>Η “αρκούδα” στην τελική ευθεία για εμπλοκή στο “Ελληνικό πρόβλημα”.

>

Χωρίς μεσσιανισμούς και υπερφυσικές κραυγές, αποκαλύπτουμε το παρασκήνιο της προετοιμασίας εμπλοκής των Ρώσων στα Ελληνικά πράγματα.

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, ο Πούτιν έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα με την παρούσα κυβέρνηση και προσωπικά με τον Γιώργο Παπανδρέου τον οποίον και απεχθάνεται (δεν το κρύβει άλλωστε).

Το σοβαρότερο είναι ότι πέρασε μία περίοδος προβληματισμού και για τον χαρακτήρα του Ελληνικού λαού λόγω της αντιμετώπισης προς μία κυβέρνηση που σε κάποια άλλη χώρα θα είχε καταρρεύσει σε λίγους μήνες. Αυτό είναι επίσης αιτιολογημένο αφού εάν κάποιος ξένος αναλυτής μελετήσει τις δημοσκοπήσεις θα λάβει μία τελείως διαφορετική εικόνα για την κριτική ικανότητα του Ελληνικού λαού.

Για να μην τρέφουμε βέβαια αυταπάτες, οι Ρώσοι δεν δρουν ορμώμενοι από κρίση φιλελληνισμού αλλά με γνώμωνα τα δικά τους συμφέροντα. Αυτά λοιπόν επιβάλλουν την συμμετοχή στις όποιες αλλαγές της κατάστασης στο Αιγαίο. Αυτές οι αλλαγές λοιπόν έδωσαν το κόκκινο φως για την ενεργή εμπλοκή τους στα πολιτικά πράγματα, αμέσως μετά το Ερζερούμ. Γιατί;

Οι πηγές μας αποκαλύπτουν ένα απίστευτο παρασκήνιο γύρω από την συνάντηση αυτή. Φαίνεται ότι οι Ρώσοι γνώριζαν ότι πίσω από τα χαμόγελα και τους λεονταρισμούς, θα κρινόταν η τελική μορφή συνδιαχείρισης στην οποία ώθησαν συγκεκριμένα λόμπυ. Εδώ για να αποδίδουμε τα του καίσαρος, δεν είναι κάποια “προδοτική”διάθεση του Παπανδρέου που κινεί τα νήματα, αλλά μάλλον η φοβία και ατολμία του. Όλο το παιχνίδι προσεταιρισμού από τα συμφέροντα έχει στραφεί εδώ και καιρό στην Τουρκία, αφού η τελευταία θεωρείται ιδανικός μπαμπούλας για να επιβάλλει τις αλλαγές, ακόμα και με την απειλή πολέμου. Αυτό εξηγεί τις πληροφορίες που έχουμε για την στάση των Ρώσων.

Ο Μεντβέντεφ λοιπόν, διεμήνυσε ξεκάθαρα στον Γιώργο Παπανδρέου ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Ρωσία να δεχτεί αλλαγές, χωρίς την καίρια συμμετοχή Ρώσικων εταιρειών στη νέα κατάσταση. Ήταν μάλιστα τόσο ξεκάθαρος που ο Έλληνας πρωθυπουργός έθεσε ευθέως το θέμα στον Ερντογάν κατά τη συνάντηση τους.

Η απάντηση του Ερντογάν ήταν απόλυτη, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Τόσο απόλυτη που λέγεται ότι έθεσε ένα νέο Casus Belli, εάν η Ελλάδα επέμενε.

-Εδώ οφείλουμε να ανοίξουμε μία παρένθεση θυμίζοντας την αυτόνομη αντίδραση του Ρωσικού εκπροσώπου του στρατού μετά τις Τουρκικές απειλές για τους S300 και την εγκατάσταση τους στην Κύπρο, ότι εάν η Τουρκία προέβαινε σε οποιαδήποτε επίθεση είτε στο πλοίο ή στην Κύπρο, θα αποτελούσε αιτία πολέμου. Την ίδια στιγμή ακόμα και ο Γέλτσιν διαβεβαίωνε τον Κληρίδη ότι η τοποθέτηση τελούσε υπό Ρωσική εγγύηση-

Όταν ο Πούτιν ενημερώθηκε για την αντίδραση Ερντογάν, έδωσε εντολή για ενίσχυση των δυνάμεων και προετοιμασία ενός Ρωσοτουρκικού μετώπου (!) ώστε να γίνει αντιληπτή η αποφασιστικότητα του, όποιες δεσμεύσεις και αν έχει ο Ερντογάν.

Οι “εκπρόσωποι”

Όπως προείπαμε ο Ρωσικός παράγοντας δίνει μεγάλη βαρύτητα στις διαθέσεις του Ελληνικού εκλογικού σώματος, αφού η δημιουργία μιας Ελληνικής αντίδρασης θα διευκολύνει την δυναμική εμπλοκή της Ρωσίας. Εάν η συμφωνία για συνδιαχείριση γίνει με ομόφωνους όρους της Ελληνικής και της Τουρκικής πλευράς, τότε η όποια επέμβαση θα επισύρει τη μήνι της διεθνούς κοινότητας, ανοίγοντας διαφορετικά μέτωπα. Η ιδανική λοιπόν κατάσταση είναι η προσέγγιση της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ώστε να δημιουργηθούν τετελεσμένες συμφωνίες που θα δώσουν την δικαιολογία και τη νομιμοποίηση των όποιων ενεργειών.

Σύμφωνα με τις δικές μας πληροφορίες λοιπόν, διενεργήθηκε δημοσκόπηση για “νέο έντυπο” την οποία δεν ανέλαβε κάποια από τις γνωστές εταιρείες δημοσκοπήσεων αλλά πιστοποιημένος ιδιώτης σε συνεργασία με οργανωμένο call center σε πανελλαδική κλίμακα. Εκτός από την σφυγμομέτρηση της κυβερνητικής αποδοχής, το κυριότερο δείγμα ήταν αυτό της δημοφιλίας πολιτικών προσώπων. Κομματικά, διακομματικά, ακόμα και σε τοπικό επίπεδο.

Παράλληλα, έχουν δραστηριοποιηθεί τρεις πυρήνες προσέγγισης πολιτικών προσώπων ώστε να βολιδοσκοπηθούν οι διαθέσεις τους. Σε αυτούς βεβαίως δεν περιλαμβάνονται “λομπίστες” τους οποίους οι Ρώσοι έχουν χαρτογραφήσει και ξέρουν ήδη ότι είναι αδύνατον να αλλάξουν στρατόπεδο.

Ο πρώτος πυρήνας είναι πασίγνωστος επιχειρηματίας που με το πρόσχημα του “ίδιου συμφέροντος” λόγω του επιχειρηματικών κλάδων που δραστηριοποιείται, κάνει επαφές σε ανώτατο επίπεδο, προβάλλοντας σχεδόν πάντα το έννομο συμφέρον που έχει για τις εξελίξεις. Στην κάλυψη του βοηθά και η απύθμενη έχθρα δεκαετιών με ισχυρή επιχειρηματική οικογένεια που ταυτίζεται με συμφέροντα εταιρειών της δύσης. Φαίνεται ότι οι Ρώσοι ενδιαφέρονται πολύ και για το παρασκήνιο της Siemens αφού διατηρούνται σχέσεις και με δύο (τουλάχιστον) πολιτικά πρόσωπα που λόγω θέσης κατέχουν πλήθος πληροφοριών.

Ο Δεύτερος πυρήνας είναι Έλληνας του εξωτερικού, προσωπικός φίλος του Πούτιν και κρατά επαφές με πολιτικά πρόσωπα, ανθρώπους των media και στελέχη με ένα κοινό χαρακτηριστικό: Όλοι τους είχαν έρθει σε ρήξη με το εκσυγχρονιστικό μπλοκ, τις εποχές της παντοδυναμίας του. Φαίνεται ότι υπάρχει όψιμο ενδιαφέρον και για τους απογοητευμένους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό και προσεγγίζονται βουλευτές που έχουν εκφράσει την αντίθεση τους με τις κυβερνητικές επιλογές.

Ο τρίτος πυρήνας είναι μία ομάδα ανθρώπων που προσεγγίζουν βουλευτές και πολιτευτές μικρότερης εμβέλειας, εκδότες που δεν ανήκουν στον κύκλο των ευνοημένων, ανθρώπους των new media, αλλά και επιχειρηματίες που έχουν εκφράσει κοινωνικές και πολιτικές ευαισθησίες. Οι συναντήσεις είναι σε καθημερινή βάση και λειτουργούν σε ομόκεντρους κύκλους.

Στο δια ταύτα. Η προφανής σκοπιμότητα είναι η δημιουργία πολιτικού μοχλού πίεσης που μπορεί να φτάσει ακόμα και στην ενίσχυση – ενδυνάμωση κάποιου πολιτικού σχηματισμού με πρόσωπα γνωστά από το πολιτικό σύστημα που θα συνδυάζεται με επιχειρηματικό υπόβαθρο και διείσδυση στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο. Αίσθηση μας είναι ότι υπάρχει διάθεση για ενίσχυση παντός είδους, ισχυρή μάλιστα, ασχέτως εάν αυτό δεν ανακοινώνεται στις συζητήσεις αφού το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον Έλληνα είναι να του τάξεις χρήμα. Προέχει η αφιέρωση σε κοινό σκοπό, αν και η ευρύτητα των επαφών καθιστά δύσκολη μία κοινή ιδεολογική πλατφόρμα. Περιττεύει βεβαια να πούμε ότι η “αφορμή” των συζητήσεων είναι η οικονομική και εθνική κατάπτωση της Ελλάδας και οι τρόποι αντιμετώπισης και αναστροφής της πορείας.

Είναι σίγουρο ότι αυτές οι ενέργειες θα ενταθούν όσο περνούν οι μέρες και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσον θα μπορέσει να δημιουργηθεί στην Ελλάδα ένα αντίπαλο δέος στις παγιωμένες πολιτικές αντιλήψεις που βλέπουν μονόδρομο την Δύση. Αν αναλογιστούμε και την φοβία που διακατέχει τους Έλληνες, προϊόν της προπαγάνδας για την ανίσχυρη Ελλάδα που δεν μπορεί να τραβήξει τον δικό της δρόμο. Αυτή η φοβία ίσως να είναι η μεγαλύτερη ζημιά που άφησε πίσω της η διακυβέρνηση Καραμανλή αφού όλοι έχουν την αίσθηση ότι όποιος πάει κόντρα στα “μεγάλα αφεντικά” συνθλίβεται βυθίζοντας την χώρα σε τραγωδίες όπως ο Δεκέμβρης ή οι φωτιές.

Τέλος, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι στην πιάτσα έχουν ξεφυτρώσει και κάθε λογής σαλτιμπάγκοι, αυτόκλητοι εκπρόσωποι της “πρεσβείας”, της συνυφάδας του Πούτιν και ότι άλλο βάλει ο νους. Να θυμάστε, ότι αν κάποιος άγνωστος σας ζητήσει πεντοχίλιαρο, δεν τον άγγιξε ο πατριωτισμός σας. Απλώς σας θεωρεί ρωσόφιλο κουνέλι. Ο Πούτιν δεν θα σας έλεγε ούτε καλημέρα, ως γνωστόν τα κουνέλια τα προτιμά στιφάδο.

ΥΓ. Λυπόμαστε εάν απογοητεύσαμε με αυτό το άρθρο που δεν έχει κάτι το υπερφυσικό ή το ρομαντικό. Είναι δεδομένο όμως ότι κανείς δεν θα πεθάνει για την πατρίδα σου, εάν εσύ ο ίδιος την ξεπουλάς συστηματικά.

Πηγή : http://www.olympia.gr/

Aμέθυστος

Advertisements

>Οι αποκαλύψεις του Ριζοσπάστη για την προβοκάτσια της νομικής

>

πηγή : olympia.gr

Διαβάστε στο τέλος και την ανάλυση του Θύμιου Παπανικολάου για τα γεγονότα και τις αντιδράσεις.
Με αφορμή τα γεγονότα της Νομικής

Ολο το προηγούμενο διάστημα, βασικό προπαγανδιστικό εργαλείο πολιτικών αστικών κομμάτων, της κυβέρνησης, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ., αλλά και αστικών ΜΜΕ, για να συκοφαντήσουν τις κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, είναι «η τήρηση της νομιμότητας», «η ανομία που πρέπει να σταματήσει για να λειτουργεί το κράτος». Η κινητοποίηση ενάντια στο χαράτσι των νοσοκομείων, ενάντια στην επιβολή διοδίων, ενάντια στην αύξηση των εισιτηρίων τροφοδότησε μιαν ομοβροντία παρεμβάσεων του αστικού Τύπου, που ζητούσε ευθέως το χτύπημα, την καταστολή τέτοιων εργατικών λαϊκών κινητοποιήσεων και δράσεων και την «επιβολή του νόμου» προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.

Και ήρθαν τα πρόσφατα γεγονότα με την εγκατάσταση 250 μεταναστών στη Νομική Σχολή. Ενα γεγονός που προβαλλόταν πολλές μέρες πριν γίνει, μέσα από ιστοσελίδα του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης. Επίσης, η διαδικασία μεταφοράς από τη Σούδα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη προβαλλόταν μέσω βίντεο στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα, ενώ για πολλές μέρες ήταν σε εξέλιξη συλλογή υπογραφών συμπαράστασης. Μαζί με τους μετανάστες υπήρχαν και άλλοι 40 «αλληλέγγυοι», όπως χαρακτηρίζονται στην ίδια ιστοσελίδα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε γίνει και συνάντηση εκπροσώπων – ή κάποιων που εμφανίζονταν ως εκπρόσωποι των μεταναστών – με κυβερνητικά στελέχη, θέτοντας σε γνώση τους συγκεκριμένα αιτήματα.

Από την περασμένη Πέμπτη, στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» θέταμε ορισμένα ερωτήματα με αφορμή την υπόθεση.

Γιατί οργάνωσαν όλη αυτήν την επιχείρηση μεταφοράς και εγκατάστασης των μεταναστών και γιατί στους συγκεκριμένους χώρους, δηλαδή στα Πανεπιστήμια; Τι επιδιώκουν εκείνοι που εκθέτουν τους μετανάστες σε σοβαρούς κινδύνους; Γιατί τους μετέφεραν στο συγκεκριμένο πανεπιστημιακό χώρο;

Στη Νομική ένας από εκείνους που εμφανίζεται ως εκπρόσωπός τους είναι ο Ν. Γιαννόπουλος από το «Δίκτυο για τα Κοινωνικά Δικαιώματα» και από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας. Θυμίζουμε ότι πρόκειται για εκείνον που στις 21 Δεκέμβρη 2008, με αφορμή την προβοκατόρικη δράση των κουκουλοφόρων, έγραφε στην εφημερίδα «Εποχή» της ΑΚΟΑ, συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, τα εξής: «Η “κουκούλα” και η “πέτρα” είναι μητρικά ουσιαστικά στο λεξικό της εξέγερσης (…)». Λογική που θεωρεί το μπάχαλο ως «κοινωνική εξέγερση» και είναι γνωστό ότι τότε εκείνο το μπάχαλο συνέβαλε αντικειμενικά στο να «ανοίξει» ένας τεράστιος κύκλος άγριας καταστολής από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους με τη συγκρότηση νέων ομάδων της Αστυνομίας που περιπολούν 24 ώρες το 24ωρο σε όλη τη χώρα. Και όχι μόνο. Εκείνα τα γεγονότα λειτούργησαν σαν το καλύτερο έδαφος για να ξεδιπλωθούν προβοκάτσιες ενάντια στο λαϊκό κίνημα. Είναι, επίσης, ένας εκ των μαρτύρων υπεράσπισης στη δίκη των κατηγορουμένων για συμμετοχή στον προβοκατόρικο μηχανισμό της «17 Νοέμβρη», μηχανισμό, που, αν δε στήθηκε, χρησιμοποιήθηκε από κρατικές υπηρεσίες η δράση του για χρόνια, για γιγάντωση της κρατικής καταστολής και του τρομοκρατικού νομοθετικού οπλοστασίου ενάντια στο λαό. Σε εκείνη τη δίκη ο Ν. Γιαννόπουλος είχε καταθέσει ότι ο Δ. Κουφοντίνας ήταν «αγωνιστής με ευγενή κίνητρα» και η «17 Ν» «μια αριστερή οργάνωση» και πως «είναι παιδί της αριστεράς».

Τα ίδια έλεγαν και το 2008

Στη διάρκεια των γεγονότων της Νομικής, ο Ν. Γιαννόπουλος δήλωνε σκληρός αντίπαλος της κυβέρνησης. Αυτός ήταν μπροστά στην υπόθεση παραμονής των μεταναστών στη Νομική, εκθέτοντας τους μετανάστες στη συκοφάντηση, στις απειλές, στην κρατική καταστολή. Κάποιοι τις προηγούμενες μέρες έκαναν λόγο για εξέγερση, όπως ο Σκυφτούλης, που εμφανίζεται να ηγείται ομάδας επίδοξων επαναστατών του μπάχαλου. Και θέσαμε το ερώτημα: Τι εννοούν ότι οι έγκλειστοι στη Νομική και οι «προστάτες» τους θα εξεγερθούν, ενάντια σε ποιον και για ποιο σκοπό; Τα ίδια έλεγαν και το Δεκέμβρη του 2008, βαφτίζοντας εξέγερση τις προβοκάτσιες με τις κουκούλες και τις πέτρες, τις σπασμένες βιτρίνες και τις φωτιές με μολότοφ, αλλά το κράτος δεν έπαθε και τίποτα. Τότε, έστελναν 13χρονα παιδιά να κάνουν έφοδο στα αστυνομικά τμήματα (σ.σ. από πρωτοσέλιδο της «Ελευθεροτυπίας»), τώρα με τη στάση τους αντικειμενικά εγκλώβισαν τους μετανάστες και τους έφεραν αντιμέτωπους με τις διμοιρίες των ΜΑΤ. Μήπως δεν ξέρουν ότι προκαλούν την καταστολή ή μήπως αυτό επιδιώκουν; Μήπως δε χρησιμοποιούνται ανάλογες δράσεις για να ξεδιπλώνονται προβοκάτσιες κατά του εργατικού κινήματος; Το ξέρουν. Τι επιδιώκουν; Και, μάλιστα, μπροστά στην οργάνωση της πανεργατικής απεργίας ενάντια στην αδίστακτη πολιτική κυβέρνησης – τρόικας – κεφαλαίου;

Τι γνώριζε η κυβέρνηση;

Μια μέρα πριν τη μετεγκατάσταση των μεταναστών, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη έκανε λόγο για «οργανωμένο σχέδιο μεταφοράς των μεταναστών από τα Χανιά στην Αθήνα από συγκεκριμένο φόρουμ μεταναστών», με προφανή στόχο να προετοιμάσει το έδαφος για μια πιθανή δυναμική καταστολή της κατάληψης, μέσω της κατάλυσης του ασύλου, από άτομα του «αντιεξουσιαστικού χώρου» που στοχεύουν στην πρόκληση «έντασης, προκειμένου να μπει στο παιχνίδι και η αστυνομία», με απώτερο στόχο να υπάρξει ακόμα και θύμα. Γιατί το είπε; Εψαχνε άλλοθι για οτιδήποτε συμβεί με την κυβερνητική και κρατική ή παρακρατική και προβοκατόρικη δράση; Κρατικοί μηχανισμοί και υπηρεσίες, αναπτύσσουν τέτοια δράση, προκαλώντας και την καταστολή. Και είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη. Ηθελε να αποσείσει την ευθύνη για οτιδήποτε συμβεί και με τη δράση του κρατικού μηχανισμού και την «εφαρμογή του νόμου» στη Νομική μετά την άρση του ασύλου; Από ποιους φοβήθηκε, αν φοβήθηκε, η κυβέρνηση; Από τους «προστάτες» των μεταναστών τύπου Γιαννόπολου και δικτύου, Σκυφτούλη της «εξέγερσης», «φόρουμ μεταναστών»; Τόση δύναμη έχουν και τους φοβάται ή φοβάται άλλους που χρησιμοποιούν τη δράση τους; Στην υπόθεση μπήκε και ο Π. Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ποιοι μηχανισμοί, λοιπόν, κινούν τα νήματα τέτοιων ενεργειών και για ποιο σκοπό;

Είχαμε, επίσης, προτροπή από ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. για ανάληψη κρατικής δράσης στη Νομική από την κυβέρνηση, πέρα από την κατάθεση νόμου και τροπολογίας για την κατάργηση του ασύλου. Τα αστικά ΜΜΕ, επίσης, σήκωσαν τα αντιδραστικά αντανακλαστικά, δηλαδή των κινδύνων για τους μετανάστες από δυνάμεις ρατσιστικές, εθνικιστικές. Κάνοντας λόγο, μάλιστα, και για τον Αγ. Παντελεήμονα ως εμπόλεμη ζώνη.

Ετσι ξεδιπλώθηκε ένα παζλ που ξεκινά από την προπαγάνδα περί ανομίας, την οποία παρουσίαζαν τα αστικά ΜΜΕ με αφορμή την υπόθεση της Νομικής, προβάλλοντας την άποψη ότι σ’ αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει άσυλο, δηλαδή να εφαρμοστεί ο νόμος. Εχουμε ενέργειες οργανωμένες από ανθρώπους και ομάδες, που αντικειμενικά η δράση τους προκαλεί την κρατική καταστολή, μιλώντας ταυτόχρονα για εξέγερση των ομάδων του μπάχαλου και της προβοκάτσιας! Η κυβέρνηση εκ των υστέρων μίλησε για σχέδιο που φτάνει μέχρι την πρόκληση της Αστυνομίας ώστε να υπάρξει θύμα. Προχτές, η κυβέρνηση μίλησε ξεκάθαρα και είπε ότι αποφύγαμε γενικευμένα επεισόδια σε όλη την Αθήνα επειδή δεν έγινε παρέμβαση της αστυνομίας. Τι γνωρίζουν;

Ζημιά στο λαϊκό εργατικό κίνημα

Από την πλευρά της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, τα ερωτήματα πρέπει να είναι τα εξής: Ποιον ωφελεί αυτή η πραγματικότητα που πήγαν να διαμορφώσουν; Αντικειμενικά, κάνει τεράστια ζημιά στο λαϊκό κίνημα, ενισχύοντας το σύστημα. Με την επιβολή του κράτους του νόμου από ένα σύστημα που στέλνει στην κόλαση το λαό και απαιτεί τη μέγιστη λαϊκή οργάνωση και πάλη ενάντια στο κεφάλαιο. Την οποία τσακίζουν τέτοιες ενέργειες. Και σ’ αυτή τη μεθόδευση είναι συμμέτοχοι και συνένοχοι όσοι έχουν συμβολή. Γι’ αυτό χρειάζεται επαγρύπνηση και οργάνωση του λαού στο δικό του κίνημα. Ο ταξικός αγώνας για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών συνδέεται άμεσα με τον αγώνα ενάντια στην καταστολή. Αλλά και ενάντια στα σχέδια άλλων μηχανισμών, που αντικειμενικά με τη δράση τους τροφοδοτούν την κρατική καταστολή, τα σχέδια επιβολής της άρχουσας τάξης σε βάρος του λαού.

«Νερό στο μύλο» της καταστολής

Η κατάληψη στο κτίριο της Νομικής και η απεργία πείνας των μεταναστών δεν είναι η μοναδική περίπτωση που στο όνομα της υπεράσπισης των μεταναστών παρέχεται άλλοθι για να πέσουν σαν ώριμα φρούτα νέα κατασταλτικά μέτρα κατά του οργανωμένου λαϊκού κινήματος και παράλληλα να στρωθεί το έδαφος για προβοκάτσιες, συκοφάντηση των μεταναστών, έξαρση της δράσης ρατσιστικών/φασιστικών ομάδων και αποπροσανατολισμό των λαϊκών στρωμάτων. Εχουμε γράψει ότι τα ερωτήματα για την οργάνωση αυτής της κίνησης που έγινε στη Νομική είναι πολλά. Δεν είναι η πρώτη φορά που ανάλογες δράσεις αναδεικνύουν ότι το κουβάρι είναι πολύ μπερδεμένο. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Εδώ και αρκετά χρόνια, πρωτοβουλίες των ίδιων ανθρώπων και πολιτικών χώρων που αλλάζουν διαρκώς ονόματα, ομάδες που συμμετέχουν στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ένας είναι και ο γνωστός Γιαννόπουλος που κουμαντάριζε τα πράγματα στη Νομική, αυτός που μιλά για κίνημα της πέτρας και της κουκούλας), δρουν υποτίθεται στο πλευρό των μεταναστών. Ωστόσο, η δράση με τέτοιο αποσπασματικό περιεχόμενο, χωρίς να χτυπά τη ρίζα του προβλήματος, δίνει άλλοθι στη λήψη κατασταλτικών μέτρων. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι αυτές οι ομάδες δε δίνουν βάρος στην οργάνωση των μεταναστών στους χώρους δουλειάς. Ταυτόχρονα, συμπράττουν με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, που στέκεται απέναντι στα συμφέροντα των εργαζομένων, Ελλήνων και αλλοδαπών. Και δεν είναι μόνοι τους. Σε τέτοιες υποθέσεις εμπλέκονται και ορισμένοι συμπατριώτες τους, τάχα για να τους λύσουν ζητήματα σε συνδιαλλαγή με τις πρεσβείες των χωρών τους, δηλαδή με τις κυβερνήσεις που έχουν ευθύνη για την αναγκαστική τους «εξορία».

Για παράδειγμα, το Εργατικό Κέντρο Αθήνας αποτέλεσε μαζί με άλλους φορείς τον «κορμό» της «Συμμαχίας Σταματήστε τον πόλεμο», η οποία γεννήθηκε το 2002 και στοχοποιούσε προσωπικά τον Μπους και τον Μπλερ ως υπαίτιους για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που προετοιμαζόταν τότε ενάντια στο Ιράκ, όπως και «τον πατέρα Μπους» για την προηγούμενη επέμβαση το 1991. Η κίνηση «Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή» (σ.σ. μετεξέλιξη της «Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο») καλούσε τη ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα το Σεπτέμβρη του 2010 να στηρίξουν έμπρακτα την απεργία εκατοντάδων μεταναστών εργατών γης στη Σκάλα Λακωνίας. Καλούσε, δηλαδή, τους απεργοσπάστες, τους υπονομευτές των απεργιακών αγώνων των εργαζομένων να υπερασπιστούν – και μάλιστα έμπρακτα – την απεργία των μεταναστών εργατών. Αυτή είναι η μία πλευρά. Υπάρχει όμως και μια άλλη που είναι εξίσου επικίνδυνη.

Η υπόθεση της απαγωγής μεταναστών

Στην περίπτωση της απαγωγής των 28 Πακιστανών το 2005, η ίδια «Συμμαχία» είχε αναλάβει «εργολαβικά» την υπόθεση αποπροσανατολισμού, προμοτάροντας μάλιστα τη σοσιαλδημοκρατία. Για αρκετό καιρό διοργάνωναν «αντιπολεμικά συλλαλητήρια» με αιτήματα όπως «Βουλγαράκη go home» και «Στείλτε τον Βουλγαράκη στο Γκουαντάναμο»! Αθωώνοντας ουσιαστικά την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ή έστω ρίχνοντάς της μικρότερες ευθύνες, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημείωνε στις 7 Φλεβάρη 2010 σε ανακοίνωσή της: «Η τελική εκδοχή του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια και την ψήφο των μεταναστών και μεταναστριών εντείνει τη διαδικασία των αποκλεισμών για τους δικαιούχους και σηματοδοτεί μία σαφή υποχώρηση του ΠΑΣΟΚ στις ρατσιστικές πιέσεις της ΝΔ και του ΛΑ.Ο.Σ.».

Το μπλέξιμο εκείνης της υπόθεσης ήταν μεγαλύτερο. Πρέπει να θυμίσουμε ότι με αφορμή εκείνη την υπόθεση, είχαν εμφανιστεί διάφοροι εκπρόσωποι μεταναστών, που διαφωνούσαν για το τι ακριβώς είχε γίνει στην πραγματικότητα. Κάποιοι έλεγαν ότι δεν έγιναν απαγωγές, κάποιοι άλλοι έλεγαν ότι έγιναν και ήταν σε γνώση κάποιων μεταναστευτικών κοινοτήτων, ενώ κάποιοι άλλοι μιλούσαν για εμπλοκή μεταναστευτικών κοινοτήτων και μυστικών υπηρεσιών. Αξίζει να θυμίσουμε τι έγραφε το σχετικό εισαγγελικό πόρισμα για την υπόθεση: «Πράγματι, η Πακιστανική κοινότητα είναι διαιρεμένη σε δύο αντιτιθέμενες εχθρικές παρατάξεις. Ο διχασμός εκδηλώθηκε στην παρούσα υπόθεση (πιέσεις και για να καταθέσουν ψευδώς ότι ήταν θύματα απαγωγών και για να αλλάξουν τις καταθέσεις και να πουν ότι δεν απήχθησαν)»! Σε εκείνες τις αντιθέσεις είχαν εμπλακεί και πολιτικοί παράγοντες από το Πακιστάν που αυτές τις μέρες είχαν επαφές με την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να εκτονωθεί η κατάσταση στη Νομική.

Στον Αγιο Παντελεήμονα

Η δράση αυτών των πολιτικών χώρων, που εμφανίζονται ως υπερασπιστές των μεταναστών, εξαντλείται σχεδόν σε έναν πόλεμο «γηπεδικού» τύπου, όπως, για παράδειγμα, στον Αγιο Παντελεήμονα. Καλούν, δηλαδή, τους μετανάστες να συμμετέχουν σε έναν αγώνα εκδίκησης χωρίς οργάνωση, χωρίς ταξικό περιεχόμενο, χωρίς σκοπό, αποκομμένοι από το λαϊκό κίνημα στη χώρα μας. Απαντώντας σε προκλήσεις που δέχονται οι μετανάστες, συκοφαντούν τα ίδια τα δικαιώματα των μεταναστών, υπονομεύουν τον αγώνα τους, που πρέπει να είναι ταξικός, μαζί με τους Ελληνες εργαζόμενους και να παίρνει όλο και πιο βαθιά πολιτικά χαρακτηριστικά για να είναι αποτελεσματικός. Θέτουν τελικά απέναντί τους τμήματα των λαϊκών στρωμάτων που είναι ευάλωτα σε ρατσιστικές αντιλήψεις, επηρεάζονται από αυτές εξαιτίας της εξαθλίωσης που βιώνουν και που εντείνεται από τις αντεργατικές – αντιλαϊκές πολιτικές.

Αλλο τέτοιο παράδειγμα όξυνσης μιας αντιπαράθεσης με επιφανειακά «αντιρατσιστικά» χαρακτηριστικά είναι η διαδήλωση με αφορμή το σκίσιμο του Κορανίου από δημοτικούς αστυνομικούς κατά τη διάρκεια ελέγχου μικροπωλητή ιρακινής καταγωγής. Η κίνηση «Ενωμένοι ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή» ανέλαβε και πάλι την «υπεράσπιση» των μεταναστών οξύνοντας την αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς και την Αστυνομία, ζητώντας να «τιμωρηθούν παραδειγματικά οι ένοχοι αστυνομικοί». Το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν να ξυλοκοπηθούν οι μετανάστες και ο αγώνας τους να περιοριστεί για άλλη μια φορά ενάντια στα «ρατσιστικά πογκρόμ» και την «ανεξέλεγκτη αστυνομική καταστολή». Εξάλλου, η πιο «βαθιά» πολιτική ερμηνεία που υιοθετείται από ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ. φτάνει μέχρι το σημείο να καταδικάσει το αντιμεταναστευτικό Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για το Ασυλο και τη Μετανάστευση ως κατασκεύασμα «νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων» ή «νεοφιλελεύθερης έμπνευσης». Μέχρι εκεί.

Ο θάνατος του 15χρονου Αφγανού μετά από έκρηξη βόμβας στα Κάτω Πατήσια, το Μάρτη του 2010, έδωσε ευκαιρία στην κυβέρνηση να ανακοινώσει ξανά κατασταλτικά μέτρα, όπως αυτό της συγκρότησης της «νέας ομάδας ταχείας αστυνομικής επέμβασης» με τη συμμετοχή 2.000 αστυνομικών σε 75 δήμους της Αττικής και 444 σε 21 περιοχές της Θεσσαλονίκης, που θα βρίσκονται με μοτοσικλέτες μεγάλου κυβισμού στους δρόμους των πόλεων. Στην ουσία, χρησιμοποίησαν την υπόθεση με στόχο να εντείνουν την άγρια καταστολή ενάντια στο λαϊκό κίνημα. Ωστόσο, αυτές οι «αντιρατσιστικές» ομάδες, που αποθεώνουν κάθε «αυθόρμητη πράξη αντίστασης», ανεξάρτητα αν εξυπηρετεί το αστικό κράτος, έκαναν λόγο για «τρομο-υστερία» που ξαφνικά έχει καταλάβει το κράτος. Δεν καταδικάζουν τέτοιες προβοκατόρικες ενέργειες, που τις αξιοποιεί το αστικό κράτος, ώστε να δικαιολογηθούν κατασταλτικές δράσεις που χτυπούν τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.

http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=30/1/2011&id=13021&pageNo=9&direction=-

Ακολουθεί η ανάλυση του Θύμιου Παπανικολάου από το Ρεσάλτο:

Οι λαθρομετανάστες και οι ταχυδακτυλουργίες του ΚΚΕ

Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει αναγάγει την ταχυδακτυλουργία σε επιστήμη. Μπροστά στο εκρηκτικό πρόβλημα της λαθρομεταναστευτικής εισβολής και κατοχής της χώρας μας και τις συνακόλουθους εφιαλτικές παραμέτρους του προβλήματος, διαπιστώνει ότι μόνο με την ανθρωπιστική ηθικολογία δεν μπορεί να διασωθεί.

Επιχειρεί, λοιπόν, με ταχυδακτυλουργικά τεχνάσματα και «ταξική», ξύλινη φλυαρία (άλλη μορφή ηθικολογίας, «ταξικής») να παρακάμψει τα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ πολιτικά ζητήματα και να μεταθέσει το πρόβλημα στις «προβοκατόρικες» όψεις του, στα «προβοκατόρικα» ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.
Στο σημερινό «Ριζοσπάστη» υπάρχει ένα αποκαλυπτικό άρθρο με τον τίτλο: «Νερό στο μύλο της καταστολής»

ΕΔΩ:
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=30/1/2011&id=13021&pageNo=9&direction=-1

Συνοπτικές παρατηρήσεις:

Πρώτη παρατήρηση.

Ο «Ρ», τώρα, που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, «ανακάλυψε» και «ξεμπροστιάζει» τις επιδοτούμενες οργανώσεις των «αντιρατσιτών» («οι περισσότερες συμμετέχουν στον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ»), τον ύποπτο και προβοκατόρικο ρόλο τους: «ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ένας είναι και ο γνωστός Γιαννόπουλος που κουμαντάριζε τα πράγματα στη Νομική, αυτός που μιλά για κίνημα της πέτρας και της κουκούλας)…»

Ο «Ρ» έκανε αυτή την όψιμη ανακάλυψη (εδώ και οι πέτρες βοούν χρόνια τώρα) για να παρακάμψει και να ΕΠΙΚΑΛΥΨΕΙ την ιμπεριαλιστική στρατηγική της εισαγόμενης αλλοδαπής εισβολής και κατοχής, συνακόλουθα και τα πελώρια προβλήματα που απορρέουν από αυτήν (την ολοκληρωτική ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας), μεταθέτοντάς τα, ταχυδακτυλουργικά, στις προβοκατόρικες, επιδοτούμενες, πολιτικές «ομάδες κρούσης» της Νέας Τάξης!

Η γνωστή σταλινική ταχυδακτυλουργία: Αποκόπτουμε το ιμπεριαλιστικό «κύκλωμα», δολοφονούμε τη διαλεκτική συνάφεια ανάμεσα στο αίτιο-αποτέλεσμα, τη στρατηγική-τακτική, τα «ανοικτά σύνορα»-ομάδες κρούσης», την καθεστωτική πολιτική-συμπτώματα, απομονώνουμε και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ το «σύμπτωμα», τις επιδοτούμενες «ομάδες κρούσης» ΚΑΙ καρατομούμε το …σύμπτωμα!!!

Ο «Ρ» απομονώνει και ανεξαρτητοποιεί τις μοχθηρές γκριμάτσες των «ομάδων κρούσης» της νεοαττικής στρατηγικής των «ανοικτών συνόρων» και της ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ εισαγόμενης αλλοδαπής ΕΙΣΒΟΛΗΣ, για να παρακάμψει και να αθωώσει αυτή την ιμπεριαλιστική στρατηγική.

Η διαλεκτική, όμως τιμωρεί τους χλευαστές της.

Γιατί, αν αυτές οι οργανώσεις είναι ύποπτες, επιδοτούμενες και προβοκατόρικες ΤΟΤΕ έχουν σπόνσορες και χορηγούς, έχουν αφεντικά που τις κατευθύνουν, τις χρηματοδοτούν και τις παρέχουν κάθε «διευκόλυνση»!!!

Επίσης, αν τα αφεντικά, οι χορηγοί και οι σπόνσορες είναι ο Σορός, το διεθνές κεφάλαιο, η κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ότι η εισβολή και η κατοχή της χώρας μας ΣΥΜΦΕΡΕΙ και έχει ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΙ από αυτές τις καθεστωτικές δυνάμεις και τις υπηρεσίες τους για οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους.

Ο «Ρ» δολοφονεί τη διαλεκτική για να συγκαλύψει την ιμπεριαλιστική στρατηγική και να «συμβουλέψει» τους ιμπεριαλιστές ότι αυτές οι «ομάδες κρούσης» πλέον είναι «άχρηστες»!!!

Μόνο η φλυαρία της «ταξικής απάτης» του ΚΚΕ μπορεί πλέον να εξαπατήσει!!!

Παρατήρηση δεύτερη.

Τώρα θυμήθηκε ο «Ρ», εξίσου ταχυδακτυλουργικά και απλοϊκά, το ρόλο των προβοκατόρικων επιδοτούμενων αντιρατσιστών, στον Αγ. Παντελεήμονα:

«Η δράση αυτών των πολιτικών χώρων, που εμφανίζονται ως υπερασπιστές των μεταναστών, εξαντλείται σχεδόν σε έναν πόλεμο «γηπεδικού» τύπου, όπως, για παράδειγμα, στον Άγιο Παντελεήμονα Καλούν, δηλαδή, τους μετανάστες να συμμετέχουν σε έναν αγώνα εκδίκησης χωρίς οργάνωση, χωρίς ταξικό περιεχόμενο, χωρίς σκοπό, αποκομμένοι από το λαϊκό κίνημα στη χώρα μας…».

Εδώ, βεβαίως, έντεχνα ο «Ρ» ξεχνάει ποιοι ενισχύουν αυτή τη δράση των ομάδων, το γιατί το καθεστώς, η αστυνομία και τα ΜΜΕ «παίζουν», επί χρόνια τα «αντιρατσιστικά» ιδεολογήματα και τους κλέφτες και αστυνόμους μεταξύ «ακροδεξιών» και «ακροαριστερών».

Όλα αυτά τα χρόνια το ίδιο παιχνιδάκι δεν έπαιζε και η ηγεσία του ΚΚΕ στον Αγ. Παντελεήμονα; «Αντριρατσιστική», ξύλινη προπαγάνδα δεν έκανε, καλύπτοντας τους επιδοτούμενους «αντιρατσιστές» που σήμερα καταγγέλλει σαν ύποπτα στοιχεία που μάλιστα συνεργαζόμενα με τους καθεστωτικούς μηχανισμούς και τις … Πρεσβείες:

«…Ταυτόχρονα, συμπράττουν με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, που στέκεται απέναντι στα συμφέροντα των εργαζομένων, Ελλήνων και αλλοδαπών. Και δεν είναι μόνοι τους. Σε τέτοιες υποθέσεις εμπλέκονται και ορισμένοι συμπατριώτες τους, τάχα για να τους λύσουν ζητήματα σε συνδιαλλαγή με τις πρεσβείες των χωρών τους, δηλαδή με τις κυβερνήσεις που έχουν ευθύνη για την αναγκαστική τους «εξορία».»!

Συμπράττουν λοιπόν με το καθεστώς και τους μηχανισμούς του, αλλά η στρατηγική της λαθρομεταναστευστικής εισαγωγής και εισβολής, το ιμπεριαλιστικό δουλεμπόριο και όλα τα συνακόλουθα ζητήματα ΖΩΗΣ και ΘΑΝΑΤΟΥ μένουν στο απυρόβλητο!!!

Και στην προβοκάτσια της Νομικής χρησιμοποίησαν οι προβοκάτορες τούς «φουκαράδες» λαθρομετανάστες για να παίξουν τα παιχνίδια του καθεστώτος, αλλά ούτε από αυτό το γεγονός που καταγγέλλει ο «Ρ» προχωράει στην στρατηγική και τακτική ουσία της ιμπεριαλιστικής πολιτικής, λες και οι «προβοκάτορες» και οι «χαφιέδες» είναι τέτοιοι από χόμπι και διαστροφή και όχι «εκτελεστές» εντολών του κεφαλαίου και των οργάνων του.

Παρατήρηση Τρίτη.

Εξίσου αποκαλυπτικότατο είναι και έτερο άρθρο του «Ρ». ΕΔΩ:
http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=30/1/2011&id=13021&pageNo=7&direction=1

Μία παράγραφος μόνο:

«Στη διάρκεια των γεγονότων της Νομικής, ο Ν. Γιαννόπουλος δήλωνε σκληρός αντίπαλος της κυβέρνησης. Αυτός ήταν μπροστά στην υπόθεση παραμονής των μεταναστών στη Νομική, εκθέτοντας τους μετανάστες στη συκοφάντηση, στις απειλές, στην κρατική καταστολή. Κάποιοι τις προηγούμενες μέρες έκαναν λόγο για εξέγερση, όπως ο Σκυφτούλης, που εμφανίζεται να ηγείται ομάδας επίδοξων επαναστατών του μπάχαλου. Και θέσαμε το ερώτημα: Τι εννοούν ότι οι έγκλειστοι στη Νομική και οι «προστάτες» τους θα εξεγερθούν, ενάντια σε ποιον και για ποιο σκοπό; Τα ίδια έλεγαν και το Δεκέμβρη του 2008, βαφτίζοντας εξέγερση τις προβοκάτσιες με τις κουκούλες και τις πέτρες, τις σπασμένες βιτρίνες και τις φωτιές με μολότοφ, αλλά το κράτος δεν έπαθε και τίποτα. Τότε, έστελναν 13χρονα παιδιά να κάνουν έφοδο στα αστυνομικά τμήματα (σ.σ. από πρωτοσέλιδο της «Ελευθεροτυπίας»), τώρα με τη στάση τους αντικειμενικά εγκλώβισαν τους μετανάστες και τους έφεραν αντιμέτωπους με τις διμοιρίες των ΜΑΤ. Μήπως δεν ξέρουν ότι προκαλούν την καταστολή ή μήπως αυτό επιδιώκουν; Μήπως δε χρησιμοποιούνται ανάλογες δράσεις για να ξεδιπλώνονται προβοκάτσιες κατά του εργατικού κινήματος; Το ξέρουν. Τι επιδιώκουν; Και, μάλιστα, μπροστά στην οργάνωση της πανεργατικής απεργίας ενάντια στην αδίστακτη πολιτική κυβέρνησης – τρόικας – κεφαλαίου;»

Προβοκάτσιες λοιπόν στήνονται, γνωστοί οι προβοκάτορες και ασύλληπτοι, επιδοτούμενοι ΠΟΛΙΤΙΚΑ από τα συγκροτήματα των ΜΜΕ, αλλά και οικονομικά από «Ιδρύματα», αλλά «κινούνται» …ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ, έτσι για να σκοτώνουν την …ανία τους!!!!

Η ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται ότι περνάει και αυτή, όπως και τα κυβερνητικά ανδρείκελα, τον ελληνικό λαό ηλίθιο. Τρυπάει κάποιες πυώδεις φουσκάλες αυτού του στρατηγικού εγκλήματος της Νέας Τάξης για να συγκαλύψει και να διασώσει το έγκλημα και τις καρκινώδεις εστίες του: Τα μεγάλα αφεντικά, τους χορηγούς και τους σπόνσορες της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής των «ανοικτών συνόρων», της οργανωμένης εισαγόμενης λαθρομεταναστευτικής ΕΙΣΒΟΛΗΣ και ΚΑΤΟΧΗΣ της Ελλάδας…

Διαβάστε και άλλα σχετικά κείμενα ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5348
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5343

Αμέθυστος

>H «κοινωνία» και οι «Διεθνείς»

>

πηγή : kathimerini

Τού Χρηστου Γιανναρα

Λέγεται και γράφεται συχνά: O εφιάλτης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όσο ήταν ιστορικά υπαρκτός, λειτουργούσε σαν χαλινός του ασύδοτου καπιταλισμού. Yποχρέωνε τον καπιταλισμό σε κοινωνικές παραχωρήσεις: Nα εξασφαλίζει το κράτος στον πολίτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προστασία της μητρότητας, κατώτατο όριο αμοιβής εργασίας, ανώτατο όριο ωραρίου εργασίας, όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, δωρεάν παιδεία, επίδομα ανεργίας, φροντίδα για την εξεύρεση εργασίας, και όσα ανάλογα.

Eίκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το σύστημα της «ελεύθερης αγοράς» μοιάζει κυριολεκτικά αχαλίνωτο. Ως τώρα μιλούσαμε για καπιταλιστικό «σύστημα» αφηρημένα, δίχως να συγκεκριμενοποιούμε φορέα του «συστήματος». Tο κράτος, αποτελεσματικό ή ανάπηρο, ήταν στη συνείδησή μας συγκεκριμένο: η κυβέρνηση, η Bουλή, υπουργεία, δημόσιοι οργανισμοί, θεσμοί κοινωνικής λειτουργίας. Για να πάψει αυτό το συγκεκριμένο κράτος να υπηρετεί (έστω με πανάθλιες επιδόσεις) τον πολίτη και να τεθεί στην υπηρεσία ιδιωτών και ιδιωτικών συμφερόντων, φανταζόμασταν ότι έπρεπε να παρεμβληθεί πραξικόπημα ή να επιλέξει ο λαός με την ψήφο του, μαζοχιστικά, μια κυβέρνηση που τίμια είχε προεξαγγείλει καθεστώς γκανγκστερικής ασυδοσίας των κερδομανών.

Tώρα, για πρώτη φορά, το αφηρημένο καπιταλιστικό «σύστημα» αποκτά για μας συγκεκριμένο εντοπισμό, θεσμική υπόσταση, υλική παρουσία: Kαταφθάνουν στον τόπο μας τρεις κόσμιες, συνοφρυωμένες φιγούρες και υπαγορεύουν στην κυβέρνηση, που εμείς την επιλέξαμε «σοσιαλιστική» λεπτομερέστατους όρους για την αχαλίνωτη ελευθερία των ιδιωτικών συμφερόντων. Oι τρεις αυτές φιγούρες έχουν εξουσία καταφανώς υπέρτερη των εξουσιών της κυβέρνησης, αυτοί διατάζουν την κατάργηση του κατώτατου ορίου μισθών, του ανώτατου ορίου ωραρίου, τις ανεξέλεγκτες απολύσεις, τη μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε «φιλόπτωχο ταμείο» και τα μύρια όσα ανάλογα.

Eχουν τέτοιες εξουσίες (κυριολεκτικά ζωής και θανάτου) επάνω μας, γιατί εκπροσωπούν τους δανειστές μας – δανειστές που δεν τους επιλέξαμε εμείς, τους επέλεξε ερήμην μας η «σοσιαλιστική» φενακισμένη κυβέρνησή μας. Mόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση, τότε μόνο διαπίστωσε ότι σε ελάχιστους μήνες θα έπρεπε να κηρύξει «στάση πληρωμών», την πτώχευση-καταστροφή της χώρας. Bέβαια, μόνο ασυνειδησία ή ηλιθιότητα θα δικαιολογούσαν την ώς τότε άγνοια του προβλήματος από υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας, με βεβαιωμένη και έγκαιρη την ενημέρωσή τους από τον Διοικητή της Tραπέζης της Eλλάδος.

Kαι τότε συνέβη το εξωφρενικό και απίστευτο: Eπί επτά μήνες να περιφέρεται ο νεόκοπος πρωθυπουργός στα διεθνή κέντρα της οικονομικής και πολιτικής ισχύος και να διαφημίζει τη χρεωκοπία της χώρας και τη φαυλότητα του πολιτικού της συστήματος. H δανειοληπτική ικανότητα της Eλλάδας άρχισε να μειώνεται δραματικά, οι σχετικοί δείχτες κατρακυλούσαν ασυγκράτητοι, ο ίδιος αντιπαρήλθε, ανεξήγητα, εξαιρετικά ευνοϊκές προσφορές δανεισμού (από Pωσία και Kίνα). Mέχρι που δεν υπήρχε άλλη λύση παρά μόνο η άνευ όρων προσφυγή στο διαβόητο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο. Συμπαίκτες, η Kεντρική Eυρωπαϊκή Tράπεζα και το Διευθυντήριο των Bρυξελλών.

H σωρεία των εγχώριων πολιτικών εγκλημάτων που εξασφάλισαν τη δικαιολογία στον πρωθυπουργό (πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!!!) να παραδώσει τη χώρα, δίχως καν διαπραγματεύσεις, στον έλεγχο (και περίπου στην ιδιοκτησία) της Kερδοσκοπικής Διεθνούς, έχουν κατά κόρον πια αναλυθεί: Πελατειακές σχέσεις, κλεπτοκρατία, εκφαυλισμός της δημοσιοϋπαλληλίας, ασυδοσία συνδικαλιστών, εξευτελισμός των εννοιών «νόμος» και «Δίκαιο». Oμως αυτό που μάλλον παραβλέπουμε οι πολίτες μέσα στον πανικό της καταστροφής και στην οργή μας για την ατιμωρησία και ιταμότητα των ενόχων, είναι το αποκαλυπτικό ξεγύμνωμα των δάνειων ιδεολογιών και συστημάτων που τα πιστέψαμε, οι χάσκακες ξιπασμένοι, σαν «πολιτισμό των φώτων» και «πρόοδο» και «εκσυγχρονισμό».

Tο γεγονός ότι εμείς σήμερα, οι ελληνόφωνοι απάτριδες του βαλκανικού νότου, δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε τι σημαίνει «κοινωνία» και σε τι διαφέρει από τη societas (society, socit), μας στερεί και τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό μας αδιέξοδο, το ανέφικτο της ανάκαμψης από τη δουλική υποταγή μας στην Kερδοσκοπική Διεθνή. H πολιτική μας γλώσσα έχει αγκυλωθεί στα παραισθησιογόνα σχήματα «Δεξιά», Kέντρο, «Aριστερά», τα δήθεν πολιτικά μας κόμματα προσπαθούν να καμουφλάρουν τον μηδενιστικό αμοραλισμό τους με τεχνάσματα ελιγμών από τη Δεξιά στην Kεντροδεξιά, από την Aριστερά στην Kεντροαριστερά – μικρονοϊκά παιδιαρίσματα.

Tο πολιτισμικό «παράδειγμα» (τρόπος του βίου) που άσκεπτα και άκριτα πασχίζουμε, δύο αιώνες τώρα, να μιμηθούμε, προϋποθέτει τη συλλογικότητα σαν socitas: «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι». Zούμε σε οργανωμένες συλλογικότητες, όχι επειδή αξιολογούμε τις ανθρώπινες σχέσεις καθεαυτές ως ποθητή ποιότητα ζωής, χαρά πληρότητας της ζωής, αλλά σκοπεύοντας πρωταρχικά στη χρησιμότητα. O σοσιαλισμός πιστεύει ότι θα πετύχουμε το μέγιστο της χρησιμότητας (του ωφέλιμου για όλους), με μια κεντρική εξουσιαστική διαχείριση των αναγκών των ατόμων, τα οποία, κάτω από τον έλεγχό της, «θα εργάζονται ανάλογα με τις δυνάμεις τους και θα απολαμβάνουν ανάλογα με τις ανάγκες τους». Aντίθετα ο καπιταλισμός πιστεύει πως αν το άτομο αφεθεί ελεύθερο, στην επιδίωξη ικανοποίησης των ενστίκτων – ορμών (αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) τότε το αθροιστικό αποτέλεσμα των ατομοκεντρικών επιδιώξεων θα είναι η συλλογική ωφελιμότητα.

Eμείς, οι ελληνόφωνοι του βαλκανικού νότου, ζήσαμε κατάσαρκα τη φρίκη και το τίμημα του αίματος που κόστισε η απόπειρα κάποτε μερίδας συμπατριωτών μας να μας εντάξουν στανικά στον «παράδεισο» της σοσιαλιστικής societas. Σήμερα ζούμε αμείλικτη και την απανθρωπία της «φιλελεύθερης» society. Mε χαμένη, αλίμονο, τη γνώση και την αίσθηση της «κοινωνίας»: λέξης που καθόριζε άλλοτε την ταυτότητα, τον ορισμό της ελληνικότητας.

Αμέθυστος

>Κάτω από τα γερμανικά κρεβάτια

>

Συνέχεια από : Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011
Justyna Polanska
Unter deutschen Betten
Eine polnische Putzfrau packt aus

Προσοχή παγίδα

Ένα αγαπημένο σπορ των εργοδοτών μιας καθαρίστριας είναι να της στήνουν παγίδες, για να εξετάσουν αν είναι άξια εμπιστοσύνης.

Την Πέμπτη πήγα να καθαρίσω στους Gromnitzkas. Στην αρχή νόμισα πως είναι Πολωνοί, αλλά αποδείχθηκε πως η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Γερμανία πριν από πολλές γενιές. Είναι ένα νεαρό ζευγάρι. Ήδη από την πρώτη ημέρα μου είχαν δώσει το κλειδί. Τον πρώτο καιρό δεν είχα παρατηρήσει κάτι περίεργο.

Ξαφνικά άρχισα να βρίσκω λεφτά εδώ και εκεί.

Στην αρχή παραξενεύτηκα αλλά δεν σκέφτηκα τίποτα. Αφού όμως κάθε εβδομάδα έβρισκα λεφτά σε διάφορα σημεία, αποφάσισα να γράψω ένα email στην σπιτονοικοκυρά.

Χαλλό! Πρέπει να προσέχετε περισσότερο! Βρίσκω συνεχώς λεφτά που έχετε χάσει. Τι συμβαίνει;

ΥΓ. Ή μήπως θέλετε να με δοκιμάσετε;-)

Το υστερόγραφο δεν το πήραν για αστείο. Η απάντηση ήταν η εξής:
Το πρόσεξες;
Πρέπει όμως να σου κάμω κομπλιμέντο για την ειλικρίνεια σου!

Είχα μείνει άφωνη….

Το επόμενο επίπεδο παραξενιάς το κατείχε μια κυρία κάποιας ηλικίας. Είχε μια εμμονή με την σκόνη. Κάθε φορά που θα καθάριζα στο σπίτι της μου έκανε ένα και το αυτό μάθημα. Η σκόνη έπρεπε να απομακρύνεται πριν καν δημιουργηθεί! Ομολογώ ότι δεν ξεσκόνιζα κάθε γωνιά, κάθε μπουκαλάκι…κάθε φορά που πήγαινα. Εξάλλου δούλευα 2 ώρες την εβδομάδα εκεί. Τι να πρωτοπρολάβεις;

Μια μέρα η γριά ήταν πολύ θυμωμένη. Κρατούσε το νόμισμα του ενός σεντ, και ούρλιαζε: κοιτάξτε! Κοιτάξτε τι βρήκα!
Ένα σεντ;
Ακριβώς!
Και;
Βρισκόταν πάνω στην κορνίζα! Δεν σας λέω ποια!
Δεν καταλαβαίνω…
Είναι η απόδειξη πως δεν ξεσκονίσατε! Σας τσάκωσα! Τελειώσατε! Φύγετε! Δεν θέλω ψεύτες στο σπίτι μου!

Ένας μηχανολόγος, που απουσίαζε συχνά σε επαγγελματικά ταξίδια, έκανε το εξής: για να δει αν ανοίγω τα συρτάρια όπου είχε σημαντικά πράγματα, κολλούσε με σελοτεηπ μια τρίχα, που διέσχιζε το συρτάρι. Έτσι αν άνοιγα το συρτάρι, θα κοβόταν η τρίχα χωρίς να το καταλάβω και θα με έπιανε…

Το πιο ακραίο:
τα έκανε (μια κυρία) δίπλα από την τουαλέτα, για να δει αν σφουγγαρίζω καλά. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Πασάλειψε και κάτω από το κάθισμα της τουαλέτας το περιεχόμενο των εντέρων της, για να δει αν θα σήκωνα το κάθισμα όταν θα καθάριζα. Όταν την ρώτησα τι συνέβη, μου εξήγησε ήρεμα το σχέδιο που είχε για να εξετάζει τις καθαρίστριες. Και μετά είπε:

“Μόνο όποιος σκύβει βαθιά θα ανταμειφθεί υψηλά”

ΣΧΟΛΙΟ : Όπως βλέπουμε η διαφορά τής Γερμανίας από τήν Ελλάδα είναι ο νόμος, τό σύστημα καί η εργατομανία τών Γερμανών, διότι σάν άνθρωποι δέν διαφέρουν σέ διαφθορά καί ανοησία από τούς ανθρώπους όλου τού κόσμου, διότι ο νόμος καί η οργάνωση δέν μπορούν νά αλλάξουν τόν άνθρωπο.
 
Aμέθυστος

>Οι Τρεις Ιεράρχες «στα αζήτητα» μιας γιορτής …

>

Οι Τρεις Ιεράρχες «στα αζήτητα» (;) μιας γιορτής (;) για την Παιδεία
Του Χριστόφορου Γ. Παπασωτηρόπουλου*

Έπρεπε να μιλήσω για τους Τρεις Ιεράρχες, όμως είχα κουραστεί ν’ ακούω μεγάλες κουβέντες και να μιλώ για ανθρώπους άγιους, πανάκριβους, ανεκτίμητους σαν να διαφημίζω ένα προϊόν στο ραδιόφωνο. Είναι κι η εποχή που πάσχει από πολυλογία, κι έτσι βάλθηκα να περπατώ στα σοκάκια της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, με προσοχή να μη χαθώ και με σκοπό να φτάσω στην πλατεία, στο ξέφωτο της παρουσίας των Αγίων, που και σήμερα τιμά η παιδεία μας – Του Μεγάλου Βασιλείου, του Ιερού Χρυσοστόμου, του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου – και να ψηλαφίσω τη σχέση τους με τον σημερινό μας βίο.

Προχώρησα κι είδα ένα λαό να έχει κάνει την πίστη του στο Θεό ζήτημα προσωπικού γούστου. Μια θάλασσα από άγνοια, ημιμάθεια ή αδιαφορία, μια που ο λόγος της Εκκλησίας φαίνεται να μην προκαλεί πια κανένα ενδιαφέρον. Φταίει άραγε μόνον η Εκκλησία ή κι η δική μας τρυφηλότητα;

Προχώρησα κι είδα ανθρώπους να τρέχουν να προλάβουν τη ζωή τους, να τυραννιούνται από το κυνήγι του χρόνου για να είναι «εντάξει». Και θυμήθηκα τον Ελύτη: «Δώσε δωρεάν το χρόνο σου αν θέλεις να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια».

Είδα τους άρχοντες, εκκλησιαστικούς και μη, να μας μαλώνουν, να μας κουνάνε το δάχτυλο επιτακτικά στο πρόσωπο μπροστά μας, γιατί δεν είμαστε αρκετά υπάκουοι, δεν είμαστε όσο θα έπρεπε υποτακτικοί, γιατί δεν τους σεβόμαστε όσο θα έπρεπε και θυμήθηκα ένα παλιό σύνθημα γραμμένο στον τοίχο: «Αγάπη που’ ναι η εκκλησιά σου; Βαρέθηκα πια στα μετόχια».

Είδα ανθρώπους σκυφτούς να κλαίνε, να πεινούν, ν’ απελπίζονται, να μαζεύονται φοβισμένοι, να βράζουν από θυμό και πόνο και να περιμένουν πότε ο πόνος θα γίνει δημιουργία.

Είδα παιδιά να με κοιτούν καχύποπτα, σαν προδομένα από εμάς τους μεγαλύτερους, που τους παραδίνουμε αυτόν τον κόσμο , θυμωμένα, που σκοτώνουμε «κατά λάθος» παιδιά στα Εξάρχεια, που σιχαινόμαστε τους «λαθραίους» ανθρώπους που ζητούν καταφύγιο στη χώρα μας κυνηγημένοι, που ξεπουλήσαμε χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε τις αξίες μας για μια περίοπτη θέση σε μια εταιρία, για ένα τζιπ, για μια βίλλα παραπάνω.

Είδα δασκάλους να κάνουν αυτό που «πρέπει», να είναι αρκούντως υπηρεσιακοί – με καθαρά, μεν αλλά άδεια χέρια! – να τρέχουν να προλάβουν την ύλη τους, να οδηγούν με ταχείς ρυθμούς τους μαθητές τους στην κρεατομηχανή της επιτυχίας, στις εξετάσεις. Με την ψυχή αφυδατωμένη, τσακισμένη και την αγάπη και το μεράκι καλά κρυμμένο βαθιά μέσα τους, μη τύχει και κατασπαταληθεί τσάμπα, μια που η καρδιά και το συναίσθημα χρειάζεται κι έξω από τη δουλειά. Και σκέφτηκα τον Μίλτο Κουντουρά: «όποιος αγωνίζεται για τα παιδιά, αγωνίζεται για την ανθρωπότητα».

Κι είδα γονείς πιο κάτω, στραμένους στα παιδιά τους να τους μιλούν με φόβο κι αγωνία για το αύριο που έρχεται σαν καταιγίδα καταπάνω τους. Κι όταν αυτά ζητούσαν «μια ιδέα στεγανή που να μη μπάζει κρύο», μια ελπίδα για να παλέψουν, ο πατέρας δάκρυζε κι η μάνα σιωπηλή αγκάλιαζε. Η κραυγή της σιωπής σκέφτηκα…

Κι είδα γονείς να ορμούν στους καθηγητές των παιδιών τους – με θάρρος ή με θράσος; – γιατί δε δίνουν όσα θα ήθελαν κι όχι γνώσεις μόνο μα κι αγωγή και κοινωνικοποίηση κι ιδέες κι ελπίδες και οράματα κι αξίες … κι όλα αυτά που οι ίδιοι δεν πρόλαβαν να δώσουν. Και βρήκαν κι έβαζαν στο στόμα τους τους τεμπέληδες που δουλεύουν λίγο, που δεν ελέγχει κανείς τη δουλειά τους, που ρουφάνε άδειες και διακοπές για να βολεύονται και σκέφτηκα και πάλι τον Ελύτη: «Ιδιώτευε μες στο Ανερυθρίαστο».

Κι είδα την Εκκλησία να ταπεινώνεται, να απαξιώνεται μες στις κραυγές του ορθού λόγου και της συλλογικής λήθης και να πληρώνει σκληρά το τίμημα χρόνιων παθογενειών, ακέραιων καρκινωμάτων στο σώμα της που άλλες φορές η αγάπη της κι άλλες φορές η αδυναμία της, τα σκέπαζε για να μη φαίνονται. Κι έτσι βαυκαλιζόταν πως δεν υπήρχαν…

Κι είδα πιο κάτω ένα φως αχνό, μάλλον σα φωτοστέφανο, αλλά δεν ήμουν σίγουρος-λες κι έχω δει φωτοστέφανο για να ξέρω;-…

Ένας παπάς μοίραζε τη νύχτα φαγητό και κουβέρτες στους άστεγους που είχαν κάνει τα παγκάκια σπίτια τους, ένας άλλος τραβούσε από μια τρύπια βάρκα μια γυναίκα μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά της που έφτασαν από απέναντι, πεθαμένοι σχεδόν από το φόβο κι από τα παγωμένα μαύρα νερά του Αιγαίου, κι ένας άλλος μέχρι αργά τη νύχτα φόρτωνε στο πετραχήλι του καημούς κι απελπισία από πρεζόνια κι αλαφιασμένους απόκληρους. Και σκέφτηκα τη μωρία του σταυρού, τη σαλότητα των αγίων, την πίστη στην Ανάσταση, όταν όλα μυρίζουν θάνατο…

Κι έκανα «ένα βήμα πιο γρήγορο απ’ τη φθορά». Κι είδα στο ξέφωτο τρεις δεσποτάδες, χωρίς πλουμιστά άμφια και μίτρες χρυσοκέντητες, μα με ράσα φθαρμένα αλλά καθαρά και μια μαγκούρα ξύλινη ο καθένας για να ακουμπάει. Κοιτούσαν σιωπηλοί κι ολόμονοι, κρυμμένοι θαρρείς, κουρασμένοι, μα μ’ ένα πεισματάρικο χαμόγελο, αυτό που έχουν οι άνθρωποι που αγάπησαν κι αγαπήθηκαν.

Εκεί πλησίασα, γονάτισα κι αφέθηκα στην παραμυθία τους:

Μου ψιθύρισε ο άγιος Γρηγόριος, για το Θεό που κρύβεται – «Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!» – στα μικρά ασήμαντα πράγματα, στους ανθρώπους που προσπερνάμε, στο σπόρο που φυτεύουμε περιμένοντας ν’ ανθίσει.

Μου είπε για τις δικαιολογίες των ανθρώπων που δεν απλώνουν το χέρι τους να μοιραστούν.

Για την απελπισία της φτώχιας, της ορφάνιας, της ερήμωσης.

Κι ο Μέγας Βασίλειος, μου θύμισε για τους ψευτο-ευλαβείς που αρκούνται στην ελεημοσύνη – άλλοθι της αδικίας και για τους πλούσιους που χαρίζουν για να βολέψουν τη συνείδησή τους.

Κι ο ιερός Χρυσόστομος, αργά και σταθερά μου διηγήθηκε ιστορίες για την Εκκλησία, που πάντα στους κόλπους της μέσα είχε κι ανθρώπους που της τρώγανε τις σάρκες και για το Χριστό που πάντα μεταμόρφωνε το σώμα της με την πεισματάρικη αγάπη του.

Μου είπαν για τους ανθρώπους τους αμόρφωτους, – όχι αυτούς που δεν ξέρουν γράμματα – τους άλλους, που ξέρουν ότι έχουν πάντα δίκιο και κρίνουν με άνεση κάθε στραβό ανθρώπινο σα να μη είδαν ποτέ τις δικές τους συμφορές, γερασμένοι δικαστές μιας ζωής τσιγγούνικης…

Μου είπαν για τις ελπίδες και τα όνειρα του κόσμου, τις ουτοπίες που δεν έχουν ακόμη τόπο. Για τον Καινούργιο Κόσμο του Θεού που αγκαλιάζει όλους, κι αυτούς που θέλουμε κι αυτούς που θ’ αποφεύγαμε ακόμη και καλημέρα να τους πούμε, για το σταυρό και τη θυσία αυτού που αγωνίζεται όχι για να κερδίσει, αλλά από έρωτα, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να ζήσει.

Για το σταυρό που παραλάβαμε όχι για να τον κάνουμε κόσμημα, μα για να προκαλέσουμε την ανάσταση εδώ και τώρα.

Για τις ελπίδες που δε χάθηκαν κι ούτε ποτέ θα χαθούν όσο οι άνθρωποι παλεύουν, αγωνίζονται, αγαπούν.

Με παρηγόρησαν, όλες οι εποχές μοιάζουν, μου είπαν, μη σκιάζεσαι γιατί ο θάνατος είναι πάντα προσωρινός, φαίνεται δυνατός μα είναι σκόνη μπροστά στη χάρη του Θεού!

Και μου ψιθύρισαν κι ένα στιχάκι για τους δασκάλους που πάντα παλεύουν μαζί με τους μαθητές τους, σ’ αυτά τα σχολεία, μ’ αυτές τις συνθήκες, μ’ αυτές τις ανημποριές:

«και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος…».

Σηκώθηκα να φύγω, μου δώσαν την ευχή τους κι ένα χαρτί τυλιγμένο να το διαβάζω κάθε φορά που θα φοβόμουν και θα δείλιαζα. Απομακρύνθηκα, το άνοιξα με λαχτάρα και το διάβασα. Ήταν δυο στίχοι του Μπέρτολτ Μπρεχτ (!):

«Κι όταν θα έχετε καλυτερέψει τον κόσμο,
Να συνεχίσετε να τον καλυτερεύετε αυτόν τον καλύτερο κόσμο.
Κι αν καλυτερεύοντας τον κόσμο, συμπληρώσετε την αλήθεια
λοιπόν, συμπληρώστε κι άλλο τη συμπληρωμένη αλήθεια.
Κι αν συμπληρώνοντας την αλήθεια, αλλάξατε την ανθρωπότητα,
Λοιπόν, αλλάξτε κι άλλο την αλλαγμένη ανθρωπότητα.»

Πάτρα, Ιανουάριος 2011

σημείωση: ευτυχώς που για να γραφτούν αυτές οι λιγοστές αράδες εκτός από τους Τρεις Ιεράρχες, τα όσα είπαν και κυρίως τα όσα έκαναν και μας άφησαν κληρονομιά, βοήθησαν και ο Οδυσσέας Ελύτης (Μαρία Νεφέλη), ο Μίλτος Κουντουράς (Κλείστε τα σχολειά), ο Γιώργος Σεφέρης (Fog), ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και ο Παύλος Σιδηρόπουλος (εν Κατακλείδι).

* Ο Χριστόφορος Γ. Παπασωτηρόπουλος είναι εκπαιδευτικός θεολόγος.

Πηγή : Αποικία ορεινών μανιταριών
 
Αμέθυστος