>Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΡΩΣΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ IX

>

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ : Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

FLORENSKIJ-Φλωρενσκι
Ο σχηματισμός τής υποκειμενικότητος
Στά πλαίσια τής διϋποκειμενικότητος

Η αυτοδόμηση τού προσώπου προϋποθέτει, πάνω απ’όλα, μιά συμπαγή συνείδηση τής ιδίας ταυτότητος, τήν ικανότητα καί τήν δυνατότητα νά συλλάβουμε τήν ακεραιότητα καί τήν αρμονία τής υπάρξεώς μας, νά διακρίνουμε πάνω απ’όλα τό «κέντρο» όπου συγκεντρώνεται ολόκληρο τό είναι», από τό οποίο γεννιέταιη ζωτική του κίνηση, η θέλησή του καί η σκέψη του, η φαντασία κάι οι ιδέες, η απόφασή του καί η πράξη του.

Αυτή η προκαταρκτική φάση απαιτεί ένα είδος επιστροφής στόν εαυτό, μιά κάθοδο στά βάθη τού δικού μας είναι, στήν αναζήτηση τής αρχής τής ταυτότητος τού εαυτού σάν προσώπου, σάν αρμονική ολότητα, σάν οργανική ενότητα (οντολογική, πνευματική καί ηθική). Σ’αυτό τό προκαταρκτικό στάδιο, τό εγώ έχει τήν τάση νά υψώνει ανάμεσα στόν εαυτό του καί στήν πραγματικότητα, ανάμεσα στόν εαυτό του καί στούς άλλους, ένα σύνορο τό οποίο παίζει τό ρόλο μιάς διαχωριστικής γραμμής στήν ανάγκη, νά τονιστή μιά απόσταση η οποία διευκολύνει ακριβώς τήν αναγνώριση καί τήν εμβάθυνση τού ιδίου (δικού μας) ΕΓΩ. Εάν δέν θέλουμε νά πέσουμε στήν αμαρτία, η οποία παράγεται από τήν συνήθεια νά εγείρεται ένα διαχωριστικό τείχος ανάμεσα στόν εαυτό μας καί τόν υπόλοιπο κόσμο. Αυτό τό στάδιο λοιπόν δέν μπορεί νά είναι παρά μιά προσωρινή στάση στήν πορεία τής ωριμότητός μας, τήν οποία πρέπει νά διαδεχθεί η ικανότης νά καταργούμε τά σύνορα τού εγώ, η ικανότης τής εξόδου από τόν εαυτό μας καί η ανεύρεση τού εγώ μας στό εγώ τού άλλου, στήν συνειδητοποίηση πώς μόνον η αγάπη επαναφέρει μέχρις ενός σημείου τήν ενότητα τού προσώπου. Η προσωπικότης χωρίς αγάπη (καί πάνω απ’όλα είναι απαραίτητη η αγάπη τού Θεού) διαλύεται καί θρυμματίζεται στά στοιχεία της, από τά οποία συντίθεται καί στίς ψυχικές στιγμές της.

Εάν θέλουμε λοιπόν νά διατηρήσουμε τήν προσωπική ταυτότητα τήν οποία έχουμε αποκτήσει, τό κέντρο ενότητος καί συγκεντρώσεως τού είναι μας, καί νά αποφύγουμε νά βυθιστούμε στήν αμαρτία, η οποία είναι η αναρχία καί η διάλυση καί η καταστροφή τής πνευματικής μας ζωής, στήν οποία η ψυχή χάνει τήν ουσιώδη της ενότητα, τήν συνείδηση τής δημιουργικής της ενότητος καί χάνεται στήν καταιγίδα τών διαθέσεών της, χάνοντας καί τήν ουσία καί κυριότητά της, εάν θέλουμε νά τά διατηρήσουμε, πρέπει νά δώσουμε στό σύνορο ανάμεσα στόν εαυτόμας καί στήν πραγματικότητα ένα διαφορετικό νόημα καί μιά διαφορετική αξία, μεταμορφώνοντάς το από ένα φράγμα, από ένα εμπόδιο, σέ τόπο επικοινωνίας όπου μπορεί νά συσταθεί η αρχή τής διυποκειμενικότητος.

Τό τέλος τής πορείας τής αυτοσυγκροτήσεως τού προσώπουείναι λοιπόν η ολοκληρωμένη καί ώριμη συνειδητοποίηση πώς τό νά είμαι πρόσωπο συμπίπτει μέ τό νά είμαι γιά τον άλλον, μέ τό ζώ (μέσα) στόν άλλον. Ό άλλος, εμφανίζεται σάν τό αναγκαίο συπλήρωμα τό οποίο είναι ταυτοχρόνως καί αναντικατάστατο, γιά όποιον επιθυμεί νά κατακτήσει τήν ύπαρξη σάν αυθεντικό πρόσωπο. Γιαυτόν δέ τό λόγο ακριβώς, όλο καί πιό όμοιος στήν ολότητά του, στόν Θεό πού είναι τριαδική-αγάπη.

Η φιλία είναι τό αποκορύφωμα τής ικανότητός μας νά υπερβαίνουμε τήν αντίθεση ένα καί πολλά, πού ρυθμίζει τήν εσωτερική μας ζωή,καί νά συνθέτουμε σέ ενότητα όλες εκείνες τίς πλευρές τού είναι μας πού φαίνονται κατ’αρχάς αντίθετες. Η φιλία είναι ο στοχασμός τού εαυτού μέσω τής εν χριστώ φιλίας, η θέαση μέ τά μάτια τού άλλου, στήν παρουσία ενός τρίτου. Τό εγώ αντικατοπτριζόμενο στόν φίλο, αναγνωρίζει στό εγώ του τό δικότου alter-ego. Τελικώς λοιπόν άς πούμε πώς η φιλία πρoσφέρει στόν άνθρωπο τήν αυτοσυνειδησία, αποκαλύπτει πού καί πώς είναι αναγκαίο νά εργασθούμε στόν εαυτό μας. Αυτή όμως η αυτοδιαφάνεια τού εγώ αποκτάται μόνον στήν αμοιβαία πράξη τής ζωής τών προσώπων πού αγαπιούνται. Η κοινωνία τής φιλίας είναι η πηγή τής δυνάμεώς της.

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

Advertisements

>Η “ΓΛΩΣΣΑ” ΤΗΣ ΑΦΑΝΤΑΣΤΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

>

πηγή : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος: «Ἀποτελεῖ μεγάλο εὐεργέτημα γιὰ τὴν Ἐκκλησία νὰ διαφυλάξει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴν πλουσιότατη καὶ θεολογικὴ καὶ ἐκκλησιαστική της γλῶσσα, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅτι ἡ ἁπλούστευσή της πιθανὸν νὰ ἐπισύρει τὸν εὐτελισμὸ τῶν ὑψηλῶν νοημάτων ποὺ ἡ ὑπάρχουσα γλῶσσα μεταφέρει.» (Ἀπὸ τὸν Πρόλογό Του στὰ «Πρακτικὰ τῆς Ἡμερίδος “ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ”» (βλ. σχετ. : http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/09/ἐξεδόθησαν-τὰ-πρακτικὰ-τῆς-ἡμερίδο/)

•Σὲ ἐρώτηση (ἐξ ἀφορμῆς τοῦ γνωστοῦ Ἑσπερινοῦ τὴν παραμονὴ τοῦ Ἁγ. Ἀντωνίου) δημοσιογράφου, ἐὰν ἡ χρήση τῆς δημοτικῆς στὴν Λατρεία «θὰ φέρει περισσότερο κόσμο στὴν Ἐκκλησία, ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος ἀπάντησε: «Δὲν ξέρω ἂν θὰ ἔρθουν περισσότεροι, ἀλλὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι αὐτοὶ ποὺ θὰ εἶναι καὶ εἶναι στὸ Ναό ἐκείνη τὴν ὥρα, ἱκανοποιοῦνται ἀφάνταστα ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ ἔχουν μέσα τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ».(anagrafes.com).

ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Εἶναι ἡλίου φαεινότερον πὼς στὴν Ἐκκλησία ἔχει εἰσβάλει ἐπιδημία “διγλωσσίας”. Οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς χρήσεως μεταφρασμένων κειμένων στὴν Λατρεία δὲν εἶναι διατεθειμένοι νὰ ἀκούσουν ΤΙΠΟΤΑ. Οὔτε τὴν Ἐκκλησία. Οὔτε τοὺς θεοφωτίστους ἄνδρες. (βλ. σχετ. Π.χ.: βλ. σχετ: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/04/ὁ-ἅγ-γεώργιος-καρσλίδης-γιὰ-τὴν-κατα/) Ἄραγε τὸν ἴδιο τὸν Θεό, ἂν δὲν συντάσσεται μαζί τους, θὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ Τὸν ἀκούσουν; Μόνο τὴν γνώμη τους καὶ τὸ πεῖσμα τους φαίνεται πὼς ὑποστηρίζουν. Καὶ τὴν ἀχαλίνωτη καινοτομία, ποὺ ἔτσι καὶ λάβει διαστάσεις, τότε ἀλίμονο, θὰ εἶναι ἀσυγκράτητη. Κάθε ἐπίσκοπος καὶ κάθε ἱερέας θὰ θεωρεῖ πὼς δικαιοῦται νὰ αὐτοσχεδιάζει, γι᾽ αὐτὸ ποὺ θὰ τοῦ φαίνεται πιὸ κατανοητό, πιὸ σύγχρονο, πιὸ “ἀνοιχτό”. «Ὅποιος σπέρνει ἀνέμους, θὰ θερίσει θύελλες».

Τὸ βασικότερο πρόβλημα στὸ ὅλο θέμα εἶναι ὅτι μιλιοῦνται πλέον δύο «διαφορετικὲς γλῶσσες». Ὄχι ἀρχαῖα καὶ νέα ἑλληνικά, ἀλλὰ δύο διαφορετικοὶ τρόποι “συνομιλίας” μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ τὴν Παράδοση καὶ κατανοήσεως τῶν προβλημάτων. Δύο διαφορετικοὶ κόσμοι. Δύο διαφορετικὲς ἐν τέλει “γλῶσσες”.

Ὁ Σεβ. Δημητριάδος σὲ ἕνα πράγμα ἔχει δίκιο: στὸ ὅτι ἡ ὑπόθεση θὰ κρατήσει ἀμείωτο τὸ ἐνδιαφέρον τῶν… “τηλεθεατῶν”. Ἀλλὰ καὶ θὰ προκαλέσει τραύματα στὴν Ἐκκλησία.

Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐν ὀνόματι τῆς θεοποιημένης “κατανοήσεως” καὶ τῆς ἐξ αὐτῆς «ἀφαντάστου (καὶ …ἐγγυημένης) ἱκανοποιήσεως», συμφώνως πρὸς τὶς δηλώσεις τοῦ Σεβ. Δημητριάδος!

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος, Γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας, Γλῶσσα τῆς Λατρείας, Μητροπολίτης Δημητριάδος Ἰγνάτιος

«ΤΟ ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΗΣ»

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Μὲ μιὰ λιτὴ καὶ καθαρὴ διατύπωση καὶ μιὰ ὀρθόδοξη διαύγεια ἀκτινογραφεῖται στὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα ἡ “περιπέτεια” τῆς σημερινῆς «θεολογίας». Ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὑπογραμμίζεται ἡ προτεραιότητα τῆς βιωματικῆς μετοχῆς στὴν θεολογία ἀντὶ τῆς ἀκαδημαϊκῆς προσεγγίσεως ἐπισημαίνεται ἐμφατικὰ ἕνα καθοριστικὸ σημεῖο προβληματισμοῦ: δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται ἀποδεκτὴ ἡ ἄντληση κριτηρίων καὶ ἑρμηνευτικῶν “κλειδιῶν” ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸν πολιτισμό γιὰ λογαριασμὸ τῆς θεολογίας, ὅταν ὁ κόσμος καὶ ὁ “πολιτισμός” του στενάζουν κάτω ἀπὸ τὶς φθοροποιὲς δυνάμεις τῆς ἀρνήσεως τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ Θεολογία “ἀνοίγεται” στὸν κόσμο μὲ ἀνόθευτο τὸ λυτρωτικὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς προσμίξεις “ἐνδοκοσμικές”.

Αὐτὸ ἤθελε νὰ τονίσει καὶ
ἡ χθεσινὴ ἀνάρτηση τῆς « ΧΡ. ΒΙΒΛ.» ὑπὸ τὸν τίτλο «ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ»: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/20/συνάφεια-μὲ-τὸν-θεό/ καθὼς καὶ ἡ λίγο παλαιότερη, ἀπὸ τὸν «Περὶ Ἐνανθρωπήσεως Λόγο» τοῦ Μ. Ἀθανασίου : http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/18/καλὸς-βίος-καὶ-κατὰ-χριστὸν-ἀρετή/

Τοῦ Σωτήρη Γουνελᾶ

•(Ἀπόσπασμα βιβλιοκρισίας)

(…) Στοὺς περισσότερους θεολόγους διαφεύγει τὸ γεγονὸς ὅτι δουλεύουν -καὶ δουλεύουμε ὅλοι μας- πάνω σὲ ἕτοιμη τροφή! Οἱ Βασίλειοι καὶ οἱ Γρηγόριοι καὶ οἱ ἄλλοι δὲν δούλεψαν σὲ ἕτοιμη τροφή, ἀλλὰ τὴν δημιούργησαν καὶ τὴν μορφοποίησαν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι. Ὁπωσδήποτε ὑπῆρχε ὁ Λόγος τῶν Εὐαγγελίων καὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ κυρίως ὑπῆρχε καὶ τοὺς ἄνοιξε δρόμο φωτεινό, ἦταν ἡ μετοχή τους στὰ μυστήρια καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, χωρὶς τὰ ὁποῖα δὲν θὰ κατόρθωναν τίποτα ἄξιο θεογνωσίας καὶ θεολογίας. Τὸ γνώριζαν καὶ τὸ εἶπαν. Ἀντὶ λοιπὸν νὰ ἀκολουθήσουμε -ἀντὶ δηλαδὴ νὰ συνεχίσουμε- αὐτὸ τὸν δρόμο ἐμεῖς οἱ σημερινοί, μπλέκουμε μὲ ἑκατοντάδες ἂν ὄχι χιλιάδες διαβάσματα καὶ βιβλία (πρέπει κανεὶς σήμερα νὰ μιλᾶ γιὰ βιβλιακὴ θεολογία) καὶ διασταυρώνουμε τὶς ὅποιες πανεπιστημιακὲς θεολογίες μας μὲ ἄλλες χριστιανικὲς ἢ μή. Καταδαπανώμαστε ἔτσι σὲ ἀτέρμονες συζητήσεις καὶ ἀναλύσεις τῶν πιὸ ὑψηλῶν θεολογικῶν ἀληθειῶν καὶ ἐναλλάσσουμε ἑρμηνεῖες, λησμονώντας ὅτι γιὰ νὰ ὑπάρξουν αὐτὰ ποὺ ὑποτίθεται ἀναζητοῦμε, προσδοκοῦμε, ἐπιθυμοῦμε ἂν ὄχι καὶ διεκδικοῦμε, ἀπαιτεῖται συγκεκριμένη προσωπικὴ ἐργασία καὶ ἐμπειρία, προσωπικὴ μεταμόρφωση καὶ ἀνακαίνιση γιὰ νὰ φτάσουμε κάποτε (ἂν εἶναι δυνατὸ αὐτὸ) σὲ εὐρύτερη ἀνακαινισμένη ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα.

. Οἱ θεολογικὲς ἀλήθειες δὲν εἶναι ζήτημα συζητήσεων καὶ διανοητικῆς ἔρευνας ἐπιστημονικοῦ, δηλαδὴ διαλογικοῦ, χαρακτήρα. Αὐτὸ ἀφορᾶ τὸ δευτερότερο μέρος τῆς θεολογικῆς ἐμπειρίας, ἕνα εἶδος φιλολογικῆς ἐπεξεργασίας καὶ μελέτης. Ἀλλὰ τὸ κυρίως θεολογικὸ εἶναι ζήτημα θεοπνευστίας καὶ χάρης, εἶναι ζήτημα μετοχῆς στὰ μυστήρια, εἶναι ζήτημα ἀνοίγματος, ὄχι στὸν κόσμο καὶ στὸν πολιτισμό, ὅπως λέει σὲ ὁρισμένα σημεῖα τὸ βιβλίο, ἀλλὰ πρώτιστα στὸ ἔνδοθεν τῆς καρδίας, στὸν Λόγο καὶ τὴν Ἀγάπη ποὺ μᾶς δόθηκε διαμέσου τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς ἀνάστασης.

. Γιατί πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνοιχτῶ στὸν κόσμο καὶ τὸν πολιτισμὸ ὅταν καὶ τὰ δύο αὐτὰ σήμερα παρουσιάζουν τὶς ὄψεις ποὺ λίγο πολὺ ξέρουμε; Ὁ σ. ἀφιερώνει ξεχωριστὸ κεφάλαιο στὴν ἀθεΐα (καὶ καλὰ κάνει) ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη ζητᾶ διὰ τῆς ἀθεΐας, ἐννοώντας τὴν παρουσία της καὶ τὴν πρόκληση ποὺ παρουσιάζει, νὰ ἀνανεώσουμε τὴν νεκρωμένη καὶ παραμορφωμένη Ὀρθοδοξία μας. Ὁ κόσμος καὶ ὁ πολιτισμός, πρέπει ἐπιτέλους νὰ καταλάβουμε, ὅτι σήμερα βρίσκονται σὲ ἀπέραντη διάχυση καὶ ἀκατάπαυστη ροὴ (ἀλλὰ καὶ ἀπόλυτη ἐμπορευματοποίηση), ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος, καταλύοντας τὰ ὅρια ποὺ τοῦ εἶχε θέσει ὁ Θεός, παραδόθηκε στὶς ἄπειρες δυνατότητες καὶ ξαμολύθηκε σὲ κατάκτηση τῶν πάντων σὲ ἐπίπεδο γνωστικὸ καὶ ἐκμεταλλευτικό, ἂν μπορῶ νὰ τὸ πῶ, ἀπαιτώντας λυσσαλέα ἀπὸ τὴ γῆ (ἂν ὄχι καὶ ἀπὸ ἄλλους πλανῆτες) νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἀκόρεστη ἐπιθυμία του γιὰ ἡδονὴ καὶ εὐτυχία, ἀπολύτως ὑλιστικοῦ τύπου. Φυσικὰ τὰ πράγματα δὲν ἔφτασαν ἀκόμη στὸν πάτο, γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἐξακολουθοῦμε νὰ μιλοῦμε. Καὶ ὑπάρχουν εὐτυχῶς ὀάσεις φωτὸς καὶ ἀγάπης καὶ ὀμορφιᾶς καὶ τέχνης καὶ γνώσης καὶ ζωῆς μέσα στὸν κόσμο, ὀρθόδοξο καὶ μή. Ἀλλὰ σπανίζουν καὶ βεβαίως ἀντιστέκονται στὴν ἐξάπλωση τοῦ μηδενιστικοῦ πολτοῦ. (…)

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Θεολογία», Ἰούλ. – Σεπτ. 2010. Διαδίκτυο http://www.alopsis.gr/

Aμέθυστος

Φίλος «Ανώνυμος» σχολίασε :


«Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι» (Ευριπίδης).
Οι πιστοί διαμαρτυρήθηκαν γιατί ο Μητροπολίτης καινοτομούσε και παράνομα διάβαζε τη μετάφραση της Π.Δ. και όχι το κείμενο(και δεν θα καλέσουμε την ασφάλεια για ανακρίσεις ώστε να εξετάσουμε αν είναι βαλτοί ή όχι, αλλά θα μείνουμε επί της ουσίας).
Στις διαμαρτυρίες των πιστών συνέχισε ετσιθελικά και με στόμφο το διάβασμα.
Αν η διαμαρτυρία, όμως, προερχόταν από κάποιο ετερόδοξο σύνεδρο της Θεολογικής Ακαδημίας Βόλου, κατά προτίμηση παπαδίνα, αμέσως θα διέκοπτε τη ανάγνωση, για να μην την κακοκαρδίσει και θα συζητούσε επί της ουσίας την άποψή της.
Τώρα, όμως, που πρόκειται για ορθόδοξους, πιστούς του ποιμνίου του, τους αντιμετωπίζει υποτιμητικά. Με λογική Γκέμπελς απαντά: «Είναι κάτι που το κάνω δύο χρόνια τώρα. Δεν είναι τωρινό γεγονός»!!!
Άρα Σεβασμιώτατε, με τη λογική σας, αν πιάσουν ένα εγκληματία στο 10ο έγκλημά του, μπορεί να ισχυρισθεί το ίδιο με εσάς:
Ρε παιδιά, τώρα το θυμηθήκατε να με πιάσετε. Εγώ σκοτώνω 2 χρόνια τώρα, κι αυτό είναι το δέκατο έγκλημά μου!
Παίρνετε άριστα στην προπαγάνδα, Σεβασμιώτατε. Και συνεχίζει απτόητος απαντώντας στις ερωτήσεις της δημοσιογράφου: «Το κάνω μόνο εγώ, δεν υπάρχει εγκύκλιος για να το επιβάλλει…».
Έτσι, την παραβίαση των Ι. κανόνων και της Παραδόσεως, την παρουσιάζει ως παλικαριά.
Και εις ανώτερα, Σεβασμιώτατε!


Π. Σ., θεολόγος

>ΤΟ ΕΥΤΕΛΕΣ ΚΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

>

Αμέθυστος

>Είμαστε ήδη σε “Eλεγχόμενη Πτώχευση”, τι σημαίνει αυτό; (Δείτε το video) !

>

Posted by sarafop

Ο Νότης Μαριάς είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης ενώ παράλληλα αρθρογραφεί στο περιοδικό «Επίκαιρα», έχοντας επίσης βδομαδιάτικη εκπομπή στο τηλεοπτικό κανάλι «Kontra chanel».

Το video που παραθέτουμε είναι απ΄ την παρουσία του στο δελτίο ειδήσεων που καναλιού που αναφέραμε και παρόλο ότι έχει μεγάλη διάρκεια –πάνω από 10 λεπτά- αξίζει να το παρακολουθήσετε.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του καθηγητή έχουμε μπει σαν χώρα σε μια διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης και τις συνέπειες της μας περιγράφει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο ο Νότης Μαριάς.

Απ’ ότι εκτιμάει ο ίδιος αναστροφή της κατάστασης μπορεί να υπάρξει μόνο με μια κυβέρνηση που δεν θα έχει καμιά σχέση με το πολιτικό σκηνικό όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Δείτε τη συζήτηση:

Βαθύ Κόκκινο

Ε.Μ.ΠΡΟ.Σ.

Πηγή : http://www.olympia.gr/

Αμέθυστος

>ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

>

πηγή : ΕΛΛΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ:»ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ»-Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ,ΔΙΑ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ!

Στην πρωινή εκπομπή «Σκαϊ τώρα» μίλησε σήμερα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, σχετικά με τις διαμαρτυρίες που ξέσπασαν όταν ανέγνωσε κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης στη Δημοτική.

Ο κ. Ιγνάτιος μεταξύ άλλων τόνισε: «Είναι κάτι που το κάνω δύο χρόνια τώρα, δεν είναι τωρινό γεγονός. Κάποιοι επέλεξαν αυτή τη στιγμή για να δημιουργήσουν ένα θέμα».

«Οι αντιδράσεις ήταν κάτι οργανωμένο από κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι από την περιοχή μας. Θέλησαν να δημιουργήσουν πρόβλημα, προκειμένου να αντιδράσουν σ’ αυτή την επιλογή μας. Είναι προσωπική μου επιλογή…», πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο κ. Ιγνάτιος.

Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος, υπογράμμισε επίσης ότι τα κείμενα της Π. Διαθήκης είναι διδακτικά, τα οποία πολλές φορές δεν γίνονται κατανοητά.

Επίσης, πρόσθεσε ότι τα κείμενα που διαβάζει έχουν εγκριθεί από την Εκκλησία της Ελλάδος, διότι είναι από έκδοση της Βιβλικής Εταιρείας.

«Πιστέψτε με, ότι όταν διαβάζω τα κείμενα της Π. Διαθήκης στη Δημοτική, οι πιστοί είναι σαν να ακούν ένα δεύτερο κήρυγμα», τόνισε ο κ. Ιγνάτιος.

Τέλος, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος υπογράμμισε: «Είναι απόλυτη ανάγκη να γίνουν κατανοητά τα κείμενα, όσοι είναι εκείνη την ώρα στο ναό ικανοποιούνται αφάνταστα».

ΠΗΓΗ : εδώ

ΤΟ ΑΝ…ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ,ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ ΙΓΝΑΤΙΕ,ΦΑΝΗΚΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΖΑΤΕ ΤΙΣ ΑΙΣΧΡΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ!

Κι αφήστε επιτέλους το παραμύθι πως «ήταν οργανωμένοι άνθρωποι από άλλες περιοχές όσοι αντέδρασαν»,γιατί έτσι υποτιμάτε ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ το ποίμνιό σας στον Βόλο!

Αλήθεια,ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΑΤΕ ΨΕΜΑΤΑ πως θα διαβάσετε τα κείμενα και στην Δημοτική και στην Αρχαία γλώσσα;

Δεν χρειάζεται να γράψουμε πολλά.Σας απαντάμε,με τη σοφία του Αγιορείτου Μοναχού Παισίου,που είπε για κάποιους σαν κι εσάς τα παρακάτω:

» Τώρα, όπως οι άνθρωποι δεν σηκώνουν τίποτε και τα πετούν όλα, έτσι και τα γράμματα δεν σηκώνουν τίποτε, ούτε οξείες ούτε περισπωμένες! Και όπως όλοι τρέχουν, δεν βάζουν ούτε τελεία!

Βλέπω μια γλώσσα που γράφουν μερικοί!

Διάβαζα σε μία μετάφραση της Καινής Διαθήκης: «Από την Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου» (βλ. Ματθ. 2, 15).

Δεν ταιριάζει, βρε παιδί!

Δεν ξεχωρίζει το ιερό από το ανίερο!


Γράφουν έτσι, δήθεν για να είναι όλα ίδια, να υπάρχη ομοιομορφία στην γλώσσα. Ποιος, ακόμη και από το πιο τελευταίο χωριό, δεν θα καταλάβαινε, αν έγραφε «τον υιόν μου»;

’Aκουσα μια φορά στο ’Aγιον Όρος σε μια ανάγνωση:

«Το ψωμί και το κρασί που κάνουν την Μεταλαβιά». Δεν ταιριάζει· πως να το κάνουμε; Ποιος δεν ξέρει τι θα πη «άρτος» και «οίνος»;».

Αμέθυστος

>Η ΤΕΧΝΗ – ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ – Η ΑΛΗΘΕΙΑ

>

Τού ΣΟΠΕΝAΟΥΕΡ

Αφιερωμένο σέ όλων τών ειδών τούς ανέραστους ιδεολόγους τής Ιστορίας.

Γενικώς έχουμε συνηθίσει νά βλέπουμε τούς ποιητές νά ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά μέ τήν περιγραφή τού έρωτος καί τής αγάπης. Η περιγραφή τού έρωτος είναι τό κυρίως θέμα τών δραματικών έργων, τών τραγικών ή τών κωμικών, ρομαντικών ή κλασσικών, τών Ευρωπαίων ή τών Ινδών. Αυτό είναι επίσης καί τό πιό γόνιμο θέμα γιά τήν Λυρική ποίηση καί γιά τήν επική, ιδιαιτέρως δέ άν τής χρεώσουμε τά άπειρα ρομάντζα πού παράγονται κάθε χρόνο στήν Ευρώπη, μέ τήν ίδια σταθερότητα πού παράγονται οι καρποί τής γής. Οι πιό πετυχημένες ζωγραφιές αυτού τού πάθους, όπως ο Ρωμαίος καί η Ιουλιέττα, η Ελοΐζα ή ο Βέρθερος, έχουν φτάσει ήδη τήν αθάνατη δόξα.

Παρότι ο Rochefoucauld επιμένει πώς μέ τόν έρωτα συμβαίνει ότι καί μέ τά φαντάσματα : όλοι μιλούν γι αυτά αλλά κανένας δέν τά έχει δεί (είναι η μόνη λογική εξήγηση τής εκρήξεως τών θρίλλερς στήν εποχή μας, καθότι εγκατελείφθη ο έρωτας), καί παρότι όλοι οι ηθικολόγοι τής γής (τούς οποίους αντικατέστησαν σήμερα οι οικολόγοι), αρνούνται πώς η πραγματικότης αυτού τού πάθους είναι φυσική, παρόλα αυτά τό πάθος διαρκεί στούς αιώνες. Καί πώς είναι δυνατόν ένα πράγμα εντελώς ξένο πρός τήν ανθρώπινη φύση καί αντίθετο μάλιστα σ’αυτή, μιά καθαρή χίμαιρα τού αέρος, νά αναπαρίσταται σέ όλες τίς εποχές, χωρίς κούραση, από τήν ιδιοφυϊα τών ποιητών καί νά προσλαμβάνεται από τήν ανθρωπότητα μέ τό ίδιο καί απαράλλαχτο ενδιαφέρον;

ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΛΛΟΣ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ


Αμέθυστος

>Ποιός κυβερνά αυτόν τον εγκέφαλο ;

>

πηγή ΑΝΤΙΦΩΝΟ

Γιώργος Χ. Παπαδόπουλος

Το άτομο έχει την ευθύνη των πράξεων του εγκεφάλου του;

Η αμφισβήτηση της δυνατότητας εκδήλωσης ελεύθερης βούλησης από τον άνθρωπο διατυπώνεται σήμερα περίπου ως εξής: Αφού η σύγχρονη φυσική επι στήμη υιοθετεί μια αιτιοκρατική/πιθα νοκρατική αντίληψη για το σύμπαν και η σύγχρονη νευροεπιστήμη αποδεικνύει ότι κάθε σωματική δραστηριότητα, σκέψη, συναίσθημα, επιθυμία ή εντύπωση οφείλεται αποκλειστικά στη λειτουργία του (υλικού) εγκεφάλου μας, πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να διαφεύγει της φυσικής αιτιοκρατίας και να εκδηλώνει ελεύθερες επιλογές; Η «ελεύθερη βούληση» παύει, κατά τη γνώμη μου, να αποτελεί μια παραδοξολογία, στην οποία το επίθετο «ελεύθερη» προϋποθέτει μια οντολογική ανεξαρτησία από το φυσικό υποκείμενο στο οποίο αναφέρεται και λογοδοτεί το ουσιαστικό «βούληση», μόνο αν καταστεί εκ προοιμίου σαφές ότι η «ελεύθερη βούληση» αφορά τον κόσμο των κοινωνικών υποκειμένων, τα οποία έχουν συγκροτήσει εαυτούς σε μια μακρά διαδικασία υπέρβασης (μεταστοιχείωσης) των φυσικών στοιχείων του νευρωνικού τους κόσμου. Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να αναζητεί κανείς την ελεύθερη βούληση έξω από την κοινωνία, στον κόσμο των στοιχειωδών σωματιδίων. Στον κόσμο των κοινωνικών υποκειμένων, λοιπόν, πιστεύω ότι η ελευθερία μας (α) δεν είναι απόλυτη (αναίτια) και (β) είναι το ευεργετικό αποτέλεσμα της δυνατότητας του εγκεφάλου μας να αφομοιώνει και να εμπεριέχει το περιβάλλον, το «άλλο» που μας περιβάλλει.

Ο ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Τo νευρικό σύστημα είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο δίκτυο αλληλοσυνδεό μενων ομάδων νευρικών κυττάρων και κάθε αισθητική, κινητική ή ανώτερη πνευματική λειτουργία πραγματοποιεί ται με τη ροή νευρικών σημάτων διαμέ σου των νευρικών οδών που απεργάζονται τα αλληλοσυνδεόμενα νευρικά κύτταρα. Πειραματικά παραδείγματα από διάφορα είδη ζώων και τον άνθρωπο αποδεικνύουν ότι το γενετικό υλικό προγραμματίζει εξαιρετικά πολύπλοκα αλλά όχι λεπτομερή νευρωνικά δίκτυα και ότι οι εμπειρίες από το περιβάλλον ασκούν τον καταλυτικό ρόλο τους στη μορφοποίηση των νευρωνικών συνδέσεων και, ίσως, στη μεγέθυνση των όποιων γονιδιακών διαφορών μας, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων ευαίσθητων περιόδων -0.021 της ανάπτυξης. Είναι εντυπωσιακό ότι για κάθε νευρική οδό και συμπεριφορά, το γενετικό υλικό προκαθορίζει την ανάγκη, το είδος και το πλαίσιο παρέμβασης του περιβάλλοντος. Το ίδιο, δηλαδή, το κληρονομικό υλικό προβλέπει/απαιτεί μία ή περισσότερες χρονικές περιόδους κατά τις οποίες χρειάζεται επειγόντως κάποιας μορφής αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Το ερώτημα είναι γιατί τα γονίδια και ο υλικός εγκέφαλος ξανοίγονται στην περιπέτεια της αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον. Γιατί δεν απολαμβάνουν την αυτάρκεια του φυσικού συστήματος στο οποίο ανήκουν; Η λογική απάντηση είναι: «γιατί έτσι είναι σχεδιασμένα». Να αλληλεπιδρούν με τον κόσμο προκειμένου να αποκτούν εξελικτικό και οντογενετικό πλεονέκτημα. Να αλλάζουν επίπεδο λειτουργίας και να ξεφεύγουν από τον φυσικό προκαθορισμό της μη βιωμένης ύλης. Να είναι και να γίνονται. Με άλλα λόγια, άλλο πράγμα η φυσική χωρίς βίωμα και άλλο η φυσική (ο άνθρωπος) με βίωμα. Με το βίωμα, η βιολογία του ατόμου, χωρίς να σταματά ει να αποτελεί στοιχείο του φυσικού κόσμου, μετέχει πλέον – γίνεται κοινωνός – του κοινού που την προϋποθέτει. Η ελευθερία μας, δηλαδή, αναδύεται ως το απροσδόκητο πολύτιμο βιολογικό παράγωγο από την αλληλεπίδραση δύο φυσικών παραγόντων, των γονιδίων και του περιβάλλοντος.

ΒΙΩΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ

Αρκετά πειράματα στο παρελθόν παρείχαν ενδείξεις ότι ο εγκέφαλος ενός ανθρώπου αντιδρά με παρόμοιο τρόπο στα ερεθίσματα που δέχεται αυτός ή κάποιος άλλος στο περιβάλλον του. Τη νευροβιολογική ερμηνεία αυτού παρείχε η ανακάλυψη των κατοπτρικών νευρώνων, οι οποίοι αποδεικνύουν ότι οτιδήποτε παρατηρούμε να συμβαίνει γύρω μας το επαναλαμβάνουμε (προσομοιώνουμε) στο μυαλό μας. Το χασμουρητό, η λύπη και το γέλιο των άλλων, η βία του δρόμου, οι ερωτικές περιπτύξεις ενός ζευγαριού, η πρακτική αναίσχυντων πολιτικών, η αναπαρά σταση των ιστορικών γεγονότων, συμ βαίνουν ταυτόχρονα εκτός μας και μέσα μας. Με «βιολογικούς καθρέπτες» αντανακλούμε εαυτούς και αλλήλους. Οπως και τους θεούς μας.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι ο εγκέφαλός μας εμπεριέχει και το περιβάλλον, πράγμα που σημαίνει ότι τα όρια ελευθερίας του εγκεφάλου μας υπερβαίνουν τα όρια ελευθερίας των φυσικών του στοιχείων. Επομένως, μπορεί η ελευθερία μας να μην είναι απόλυτη (άπειρη) αλλά είναι μεγαλύτερη από αυτήν που μπορεί να προβλέψει η μελέτη των στοιχειωδών σωμα τιδίων που μας συγκροτούν.

ΚΙΝΗΤΗΡΙΟΣ ΔΥΝΑΜΗ Ή ΑΙΣΘΗΣΗ;

Η αυτονόητη αντίληψη που έχει ο καθένας μας για τη σχέση βούλησης και κίνησης είναι ότι η πρώτη αποτελεί προϋπόθεση και κινητήριος δύναμη της δεύτερης. Οτι, δηλαδή, η δραστηριοποίηση των εγκεφαλικών νευρωνικών δικτύων η οποία οδηγεί στην εκδήλωση κάποιας συγκεκριμένης κινητικής συμπεριφοράς έπεται της ενεργοποίησης της ατομικής βούλησης. Είναι όμως πράγματι έτσι; Σε μια κλασική πλέον μελέτη του 1983, της οποίας τα αποτελέσματα αρχικά αμφισβητήθηκαν αλλά επιβεβαιώθη καν πολλαπλώς έκτοτε, ο Βenzamin Libet και οι συνεργάτες του διαπίστω σαν ότι τα εγκεφαλικά δυναμικά (δυναμικά ετοιμότητας) που προετοιμάζουν κάθε εκούσια κίνηση προηγούνται κατά περίπου 500 χιλιοστά του δευτερολέπτου της υποκειμενικής εμπειρίας της πρόθεσης για την κίνηση. Αυτό, με τα λόγια του Libet, σημαί νει ότι «η εγκεφαλική εκκίνηση κάθε αυθόρμητης ελεύθερης εκούσιας κίνησης μπορεί να πραγματοποιηθεί μη συνειδητά, δηλαδή προτού το υποκείμενο έχει επίγνωση ότι η «απόφαση» για δράση έχει ήδη παρθεί από τον εγκέφαλο -0.01 ». Δηλαδή, οι πράξεις μας δεν είναι αποτέλεσμα της πρόθεσής μας, καθώς η αιτία δεν μπορεί να έπεται του αποτελέσματός της. Μελέτες σε άτομα φυσιολογικά, υπνωτισμένα ή εμφανίζοντα ψυχικές και νευρολογικές διαταραχές προσέφε ραν χρήσιμες, αντικρουόμενες ή θεαματικές ειδήσεις. Τον Μάιο του 2009 μάλιστα τα διεθνή μέσα ανακοίνωσαν πομπωδώς την εντόπιση της έδρας της ελεύθερης βούλησης, αφού, σύμφωνα με μια μελέτη, ήπια ή έντονη ηλεκτρική διέγερση του κατώτερου βρεγματικού φλοιού των εγκεφαλικών ημισφαιρίων ασθενών εν εγρηγόρσει προκαλεί αντίστοιχα έντονη επιθυμία για κίνηση ή ψευδή εντύπωση πραγμα τοποίησης κίνησης, ενώ διέγερση μιας άλλης (προκινητικής) περιοχής προκαλεί κίνηση, την οποία αρνούνται ότι πραγματοποίησαν οι ασθενείς.

Η (ΜΕΤΑ)ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η ελεύθερη βούλησή μας μπορεί να υποστεί δρα ματικούς περιορισμούς, και μάλιστα όχι μόνον εξαιτίας ανυπέρβλητων εξω τερικών παραγόντων. Εσωτερικοί περιοριστικοί παράγοντες (π.χ. φόβος, εξάρτηση, εκτίμηση συνεπειών) και νευρολογικές διαταραχές της εκούσιας κίνησης μπορούν να περιορίσουν ή να συρρικνώσουν τα περιθώρια ελεύ θερης επιλογής και να αλλοιώσουν την αίσθηση της ελεύθερης επιλογής. Ασθενείς με χορεία (απότομες/σπασμωδικές κινήσεις) ή με τικς, περιγράφουν τις κινήσεις τους συνήθως ως εκούσιες, αλλά των κινήσεών τους αυ τών δεν προηγούνται τα προπαρασκευ αστικά δυναμικά ετοιμότητας τα οποία χαρακτηρίζουν τις εκούσιες κινήσεις. Αντίθετα, οι ψυχογενείς κινήσεις (τρόμος, μυοκλονία, δυστονία) περιγράφονται από τους ασθενείς ως ακούσιες, παρ όλο που οι ψυχογενείς κινήσεις συνοδεύονται από τα προπαρασκευαστικά δυναμικά ετοιμότητας. Το σύμπτωμα της απώλειας εκούσιων κινήσεων, που περιγράφεται συνήθως ως αβουλία, παρατηρείται έπειτα από βλάβες συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου. Το φαινόμενο του ξένου (alien) χεριού (η εντύπωση ότι το χέρι δεν ανήκει στο άτομο), η διαγωνιστική δυσπραξία (όταν τα δύο χέρια εκτελούν ανταγωνι στικές πράξεις), το αναρχικό χέρι (που πραγματοποιεί κινήσεις τις οποίες το άτομο δεν αναγνωρίζει ως εκούσιες) είναι εντυπωσιακές εκφάνσεις νευρολογικών προβλημάτων σε ασθενείς με εντοπισμένες βλάβες. Η αίσθηση της ελεύθερης βούλησης διαταράσσεται σημαντικά στους σχιζοφρενείς, οι οποίοι, ενώ έχουν την εντύπωση ότι άλλοι ελέγχουν τις κινήσεις τους, εμφανίζουν πειραματικά καθυστερημένη αίσθηση της πρόθεσης για την πραγματοποίηση μιας κίνησης. Οι παραπάνω περιπτώσεις διαταραχών της βούλησης αποδεικνύουν ότι η παραγωγή μιας κινητικής πράξης και η αίσθησή της ως εκούσιας είναι δύο διακριτά νευρωνικά γεγονότα. Η ελεύθερη βούληση αποτελεί στην ουσία μια ενδοσκόπηση, μια ισχυρή και παγκόσμια αίσθηση η οποία παράγεται από τη δρα στηριότητα συγκεκριμένων εγκεφαλικών δομών, και η ποιότητά της (quale), όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες αι σθήσεις, μπορεί να τροποποιηθεί ή να αλλοιωθεί ολοκληρωτικά. Στη μακρά και τρικυμιώδη διαδικασία εξέλιξης και ανάπτυξης/ωρίμανσης του νευρικού μας συστήματος διαμορφώνουμε εγκεφάλους που αντιδρούν σε περιφερικές προκλήσεις με τρόπους που να εγγυώνται τη μακροημέρευση και την ευχαρίστησή τους. Η πεποίθησή μας ότι έχου με απόλυτη ελευθερία επιλογής αντιδράσεων/συμπεριφορών διασφαλίζει, ακόμη παραπάνω, τη συνέχεια ύπαρξης του εγκεφάλου μας. Επομένως: η ευθύνη της συμπεριφοράς σε ποιον ανήκει; Στο άτομο ή στον εγκέφαλο; Μπορεί να αποδοθεί ευθύνη στο άτομο για τις πράξεις του εγκεφάλου του; Η έννοια της ευθύνης είναι μια κοινωνική κατασκευή και αφορά μόνο τις κοινωνίες και τα μέλη της. Η ευθύνη, δηλαδή, μπορεί να εννοηθεί, αναζητηθεί και αποδοθεί μόνο εντός του πλαισίου που δημιουργεί η αναπόφευκτη αλληλεπίδραση του ενός με τον άλλον και η μακρόχρονη απομνημόνευση συμβολικών σχέσεων και ορίων. Και επειδή, όπως εκτέθηκε συνοπτικά παραπάνω, ο εγκέφαλος του ανθρώπου εμπεριέχει το(ν) άλλο, η ευθύνη των συμπεριφορών ανήκει σε ανθρώπους και κοινωνίες που διαμορφώνουν το εγώ τους με αμοιβαία συνεχή αλληλεπίδραση των εγκεφάλων τους.

πηγή: vimaideon.gr

Aμέθυστος