>Tα "Τea Party" του Εκκλησιαστικού χώρου

>

Πηγή : Amen.gr

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Όταν προ διετίας ο χαρισματικός Barack Obama, πήρε στα χέρια του τις τύχες των ΗΠΑ έπειτα από μια πρωτοφανή στα αμερικανικά χρονικά προεκλογική εκστρατεία, ένας άνεμος αισιοδοξίας άρχισε να πνέει όχι μόνο στην υπερατλαντική αυτή χώρα, αλλά και σε όλη την υφήλιο. Διότι με τον πειστικό (και όχι ξύλινο) λόγο του, την σαφή τοποθέτησή του σε θέματα που αφορούσαν πολλά χρονίζοντα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας του, την άνευ περιστροφών εκφρασθείσα πρόθεσή του να συμβάλει στη δημιουργία ενός νέου πολιτικού ήθους στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και την δηλωθείσα βούλησή του να βγάλει την Αμερική από τα αδιέξοδα που η ίδια είχε δημιουργήσει στην Μέση Ανατολή και την Ασία, ο Obama έδινε ελπίδες πως κάτι θα άλλαζε. Τόσο στην χώρα του, όσο και σ΄ολόκληρο τον κόσμο.

Δυσαρεστημένοι από την άνοδο του προοδευτικού Δημοκράτου Οbama στον Προεδρικό θώκο των ΗΠΑ, υπήρξαν οι Ρεπουμπλικάνοι. Mάλιστα δε η ακροδεξιά πτέρυγα του Κόμματος αυτού, η οποία αμέσως τον έβαλε στο στόχαστρο, με σκοπό να απαξιώσει τόσο τον ίδιο προσωπικά, όσο και την καινοτόμο πολιτική του εντός και εκτός Αμερικής. Ως μέσο δε για την διάβρωσή του, επινοήθηκαν τα γνωστά «Tea party», στα οποία πρωτοστατεί, δίκην ηγερίας, η αποτυχούσα στις Προεδρικές εκλογές υποψήφια Αντιπρόεδρος, η αστοιχείωτη και λιποβαρής τον νουν Sarah Palin, (που μέχρις εσχάτων νόμιζε πως η Αφρική είναι χώρα και όχι ήπειρος)!

Βασικός στόχος του ιδιότυπου αυτού «φόρουμ» είναι η διάσωση και προστασία, με κάθε τρόπο, των «παραδοσιακών αξιών» της αμερικανικής κοινωνίας, που, καθώς υποστηρίζεται, κινδυνεύουν να πληγούν ανεπανόρθωτα από τις πολιτικές επιλογές και τις κοινωνικές ρυθμίσεις τού «αφρικανικής προελεύσεως», «αριστεριζουσών τάσεων» και «μουσουλμανικών καταβολών» (και ας είναι βαπτισμένος Χριστιανός) νέου Αμερικανού Προέδρου και της Κυβερνήσεώς του.

Προσφιλής μέθοδος της Palin και των περί αυτήν οπαδών στην προσπάθεια διαβρώσεως του Obama και του Κόμματός του, είναι η στοχοποίηση των «αντιπάλων». Έτσι, από τη μια, με την κυκλοφορία ενός καταλόγου πολιτικών προσωπικοτήτων του Δημοκρατικού Κόμματος, και την δημοσίευση, από την άλλη, ενός γεωγραφικού χάρτου που εντόπιζε Αμερικανικές πόλεις και Πολιτείες στις οποίες υποτίθεται ότι πολιτεύονται «οι αντίπαλοι» που πρέπει να υπονομευθούν, στήθηκε ένα σενάριο προγραφών. Συνέπεια της επιθετικής αυτής πολιτικής επιλογής; Τα γνωστά αιματηρά επεισόδια πρό τριών εβδομάδων στην Αριζόνα, με εξι νεκρούς και μια βαρειά τραυματισμένη Δημοκρατική πολιτική αντίπαλο, την Gabrielle Giffords, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, το όνομα της οποίας περιλαμβανόταν, φυσικά, στον προαναφερθέντα κατάλογο.

Με αφορμή όσα ελέχθησαν ανωτέρω, θα τεθεί ίσως τό ερώτημα περί του ποιά σχέση μπορεί να έχουν τα πολιτικής υφής Tea Party της Palin με τον δικό μας Εκκλησιαστικό χώρο; Απολύτως καμιά, ως πρός το «πολιτικώς ζητούμενο». Μεγάλη όμως, ως προς την μέθοδο καταρρακώσεως και εξαφανισμού του «άλλου». Μήπως αυτήν ακριβώς την μέθοδο δεν μετέρχονται, με πολλή μαεστρία μάλιστα, ημέτεροι κληρικοί και λαϊκοί, οι οποίοι θεωρούντες εαυτούς μοναδικούς ταμιούχους και εκφραστές της Ορθοδόξου Πίστεως, στιγματίζουν και λοιδορούν όσους έχουν μια διαφορετική από αυτούς θεολογική αντίληψη; Που απαξιώνουν όσους έχουν μιαν άλλη άποψη περί του πώς και «με ποιά γλώσσα» η Ορθοδοξία θα μπορούσε σήμερα να παράσχει μαρτυρίαν Χριστού, μέσα στην ολονέν και περισσότερο εκκοσμικευόμενη σύγχρονη κοινωνία;                                                   Kαλέ, ένας χριστιανός!!!!

Διατρέχοντας κανείς άρθρα και μελέτες σε εφημερίδες και περιοδικά, ή σχόλια επώνυμων, ψευδώνυμων και ανώνυμων (άρα ψοφοδεών) «μπλογκομανιακών» στο διαδίκτυο, ακούοντας όμως και «φιλιππικούς» εναντίον Εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων, οι οποίοι εκτοξεύονται με περισσή έπαρση σε ραδιοφωνικές εκπομπές, σε αίθουσες ή σε ενοριακά αρχονταρίκια, δεν έχει καμιά δυσκολία στο να διαπιστώσει ότι το σύνδρομο Palin λειτουργεί ως άριστα και στον δικό μας Εκκλησιαστικό χώρο! Είναι μήπως ψέμμα ότι, από καιρό ήδη, έχουν προγραφεί Πατριάρχαι, Αρχιεπίσκοποι, Μητροπολίται, καθηγηταί, κληρικοί ή λαϊκοί θεολόγοι; Ή δεν είναι αλήθεια ότι ουκ ολίγες πόλεις και πολιτείες της καθ΄ημάς Ανατολής, μπήκαν στο στόχαστρο των αυτόκλητων αυτών «υπερμάχων» της πίστεώς μας (χωρίς καν να έχει δημοσιευθεί κάποιος γεωγραφικός χάρτης τύπου Palin!); Όπως π.χ. η Κωνσταντινούπολις, το Βελιγράδι, η Λευκωσία, τα Τίρανα, ο Βόλος, η Καλαμάτα, το Κουόπιο, η Γενεύη, ενίοτε η Αθήνα, που θεωρούνται ως οι πόλεις εκείνες όπου κατεργάζεται η νόθευση της Ορθοδοξίας;

Τοιουτοτρόπως, βάλλονται ο Οικουμενικός Πατριάρχης επειδή χωρίς φόβο και πάθος ανοίγεται στον κόσμο και προωθεί τον διαχριστιανικό, διαθρησκειακό και διαπολιτισμικό διάλογο˙ ο Κύπρου επειδή δέχθηκε τον Πάπα και φιλοξένησε την Θεολογική Ἐπιτροπή Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών˙ ο Αλβανίας επειδή συμμετέχει ενεργά σε διαχριστιανικά και διαθρησκειακά φόρα˙ οι Δημητριάδος και Μεσσηνίας επειδή καταβάλουν προσπάθειες για να βγεί η ορθόδοξη θεολογική σκέψη από την σημερινή της αποτελμάτωση˙ ο Περγάμου για όσα λέγει περί του Πρωτείου του Πάπα και της φύσεως του Ορθοδοξο-Ρωμαιοκαθολικού Διαλόγου˙ ο Σερβίας και η περί αυτόν Ιερά Σύνοδος λόγῳ του ότι καθήρεσαν, (διά λόγους που εκείνοι γνωρίζουν), ένα σέρβο Επίσκοπο, «επειδή είναι μπροστάρης στον αντι-οικουμενιστικό αγώνα»! [ Ο οποίος, σημειωτέον, δεν φαίνεται να ήταν και τόσο «αντι-οικουμενιστής», μιας και διαρκούσης της κρίσεως του Κοσσυφοπεδίου, ουδένα είχε συνειδησιακό πρόβλημα να δεχθεί την βοήθεια που του προσέφεραν φορείς της «Παναιρέσεως του Οικουμενισμού» για την συντήρηση Ναών, Μονών και Ιδρυμάτων της Επαρχίας του]!

Από την κριτική όμως των «αμιάντων» αυτών ορθοδόξων δεν έμειναν άθικτοι και άλλοι Αρχιερείς. Όπως ο Σύρου, λ.χ., επειδή, καλώς ποιών, επέλεξε την ειρηνική συμβίωση με το Ρωμαιοκαθολικό στοιχείο της Επαρχίας του ή ο Αλεξανδρουπόλεως, λόγῳ μιας ανθρώπινης ποιμαντικής του χειρονομίας κατά την έναρξη των πρόσφατων παρα-Ολυμπιακών αγώνων. Καθώς δεν απέφυγε τους μύδρους των «καθαρών» και ο αείμνηστος Αθηνών Χριστόδουλος, όταν προ ετών δέχθηκε τον Πάπα και απήγγειλε μαζί του την Κυριακή Προσευχή στον Άρειο Πάγο˙ ή ακόμη προσφάτως, ο Μέγας Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επειδή είπε αλήθειες που δεν ήχησαν ευχάριστα σε κάποια ώτα.

Το πρόβλημα δεν έγκειται στο τι λέγουν οι διάφοροι εκφραστές του σημερινού ζηλωτικού Ορθόδοξου κινήματος. Εχουν κάθε δικαίωμα να εκφέρουν την γνώμη τους στα πλαίσια ενός ενδο-εκκλησιαστικού διαλόγου. Το πρόβλημα είναι πώς τα λένε και με ποιά πρόθεση τα λένε. Πρόβλημα είναι τα μέσα που μετέρχονται για να επιτύχουν τους στόχους τους. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι αυτοί ότι με τον τρόπο που εκφράζοναι «ρίχνουν λάδι στη φωτιά». Αν κάμουν τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στον ιστοχώρο, θα δουν τι είδους ανισόρροπους φανατικούς τροφοδοτούν με τα γραφόμενα και λεγόμενά τους. Θα πρέπει δε να είναι προσεκτικοί οσάκις αποστέλλουν οπαδούς, δίκην καταδρομέων, σε Ναούς, Πανεπιστήμια και Εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες της αλλοδαπής, προκειμένου να «προστατεύσουν» την Ορθοδοξία από τους πλήττοντας αυτήν! Διότι στις «αποστολές» τους αυτές δεν αποκλείεται μια μέρα να παρεισφρήσει κανένας ανεγκέφαλος «κομάντο» και προβεί σε κάποια ειδεχθή πράξη, όπως έγινε πρόσφατα στην Αριζόνα. Τότε, όμως, τους σήμερον κρίνοντας και κατακρίνοντας θα κρίνει ο Δικαιοκρίτης Θεός.

Ο χαρισματικός Obama, οι χαρισματικοί Φαναριώτες και οι «μπλογκομανιακοί αμίαντοι Ορθόδοξοι»

Λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο – απάντηση σε άρθρο του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση που δημοσιεύτηκε στο amen.gr

Αγαπητό blog thriskeftika,

είμαι ένας ψοφοδεής (λόγω της ανωνυμίας μου) μπλογκομανιακός αλλά δεν έχω την τύχη να κατάγομαι από καμία από τις πόλεις που ο φαναριώτης μεγαλόσχημος κληρικός (ο π. Γεώργιος Τσέτσης) βλέπει στοχοποιημένες από τους «αυτόκλητους υπέρμαχους της πίστεως μας». Διάβασα το άρθρο του προαναφερθέντος κληρικού του Πατριαρχείου και θα ήθελα μερικές ερωτήσεις να κάνω κι αν θέλετε τις δημοσιεύετε στο blog σας.

1. Η υπεράσπιση της Συνόδου της Σερβίας και η σε βάρος του επισκόπου Αρτεμίου εκτοξευόμενη συκοφαντία του π. Γεωργίου είναι προσωπική δική του «γραμμή» ή κοινή πεποίθηση όλων των Φαναριωτών και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου;…Πιστεύει και ο Πατριάρχης όσα λέει ο Πρωτοπρεσβύτερος του ότι «ο Σερβίας και η περί αυτόν Ιερά Σύνοδος (βάλλονται από τους «αυτόκλητους υπέρμαχους της πίστεως μας») λόγῳ του ότι καθήρεσαν, (διά λόγους που εκείνοι γνωρίζουν), ένα σέρβο Επίσκοπο, «επειδή είναι μπροστάρης στον αντι-οικουμενιστικό αγώνα»! [ Ο οποίος, σημειωτέον, δεν φαίνεται να ήταν και τόσο «αντι-οικουμενιστής», μιας και διαρκούσης της κρίσεως του Κοσσυφοπεδίου, ουδένα είχε συνειδησιακό πρόβλημα να δεχθεί την βοήθεια που του προσέφεραν φορείς της «Παναιρέσεως του Οικουμενισμού» για την συντήρηση Ναών, Μονών και Ιδρυμάτων της Επαρχίας του]!». Τόσος λοιπόν χρόνος χρειάστηκε για να αποκαλυφθεί η αγαλλίαση των Φαναριωτών από το διωγμό και την άδικη, αντικανονική και παράνομη καταδίκη του αγωνιστή επισκόπου Ράσκας και Πριζρένης Αρτεμίου;

2. Ο π. Γεώργιος Τσέτσης ανέλαβε το έργο της υπεράσπισης όλων των οικουμενιστών, νεωτεριστών, νεοβαρλααμιτών και φιλοπαπικών «ορθοδόξων»; Συμφωνεί μαζί τους; Κι αν δεν μπορεί να βρει την πρόθεση με την οποία σχολιάζουν τους παραπάνω φίλους του οι «επικριτές τους», μήπως μπορεί να μας πει ποια είναι η δική του πρόθεση όταν γράφει ένα τέτοιο άρθρο;

3. Αν κάποιοι «ανισσόροποι φανατικοί» τροφοδοτούνται από τα λεγόμενα και τα γραπτά κάποιων παραδοσιακών πιστών και κληρικών, για τούτο δεν φταίνε ασφαλώς οι παραδοσιακοί πιστοί και κληρικοί. Ακραίοι ζηλωτές υπήρξαν πάντοτε αλλά αυτό δεν σταμάτησε τους αντιοικουμενιστές Πατέρες (τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, τον π. Φιλόθεο Ζερβάκο και τόσους άλλους) από το να ελέγχουν τους υπηρετούντες την παναίρεση του οικουμενισμού, ακόμη κι αν αυτοί ήταν Οικουμενικοί Πατριάρχες (ας μην λησμονούμε τον δριμύ έλεγχο των οικουμενιστικών βημάτων του Πατριάρχη Αθηναγόρα). Αλλά, ο π. Γεώργιος και οι ομόφρονές του αναλογίστηκε ποτέ πόσο κακό κάνουν οι ίδιοι με την οικουμενιστική, εκκοσμικευμένη τακτική τους τόσο στους Ορθοδόξους πιστούς όσο και στους ετεροδόξους αιρετικούς κλείνοντας τους την πόρτα της εν μετανοία επανόδου στην Ορθοδοξία με την οικουμενιστική σύγχυση και τον συγκρητισμό που διασπείρουν;

4. Ας αρκεστούν οι Φαναριώτες στο θαυμασμό του «χαρισματικού Obama» και ας συνεχίσουν το πλέξιμο του φιλοαμερικανικού εγκωμίου. Αντί αληθινού χαρισματικού λόγου τελευταίως από το Φανάρι ακούμε μόνο παραφωνίες υπεράσπισης των αποκλινόντων από την Παράδοση κληρικών. Ό,τι έχει όμως ο καθένας, αυτό και δίνει…

ΥΓ. Στον τίτλο παρακαλώ να διατηρήσετε τα εισαγωγικά στις λέξεις που τα έχω και να μην προσθέσετε εισαγωγικά στα χαρίσματα του Obama και των θαυμαστών του

Αναρτήθηκε από ΘΕΟΛΟΓΟΣ
 
Πηγή : ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
 
ΣΧΟΛΙΟ : στιγματίζουν και λοιδορούν όσους έχουν μια διαφορετική από αυτούς θεολογική αντίληψη; Που απαξιώνουν όσους έχουν μιαν άλλη άποψη περί του πώς και «με ποιά γλώσσα» η Ορθοδοξία θα μπορούσε σήμερα να παράσχει μαρτυρίαν Χριστού, μέσα στην ολονέν και περισσότερο εκκοσμικευόμενη σύγχρονη κοινωνία;

Επιτέλους ο άνθρωπος αυτός μάς έδωσε κάτι συγκεκριμένο : Γιά τούς οικουμενιστές η θεολογία είναι μιά αντίληψη η οποία δημιουργεί μιά άποψη σχετική μέ τή γλώσσα μέ τήν οποία μπορεί σήμερα η ορθοδοξία νά δώσει μαρτυρία Χριστού. Καί η εκκοσμίκευση αφορά τήν κοινωνία όχι τήν εκκλησία.

Δυστυχώς είναι όλα περιττά. Δυστυχώς δέν υπάρχουν πιά διαφορές. Παρότι δέν υπάρχει ουδεμία ομοιότης ΔΙΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΘΕΟ. Καί τόν θεό πού επινόησαν μπορούν να τόν ενώσουν εύκολα μέ τόν θεό τού πάπα, μέ τόν θεό τού Μωάμεθ, μέ τόν θεό τών ειδωλολατρών, ακόμη καί μέ τό τίποτα, αφού έτσι κι αλλοιώς δέν υπάρχει, δέν είναι ζωντανός, δέν βρίσκεται ανάμεσά μας. Μάλιστα πρέπει νά προσέξουμε πόσο μοιάζει ο θεός αυτός τού πάπα μέ τόν θεό τού Μωάμεθ. Διότι είναι άγνωστος καί δέν μπορεί νά επικοινωνήσει μέ τούς ανθρώπους παρά έμμεσα διά τών αντιπροσώπων.

Αμέθυστος

Advertisements

>Η "ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ"ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

>

πηγή : diolkos

Θέμα χρόνου είναι η ανακοίνωση της συμφωνίας για την επίλυση του ελληνικού προβλήματος σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση στην Ευρώπη.

Η συμφωνία που θα έχει τη σφραγίδα της Μέρκελ, θα υλοποιηθεί σε διάφορες φάσεις, ωστόσο, από την αρχή θα έχει μια μόνο κατεύθυνση: Οι προβληματικές χώρες όπως η Ελλάδα θα περάσουν πολύ δύσκολες δεκαετίες. Οι Ελληνες ειδικά θα βρίσκονται κάτω από νέα κατοχική μπότα η οποία θα επιβάλλει νόμους, θα ζητά αναθεωρήσεις βασικών διατάξεων του Συντάγματος, θα καθορίζει μισθούς και συντάξεις. Πληροφορίες αναφέρουν ότι άμεσα θα ζητηθεί από τη χώρα μας (ίσως σε ένδειξη καλής θέλησης) νέα αλλαγή στο συνταξιοδοτικό με αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67, όπως άλλωστε αποφάσισε μόλις την περασμένη εβδομάδα και η Ισπανία. Επίσης, νέο ψαλίδι στους μισθούς άμεσα, μέσα στο 2011, πιθανότατα με το ενιαίο μισθολόγιο. Είναι και οι δύο βασικοί όροι που βάζουν οι Γερμανοί στο τραπέζι, αλλιώς θα τινάξουν τη συμφωνία στον αέρα.

Το σχέδιο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους θα συζητηθεί την ερχόμενη Παρασκευή και θα ξεκινήσει να υλοποιείται μετά τον Μάρτιο, όταν θα γίνει η Σύνοδος Κορυφής και θα έχουν διεξαχθεί και οι πρώτες εκλογές στη Γερμανία στις 27 Μαρτίου. Θα πρόκειται για ένα σχέδιο – πακέτο με πολύ από Ελλάδα και ολίγο από τις άλλες χώρες που βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού. Το πακέτο θα έχει τα εξής σημεία:

Δανεισμός και επαναγορά ομολόγων στην τρέχουσα τιμή που θα είναι έως 30% χαμηλότερη από την τιμή έκδοσης με στόχο η Ελλάδα να εξοικονομήσει έως και 15 δισ. ευρώ. Αρχικά η αγορά των ομολόγων θα γίνει από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία έχει αγοράσει τους τελευταίους μήνες ελληνικά ομόλογα αξίας περί τα 60 δισ. ευρώ. Η Ελλάδα θα τα επαναγοράσει σε τιμή γύρω στα 45-47 εκατ. μειώνοντας έτσι το χρέος της κατά 15 δισ. ευρώ.

Σε δεύτερο στάδιο θα πρέπει οι ιδιώτες και οι τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα, να δεχθούν “κούρεμα” 20%-30%. Η Ελλάδα με χρήματα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στήριξης, θα αγοράσει σε χαμηλότερη τιμή, θα εξοικονομήσει 7-10 δισ. και θα φύγουν όλοι ευχαριστημένοι αφού σε ενδεχόμενη χρεοκοπία δε θα έπαιρναν απολύτως τίποτε.

Υπάρχουν όμως και δανειστές οι οποίοι κατέχουν πάνω από 100 δισ. σε ομόλογα. Αυτοί είτε θα δεχθούν “κούρεμα” και… κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι, είτε θα υπάρξει πρόβλεψη για επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους για 2 ή 3 δεκαετίες χωρίς να χάσουν κάτι από την αξία τους.

Η Ευρώπη αποφασίζει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, για 25-30 χρόνια, όπως πρόσφατα συζητήθηκε και στο Νταβός. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα παίρνει ανάσα σε ότι αφορά τα τοκοχρεολύσια που θα πρέπει να πληρώσει μετά το 2013.

Πώς θα βρεθούν τα χρήματα που θα δοθούν στην Ελλάδα; Μα με νέα δάνεια από το EFSF το οποίο σήμερα έχει περί τα 440 δισ. αλλά μόνο τα μισά μπορεί να διαθέσει αφού τα άλλα είναι εγγυήσεις. Το δάνειο ασφαλώς θα έχει μικρότερο επιτόκιο από το 5% που σήμερα η Ελλάδα πληρώνει, επομένως, θα είναι μικρότεροι και οι τόκοι που θα πληρώνουμε κάθε χρόνο. Φυσικά, με τα νέα δάνεια, η Ελλάδα θα είναι για μια ζωή δανεισμένη, ίσως όχι με υψηλά επιτόκια με τα οποία δανείζουν οι αγορές (άλλωστε τα spreads είναι στα ύψη) αλλά πάντως, πνιγμένη στα χρέη. Κάτι μάλλον αναπόφευκτο εδώ που έχουμε φτάσει.

Για να γίνουν όλα τα παραπάνω θα πρέπει να υπάρξει αυτό που όλοι λένε “γερμανικό κοστούμι” ή ένα Πανευρωπαϊκό Μνημόνιο για όλες τις χώρες που έχουν πρόβλημα με τα δημοσιονομικά τους. “Να γίνετε όλοι Γερμανοί” είναι στην ουσία η εντολή της Μέρκελ κι αυτό θα πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα. Το 2013 ο προσωρινός μηχανισμός στήριξης γίνεται μόνιμος κι αυτό συνεπάγεται ότι όποιος ενταχθεί θα υποστεί κυρώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δηλαδή ακόμη και αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου σε διάφορα θέματα. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα και με τόσα εθνικά θέματα να είναι ανοικτά.

Επειδή όμως αυτό δεν είναι αρκετό για τη Μέρκελ, το σχέδιο γίνεται πιο ειδικό. Αφού δεν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σε χώρες όπως η Ελλάδα για τη μείωση ελλειμμάτων και χρεών πρέπει να βρούμε τρόπο να τους αναγκάσουμε. Αυτό είναι το σχέδιο που προβλέπει “Συνταγματοποίηση” του οικονομικού προβλήματος. Δηλαδή, η Γερμανία ζητά να μπουν διατάξεις στο Σύνταγμα όλων των κρατών που να προβλέπουν κυρώσεις σε εθνικό επίπεδο σε περίπτωση που δεν τηρούνται οι στόχοι και οι δεσμεύσεις για μείωση ελλείμματος και χρέους.

Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα για την Ελλάδα. Αναθεώρηση του Συντάγματος μπορεί να γίνει το 2017, οπότε θα πρέπει να βρεθούν τρόποι να ξεπεραστούν τα προσκόμματα. Η δυσκολία είναι μεγάλη, όμως δεν είναι καθόλου τυχαία η συζήτηση που γίνεται για αναθεωρητική Βουλή που θα αποφασίσει αλλαγές οι οποίες μπορούν να ενταχθούν στο Σύνταγμα. Δεν είναι τυχαία και η δήλωση του Κ. Μητσοτάκη σε συνέντευξή του στην Καθημερινή ο οποίος μιλά για κατ’ εξαίρεση αναθεώρηση μιας και η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση εθνικής ανάγκης. Θα πρέπει να σημειωθεί όμως ότι κάτι τέτοιο ίσως θα μπορούσε να προσβληθεί από οποιονδήποτε πολίτη κάνει προσφυγή, ακόμη κι αν έχει αποφασίσει η πλειοψηφία της Βουλής. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι συνταγματολόγοι της κυβέρνησης έχουν πάρει φωτιά και αναζητούν παράθυρα στο Σύνταγμα με τον κίνδυνο πάντα μιας προσφυγής Αναδημοσίευση απο Antinews.

Αμέθυστος

>ΤΟ ΜΑΡΤΙΟ Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

>

Του Δ.Γ. Παπαδοκωστόπουλου

Μέχρι το τέλος Μαρτίου θα έχει ολοκληρωθεί το σχέδιο λύσης για το ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο θα εγκριθεί στο πλαίσιο του πανευρωπαϊκού σχεδίου από το συμβούλιο κορυφής της Ε.Ε.

τον ίδιο μήνα. Θα προβλέπει την επιμήκυνση του δανείου των 110 δισ. ευρώ αλλά και την ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του υπόλοιπου χρέους, η οποία θα γίνει σε συμφωνία με τους πιστωτές. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα καθίσει μαζί τους στο τραπέζι για να συζητήσει τους όρους για την αποπληρωμή του χρέους της.

Ήδη για λογαριασμό της χώρας μας διεθνείς οίκοι, όπως η Lazard, εργάζονται προς την κατεύθυνση αυτή και «ομαδοποιούν» τους πιστωτές, με τους οποίους θα γίνουν οι διαπραγματεύσεις εν ευθέτω χρόνω.

Θέματα πρωτίστου ενδιαφέροντος για την Ελλάδα τόσο στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης όσο και στο ζήτημα της επιμήκυνσης είναι: το ύψος του νέου δανείου που θα δοθεί στην Ελλάδα για την επαναγορά των ομολόγων, τα επιτόκια αλλά και η χρονική διάρκεια των δανείων.

Στις Βρυξέλλες όλο αυτό το διάστημα διεξάγονται πυρετώδεις προετοιμασίες σε χαμηλού και μεσαίου επιπέδου επιτροπές, οι οποίες επεξεργάζονται το ελληνικό θέμα. Οι επιτροπές αυτές θα δώσουν σάρκα και οστά στη συμφωνία, που θα επικυρωθεί κατόπιν στο Συμβούλιο Κορυφής προς το τέλος Μαρτίου.

Η επιμήκυνση της αποπληρωμής των 110 δισ. ευρώ αλλά και η αναδιάρθρωση του υπόλοιπου χρέους θα συνοδευτούν από την πλευρά της Ελλάδας με την ανάληψη πολιτικών δεσμεύσεων, αντίστοιχων των «δημοσιονομικών κανόνων» που περιλήφθηκαν στο γερμανικό σύνταγμα από το 2007. Κατά τις πληροφορίες αυτά που συζητούνται ως δεσμεύσεις για την Ελλάδα αφορούν:

* Στόχους για το χρέος και το έλλειμμα που σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ πρέπει να βρίσκεται στο 3% του ΑΕΠ. Σκέψεις που έχουν πέσει στο τραπέζι κάνουν λόγο για όρο ο οποίος θα επιβάλει τη μείωση κατά μία ποσοστιαία μονάδα ετησίως του ποσοστού του ελλείμματος που κινείται πάνω από το στόχο της συνθήκης.

* Τη διατήρηση του σημερινού μισθολογικού πλαισίου στο Δημόσιο. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα επανέλθουν ο 13ος και ο 14ος μισθός στους εν ενεργεία υπαλλήλους και στους συνταξιούχους, ούτε τα επιδόματα που κόπηκαν στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Όπως λέγεται χαρακτηριστικά από αρμόδια χείλη: «ό,τι κόπηκε κόπηκε οριστικά…».

* Τη μείωση του αριθμού των εργαζομένων στο Δημόσιο με διατήρηση της σχέσης πέντε συνταξιοδοτήσεις έναντι μιας πρόσληψης. Η πρόσφατη απογραφή των δημόσιων υπαλλήλων σε υπουργεία και ΟΤΑ έδειξε 630.000 εργαζομένους. Επιπλέον 230.000 υπάρχουν στα σώματα ασφαλείας και στο στρατό, ενώ οι με αορίστου χρόνου συμβάσεις εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ υπολογίζονται στις 56.000.

Υπέρ της ιδέας της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους (πέραν της επιμήκυνσης της αποπληρωμής των 110 δισ.) φαίνεται ότι είναι πλέον και το ΔΝΤ, στελέχη του οποίου θεωρούν ότι η συγκεκριμένη λύση μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος. Πρόσφατα το στέλεχος του ΔΝΤ στην τρόικα Πολ Τόμσεν επισήμανε ότι το Μνημόνιο δεν αποδείχτηκε τελικά καλή συνταγή. Η συγκεκριμένη δήλωση έγινε με αφορμή την πτώση των δημόσιων εσόδων αλλά και την πληθωριστική έκρηξη, που δεν είχε προβλέψει το Μνημόνιο.

Το «όχι» των τραπεζών θα αντιμετωπίσει η Αθήνα

Της Κορίνας Σαμάρκου

Μπλεγμένη σε παρτίδα πόκερ με πολύ έμπειρους παίκτες θα βρεθεί η ελληνική κυβέρνηση, ακόμα κι αν οι Ευρωπαίοι δώσουν τελικά το πράσινο φως (και τα απαιτούμενα δάνεια) για την αναδιάρθρωση του χρέους μέσω της επαναγοράς των ομολόγων. Η επιτυχία του εγχειρήματος και ο βαθμός στον οποίο θα ωφελήσει πραγματικά την ελληνική οικονομία εξαρτάται από την προθυμία όσων έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους κρατικά ομόλογα να τα πουλήσουν στην ελληνική κυβέρνηση στις τιμές της αγοράς. Όπως όλα δείχνουν, οι τράπεζες του εξωτερικού δεν θα είναι ιδιαίτερα διατεθειμένες να διευκολύνουν το εγχείρημα, αφού είναι αμφίβολο το κατά πόσο ο έτσι και αλλιώς ευάλωτος ευρωπαϊκός χρηματοοικονομικός κλάδος μπορεί σε αυτή τη φάση να αντέξει το de facto haircut που θα επιβάλει η επαναγορά των ομολόγων.

Οι αναδιαρθρώσεις χρεών μέσω της επαναγοράς ομολόγων χρησιμοποιήθηκαν ευρέως στη Λατινική Αμερική κατά τη δεκαετία του 1980. Μάλιστα, ο σημερινός επικεφαλής του ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης EFSF και εμπνευστής του σχεδίου για την ελληνική αναδιάρθρωση, Klaus Regling, ως στέλεχος τότε του ΔΝΤ είχε εφαρμόσει με αρκετά μεγάλη επιτυχία ένα ανάλογο πρόγραμμα στις Φιλιππίνες.

Η διαφορά είναι ότι τότε οι τράπεζες που είχαν στην κατοχή τους τα κρατικά ομόλογα είχαν προχωρήσει στη διαγραφή της αξίας τους, επομένως μέσω της επαναγοράς ουσιαστικά κατέγραφαν κέρδη στους ισολογισμούς τους.

Αντίθετα, στην περίπτωση της Ελλάδας παράγοντες της αγοράς υπολογίζουν ότι από τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους οι ξένες τράπεζες μόνο το 20% έχει αποτιμηθεί στις τιμές της αγοράς. Το 80% των ομολόγων βρίσκεται στα χαρτοφυλάκια διακράτησης έως τη λήξη των τραπεζών, που σημαίνει ότι οι τίτλοι αυτοί εξακολουθούν να αποτιμώνται στην ονομαστική τους αξία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι τράπεζες θα ήταν διατεθειμένες να πουλήσουν τα ομόλογα στις τιμές της αγοράς, γνωρίζοντας ότι με μια τέτοια κίνηση θα αναγκαστούν να εγγράψουν άμεσα ζημιές.

Αντίθετα, μάλλον θα προτιμήσουν να κρατήσουν τα ομόλογα, ελπίζοντας είτε ότι η κατάσταση της Ελλάδας θα βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου και τα χρέη θα αποπληρωθούν κανονικά, ή ότι εκείνες θα είναι σε καλύτερη οικονομική θέση για να αντέξουν το haircut κάποια στιγμή αργότερα.

Εξάλλου, όπως επισημαίνουν οι αναλυτές της Credit Suisse, σε τέτοιες περιπτώσεις οι τράπεζες βρίσκονται αντιμέτωπες με αυτό που ονομάζεται «το δίλημμα του φυλακισμένου». Γνωρίζουν ότι όσο περισσότερα χαρτοφυλάκια συμφωνήσουν να πουλήσουν τα ομόλογά τους με haircut, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες όσων δεν συμμετάσχουν στο σχέδιο να πάρουν πίσω το σύνολο των χρημάτων τους, αργότερα.

Πάντως, οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι ελληνικές τράπεζες, που έχουν στα χέρια τους περίπου το ένα πέμπτο του ελληνικού χρέους, μάλλον θα συμφωνούσαν να πουλήσουν τα ομόλογά τους στο κράτος, αφού με τον τρόπο αυτό θα έδιναν οριστικό τέλος στην αβεβαιότητα ως προς την κεφαλαιακή τους επάρκεια.

Πρόθυμη να πουλήσει τα ελληνικά ομόλογα που έχει στην κατοχή της θα ήταν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, καθώς έτσι θα απαλλαγεί από μια πολιτικά αμφιλεγόμενη δραστηριότητα. Με την αγορά να υπολογίζει ότι η ΕΚΤ έχει αγοράσει ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας περίπου 50 δισ. ευρώ, η επαναγορά τους θα γλιτώσει την Ελλάδα από χρέη ύψους 15 δισ. ευρώ.

Πώς θα γίνει η επαναγορά ομολόγων

Του Σπύρου Βεργούδη

Η μέχρι σήμερα εφαρμογή του μνημονίου δεν έχει πείσει τις αγορές, αλλά ούτε έχει αποσοβήσει το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους. Η συγκεκριμένη πραγματικότητα έχει γίνει αντιληπτή από τον γαλλογερμανικό άξονα, ο οποίος στο πλαίσιο της λύσης που επεξεργάζεται για ολόκληρη την Ευρωζώνη προωθεί την ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας.

Το κεντρικό σενάριο σύμφωνα με τις πληροφορίες προβλέπει χορήγηση δανείου από τον Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) στην Ελλάδα προκειμένου να αγοράσει μέρος των κρατικών ομολόγων στις τρέχουσες τιμές τους. Με δεδομένο ότι τα ελληνικά ομόλογα διαπραγματεύονται στο 70% της ονομαστικής τους αξίας, με μια τέτοια συναλλαγή η Ελλάδα θα κατορθώσει να μειώσει το χρέος. Η πρώτη παράμετρος του Μηχανισμού που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα είναι το ύψος του δανείου που θα λάβει η χώρα. Αν, για παράδειγμα, το EFSF χορηγήσει δάνειο 70 δισ. ευρώ, η χώρα θα μπορεί να επαναγοράσει και να διαγράψει εν συνεχεία χρέος ονομαστικής αξίας 100 δισ. ευρώ. Ωστόσο οι προσδοκίες είναι μάλλον προσγειωμένες και περιορίζουν το ποσό του δανείου στα 54 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, η Ελλάδα θα μπορούσε να αγοράσει τα ομόλογα απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) στην τιμή που η ΕΚΤ τα αγόρασε, βγάζοντας έτσι από το δίλημμα τους ιδιώτες επενδυτές (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, εταιρείες επενδύσεων χαρτοφυλακίου).

Η ΕΚΤ έχει εξαγοράσει μέχρι σήμερα ελληνικά ομόλογα (σε αγοραία τιμή) αξίας 54 δισ. ευρώ. Για να τα πάρει πίσω στην ίδια τιμή η Ελλάδα χρειάζεται ισόποσο δάνειο. Άρα η Ελλάδα με το δάνειο των 54 δισ. μπορεί να εξαγοράσει χρέος ονομαστικής αξίας 63 δισ.

Η δεύτερη κρίσιμη παράμετρος είναι το επιτόκιο με το οποίο θα χορηγηθεί το δάνειο. Σημείο καμπής αποτελεί το 5%. Αν τα νέα δάνεια χορηγηθούν με επιτόκιο έως 4%, η ελάφρυνση των δαπανών για τόκους ετησίως μπορεί να φτάσει τα 600 εκατ. ευρώ, ενώ για επιτόκιο 5% περιορίζεται στα 100 εκατ.

Το δεύτερο σενάριο που επεξεργάζονται τραπεζίτες και Γερμανοί αξιωματούχοι προβλέπει την επαναγορά των ομολόγων απευθείας από την αγορά, στις τρέχουσες – αγοραίες τιμές.

Μια τέτοια λύση, αν πάρει μορφή δημόσιας πρότασης από την πλευρά του Δημοσίου, θα προκαλέσει ζημιές στους επενδυτές που θα την αποδεχθούν. Οι ελληνικές τράπεζες, οι οποίες διαθέτουν περίπου 60 δισ. ευρώ σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, δεν είναι υποχρεωμένες να αποδεχθούν την πρόταση. Άλλωστε τα ομόλογα αυτά είναι υποθηκευμένα στην ΕΚΤ. Συνολικά τα stress tests που έγιναν το καλοκαίρι στις μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης κατέγραψαν στα χαρτοφυλάκιά τους ελληνικά ομόλογα ύψους 108 δισ. ευρώ.

ΠΗΓΗ:isotimia

Πηγή : Δίολκος

Αμέθυστος

>Γέροντας Παΐσιος: Να τι θα γίνει στο Αιγαίο και πότε!

>

Aναφέρονται μερικά εξόχως αποκαλυπτικά σημεία, απο το 1992, που αφορούν τις σχέσεις με την Τουρκία, η οποία θα μας … επιτεθεί ύπουλα ως τα «Εξαμίλια».

Προβλέπονται διάφορα γεγονότα με χρονολογική σειρά που…..

αφορούν σημερινά δεδομένα και εξελίξεις που 20 χρόνια πρίν δεν είχαν ουδεμία βάση. Και όμως …

Ο Γέροντας Παΐσιος κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου 1994 μ.Χ. και αναπαύεται στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, γνωστός από όλους σχεδόν τους Έλληνες, πολιτικούς, στρατιωτικούς, λαϊκούς, Μοναχούς, Ιερείς, Επισκόπους και αυτόν τον ίδιο τον Πατριάρχη, είχε κατά καιρούς μιλήσει σε πολλούς ανθρώπους για ό,τι βλέπουμε σήμερα στο Αιγαίο και για ό,τι θα δούμε σύντομα!

Πολλές από αυτές τις αποκαλύψεις και προφητείες που προείπε ο Γέροντας Παΐσιος εμπεριέχονται στο βιβλίο του Επισμηναγού ε.α. Νικολάου Ζουρνατζόγλου «Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, 1924 – 1994» .

Συγκεκριμένα θα αναφέρουμε μερικά εξόχως αποκαλυπτικά σημεία, που αφορούν τις σχέσεις με την αμετανόητη Τουρκία, η οποία όπως γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα ήδη από τον Άγιο Κοσμά τον Αίτωλο θα μας επιτεθεί ύπουλα ως τα «Εξαμίλια»…

Ο Γέρων Παΐσιος για Τουρκία, Πόλη, Αιγαίο

► «Οι Τούρκοι τα κόλλυβα τα έχουν στη μέση τους. Θα πάθουν μεγάλο κακό. Τότε θα επέμβη από πάνω ο Ρώσος και θα γίνει όπως τα λέει η προφητεία του Αγίου Κοσμά. Οι μεγάλοι θα φροντίσουν… Την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες πρέπει να τη φυλάξουν. Και, έτσι, ο Θεός θα τη χαρίσει σε μας. Θα μας βοηθήσει ο Θεός, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι»… σελ. 410

► «Η Τουρκία θα διαλυθεί και, μάλιστα, θα τη διαλύσουν οι ίδιοι οι σύμμαχοι» Μάρτιος 1994, σελ. 412

► «Οι Τούρκοι έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους» 1991, σελ. 413

► «Άντε, άντε, δε θα είμαι να σε καμαρώσω στην προέλαση, όταν θα προελαύνει ο ελληνικός στρατός για την Κωνσταντινούπολη» 1992, προς Αξκο της Π.Α., σελ. 413

► «Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε δίκιο που είπε για τα «Εξαμίλια», διότι τα «Εξαμίλια» δεν είναι ούτε χωριά, ούτε πόλεις, αλλά είναι τα έξι ναυτικά μίλια, η ζώνη των έξι μιλίων που περιβάλλει τα παράλια της Ελλάδας και κάθε νησί μας. «Εξαμίλι» είναι κάθε σημείο που απέχει έξι μίλια από τις ακτές της Ελλάδας, χερσαίες ή νησιωτικές. Εκεί, λοιπόν, θα γίνει εκείνο που είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» σελ. 417

► «Όταν ο τουρκικός στόλος ξεκινήσει να κατευθύνεται κατά της Ελλάδος και φθάσει στα έξι μίλια, πράγματι θα καταστραφεί. Θα είναι η ώρα που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Αλλά, αυτό δε θα γίνει από εμάς. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Το «Εξαμίλι» θα είναι η αρχή του τέλους…..Μετά θα αρχίσουν όλα τα γεγονότα, που θα καταλήξουν στο να πάρουμε την Πόλη…. Την Πόλη θα μας τη δώσουν….. Θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Στην αρχή, οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους. Οι Ρώσοι, τελικά, θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά θα την πάρουμε εμείς…… Θα αναγκασθούν να μας τη δώσουν…» σελ. 417 – 418

► Οι Τούρκοι «θα καταστραφούν. Θα σβήσουν από το χάρτη, διότι είναι ένα έθνος, το οποίο δεν προέκυψε από την ευλογία του Θεού. Από τους Τούρκους το 1/3 θα πάει από όπου ξεκίνησαν, στα βάθη της Τουρκίας, το 1/3 θα σωθεί, διότι θα έχει εκχριστιανισθεί και το τελευταίο 1/3 θα σκοτωθεί στον πόλεμο αυτόν….» σελ. 418-419 σ.σ. πρόκειται για την γνωστή Προφητεία του Αγίου Κοσμά.

► «Δεν ήθελα τίποτα άλλο. Να με κρατούσε ο Θεός ακόμη λίγα χρόνια στη ζωή, για να έβλεπα την πατρίδα μου μεγαλωμένη. Θα μεγαλώσει…» σελ. 419

► «Η Τουρκία θα διαμελισθεί. Ο διαμελισμός αυτός σίγουρα μας ικανοποιεί και μας συμφέρει ως κράτος. Έτσι θ΄ απελευθερωθούν τα χωριά μας, οι αλύτρωτες πατρίδες. Η Κωνσταντινούπολη θα ελευθερωθεί, θα ξαναγίνει ελληνική. Θα ξαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία» σελ. 422

► «Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3-4 κομμάτια. Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφή μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το κουρδικό θέμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν, όχι τώρα, αλλά σύντομα, όταν θα πάψει αυτή γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θα αναλάβει νέα γενιά πολιτικών. Τότε θα γίνει ο διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης, θα γίνονται επάνω στη γη και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θα ανάβονται επάνω (εννοούσε τους Κρυπτοχριστιανούς)….Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. Όλα αυτά θα γίνουν μέσα στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός» σελ. 431

► «Οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι θα μας παραχωρήσουν την Κωνσταντινούπολη. Όχι γιατί μας αγαπάνε, αλλά γιατί αυτό θα συμπλέει με τα συμφέροντά τους» σελ. 432

► Οι Τούρκοι «θα κάνουν μόνο μία πρόκληση στην Ελλάδα, που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα. Και επειδή θα κρατήσει αυτή η μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, “θα πούμε το ψωμί ψωμάκι”» σελ. 434 και άλλη φορά έλεγε … «Να έχετε ένα κτηματάκι και λίγο να το καλλιεργήτε. Κοντά σε σας, θα βοηθήσετε και κάποιον που δε θα έχει» σελ. 436

► «Όταν ακούσεις στην τηλεόραση να γίνεται θέμα για τα μίλια, για την επέκταση των μιλίων (της αιγιαλίτιδας ζώνης) από 6 σε 12 μίλια, τότε από πίσω έρχεται ο πόλεμος. Ακολουθεί….Μετά την πρόκληση των Τούρκων, θα κατεβούν οι Ρώσοι στα Στενά. Όχι για να βοηθήσουν εμάς. Αυτοί θα έχουν άλλα συμφέροντα. Αλλά, χωρίς να το θέλουν, θα βοηθάνε εμάς. Τότε, οι Τούρκοι για να υπερασπισθούν τα Στενά, που είναι στρατηγικής σημασίας, θα συγκεντρώσουν εκεί και άλλα στρατεύματα. Παράλληλα δε, θα αποσύρουν δυνάμεις από καταληφθέντα εδάφη. Όμως, θα δουν τότε τα άλλα κράτη της Ευρώπης, συγκεκριμένα η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλα έξι – εφτά κράτη της ΕΟΚ, ότι η Ρωσία θα αρπάξει μέρη, οπότε θα πουν: “Δεν πάμε κι εμείς εκεί πέρα, μήπως πάρουμε κανένα κομμάτι;” Όλοι, όμως θα κυνηγούν τη μερίδα του λέοντος. Έτσι θα μπουν και οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο…..Θα βγάλει η (ελληνική) κυβέρνηση απόφαση να μη στείλη στρατό. Θα κρατήσει στρατό μόνο στα σύνορα. Και θα είναι μεγάλη ευλογία που δε θα πάρει μέρος. Γιατί , όποιος πάρει μέρος σ΄ αυτόν τον πόλεμο (εν. τον ευρωπαϊκό), χάθηκε…»… 434

► «Οι Τούρκοι θα μας χτυπήσουν, αλλά η Ελλάδα δε θα πάθει μεγάλη ζημιά. Δε θα περάσει πολύς καιρός μετά την επίθεση των Τούρκων στη χώρα μας και τότε οι Ρώσοι θα κτυπήσουν τους Τούρκους και θα τους διαλύσουν. Όπως ένα φύλλο χαρτί που το χτυπάς και διαλύεται, έτσι και οι Τούρκοι θα διαλυθούν. Το 1/3 από αυτούς θα σκοτωθεί, το 1/3 θα εκχριστιανισθούν και το 1/3 θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά. Η χρησιμοποίηση των νερών του Ευφράτη για αρδευτικά έργα από τους Τούρκους θα είναι μια προειδοποίηση ότι άρχισε η προετοιμασία του μεγάλου πολέμου που θα ακολουθήση» 1991, σελ. 439

► «Μετά τη διάλυση της Τουρκίας, η Ρωσία θα συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι τον Περσικό Κόλπο και θα σταματήσουν τα στρατεύματά της έξω από την Ιερουσαλήμ. Τότε οι δυτικές δυνάμεις θα δώσουν προθεσμία στους Ρώσους για να αποσύρουν από τα μέρη αυτά τα στρατεύματά τους, τόσο χρόνο όσο χρειάζεται για να γίνουν τα λάχανα, δηλαδή 6 μήνες. Η Ρωσία, όμως, δε θα αποσύρει τις δυνάμεις της. Και τότε οι δυτικές δυνάμεις θα αρχίσουν να συγκεντρώνουν στρατεύματα, για να επιτεθούν στους Ρώσους. Ο Πόλεμος που θα ξεσπάσει θα είναι Παγκόσμιος και θα έχει ως συνέπεια να χάσουν οι Ρώσοι. Θα ακολουθήσει μεγάλη σφαγή. Οι μεγαλουπόλεις θα γίνουν παραγκουπόλεις. Εμείς, οι Έλληνες, δεν θα συμμετάσχουμε στον παγκόσμιο πόλεμο.» σελ. 440 – 441

► «Η διοίκηση της Πόλης , από μας, θα είναι και στρατιωτική και πολιτική»!!! 1991, σελ. 435

► «Εσύ (είπε σε νεαρό φοιτητή του Πολυτεχνείου Ξάνθης), σαν πολιτικός μηχανικός, θα συμβάλεις στην ανοικοδόμηση της Πόλης, γιατί η Πόλη θα ανοικοδομηθεί από την αρχή» σελ. 435

Όπως τα κατέγραψε ο Νικ. Ζουρνατζόγλου στο βιβλίο του.

Πηγή : toTefteri.com

Αμέθυστος

>Ο Dan Ariely για τον ελαττωματικό μας ηθικό κώδικα

>

Ο συμπεριφορικός οικονομολόγος Dan Ariely μελετά τα ελλατώματα στον ηθικό μας κώδικα: τους κρυφούς λόγους για τους οποίους νομίζουμε ότι είναι εντάξει να εξαπατούμε ή να κλέβουμε (μερικές φορές). Έξυπνες έρευνες βοηθούν το επιχείρημά του ότι είμαστε προβλέψιμα παράλογοι — και ότι μπορούμε να επηρεαστούμε με τρόπους που δεν μας είναι αντιληπτοί.

Θα ήθελα να σας μιλήσω λίγο σήμερα για τον προβλέψιμο παραλογισμό. Το ενδιαφέρον μου για την παράλογη συμπεριφορά ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια σε ένα νοσοκομείο. Είχα καεί πολύ άσχημα. Και αν περάσετε αρκετό καιρό σε ένα νοσοκομείο θα δείτε πολλών ειδών παραλογισμούς. Και εκείνος που με ενόχλησε ιδιαίτερα στο τμήμα εγκαυμάτων ήταν η διαδικασία με την οποία οι νοσοκόμες αφαιρούσαν τους επιδέσμους μου. Σίγουρα όλοι σας έχετε βγάλει ένα τραυμαπλάστ κάποια στιγμή και σίγουρα αναρωτηθήκατε ποια είναι η σωστή προσέγγιση. Το τραβάτε απότομα — μικρή διάρκεια αλλά με μεγάλη ένταση — ή το βγάζετε σιγά σιγά — περισσότερος χρόνος, όμως κάθε δευτερόλεπτο είναι λιγότερο επίπονο — Ποια είναι η σωστή προσέγγιση;

http://video.ted.com/assets/player/swf/EmbedPlayer.swf
Διαλέξτε τους ελληνικούς υπότιτλους

Οι νοσοκόμες στο τμήμα μου νόμιζαν πως η σωστή προσέγγιση ήταν η πρώτη, οπότε με κρατούσαν σταθερά και τράβαγαν απότομα τους επίδεσμους, κρατούσαν και τράβαγαν. Και επειδή είχα το 70% του σώματός μου καμένο, η διαδικασία έπερνε περίπου μια ώρα. Όπως φαντάζεστε λοιπόν, μισούσα τις στιγμές αυτού του απίστευτα έντονου πόνου. Οπότε προσπάθησα να το συζητήσω μαζί τους λέγοντας, «Γιατί να μη δοκιμάσουμε κάτι άλλο; Γιατί να μην μας πάρει λίγο παραπάνω — ίσως δύο ώρες αντί για μία — ώστε να αισθάνομαι λιγότερο πόνο;» Οπότε οι νοσοκόμες μου είπαν δύο πράγματα. Μου είπαν πως είχαν τη κατάλληλη μέθοδο για τον ασθενή — δηλαδή γνώριζαν ποια ήταν η σωστή διαδικασία για να ελαχιστοποιήσουν τον πόνο μου– προσθέτοντας επίσης πως η λέξη ασθενής δεν σημαίνει να κάνω προτάσεις ή να παρεμβαίνω ή … Και αυτό δεν είναι μόνο στα Εβραϊκά, παρεπιμπτόντως. Ισχύει για κάθε γλώσσα που έχω γνωρίσει μέχρι στιγμής. Όπως καταλαβαίνετε, δεν γινόταν να κάνω κάτι παραπάνω και εκείνες συνέχισαν να κάνουν το ίδιο. Και μετά από τρία χρόνια, όταν έφυγα από το νοσοκομείο, ξεκίνησα μαθήματα στο πανεπιστήμιο.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μαθήματα που πήρα ήταν ότι υπάρχει μια πειραματική μέθοδος που λέει ότι, όταν έχεις μια ερώτηση μπορείς να φτιάξεις ένα αντίγραφό της με έναν αφαιρετικό τρόπο και να προσπαθήσεις να την μελετήσεις, ώστε, ίσως, να μάθεις κάτι για τον κόσμο. Και αυτό έκανα. Ακόμη με ενδιέφερε η ερώτηση του πως αφαιρείς τους επιδέσμους από ασθενείς με εγκαύματα. Αρχικά,λοιπόν, δεν είχα αρκετά χρήματα, οπότε πήγα σε ένα κατάστημα σιδηρικών και αγόρασα μια μέγγενη. Οπότε έφερνα ανθρώπους στο εργαστήριο και έβαζα το δαχτυλό τους μέσα και το έσφιγγα λιγάκι. (Γέλια) Το έσφιγγα για μεγάλες χρονικές περιόδους και μικρές, αυξάνοντας και μειώνοντας τον πόνο, με σπασίματα ή όχι — με πόνο όλων των ειδών. Όταν σταμάτησα να τους πληγώνω για λίγο, ρωτούσα, Πόσο επίπονο ήταν αυτό; Ή πόσο επίπονο ήταν αυτό; Και αν είχατε να επιλέξετε μεταξύ των δύο, ποιο θα επιλέγατε; (Γέλια)

Συνέχισα να το κάνω αυτό για αρκετό καιρό. (Γέλια) Έπειτα, όπως όλα τα καλά ακαδημαϊκά πρότζεκτ, πήρα μεγαλύτερη χρηματοδότηση. Χρησιμοποίησηα ήχους, ηλεκτρικά σοκ — Είχα ακόμη και μια στολή πόνου ώστε να κάνω τους ανθρώπους να αισθόνται περισσότερο πόνο. Όμως εκείνο που έμαθα στη διαδικασία, είναι ότι οι νοσοκόμες έκαναν λάθος. Εδώ είχαμε υπέροχους ανθρώπους με καλές προθέσεις και αρκετή εμπειρία, ωστόσο το λάθος τους ήταν προβλέψιμο κάθε φορά. Από ότι φαίνεται, επειδή δεν κωδικοποιούμε τη διάρκεια με τον ίδιο τρόπο που κωδικοποιούμε την ένταση, θα αισθανόμουν λιγότερο πόνο αν η διάρκεια ήταν μεγαλύτερη και η ένταση μικρότερη. Από ότι φαίνεται θα ήταν καλύτερα να είχαν ξεκινήσει με το πρόσωπό μου, το οποίο ήταν πιο επίπονο, προχωρώντας προς τα πόδια, δίνοντάς μου την αίσθηση της σταδιακής βελτίωσης — και αυτό θα πονούσε λιγότερο. Επίσης φαίνεται πως θα ήταν καλύτερο να κάναμε διαλείμματα στη μέση ώστε να ανακουφιστώ από τον πόνο. Όλα αυτά θα ήταν πολύ ωραία αν γίνονταν και οι νοσοκόμες μου δεν είχαν ιδέα. Και από εκείνο το σημείο και μετά άρχισα να σκέφτομαι, είναι μόνο οι νοσοκόμες στον κόσμο εκείνες που κάνουν λάθος σε αυτή τη συγκεκριμένη απόφαση ή είναι πιο γενικό φαινόμενο; Και από ότι φαίνεται είναι γενικευμένο — Είναι αρκετά τα λάθη που κάνουμε. Και θα ήθελα να σας δώσω ένα παράδειγμα ενός από αυτά τα παράλογα και πιο συγκεκριμένα θα μιλήσω για την εξαπάτηση. Ο λόγος που διάλεξα την εξαπάτηση είναι διότι έχει ενδιαφέρον ενώ μας λέει κάτι, νομίζω, για την χρηματοπιστωτική κρίση που βρισκόμαστε.

Το ενδιαφέρον μου για την εξαπάτηση ξεκίνησε όταν η Enron εμφανίστηκε στο προσκήνιο και εξεράγη έτσι ξαφνικά, και έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι τι συμβαίνει εδώ. Ήταν αυτή η περίπτωση ορισμένων κακών μήλων που ήταν ικανά να κάνουν αυτά τα πράγματα ή μιλούμε για μια ενδημική κατάσταση, ώστε αρκετοί πια άνθρωποι να είναι ικανοί να συμπεριφέρονται έτσι; Επομένως, όπως συνηθίζουμε, αποφάσισα να κάνω ένα πείραμα. Ακούστε πως ήταν. Εάν ήσασταν μέσα στο πείραμα, θα σας έδινα μια κόλλα χαρτί με 20 απλά μαθηματικά προβλήματα, τα οποία μπορούν να λύσουν όλοι, αλλά δεν θα σας έδινα αρκετό χρόνο. Όταν τελείωναν τα 5 λεπτά, θα έλεγα, «Δώστε μου τις κόλες σας και θα σας δώσω 1 δολάριο για κάθε σωστή ερώτηση.» Αυτό το έκαναν. Έτσι τους πλήρωνα 4 δολάρια για τον κόπο τους – κατά μέσο όρο λύνονταν 4 προβλήματα. Άλλους τους δελέαζα να κλέψουν. Τους έδινα τις κόλλες χαρτί. Και όταν τελείωναν τα 5 λεπτά, τους έλεγα, «Σκίστε τις κόλλες. Βάλτε τα κομμάτια στις τσέπες σας ή στις τσάντες σας και πείτε μου πόσες ερωτήσεις πετύχατε.» Ο κόσμος πια «έλυνε» 7 ερωτήσεις κατά μέσο όρο. Τώρα, δεν ήταν σαν να υπήρχαν μερικά κακά μήλα – λίγοι άνθρωποι που έκλεβαν πολύ. Αντιθέτως, αυτό που παρατηρήσαμε ήταν αρκετούς ανθρώπους να κλέβουν λίγο. Στην οικονομική θεωρία, η εξαπάτηση είναι μια πολύ απλή ανάλυση κόστους- ωφέλειας. Σκέφτεστε, ποια είναι η πιθανότητα να σας πιάσουν; Πόσα μπορώ να κερδίσω εάν κλέψω; Και πόσο θα τιμωρηθώ εάν με πιάσουν; Ζυγίζετε τις επιλογές — κάνετε μια απλή ανάλυση κόστους – ωφέλειας και αποφασίζετε εάν αξίζει να πράξετε το έγκλημα ή όχι. Επομένως, δοκιμάσαμε να το ελέγξουμε. Για μερικούς ανθρώπους, μεταβάλαμε το ποσό των χρημάτων που μπορούσαν να ξεφύγουν – πόσα χρήματα μπορούσαν να κλέψουν. Τους πληρώναμε 10 σεντς για κάθε σωστή απάντηση, 50 σεντς, ένα δολάριο, πέντε δολάρια, 10 για κάθε σωστή απάντηση. Θα αναμένατε ότι καθώς αυξάνεται η ποσότητα των χρημάτων στο τραπέζι, ο κόσμος θα έκλεβε περισσότερο, αλλά αυτό δεν ήταν σωστό. Είχαμε αρκετούς ανθρώπους που εξαπατούσαν με το να κλέβουν λίγο. Τι γνωρίζουμε για την πιθανότητα κάποιου να πιαστεί; Κάποιοι έσκιζαν τη μισή κόλλα, οπότε είχαν απομείνει μερικές αποδείξεις. Κάποιο έσκιζαν ολόκληρη την κόλλα. Κάποιοι έσκιζαν τα πάντα, έβγαιναν από το δωμάτιο και πληρώνωνταν μόνοι τους από το βάζο που είχε περισσότερα από 100 δολάρια. Θα αναμένατε ότι καθώς η πιθανότητα να πιαστεί μειώνεται ο κόσμος θα εξαπατούσε περισσότερο, αλλά αυτό δεν ήταν σωστό. Και πάλι, αρκετοί άνθρωποι εξαπάτησαν, αλλά λίγο ο καθένας, ενώ ήταν αδιάφοροι για αυτά τα οικονομικά κίνητρα. Οπότε είπαμε, «Εάν οι άνθρωποι δεν αντιδρούν στις εξηγήσεις της οικονομικής θεωρίας επιλογών, σε αυτές τις δυνάμεις, τι συμβαίνει πραγματικά;» Οπότε σκεφτήκαμε πως ίσως εκείνο που συμβαίνει είναι ότι υπάρχουν δύο δυνάμεις.

Από τη μία μεριά, όλοι θέλουμε να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να νίωθουμε καλά με τον εαυτό μας, οπότε δεν θέλουμε να εξαπατούμε. Από την άλλη, μπορούμε να εξαπατήσουμε λιγάκι και ακόμη να νίωθουμε καλά για τον εαυτό μας. Οπότε, εκείνο που μπορεί να συμβαίνει είναι να υπάρχει ένα σημείο εξαπάτησης το οποίο δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε, ενώ μπορούμε ακόμη να ωφεληθούμε από την χαμηλού επιπέδου εξαπάτηση, εφ’ όσον δεν αλλάζει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Αυτό το ονομάζουμε παράγοντα προσωπικής παραποίησης. Τώρα, πως θα ελέγχαμε τον προσωπικό παράγοντα παραποίησης; Αρχικά είπαμε, τι μπορούμε να κάνουμε για να μειώσουμε τον παράγοντα παραποίησης; Οπότε, φέραμε ανθρώπους στο εργαστήριο και είπαμε, «Έχουμε δύο ασκήσεις για εσάς σήμερα.» Πρώτα, ρωτήσαμε τους μισούς να θυμηθούν 10 βιβλία που είχαν διαβάσει στο λύκειο ή να θυμηθούν τις Δέκα Εντολές, και έπειτα τους δελεάσαμε στο να εξαπατήσουν. Από ότι φαίνεται εκείνοι που προσπάθησαν να θυμηθούν τις Δέκα Εντολές – και στο δικό μας δείγμα κανείς δεν μπορούσε να τις θυμηθεί όλες – αλλά σε εκείνους που προσπάθησαν να τις θυμηθούν, τους δώθηκε η ευκαιρία να κλέψουν, αλλά δεν το έκαναν. Δεν αφορούσε το ότι οι πιο θρησκευόμενοι – οι άνθρωποι που θυμόνταν περισσότερες Εντολές – εξαπατούσαν λιγότερο και οι λιγότερο θρησκευόμενοι περισσότερο – οι άνθρωποι που δεν θυμόνταν σχεδόν καμία Εντολή – εξαπατούσαν περισσότερο. Τη στιγμή που οι άνθρωποι επέλεξαν να θυμηθούν τις Δέκα Εντολές, σταμάτησαν να εξαπατούν. Στην πραγματικότητα, όταν δώσαμε σε αθεϊστές την άσκηση να ορκιστούν στη Βίβλο και τους δώσαμε τη δυνατότητα να εξαπατήσουν, δεν το έκαναν καθόλου. Τώρα, οι Δέκα Εντολές είναι κάτι δύσκολο να το εισάγεις στο εκπαιδευτικό σύστημα, οπότε είπαμε, «Γιατί να μη βάλουμε τον κόσμο να υπογράψει τον κανόνα τιμής;» Οπότε, βάλαμε τον κόσμο να υπογράψει, «Κατανοώ ότι αυτή η μικρή έρευνα υπόκειται στον Κανόνα Τιμής του MIT(πανεπιστημίου).» Έπειτα το έσκιζαν. Κανένας δεν έκλεψε. Και αυτό είναι ιδαίτερα ενδιαφέρον, διότι το MIT δεν έχει κανόνα τιμής. (Γέλια) Οπότε, όλο αυτό αφορούσε τη μείωση του παράγοντα παραποίησης. Πως μπορούμε να αυξήσουμε τον παράγοντα παραποίησης; Στο πρώτο πείραμα – Έκανα μια βόλτα στο ΜΙΤ και μοίρασα Κόλες έξι τεμαχίων στα ψυγεία – ψυγεία κοινά για τους προπτυχιακούς. Και επέστρεψα για να μετρήσω αυτό που τεχνικά αποκαλούμε η μισή ζωή μιας Κόλα – Πόσο χρόνο παραμένουν στο ψυγείο; Όπως αναμένατε δεν μένει και πολύ. Ο κόσμος τις παίρνει. Σε αντίθεση, πήρα ένα πιάτο με έξι χαρτονομίσματα του ενός δολαρίου και άφησα αυτά τα πιάτα στα ίδια ψυγεία. Κανένα χαρτονόμισμα δεν χάθηκε.

Τώρα, αυτό δεν είναι ένα καλό πείραμα κοινωνικών επιστημών, έτσι για να το κάνω καλύτερα, έκανα το ίδιο πείραμα όπως σας περιέγραψα πριν. Στο ένα τρίτο των ανθρώπων δίναμε την κόλλα χαρτί για να την επιστρέψουν. Στο ένα τρίτο δίναμε την κόλλα, αλλά την έσκιζαν, οπότε γύριζαν και μας έλεγαν, «Κ. Πειραματιστή, έλυσα Χ προβλήματα. Δώσε μου Χ δολάρια.» Στο ένα τρίτο, αφού είχαν τελείωσει το σκίσιμο του χαρτιού, γύριζαν και μας έλεγαν, «Κ. Πειραματιστή, έλυσα Χ προβλήματα. Δώσε μου Χ αντισταθμίσματα.» Δεν τους πληρώναμε με δολάρια. Τους δίναμε κάτι άλλο. Όπότε εκείνοι το έπαιρναν και μερικά μέτρα πιο πέρα, το αντάλλασσαν με δολάρια. Σκεφτείτε το παρακάτω συναίσθημα. Πόσο άσχημα θα αισθανόσασταν αν παίρνατε ένα μολύβι από τη δουλεια, σε σύγκριση με το πόσο άσχημα θα αισθανόσασταν αν παίρνατε 10 σεντς από ένα μικρό κουμπαρά; Αυτά τα πράγματα τα αισθανόμαστε διαφορετικά. Θα έκανε καμία διαφορά, το να απομακρυνθείς από τα χρήματα για λίγο με το να ανταμοιφθείς με κάποιο αντιστάθμισμα; Τα άτομα του δείγματος εξαπάτησαν κατά το διπλάσιο. Θα σας πω τι πιστεύω για αυτό και τη χρηματαγορά σε λίγο. Όμως αυτό δεν έλυσε το μεγάλο πρόβλημα που είχα με την Enron ακόμα, διότι στην Enron, υπάρχει ακόμη ένα κοινωνικό στοιχείο. Ο κόσμος βλέπει ο ένας τον άλλο να συμπεριφέρονται. Στην πραγματικότητα, καθημερινά όταν βλέπουμε τις ειδήσεις βλέπουμε παραδείγματα ανθρώπων που εξαπατούσαν. Τι μας προκαλεί αυτό; Οπότε κάναμε ένα άλλο πείραμα. Πείραμε ένα μεγάλο δείγμα φοιτητών να συμμετάσχουν στο πείραμα και τους προπληρώσαμε. Έτσι όλοι πήραν ένα φάκελο με όλα τα λεφτά για το πείραμα και τους είπαμε πως στο τέλος, τους ζητήσαμε να μας δώσουν πίσω τα χρήματα που δεν κέρδισαν. Εντάξει; Συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Όταν δίνεις στον κόσμο την ευκαιρία να εξαπατήσει, το κάνει. Όλοι έκλεψαν λίγο, αλλά όλοι το ίδιο. Όμως στο ίδιο πείραμα προσλάβαμε και ένα φοιτητή ηθοποιό. Αυτός ο φοιτητής σηκώθηκε μετά από 30 δευτερόλεπτα και είπε, «Έλυσα όλα τα προβλήματα. Τι κάνω τώρα;» Οπότε ο πειραματιστής είπε, «Αφού τελείωσες, μπορείς να φύγεις.» Αυτό ήταν. Η άσκηση τελείωσε. Τώρα είχαμε ένα φοιτητή που προσποιείται ότι είναι μέρος της ομάδας του δείγματος. Κανείς δεν ξέρει ότι προσποιείται. Ο οποίος ξεκάθαρα έκλεψε με έναν απροκάλυπτο τρόπο. Τι θα συμβεί στους υπόλοιπους ανθρώπους του δείγματος; Θα κλέψουν περισσότερο ή θα κλέψουν λιγότερο; Ορίστε τι συμβαίνει. Φαίνεται, ότι εξαρτάται από τι φούτερ φοράνε.

Θα σας πω το εξής. Κάναμε το πείραμα στο Κάρνεγκι Μέλον και στο Πίτσμπουργκ. Στο Πίτσμπουργκ υπάρχουν δύο μεγάλα πανεπιστήμια, το Κάρνεγκι Μέλον και το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ. Όλα τα άτομα τους πειράματος ήταν φοιτητές του Κάρνεγκι Μέλον. Όταν ο ηθοποιός που είχαμε ήταν φοιτητής του Κάρνεγκι Μέλον – ήταν πραγματικά φοιτητής του Κάρνεγκι Μέλον – και ήταν μέρος της ομάδας τους, η εξαπάτηση αυξανόταν. Αλλά όταν είχε ένα φούτερ που έλεγε Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, η εξαπάτηση μειωνόταν. (Γέλια) Τώρα αυτό είναι σημαντικό, γιατί θυμηθείτε, τη στιγμή που ο φοιτητής σηκωνόταν, ήταν ξεκάθαρο για τους υπόλοιπους ότι μπορούσαν να εξαπατήσουν, διότι ο πειραματιστής είπε, «Αφού τελείωσες, μπορείς να φύγεις.» και έφευγαν με τα χρήματα. Οπότε δεν αφορούσε πάλι την πιθανότητα να πιαστούν.

Αλλά το πρότυπο εξαπάτησης. Εάν κάποιος μέσα από την ομάδα μας εξαπατά και τον δούμε, νομίζουμε ότι είναι πιο πρέπον, ως ομάδα, να πράξουμε με αυτόν τον τρόπο. Αλλά εάν κάποιος από άλλη ομάδα, αυτοί οι άθλιοι τύποι – δεν εννοώ άθλιοι σε αυτό – αλλά κάποιος με τον οποίο δεν θέλουμε να συναναστραφούμε, από κάποιο άλλο πανεπιστήμιο, άλλη ομάδα, ξαφνικά το αίσθημα ειλικρίνειας τους ενεργοποιείται – κάτι σαν το πείραμα με τις Δέκα Εντολές – και ο κόσμος εξαπατά ακόμη λιγότερο. Οπότε τι μαθαίνουμε για την εξαπάτηση από αυτό; Μαθαίνουμε ότι αρκετοί άνθρωποι μπορούν να εξαπατήσουν. Εξαπατούν αλλά λιγάκι. Όταν υπενθυμίζουμε στους ανθρώπους την ηθικότητα τους, εξαπατούν λιγότερο. Όταν απομακρυνόμαστε περισσότερο από το αντικείμενο της εξαπάτησης, από το χρήμα για παράδειγμα, ο κόσμος εξαπατά περισσότερο. Και όταν βλέπουμε την εξαπάτηση γύρω μας, ιδιαίτερα εάν ανήκει στην ομάδα μας, η εξαπάτηση αυξάνεται. Τώρα, εάν σκεφτούμε με αυτούς τους όρους τη χρηματαγορά, σκεφτείτε τι συμβαίνει. Τι συμβαίνει στην περίπτωση όπου δημιουργείς κάτι το οποίο ανταμοίβει τους ανθρώπους με πολλά λεφτά ώστε να παραμορφώνει τη οπτική τους για την πραγματικότητα; Δεν θα τους ήταν δυνατό να δουν με αυτόν το τρόπο; Μα φυσικά και θα μπορούσαν. Τι συμβαίνει όταν κάνεις κάτι άλλο, όπως το να αντικαθιστάς τα χρήματα με αντικείμενα; Τα ονομάζεις μετοχές ή δικαιώματα επί μετοχών, παράγωγα, τίτλους υποθηκευμένων περιουσιακών στοιχείων. Θα μπορούσε με αυτά τα πιο απόμακρα αντικείμενα, δεν είναι αντισταθμίσματα ενός δευτερολέπτου, αλλά κάτι το οποίο είναι αρκετά βήματα μακριά από τα χρήματα για αρκετό χρόνο – αυτό σημαίνει ότι ίσως ο κόσμος να εξαπατά περισσότερο; Και τι συμβαίνει το κοινωνικό περιβάλλον όταν οι άνθρωποι βλέπουν άλλους να συμπεριφέρονται έτσι γύρω τους; Νομίζω ότι όλες αυτές οι δυνάμεις λειτουργούν πολύ άσχημα για τη χρηματαγορά. Πιο γενικά, θέλω να σας πω κάτι για τα συμπεριφορικά οικονομικά. Έχουμε αρκετές διαισθήσεις στη ζωή μας, και το θέμα είναι ότι αρκετές από αυτές είναι λάθος. Το ερώτημα είναι, θα ελέγξουμε αυτές τις διαισθήσεις; Μπορούμε να σκεφτούμε τους τρόπους να τις ελέγξουμε στην προσωπική μας ζωή, στη δουλειά μας, και κυρίως όταν αφορά πολιτικές, όταν σκεφτόμαστε πράγματα όπως εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, όταν δημιουργείς νέες αγορές μετοχών, όταν δημιουργείς άλλες πολιτικές – φορολογίας, υγείας και ούτω καθεξής. Και η δυσκολία στο να ελέγξουμε τις διαισθήσεις μας ήταν ένα μεγάλο μάθημα που πήρα όταν πήγα πίσω στις νοσοκόμες για να τους μιλήσω.

Έτσι, πήγα να τους μιλήσω και να τους πω τι βρήκα για το πως να αφαιρούν επιδέσμους. Και έμαθα δυό ενδιαφέροντα πράγματα. Το ένα ήταν ότι η αγαπημένη μου νοσοκόμα, η Ettie, μου είπε ότι δεν συμπεριέλαβα τον δικό της πόνο υπόψη μου. Μου είπε, «Φυσικά και ήταν αρκετά επίπονο για εσένα. Αλλά σκέψου πως ήταν για εμένα ως νοσοκόμα, να αφαιρώ τους επιδέσμους κάποιου που μου αρέσει και να το κάνω επανειλημμένα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Το να δημιουργώ τόσο πόνο δεν ήταν κάτι καλό για εμένα, επίσης.» Και είπε ότι, ίσως ο λόγος που σκεφτόταν έτσι ήταν ότι ήταν και για εκείνη δύσκολο. Αλλά ήταν πιο ενδιαφέρον ο λόγος από αυτό, διότι μου είπε, «Δεν πίστευα ότι η διαίσθησή σου ήταν σωστή. Νόμιζα ότι η δική μου διαίσθηση ήταν σωστή.» Οπότε, εάν σκεφτείτε όλες τις διαισθήσεις που έχετε, είναι πολύ δύσκολο να πιστέψετε ότι η διαίσθησή σας είναι λάθος. Λέγοντάς μου: «Δεδομένου ότι πίστευα πως η διαίσθησή μου ήταν σωστή…» — νόμιζε πως είχε δίκιο – ήταν πολύ δύσκολο για αυτή αυτή να δεχθεί να κάνει ένα δύσκολο πείραμα και να δοκιμάσει, να ελέγξει αν έκανε λάθος. Στην πραγματικότητα, σε αυτήν τη κατάσταση βρισκόμαστε κάθε στιγμή. Έχουμε πολύ ισχυρές διαισθήσεις για όλα τα πράγματα — για τις ικανότητές μας, για το πως λειτουργεί η οικονομία, πως θα έπρεπε να πληρώνωνται οι δάσκαλοι. Αλλά εκτός και αν δεν αρχίσουμε να ελέγχουμε αυτές τις διαισθήσεις, δεν θα κάνουμε κάτι καλύτερο. Και απλά φανταστείτε πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή μου εάν εκείνες οι νοσοκόμες θα είχαν τη διάθεση να ελέγξουν την διαίσθησή τους, και πόσο καλύτερα θα ήταν όλα εάν ξεκινούσαμε πιο συστηματικά να πειραματιζόμαστε με τις διαισθήσεις μας.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

πηγή: http://www.ted.com/talks/dan_ariely_on_our_buggy_moral_code.html

Πηγή : Αντίφωνο

Αμέθυστος