amethystos

Το blog του Αμέθυστου 

amethystos

http://amethystosbooks.blogspot.gr/

και

εκδόσεις αμέθυστος – Η Ορθόδοξη Εσχατολογία

http://amethystosebooks.blogspot.gr/

Advertisements

Γιατί ὁ Θεός νά μήν θεραπεύει πάντα τό σῶμα μας; Αγίου Λουκά του Ιατρού

Γιατί ὁ Θεός νά μήν θεραπεύει πάντα τό σῶμα μας;

Αγίου Λουκά του Ιατρού
Με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος τις προάλλες γιατί να γίνονται και γιατί να μην γίνονται θαύματα σε όλους τους ανθρώπους από τον Χριστό, -που είναι η προσωπική Αλήθεια- από την Παναγία, τους Αγίους και άλλους μεσίτες και πρεσβευτές. Γιατί ένας άνθρωπος να θεραπεύεται από τον καρκίνο και άλλος να ζεματίζεται και να πονάει και υποφέρει, σωματικά πάντα…; Επιθυμεί κάτι τέτοιο ο φιλάνθρωπος Θεός;
Πρώτα πρώτα, ο Θεός δεν γίνεται φορτικός και δεν είναι «κομπλεξικός», όπως εμείς. Απεναντίας, εάν δεν Τον θέλουμε στην ζωή μας, δεν έρχεται, αν και μας ευεργετεί και πάλι όσο Του το επιτρέπουμε. Είναι ο μανικότερος των εραστών, ο πιο τρελός των ερωτευμένων και παράλληλα ο «ευγενής», που σέβεται απεριόριστα την ελευθερία μας. (Επίσης, είναι αυτός που φέρεται όπως ο πατέρας στην παραβολή του Ασώτου – δεν ζητάει κανένα λόγο, ούτε… «κάνει μούτρα», αλλά απλώς χαίρεται με την επιστροφή μας στο καλό).
Με άλλα λόγια, μας αφήνει να πάμε όπου θέλουμε, είτε με τα λόγια και τις εξωτερικές ενέργειες κάνουμε τους ευσεβείς, είτε όχι. Εκεί έχει ο άνθρωπος ακέραια την ευθύνη. Τώρα, στην περίπτωση που πράγματι έχουμε αγάπη ή έστω «φόβο» Θεού, τότε ο Θεός επεμβαίνει στην ζωή μας. Και η προτεραιότητά του είναι να γιατρέψει την ψυχή πρώτα και έπειτα το σώμα. Έτσι, σε αυτό το πλαίσιο και υπό αυτές τις προϋποθέσεις, οι ασθένειες είναι οι «αγάπες του Θεού», όπως έλεγε ένας γέροντας σύγχρονος μεγάλος.
Κι αυτό, διότι «ον αγαπά ο Κύριος παιδεύει», δηλαδή αυτόν που «αγαπά» (όλους εξ ίσου τους αγαπά, εδώ ο Απόστολος μιλάει για την αγάπη με ανταπόκριση προφανώς) ο Θεός τον παιδαγωγεί, τον εκπαιδεύει, ώστε να βελτιωθεί και να Του μοιάσει περισσότερο, στο μέτρο της θέλησης και της αντοχής του κάθε ανθρώπου κάθε φορά. Ο γέροντας Πορφύριος είχε πει κάτι ακραίο: ο Θεός δεν άνοιξε το μυαλό των γιατρών, για να βρουν την θεραπεία του καρκίνου, που είναι μπροστά στα μάτια τους, διότι «είδε ότι έτσι γέμισε ο Παράδεισος». (Παράλληλα, είχε πει ότι «η πνευματική υγεία αδρανοποιεί τον καρκίνο»).
Είναι, όμως, πραγματικό αυτό; Ή μήπως ο Θεός είναι αντί για την αυτοευσπλαχνία «δίκαιος και αμείλικτος»; Θα σας πω κάτι από την προσωπική μου εμπειρία: έχω δει ανθρώπους που μια ολόκληρη ζωή φέρονταν με μεγάλη σκληρότητα, αυταρχισμό κ.α. σε κοντινούς τους ανθρώπους (συνήθως στους άλλους κάνουμε τους ευγενικούς άλλωστε, έτσι δεν είναι;) να έχουν μεταβάλει άρδην την συμπεριφορά τους με αυτήν την ασθένεια. Να έχουν μετανοήσει και μάλιστα εμπράκτως. Διότι, σκεφτείτε, πόσο πωρωμένοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι…
Όταν έχουμε την υγεία μας και ασχολούμαστε κανονικά με τις μάταιες βιοτικές μας μέριμνες -και λοιπές εφήμερες ανοησίες και γελοιότητες- διαμορφώνουμε τεράστιο εγωισμό και αυτοδικαίωση. Συχνά κάνουμε κόλαση την ζωή των κοντινών μας ανθρώπων, αφού έχουμε θανατώσει τις ψυχές μας… Αυτά κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, δουλεύουμε στα πάθη μας, στην ανθρωπαρέσκεια, κατατυραννούμε τους άλλους που είχαν την κακή τύχη να έχουμε κάποια εξουσία πάνω τους και κλαιγόμαστε από πάνω, όταν δεν μας κάνουν τα χατίρια.
Λοιπόν, τι θα έπρεπε να κάνει ο Θεός που τόσο μας αγαπά σε αυτήν την περίπτωση, αφού έχει μυριάκις μακροθυμήσει; Θα έπρεπε μήπως να μας αφήσει σε αυτήν την κατάσταση ή να μας δώσει μια κατάσταση που μόνον Αυτός ξέρει πως θα μας βοηθήσει και να μας βγάλει από την ματαιότητα που ζούμε, αφού Τον ζητάμε -παρ’ όλ ‘αυτά- στην ζωή μας;
Συμπέρασμα: Όλες οι ασθένειες είναι κατ’ αρχήν απευκταίες, αλλά η αγάπη πολλές φορές βρίσκει ακραίες οδούς, για να μας βγάλει από την τύφλωσή μας. Και «αν σήκωνες τις δυσκολίες, κανείς δεν θα σωζόταν».

See more at: http://poimin.gr/
agiopneymatika.

ΠΕΡΙ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΕΩΣ (1)

Του A.J. NIJK.

Στην σύγχρονη αυτοσυνειδησία και ιδιαιτέρως στην σύγχρονη Χριστιανική σκέψη, ο όρος εκκοσμίκευση καταλαμβάνει μια πολύ σημαντική θέση. Από πολλούς ο όρος εκκοσμίκευση έχει γίνει αποδεκτός σαν ένα αντιπροσωπευτικό όνομα για να χαρακτηρισθούν όλες οι αλλαγές που έχουν προκύψει στον κόσμο μας, και ιδιαιτέρως από την οπτική γωνία της θρησκείας.

1.Η Εκκοσμίκευση σαν πολιτικός όρος.

Στο μεγάλο του έργο για την ειρήνη της Βεστφαλίας, του 1734, ο Johann Gottfried vonMeiern, σημειώνει πως η λέξη εκκοσμίκευση θα εχρησιμοποιείτο για πρώτη φορά στο πλαίσιο των διαπραγματεύσουν για την ΕΙΡΗΝΗ που περιέγραφε το βιβλίο του. Έτσι η λέξη Εκκοσμίκευση εισέρχεται στην γλώσσα σαν μια κουρτίνα καπνού που έπρεπε να κρύψει από τα βλέμματα τον κυνισμό των πολιτικών μηχανορραφιών.  Η πρώτη σημασία του όρου λοιπόν συνίστατο σε μια έλλειψη ακρίβειας, στην Ικανότητα να υποβάλλει πως δεν θα μπορούσε να ειπωθεί συγκεκριμένα εκείνο που γινόταν: ότι δηλ. γινόταν σεβαστή και αποδεκτή μια νομική τάξη η οποία στην πραγματικότητα ποδοπατιόταν κεκαλλυμένα [όπως είναι σήμερα ο διάλογος των Εκκλησιών, που ποδοπατεί με βαρβαρότητα την αλήθεια της πίστεως και το μνημόνιο που σώζει υποτίθεται την Ελλάδα από την Χρεοκοπία ενώ την διαγράφει από την Ιστορία].

Η κατάσταση μέσα στην οποία εισάγεται η λέξη αυτή είναι αποκαλυπτική της μοίρας μας. Οι διαπραγματεύσεις ειρήνης στο στάδιο κατά το οποίο επινοήθηκε και Χρησιμοποιήθηκε ο όρος εκκοσμίκευση, έψαχναν τον τρόπο με τον οποίο θα έκρυβαν και θα αποζημίωναν τους ψηφοφόρους του Βρανδεμβούργου για την απώλεια γής που θα έπερεπ να δοθεί στην Σουηδία.

Μια συμφωνία λοιπόν φαινόταν εφικτή μόνον εάν σαν αντιστάθμισμα μπορούσαν να δοθούν στο Βρανδεμβούργο μερικές εκκλησιαστικές εκτάσεις. Όμως οι εκτάσεις αυτές ήταν κατά ένα μέρος προτεσταντικές κατά ένα άλλο καθολικές. Είχαν όμως διατηρήσει τον Χαρακτήρα των Εκκλησιαστικών εκτάσεων. Έτσι λοιπόν αναζητήθηκαν τρόποι για να χρυσώσει το χάπι και επειδή ακριβώς επρόκειτο για διπλωματικές διαπραγματεύσεις ήταν αυτονόητο πως αναζητούσαν τρόπους ορολογιακής φύσεως. Ονόματα. Θα έπρεπε να βρεθεί ένας όρος που θα μπορούσε να προσφέρει μια φαινομενική αθωότητα στην διαδικασία, έναν όρο πίσω από τον οποίο θα μπορούσαν να κρυφτούν όσο το δυνατόν καλύτερα οι πολιτικοί λόγοι και με την βοήθεια του οποίου θα ήταν δυνατόν να αρνηθούν το ξεπούλημα ενώ την ίδια στιγμή θα το πραγματοποιούσαν.

Σ’ αυτή την ανάγκη ανταποκρίθηκε ο όρος Seculariser, ο οποίος είχε εισαχθεί σε κατάλληλο χρόνο από τον Γάλλο Longueville. Έπρεπε να διατηρηθεί πάση θυσία η ψευδαίσθηση πως δεν επρόκειτο παρά για πρόσκαιρη επέμβαση, σχετική, η οποία δεν θα αλλοίωνε βασικά την πρώτη εκκλησιαστική κατάσταση των εκτάσεων αυτών ούτε και θα έθιγε την τιμή της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έπρεπε να βρεθεί ένας όρος με την βοήθεια του οποίου θα ήταν δυνατόν να αναγνωρισθεί και να απορριφθεί η επαναφορά των εκτάσεων αυτών στην λαϊκή κατάσταση [κάτι σαν την καθαίρεση ενός κληρικού και η επαναφορά του στην τάξη του λαϊκού]. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό το όνομα seculariser κρίθηκε κατάλληλο. Γι’ αυτό περιείχε την υποβολή πως η νέα κοσμική κατάσταση αυτών των εκτάσεων δεν ήταν παρά μια αλλαγή, ένας προβληματικός ίσως τρόπος, αλλά πάντοτε όμως ένας τρόπος της πρωτογενούς θρησκευτικής καταστάσεως.

Το επίθετο εξάλλου saecularis βρισκόταν σε χρήση ήδη από πολλούς αιώνες για να επιτρέπει την διάκριση ανάμεσα στο Ιερό και στο κοσμικό, αλλά πάνω από όλα για να φανερώνει την υποταγή του στο Ιερό και την εξάρτησή του από αυτό. Με αυτή την προϊστορία η λέξη εκκοσμίκευση εισήχθη στις διαπραγματεύσεις και μ’ αυτό στην γλώσσα.

Δικαίως ο Stallmann χαρακτηρίζει αυτή την πορεία των πραγμάτων ως εξής: Η έννοια της Εκκοσμικεύσεως χρειάστηκε λιγότερο για να ξεκαθαρίσει από το να συσκοτίσει τις αληθινές προθέσεις. Εκκοσμικεύω σημαίνει εκλαϊκεύω, αλλά ήταν όλοι τους ευχαριστημένοι επειδή μπορούσαν να μιλήσουν γι’ αυτή την εκλαΐκευση μ’ έναν τρόπο που φαινόταν να συνεχίζει να αντιπροσωπεύει ξανά, τουλάχιστον νομικά, το Ιεραρχικό σύστημα του Μεσαίωνος, της αυτοκρατορίας η οποία μόλις είχε καταστραφεί, με τον τριακονταετή πόλεμο. 

2. Η Εκκοσμίκευση σαν παράδοση των δικαιωμάτων κυριαρχίας και κυριότητος.

Αυτή η καινούργια λέξη έπρεπε να συνδυαστεί με τις νέες σκέψεις τού διαφωτισμού οι οποίες είχαν αρχίσει ήδη να κυριαρχούν και την Γερμανία. Τον 18ο αιώνα η εκκοσμίκευση γίνεται η κυρίαρχη λέξη των «διαφωτισμένων» πνευμάτων τα οποία αμφισβητούν την εξουσία της Εκκλησίας και την γήϊνη περιουσία της. Σταδιακά δε γίνεται, αρνητικά όμως, η κυρίαρχη λέξη και όσων υπερασπίζονται την Εκκλησία.Σ’ αυτήν την διαμάχη, μέσω των αιώνων μέχρι τις ημέρες μας, κατέκτησε ο όρος αυτός την ξεκάθαρη σημασία του. Σημαίνει πια, το πέρασμα των δικαιωμάτων κυριαρχίας και Ιδιοκτησίας της Εκκλησίας στο κράτος, ένα πέρασμα που Χαιρετίζεται από τους «διαφωτισμένους» σαν επιστροφή στην λογική, και απορρίπτεται από τους υπόλοιπους σαν ένας βιασμός των πιο Ιερών παραδόσεων.

Σαν θεμέλιο αυτής της εκκοσμικεύσεως χρησίμευσαν οι νέες θεωρίες του Φυσικού Δικαίου, όπως είχαν αναπτυχθεί στην Γερμανία από τον Pudendorf. Σύμφωνα με αυτές ανήκει στο κράτος η κυριαρχία πάνω στην Εκκλησία, εκτός από όλα όσα αφορούν το εσωτερικό πνευματικό της έργο.

Μετά τα γεγονότα όμως της μεγάλης εκκοσμικεύσεως του 1803, όπου μετά τις 25 Φεβρουαρίου αυτού του έτους, η Εκκλησία απογυμνώνεται από την περιουσία της, ο όρος αυτός έλαβε καθαρά αρνητικό Χαρακτήρα. Το μόνο καλό που αναγνώρισαν σ’ αυτή την περιπέτεια οι καθολικοί ήταν ότι τους έδωσε το δικαίωμα να αμφισβητήσουν την θρησκευτική ανανέωση που ζητούσε παράλληλα η εποχή εκείνη. [Τελικά βεβαίως υπέκυψε και σήμερα έρχεται και η ώρα της Ορθοδοξίας με τον γνωστό Οικουμενισμό.]

Συνεχίζεται.

Αμέθυστος.