγεί εις πάσαν την αλήθειαν της σωτηριώδους οδού και διδασκαλίας καί όχι εις πάσαν την αλήθειαν γενικώς».

Τί να πρωτοθαυμάσουμε ; Το διά ; O Kύριος είναι ένα μέσον γιά νά γνωρίσουμε τόν Θεό; δέν είναι Θεός; Τον χωρισμό των προσώπων της Αγίας Τριάδος; Δέν αναπαύεται το Άγιο Πνεύμα στόν Κύριο; Μπορεί να δράσει πέραν τού Κυρίου; Καί όμως αυτό το «διά» χρειάζεται γιά να δικαιολογήση το Φιλιόκβε, «καί διά τού Υιού». Ενσαρκώθηκε ο Κύριος στην ιστορία; Δέν ενσαρκώθηκε στο Ναό, στη Θεοτόκο ; Στην ιστορία δέν εισήλθε εκουσίως, όταν ήρθε ο καιρός , όταν ήταν έτοιμος, όπως προειδοποίησε την Θεοτόκο στο γάμο της Κανά ; Ξεχνούμε πως ο Κύριος δέν προσέλαβε παρά μόνον αυτό που δημιούργησε ; Τίποτε απολύτως απο αυτό που δημιούργησε ο άνθρωπος με την συνέργεια του Εωσφόρου ; Αυτό το δημιούργημα δέν είναι η ιστορία ; Δέν μας σπρώχνουν σήμερα οι ψευδοπροφήτες τύπου Ράμφου να μπούμε στην ιστορία, εγκαταλείποντας τον Κύριο ;

«Υπάρχει λοιπόν και μια γενική αλήθεια διότι αν δέν υπήρχε θα έπρεπε να απαιτήσουμε η αποκάλυψη του πνεύματος να οδηγεί όχι μόνο σε γνώση των αιτίων του καρκίνου αλλά και στη γνώση του χρόνου έλευσης της βασιλείας, το είδος του αναστημένου σώματος του Χριστού κτλ..»

Μα δέν είναι πράγματα τα οποία γνωρίζουν οι Άγιοι, αναλόγως της αγάπης τους προς τον Κύριο ; Αφού όμως είναι αφιερωμένος στον ορθολογισμό θα του υποβάλλουμε μια λογική ερώτηση. Πώς είναι δυνατόν να μήν γνωρίζει η Εκκλησία, δηλ. οι Άγιοι της τις αιτίες του καρκίνου, αφού τον θεραπεύουν ;

3ον) « Άμεση λογική συνέπεια είναι ότι η Πατερική Θεολογία  (Τώρα μπαίνουμε στο ζουμί) κατά την συγκρότηση της δέν στηρίχτηκε στη δημιουργική φαντασία με την έννοια τού απολύτως ελεύθερου και αυθαίρετου συλλογισμού, αξιοποίησε όμως –μαζί με την χάρη του πνεύματος- τα φυσικά και πνευματικά χαρίσματα του κάθε Εκκλησιαστικού Πατέρα της δημιουργικότητος συμπεριλαμβανομένης»

Καινούργια πράγματα στη Θεολογία μας. Η Πατερική Θεολογία αξιοποιούσε! Δέν ξέρουμε πλέον τί μυαλό κουβαλάνε οι νέοι Θεολόγοι. Πάντως αυτό που περιγράφει είναι το « Χάρισμα» του Επισκόπου. Σύμφωνα με την νεοφανή «θεολογία» τού Ζηζιούλα ο Επίσκοπος ανακεφαλαιώνει τούς Πατέρες όπως η Ευχαριστεία ανακεφαλαιώνει την οικονομία μέχρι Δευτέρας Παρουσίας. Είναι γεγονός : κενά ποιεί πάντα. Τέλος αυτό το άγιο πνεύμα που αξιοποιεί και φωτίζει τα χαρίσματα του ανθρώπου είναι η γνωστή Θεολογία του Αυγουστίνου και του Ακινάτη.

«Αβίαστα συμπεραίνουμε λοιπόν πως υπάρχει το ενδεχόμενο λάθους σε κάποιο ή κάποια απο τα ζητήματα που πραγματεύονται οι Πατέρες» Αυτό είναι το ζουμί. Η πόρτα που μας ανοίγει στις μεταρρυθμίσεις. Τί ήταν οι Πατέρες σκεπτόμενα άτομα;

Στην συνέχεια μιλά για «Φετιχοποίηση» της πατερικής σκέψης μετά την εικονομαχία, επαναλαμβάνοντας ερμηνείες του Σμέμαν εναντίον της βυζαντινής Θεολογίας προκειμένου να προωθήσει την Ρώσικη εκδοχή της θεολογίας.

Η Φετιχοποίηση, παρότι ο όρος ανήκει στο σαδομαζοχιστικό περιθώριο (Μοντέρνοι Θεολόγοι είναι αυτοί) επισημαίνει το φαινόμενο του κληρικαλισμού που συνεχίζει την κατάκτηση τής Εκκλησίας μέχρι σήμερα.

Θα συνεχίσουμε την παρουσίαση γιατί στα επόμενα μπαίνει σε άλλη ενότητα.

Αμέθυστος

.

>Σχόλια στη “θεολογία του ‘60”

>Κυκλοφόρησε ένα πολύ σημαντικό βιβλίο από την Ακαδημία θεολογικών σπουδών της Ι.Μ. Δημητριάδος. Θα προσπαθήσουμε σιγά-σιγά να προσθέσουμε σ’ αυτή την σημαντική προσπάθεια, την πραγματικότητα, η οποία απουσιάζει έτσι κι’ αλλιώς από την ζωή όλων μας, καθώς η ζωή έχει αντικατασταθεί από την σκέψη και να προσθέσουμε επίσης το “Εν ου έστιν χρεία”, την ένσαρκη αγάπη, η οποία δυστυχώς για όλους μας σήμερα ζει μόνον στις λέξεις μας.

Στο ξεκίνημα λοιπόν των κειμένων, ο Θεόφιλος Αμπατζίδης, ο οποίος είναι τρόπον τινά ο εμπνευστής αυτής της κριτικής σπουδής, γράφει: «Η ιστορία της θεολογίας τρέφει τη θεολογία»! Και έτσι προδιαγράφει την “αγωνία” των θεολόγων για το μέλλον! Ας αλλάξουμε όμως τον ορίζοντα! Η ιστορία της φιλοσοφίας τρέφει την φιλοσοφία! Αυτή η τροφή συνεχίζει να είναι φιλοσοφία;

Επισημαίνεται μια “έκρηξη” των θεολογικών σπουδών. Η αφομοίωση εκ μέρους των θεολόγων του συνόλου σχεδόν της παραδόσεως. Αποκαλύπτεται η ανάδυση και επικράτηση μιας ευχαριστιοκεντρικής κατανοήσεως του ορθόδοξου βιώματος!

Και όμως παρόλη την έκρηξη η πραγματικότης της Εκκλησίας δεν υπάρχει και κανείς δεν το αντιλαμβάνεται. Η ενορία, το φυτώριο της παραδοσιακής θεολογίας, δεν ακολουθεί την έκρηξη των θεολογικών σπουδών.

Η Ι.Μ. Δημητριάδος π.χ. τα δίνει όλα για τα περιοδικά της, για την επικοινωνία της, επαίρεται πως στην πόλη του Βόλου τελούνται κάθε Κυριακή 40 λειτουργίες, αλλά για το γεγονός πως δεν υπάρχει ούτε μία ενορία δείχνει απόλυτη αδιαφορία. Οι θεολόγοι και οι κληρικοί συνεχίζουν να πιστεύουν πως και χωρίς ενορία είναι δυνατόν να υπάρχη Εκκλησία!

Όλοι μιλούν για αγάπη, στην αγάπη βασίζουν ακόμη και τον ψευδοδιάλογο με τις υπόλοιπες ομολογίες, αλλά ζωντανή αγάπη δεν υφίσταται. Μιλάμε για βίωμα, δηλαδή για Ιδεολογία, όταν η Εκκλησία είναι μόνον εμπειρία. Ακούμε παντού για αγάπη και αγάπη δεν βλέπουμε. Όλη η αγωνία για το μέλλον θα μεταφραστεί ξανά σε χείμαρρο λέξεων, σε όλες αυτές τις εκατοντάδες σελίδες, όταν γνωρίζουμε πολύ καλά πως το πρόβλημα είναι ένα και μοναδικό: Το Χρήμα! Πιο συγκεκριμένα, ο μισθός! Ας πάψει ο μισθός του κλήρου, το κυβερνητικό χρήμα στη Διοίκηση της Εκκλησίας και θα δούμε τότε το βάρος των γόνιμων προβληματισμών.

Θα δούμε τότε αμέσως το υπαρκτικό γεγονός, το οποίο κατοικοεδρεύει στο κεφάλι μας, να μεταμορφώνεται σε ζωή, γυμνή, αδιαμεσολάβητη! Θα δούμε τότε και μόνον τότε τί ελπίδα επικρατήσεως έχει η κενολογία απέναντι στην ανάγκη, η ελευθερία απέναντι στην πραγματικότητα! Πόση αξία έχει η Μεταφυσική δίπλα στη Φυσική, η υπόσταση του προσώπου, δίπλα-δίπλα με την Φύση του ανθρώπου! Θα δούμε πόσο ελλιπής και άρρωστη είναι η αγάπη που κατοικεί στις λέξεις. Γι’ αυτό και εμείς, επειδή η αληθινή ζωή σήμερα είναι η μεγαλύτερη ουτοπία, θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε στις κενολογίες σπίθες ζωής, όπως οι ζητιάνοι ψάχνουν στα σκουπίδια τίποτε φαγώσιμο.