>ΠΕΡΙ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΟΨΕΩΝ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

>Συνέχεια από : ΠΕΜΠΤΗ, 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010
Χανς Πρίμας

7. Η ιδέα της πραγματικότητας του συμβόλου.

Μια ολιστική όψη πρέπει να αναγνωρίση την ύπαρξη του εξωλογικού ως ένα ισότιμο αντίθετο του λογικού. Ο Πάουλι υπερασπίζεται απέναντι στην πατροπαράδοτη (καθιερωμένη) έννοια πραγματικότητας των φυσικών επιστημών μιαν καινούργια ιδέα της πραγματικότητας , που συμπεριλαμβάνει το φανταστικό (Imaginales) και αρχικές εικόνες. Η ύπαρξη ενός κόσμου αρχετυπικών εικόνων (mundus imaginalis) δεν μπορεί να εξηγηθή ορθολογικά, αλλά πρέπει να εννοηθή ως αρχικό (αρχέγονο) φαινόμενο. Ο Γιουνγκ και ο Πάουλι χρησιμοποιούν γι’ αυτό την έννοια του παράλογου (Irrationales) «όχι με την έννοια του αντιλογικού , αλλά του εξωλογικού , εκείνου δηλαδή που δεν μπορεί να δικαιολογηθή με τη λογική. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, ανήκουν «αρχέγονες εικόνες… γενικά στην ανθρωπότητα και μπορούν να γεννηθούν αυτόχθονα σε κάθε κεφάλι (νου), αμέριμνες για χρόνο και τόπο. Χρειάζονται μόνον οι κατάλληλες συνθήκες για την αφύπνισή τους». Ο Πάουλι λέει για τον εαυτό του, ότι είναι μάλλον ένας περισσότερο απ’ τους ψυχολόγους της γιουγκιανής κατεύθυνσης πλατωνιστής. Το αίτημά του μιας ολιστικής σκέψης είναι περιεκτικό, περιλαμβάει εικόνες και σύμβολα και απαιτεί να ληφθούν υπ’ όψιν συμπληρωματικές όψεις . Γράφει σ’ ένα γράμμα στον Μάρκους Φιρτς ο Πάουλι:
Όταν αναλύη κανείς τις προσυνειδητές βαθμίδες των εννοιών, βρίσκει πάντα ιδέες, που συνίστανται από “συμβολικές” εικόνες με ισχυρό εν γένει συγκινησιακό περιεχόμενο. Η πρώτη βαθμίδα της σκέψης είναι μια απεικονιστική θεώρηση αυτών των εσωτερικών εικόνων, που η προέλευσή τους δεν μπορεί να αναχθή… γενικά κι ούτε πρώτιστα σε αντιλήψεις των αισθήσεων… Η αρχαϊκή διάθεση είναι όμως και η αναγκαία προϋπόθεση και η πηγή της επιστημονικής διάθεσης. Σε μιαν πλήρη γνώση ανήκει κι εκείνη των εικόνων, απ’ τις οποίες έχουν αναπτυχθή οι λογικές έννοιες… Αυτό που τακτοποιεί και ρυθμίζει πρέπει να τοποθετηθή πέρα απ’ τη διάκριση “φυσικού” και “ψυχικού” – έτσι όπως έχουν οι “ιδέες” του Πλάτωνα κάτι από έννοιες κι επίσης κάτι από “φυσικές δυνάμεις” (γεννούν αφ’ εαυτών ενέργειες). Συνηγορώ πολύ, να ονομάσουμε αυτό “που τακτοποιεί και ρυθμίζει” “αρχέτυπα”˙ θα ήταν όμως ανεπίτρεπτο μετά, να τα ορίσουμε ως ψυχικά περιεχόμενα. Οι αναφερθείσες εσωτερικές εικόνες (“δεσπόζουσες του συλλογικού ασυνείδητου” κατά τον Γιουνγκ) είναι πολύ περισσότερο η ψυχική εκδήλωση των αρχετύπων, που θά ’πρεπε να παράγουν, να γεννούν και να προκαθορίζουν όμως επίσης όλα τα σύμφωνα με τον φυσικό νόμο (τα κατά φύσιν;…) στη συμπεριφορά του υλικού κόσμου. Οι φυσικοί νόμοι του υλικού κόσμου θα ήταν τότε η φυσική εκδήλωση των αρχετύπων… Θα έπρεπε να έχη τότε κάθε φυσικός νόμος μιαν εσωτερική αντιστοιχία και αντίστροφα, έστω κι αν δεν μπορή να το δη κανείς αυτό πάντοτε άμεσα σήμερα».

Οι ιδέες του Πάουλι για μιαν καινούργια φυσική επιστήμη διερρήγνυαν (ανατίναζαν) την αντίληψη των φίλων του. Σ’ ένα γράμμα τού 1953 γράφει ο Πάουλι στον Φιρτς:

«Είμαι πεπεισμένος, ότι αυτά τα με παραλλαγές εκτεινόμενα σε πολλά χρόνια ονειρικά θέματα δεν έχουν να κάνουν μόνο με την προσωπική μου κατάσταση, αλλά και αντικειμενικότερα με τους βαθύτερους λόγους (αιτίες) της στασιμότητας της φυσικής. Είμαι δυστυχώς επίσης πεπεισμένος, ότι το ζήτημα να κατανοηθούν και να εξηγηθούν τέτοια όνειρα, ξεπερνά κατά πολύ τις ικανότητες του συνόλου των ψυχολόγων της εποχής μας. Δεν θεωρώ επίσης ως αρχικά τόσο σημαντικό, να συζητάμε όνειρα ˙ θεωρώ αντίθετα ως σημαντικό, να συζητάμε ευθέως το πρόβλημα της αντικειμενικότητας της αντίθεσης προς τις ίδιες τις φυσικές επιστήμες » .

Η πράξη της φυσικής επιστήμης δεν είναι νοητή χωρίς φαντασιώδη (imaginale) στοιχεία. Ο ενεργητικός ερευνητής γνωρίζει πολύ καλά, ότι ανάμεσα στην ιδεολογικοποίηση των διδακτικών βιβλίων και την καθημερινή επιστημονικοφυσική άσκηση υπάρχει ένα σχεδόν αγεφύρωτο χάσμα. Η επιστημονική διαμόρφωση θεωριών έχει και ονειρικό ακριβώς χαρακτήρα, που μόλις περιγράφεται με διδακτικά βιβλία. Λέει σ’ αυτό ο Βόλφγκανγκ Πάουλι:

«Ελπίζω, πως κανείς δεν έχει πια τη γνώμη, ότι οι θεωρίες παράγονται μέσω εξαναγκαστικών λογικών συμπερασμάτων από βιβλία πρωτοκόλλων, μια άποψη, που ήταν ακόμα στις φοιτητικές μου μέρες πολύ στη μόδα. Οι θεωρίες πραγματοποιούνται μέσα από μιαν εμπνευσμένη απ’ το εμπειρικό υλικό κατανόηση, η οποία πρέπει να εξηγηθή το καλύτερο απ’ όλα σε σύνδεση με τον Πλάτωνα ως η επικάλυψη εσωτερικών εικόνων με εξωτερικά αντικείμενα και τη συμπεριφορά τους. Η δυνατότητα της κατανόησης δείχνει εκ νέου την ύπαρξη ρυθμιστικών τυπικών διατάξεων, στις οποίες είναι υποταγμένα τόσο το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό του ανθρώπου».

Τέτοιες βαθειές επικαλύψεις ανάμεσα στην ψυχή και την ύλη «πρέπει αναμφίβολα να υπάρχουν, γιατί δεν θα ήταν αλλιώς απολύτως ποτέ σε θέση να εφευρίσκη (επινοή) έννοιες, που ταιριάζουν εν γένει στη φύση, η ανθρώπινη ψυχή» (σ.σ.: Ο Πάουλι σ’ ένα γράμμα στον Ραλφ Κρόνιχ τής 10. Μαρτίου 1946). Γράφει στο (ορισμένο απ’ τον ίδιον να μη δημοσιευθή) χειρόγραφό του απ’ τον Ιούνιο 1948 «Σύγχρονα παραδείγματα στη “φυσική τού βάθους”» περαιτέρω ο Πάουλι:

«Θεωρημένοι απ’ την πλευρά της ψυχολογίας, εμφανίζονται οι φυσικοί νόμοι ως “προβολές” αρχετυπικών συνδέσεων ιδεών, ενώ θεωρημένο απ’ έξω θα έπρεπε να εννοηθή και το μικροφυσικό συμβάν ως αρχετυπικό, όπου ο “κατοπτρισμός” του στο ψυχικό (πεδίο…) είναι ένας αναγκαίος όρος για τη δυνατότητα της γνώσης».

Μόνο δηλώνοντας το φαντασιώδες ως «μη χρειαζούμενο», και αποκλείοντάς το απ’ τις δημόσιες συζητήσεις, μπορεί να οργανώση ορθολογικά την πραγματικότητα η φυσική επιστήμη. Οι κρίσεις των φυσικών επιστημών ηχούν ορθολογικές, γιατί δεν αναφέρονται τα φαντασιώδη τους στοιχεία. Αλλά δεν είναι γι’ αυτό κατά κανέναν τρόπο ακόμα μια ορθολογική επιχείρηση ως ανθρώπινη δράση η φυσική επιστήμη, γιατί δεν μπορούν να βγουν απ’ τη μέση γεγονότα με την άγνοια. Στα καθαρά μαθηματικά και στη θεωρητική φυσική ανήκει αυτή η κατανόηση προ πολλού στα γενικά αγαθά (σ.σ.: Πρβλ. εδώ π.χ. το «An Essay on the Psychology of Invention in the Mathematical Field» του Jacques Hadamard). Λέει έτσι ο θεωρητικός φυσικός Μάρκους Φιρτς: «Η θεωρητική φυσική φαίνεται βέβαια εντελώς ορθολογική, αλλ’ αυτό ανατέλλει (πηγάζει) από παράλογα βάθη!».

Η καταστολή του φαντασιώδους στη φυσική επιστήμη δεν είναι φυσικά πλήρης. Η γνήσια επιστημονική εργασία δεν είναι αρχικά ποτέ αναλυτική, αλλά έχει πολύ να κάνη με τη διαίσθηση, που είναι ριζωμένη στο εικονικό και συμβολικό. Η ορθολογική επιχειρηματολογία είναι για τις φυσικές επιστήμες αδιαφιλονίκητα εξόχου σημασίας, η δημιουργική όμως φαντασία δεν είναι κατόρθωμα του λόγου (Ratio). Κάθε θεωρητικός γνωρίζει, ότι απ’ τη μαθηματική του διατύπωση εκπορεύεται μια ισχυρή μαγεία (γοητεία), την οποία δεν την κατανοεί κατά κανέναν τρόπο ο ίδιος ορθολογικά, η οποία του παρέχει όμως μέγιστη πνευματική ευχαρίστηση. Οι συνήθεις εξηγήσεις και ορθολογικοποιήσεις δεν επιτρέπουν να εννοηθή το αποτέλεσμα της μαθηματικής περιγραφής της φύσης. Επισήμως λέγονται λίγα πάνω σ’ αυτό. Υπάρχουν ωστόσο εξαιρέσεις, όπως π.χ. το άρθρο με τον τίτλο “The Unreasonable Effectiveness of Mathematics in the Νatural Sciences” («Η παράλογη αποτελεσματικότητα των μαθηματικών στις φυσικές επιστήμες») του Eugene P. Wigner. Γράφει: «Το θαύμα της οικειοποίησης της γλώσσας των μαθηματικών για τη διατύπωση των νόμων της φυσικής είναι ένα θαυμάσιο δώρο το οποίο ούτε εννοούμε ούτε αξίζουμε». Όπως παρατηρεί ο Νόρμπερτ Βίνερ (Norbert Wiener), δεν θα είναι εύκολα κατανοητό σ’ έναν μη μαθηματικό, «ότι διαθέτουν μιαν πολιτιστική και αισθητική χάρη τα μαθηματικά, ότι έχουν κάτι να κάνουν με ομορφιά ή δύναμη ή αίσθημα». Δίπλα στη λογική ακρίβεια παίζουν τόσο στα μαθηματικά όσο και στις επιστημονικοφυσικές θεωρίες αισθητικές όψεις έναν αποφασιστικό ρόλο. Λέει έτσι π.χ. ο μαθηματικός Godfrey Harold Hardy (1877-1947): «Τα πρότυπα των μαθηματικών πρέπει να είναι, όπως των ζωγράφων ή των ποιητών, ωραία ˙ οι ιδέες πρέπει να ταιριάζουν μαζί, όπως τα χρώματα ή οι λέξεις, μ’ έναν αρμονικό τρόπο. Η καλλονή είναι το πρώτο κριτήριο: δεν υπάρχει μόνιμος τόπος στον κόσμο για άσχημα μαθηματικά». Για τη θεωρητική φυσική αντιπροσωπεύει ο Paul Adrien Maurice Dirac (1902-1947) – ένας απ’ τους θεμελιωτές της κβαντομηχανικής – μιαν παρόμοια άποψη: «Μου φαίνεται σήμερα, πως η καλύτερη αφετηρία, που μπορεί να έχη κανείς στη φυσική, βρίσκεται στην αποδοχή, ότι οι φυσικοί νόμοι βασίζονται (ερείδονται) πάνω σε ωραίες εξισώσεις. Η μοναδική πράγματι σημαντική απαίτηση είναι, ότι οι βασικές εξισώσεις έπρεπε να είναι χαρακτηριστικής μαθηματικής “ωραιότητας”». Το ωραίο είναι ένας αποφασιστικός, αν και ορθολογικά δύσκολα αντιληπτός και γι’ αυτό συχνά καταπιεσμένος παράγοντας σε κάθε επιστημονική εργασία. Όχι μόνον ο φόβος, αλλά και η ωραιότητα ανήκει στις σκοτεινές όψεις της φυσικής επιστήμης.

Τα μαθηματικά κι η θεωρητική φυσική επιστήμη είναι συμβολικές κατασκευές, που γεννούν (παράγουν) κατ’ αρχάς από κάποιαν άποψη τον κόσμο. Για τον Πάουλι είναι η μαθηματική παράσταση μια αποκλειστικά συμβολική περιγραφή. Γράφει σ’ ένα γράμμα στον Levin Goldschmidt:

«Το σύμβολο είναι πάντοτε ένα αφηρημένο σημείο (σημάδι), είτε ποσοτικό είτε ποιοτικό, είτε μαθηματικά θεωρούμενο ή συγκινησιακά εκτιμημένο (“αισθηματικά φορτωμένο”). Μόνον ένα μέρος τού συμβόλου μπορεί να εκφραστή με συνειδητές ιδέες, ένα άλλο μέρος επενεργεί στην “ασυνείδητη” ή “προσυνειδητή” κατάσταση του ανθρώπου. Έτσι συμβαίνει και με το μαθηματικό σημείο, γιατί μόνον εκείνος είναι προικισμένος για τα μαθηματικά, για τον οποίον κατέχουν αυτά τα σημεία (με την εξηγημένη έννοια) δύναμη συμβόλου. Το σύμβολο είναι πάντοτε ένα τρίτο (tertium) που ενώνει αντίθετα, το οποίο δεν μπορεί να “παράσχη” όμως μόνη της η λογική» (σ.σ.: Από γράμμα του Πάουλι της 19. Φεβρουαρίου 1949 στον ως άνω συνάδελφό του).

8. Η φαντασιώδης (imaginäre) ενότητα στα μαθηματικά.

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα για ένα μαθηματικό σημείο με δύναμη συμβόλου είναι η φαντασιώδης ενότητα i (i ² = -1) . Φαντασιώδεις αριθμοί εισήχθησαν για πρώτη φορά, όμως μόνο «με την υπερνίκηση πνευματικών βασάνων», απ’ τον Τζιρόλαμο Καρντάνο (Girolamo Cardano – 1501-1576) με το όνομα «quantitas sophistica» («σοφιστικές ποσότητες»). Υπολόγισε κανείς στη συνέχεια, χωρίς να ανησυχήση πολύ για τη φύση των φαντασιωδών και συμπλεγματικών αριθμών, ζωηρά κι ελεύθερα μ’ αυτούς, έφτασε σε χρήσιμους υπολογιστικούς κανόνες, εκπλήττονταν όμως, ότι μπορούσαν να παραχθούν μαθηματικώς χρήσιμα αποτελέσματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Θεωρούνταν εκ τούτου για πολύν καιρό ως «απαράστατοι», «φανταστικοί» μόνο, ως «φαντασιώδη» μεγέθη οι εκφρασμένοι με τη μορφή √ – α, α › Ο αριθμοί. Τους χαρακτηρίζει τέρατα και αμφίβια μεταξύ είναι και μη είναι (ύπαρξης και ανυπαρξίας) ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (1646-1703). Ο χαρακτηρισμός του √ – 1 ως φαντασιώδη ενότητα i εισήχθη το 1777 απ’ τον Όιλερ (Euler) και έγινε αργότερα κοινό αγαθό (κοινός τόπος;) των μαθηματικών με τον Γκάους (Gauss).

Η γεωμετρική παράσταση των συμπλεγματικών αριθμών μέσω των σημείων του επιπέδου και η γεωμετρική δια παραδειγμάτων εξήγηση των υπολογιστικών πράξεων συνδέεται με τα ονόματα των John Wallis (1616-1703), Caspar Wessel (1745-1818), Jean Robert Argand (1768-1822), Carl Friedrich Gauss (1777-1855) και Augustin-Louis Cauchy (1789-1857). Αυτή η γεωμετρική εξήγηση έθεσε σιγά-σιγά κατά μέρος τη δυσπιστία των μαθηματικών απέναντι στους φαντασιώδεις αριθμούς και βοήθησε έτσι το ξέσπασμα των συμπλεγματικών αριθμών. Η προτιμητέα σήμερα στην εκπαίδευση αλγεβρική εισαγωγή συμπλεγματικών αριθμών α + iβ με ένα ζεύγος ( α, β ) πραγματικών αριθμών α και β ανάγεται στον William Rowan Hamilton (1805-1865) . Σύμφωνα προς τους απλούς υπολογιστικούς κανόνες του Hamilton με αριθμητικά ζεύγη, παίζει το ( 1, 0 ) = 1 τον ρόλο του Ενός, και το ( 0,1 ) = i τον ρόλο της φαντασιώδους ενότητας (μονάδας) i , η οποία λόγω του ( 0,1 ) ² = ( – 1,0 ) στην εξίσωση i ² + 1 = 0 επαρκεί. Είναι έτσι όλα τυπικώς κρυστάλλινα. Λέει σ’ αυτό ο Alfred North Whitehead:

«Πολλοί μαθηματικοί δεν είχαν τότε εντελώς σαφή αντίληψη για το λογικό δικαίωμα της ενέργειάς τους, και διαδόθηκε η ιδέα, ότι μπορούσαν να εκφέρουν κατά έναν οποιονδήποτε μυστηριώδη τρόπο μέσω κατάλληλου χειρισμού άλογα σημεία τις έγκυρες αποδείξεις για μαθηματικές προτάσεις. Καμμιά μεγαλύτερη παρανόηση απ’ αυτό! Ένα σύμβολο, του οποίου δεν έχει οριστή ακριβώς η έννοια, δεν είναι γενικώς σύμβολο. Είναι απλώς μια πιτσιλιά μελάνι πάνω στο χαρτί, που διαθέτει μιαν εύκολα αναγνωρίσιμη μορφή. Δεν μπορεί όμως να αποδείξη κανείς τίποτα με μια σειρά από πιτσιλιές μελάνι, εκτός απ’ την ύπαρξη μιας κακής πένας ή ενός αμελούς (αδιάφορου) γραφέα».
Αυτό είναι φυσικά σωστό, δεν είναι ωστόσο πλήρως επιτυχές. Ο Whitehead κατανοεί ως ένα σύμβολο ένα απλό σημείο. Κατά τον Γιουνγκ είναι όμως ένα σημείο «πάντα λιγότερο σημαντικό απ’ την έννοια, για την οποίαν υπάρχει, ενώ ένα σύμβολο περιέχει πάντα περισσότερα, απ’ όσα μπορεί ν’ αντιληφθή κανείς με την πρώτη ματιά». Καταλαβαίνουμε σήμερα καλά διανοητικά τον υπερβολικά σημαντικό ρόλο των συμπλεγματικών αριθμών στα μαθηματικά (θεμελιώδης πρόταση της άλγεβρας˙ ελευθερία αντίφασης, αλγεβρική αποκλειστικότητα, πληρότητα και μοναδικότητα του σώματος των συμπλεγματικών αριθμών), το οποίο δεν υπονοεί κατά κανέναν τρόπο όμως, ότι η φαντασιώδης ενότητα δεν είναι και ένα εμφορούμενο σημασίας σύμβολο, με την έννοια τυχόν του Γιουνγκ ως «έκφραση ενός πράγματος που δεν μπορεί να χαρακτηριστή με κάποιον άλλον τρόπο καλύτερα». ‘Ένα σύμβολο δεν υπάρχει μόνο για ένα πράγμα, αλλά είναι το πράγμα. Μπορεί π.χ. να αποδείξη σήμερα κάθε φυσικός επιστήμων χωρίς κανέναν κόπο την εκπληκτική υπόθεση του Euler απ’ το 1728

το οποίο δεν προξενεί όμως καμμιάν ζημιά σ’ αυτές τις εκφράσεις. Η εσωτερική συνάρτηση της φαντασιώδους ενότητας i με τον πραγματικόν αριθμό e = 2,71828… και τον πραγματικόν αριθμό π = 3,14159… μένει καταπληκτική και δείχνει πως, με μιαν ορισμένην έννοια, οι πραγματικοί αριθμοί μπορούν να εννοηθούν μόνο μέσα απ’ τους φαντασιώδεις. Τέτοιες καθόλου σπάνιες στα μαθηματικά καταστάσεις των πραγμάτων υποβάλλουν την υπόθεση, ότι δεν πρόκειται εδώ για δικές μας απλώς κατασκευές και επινοήσεις, αλλ’ ότι παραπέμπουν οι μαθηματικές μας ανακαλύψεις σε μιαν πραγματικήν ύπαρξη σε μιαν ανεξάρτητη από ’μάς μαθηματική πραγματικότητα σ’ έναν πλατωνικό κόσμο των ιδεών. Στην πραγματικότητα, ο αριθμός i δεν επινοήθηκε ενδεχομένως, αλλά, για να το πούμε σωστά, ανακαλύφθηκε : χρησιμοποιήθηκε άλλωστε στη λύση τετραγωνικών ισοτήτων. Με την έννοια αυτή, η φαντασιώδης ενότητα i δεν είναι απλώς ένα μαθηματικό σημείο, που η σημασία του έχει κανονιστή μέσω αξιωματικά ορισθέντων κανόνων παιχνιδιού, αλλ’ είναι πέρα απ’ αυτό ένα ζωντανό σύμβολο, που αναφέρεται και στις τέσσερις ψυχικές λειτουργίες. Αν κατανοούνταν με κάθε περιεκτικότητα το σύμβολο, θ’ ακυρωνόταν η δύναμή του.

Παρ’ όλο που ο αλγεβρικός ορισμός της φαντασιώδους ενότητας i = √ – 1 δεν αφήνει ανοιχτές κανενός είδους επιθυμίες, δεν κατέχουμε τα συμπεράσματα της χρήσης συμπλεγματικών αριθμών στη μαθηματική έρευνα κατά κανέναν τρόπο καλώς. Ακόμα κι οι καλύτεροι μαθηματικοί έχουν πάντα μια μόνον αποσπασματική, εντελώς ουσιαστικά ατελή επισκόπηση πάνω σ’ αυτόν τον κόσμο των ιδεών. Το συμπλεγματικό αριθμητικό σύστημα είναι ασύλληπτα δραστικό. Οδηγεί έτσι π.χ. η θεωρία των συμπλεγματικών αναλυτικών συναρτήσεων πάλι και πάλι σε ουδέποτε προηγουμένως υποτεθείσες απόψεις και συνδέει μαθηματικές επιμέρους περιοχές, που δεν έχουν φαινομενικά καμμιά δουλειά αναμεταξύ τους. Ένα διάσημο παράδειγμα είναι ενδεχομένως η συνάρτηση Ζήτα ζ του Riemann , μια αναλυτική συνάρτηση z ׀ → ζ ( z ) των συμπλεγματικών μεταβλητών z = x + iy , η οποία μπορεί να ορισθή με τη συγκλίνουσα στο ημιεπίπεδο x > 1 σειρά

Η συνάρτηση Ζήτα του Riemann είναι μεγίστης σημασίας για τη θεωρία των πρώτων αριθμών, γιατί ισχύει επίσης η παράσταση γινομένου του Euler

όπου το γινόμενο εκτείνεται πέρα απ’ όλους τους πρώτους αριθμούς p . Προκύπτει έτσι ένας εντελώς αναπάντεχος συνδυασμός μεταξύ της θεωρίας των φυσικών αριθμών και της θεωρίας των συμπλεγματικών αναλυτικών συναρτήσεων. Κυριαρχεί στην πραγματικότητα η συνάρτηση Ζήτα του Riemann κατά μυστηριώδη τρόπο τη θεωρία των φυσικών αριθμών, όπως την κατανομή ας πούμε των πρώτων αριθμών. Είναι ισοδύναμη π.χ. η σειρά (το σύνολο) των πρώτων αριθμών με το ότι ζ ( 1 + iy ) ≠ 0 . Θα εκπλαγή όχι μόνον ο αρχάριος, αλλά κι ο σκεπτικός μαθηματικός: γιατί πρέπει να εισάγη κανείς, αν θέλη να εννοήση τους πρώτους αριθμούς, τη φαντασιώδη ενότητα i = √ – 1 ;

(συνεχίζεται)

Aμέθυστος

>Ψήφος αντίστασης στη μικρόνοια

>Tου Χρηστου Γιανναρα

Μοιάζει απίστευτο, αλλά το προεξοφλούν με σιγουριά οι δημοσκοπήσεις: Στις επερχόμενες εκλογές Τοπικής τάχα και Αυτοδιοίκησης, οι ελλαδίτες ψηφοφόροι θα ψηφίσουν και πάλι, στην πλειονότητά τους, κομματικούς υποψηφίους.

Πώς να εξηγήσουμε την άρνηση της κρίσιμης για το εκλογικό αποτέλεσμα μάζας να αντιληφθεί την πραγματικότητα; Τα εγκλήματα των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία τριάντα έξι χρόνια είναι εξόφθαλμα, αποδεδειγμένα, ψηλαφητά: Κατασπατάλησαν το απίστευτο χρήμα που εισέρευσε στη χώρα (για πρώτη φορά στην κρατική μας ιστορία) και απέβλεπε να επιτευχθεί σύγκλιση της ελλαδικής με τις οικονομίες των χωρών της Ε.Ε. Ξέφρενη σπατάλη και επιπλέον απίστευτος, παρανοϊκός δανεισμός. Μοίραζαν τα κόμματα διορισμούς, επιδοτήσεις, ρουσφέτια, μπούκωναν τον υπόκοσμο των λακέδων και της καμαρίλας τους με αδιάντροπο πλούτο, ωμά, απροκάλυπτα, χυδαία. Πνίγοντας κυριολεκτικά τη χώρα στα χρέη.

Χωρίς να λύσουν, στα τριάντα έξι αυτά χρόνια, ούτε ένα πρόβλημα – το ασφαλιστικό, ας πούμε, ή το συγκοινωνιακό ή της μηχανοργάνωσης του κράτους (δεν συζητούμε για την παιδεία, την υγεία, την άμυνα, τη δικαιοσύνη). Το μόνο που τους ενδιέφερε, μα αποκλειστικά το μόνο, ήταν η επανεκλογή τους, η κραιπαλική ηδονή της εξουσίας. Τίποτε άλλο. Και όταν πια η καταστροφή ήταν αδύνατο να αναχαιτιστεί, ο ένας πρωθυπουργός το ’σκασε πανικόβλητος, δίχως ίχνος ντροπής ή αυτοσεβασμού. Και έσπευσε να αναλάβει ο μειονεκτικός σε επιγνώσεις αντίπαλος, για να αλωνίζει επί μήνες τα διεθνή κέντρα, απολαμβάνοντας τουριστικά το κελεπούρι της πρωθυπουργίας και διαφημίζοντας στους δανειστές της χώρας την αναξιοπιστία της και τη διαφθορά της.

Ποιος Ελληνας δεν βλέπει αυτά τα εξόφθαλμα, αποδεδειγμένα, ψηλαφητά δεδομένα; Κι όμως, όχι μόνο δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους να διαδηλώσουμε οργή και αντίσταση, αλλά σπεύδουμε πειθήνια και ηλίθια να αμνηστεύσουμε, να κολακέψουμε, να επιβραβεύσουμε τους τυράννους μας, ψηφίζοντας τους εκλεκτούς των κομματικών συμφερόντων στην τάχα Αυτοδιοίκηση. Πού είναι λοιπόν το περιβόητο «φιλότιμο» του Ελληνα, η «περηφάνια» του, το «αδούλωτο φρόνημά» του; Ακόμα και την ψήφο του, το τελευταίο απομεινάρι διαφοράς από τον σκλάβο, τον ραγιά, την προσφέρει για να μετρήσουν οι διεφθαρμένες κομματικές συντεχνίες τις περιστασιακές μεταβολές στα ποσοστά της ισχύος τους.

Να κατεβούμε στους δρόμους μάς το έχει απαγορεύσει ο παλαιοημερολογητισμός του Περισσού: μονοπωλεί μεθοδικά κάθε δημόσια μαζική διαμαρτυρία, την «καπελώνει» αυθαίρετα, η κραυγή και οργή των πολιτών μετατρέπεται σε αθέλητη υποστήριξη της πιο υπάνθρωπης ολοκληρωτικής μονοτροπίας. «Δεν κοτάς ν’ αγγίξεις μιαν από τις αξίες που ικανοποιούν τα αισθήματά σου για κοινωνική δικαιοσύνη, έγραφε ο Ελύτης, και βρίσκεσαι να “κάνεις πορεία” μ’ έναν συρφετό ανθρώπων που δεν έχουν δική τους σκέψη, αλλά την περιμένουν από τον καθοδηγητή τους». Δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα ακομμάτιστη πρωτοβουλία για μαζική πολιτική εκδήλωση, που να μην την ιδιοποιηθεί η μικρόνοια και ψυχανωμαλία των καπήλων της Αριστεράς.

Μας απομένει η ψήφος, για να συντηρούμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πολίτες, ότι πολίτευμα της χώρας είναι η δημοκρατία. Ψευδαίσθηση, στάχτη στα μάτια, για να συνεχίζουν οι μαφιόζοι των κομματικών συντεχνιών να παίζουν με τη δική μας αφέλεια, την παιδαριώδη επιπολαιότητά μας. Τάχα ότι λειτουργούν πολιτικοί θεσμοί, τάχα ότι διαχειριζόμαστε τις τύχες και το μέλλον μας, καμαρωτοί στη σειρά για να βρεθούμε πίσω από το παραβάν, να αξιοποιήσουμε τα «δικαιώματα» του πολίτη! Μας παραμυθιάζουν οι ανίκανοι, ενώ το ξέρουμε, το βλέπουμε: Η δευτεράντζα της κομματοκρατίας, δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες τώρα ή ό,τι άλλο παραπληρωματικό, ούτε τις λακκούβες στους δρόμους ή τις αγέλες των αδέσποτων δεν είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν. Τοποτηρητές είναι, ελάσσονες, των κομματικών συμφερόντων.

Βρίσκουν και τα κάνουν. Οι μάζες των ευνουχισμένων, των δίχως σκέψη και κρίση ψηφοφόρων, μοιάζει να μην έχουν καταλάβει πού έχουμε φτάσει και γιατί. Γιατί σε λούκι στερήσεων, φτώχειας, ανεργίας, εφιαλτικής αβεβαιότητας για το αύριο, γιατί πουθενά ελπίδα ανάκαμψης; Πώς βρέθηκε να είναι πρωθυπουργός ένα τόσο μειονεκτικό άτομο με τόσο κραυγαλέα υστερήματα, πώς γίνεται να έχουμε υπουργό Εξωτερικών και υπουργό Οικονομικών ανθρώπους πρωτόπειρους, πρωτοφανέρωτους στον δημόσιο βίο, σήμερα που διακυβεύεται η ίδια η ιστορική μας επιβίωση, η αξιοπιστία και η τιμή του ονόματός μας στον διεθνή στίβο; Δεν είχε τίποτε καλύτερο να επιστρατεύσει το κομματικό μας σύστημα στην κρίσιμη αυτή ώρα;

Οχι, δεν είχε, είναι φανερό. Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι μια εξ ίσου θλιβερή και ευτελισμένη συναγωγή μετριοτήτων, σπιθαμιαία αναστήματα λιμασμένων για επιστροφή στην εξουσία, αναπολόγητων ακόμη για πράξεις απύθμενης φαυλότητας και διαφθοράς. Αυτά τα «κόμματα εξουσίας» δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί, είναι καρκινώματα στο κοινωνικό σώμα, εστίες μολυσματικές, απεργάζονται θάνατο. Ομως, η κρίσιμη εκλογική μάζα, ψηφοφόροι δίχως σκέψη και κρίση, τους εκλεκτούς αυτών των κομμάτων θα ψηφίσουν, δεν καταφέρνουν να συνδέσουν τον εφιάλτη που ζούμε με τα συγκεκριμένα εγκλήματα που τον προκάλεσαν και με τους αυτουργούς των εγκλημάτων.

Ο ευνουχισμός έχει συντελεστεί μεθοδικά, έντεχνα, «ανεπαισθήτως». Αν υπάρξουν ιστορικοί στο μέλλον με ενδιαφέρον για την περίπτωσή μας, το υλικό μελέτης του ευνουχισμού μας θα τους προσφερθεί άφθονο: Τα σχολικά βιβλία που τιτλοφορούνται «Η Γλώσσα μας», ο γκαιμπελικός προπαγανδισμός του ψυχωτικού «φιλαθλητισμού», του κρατικού τζόγου, ο επιχορηγούμενος κιτρινισμός και κρετινισμός των τηλεοπτικών καναλιών. Ακρως αποτελεσματικές πρακτικές εξηλιθίωσης της κρίσιμης εκλογικής μάζας.

Ετσι έχουν εξασφαλισμένη και αυτή τη φορά την επανεκλογή τους δήμαρχοι εξοργιστικής ανικανότητας, επιβαρυμένοι με εγκλήματα φαυλότητας σε προγενέστερες υπουργικές τους θητείες. Σίγουρη η επανεκλογή και νομαρχών που εκκρεμούν σε βάρος τους ποινικές διώξεις, θριαμβική η επικράτηση πληθώρας ασημαντοτήτων, ανθρώπων θλιβερού επιπέδου ικανοτήτων και καλλιέργειας, με μοναδικό προσόν το κομματικό χρίσμα.

Η «μαγιά» που αντιστέκεται στον εξανδραποδισμό λογαριάζει τους κομματικά κεχρισμένους, όποιοι κι αν είναι, σαν χολεριασμένους. Ακομμάτιστους υποψήφιους τους ψηφίζει. Οπου δεν υπάρχουν: λευκό ή αποχή.

πηγή :  kathimerini.gr
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_25_31/10/2010_420694
 
Αμέθυστος

>Δημόσιος διάλογος για το πρόσωπο-Αντίφωνο.

>Τὸ Ἀντίφωνο διοργάνωσε δημόσιο διάλογο γιὰ τὸ Πρόσωπο. Μέσα ἀπὸ διαδικτυακὲς ζυμώσεις καλοῦνται ὅσοι ἔχουν ἀσχοληθεῖ συγγραφικὰ μὲ τὴν ἔννοια τοῦ Προσώπου ἀλλὰ καὶ οἱ ἁπλοὶ διαδικτυοδίφες νὰ καταθέσουν τὶς ἀπόψεις τους καὶ τὶς θέσεις τους ἐπὶ τῇ βάσει ἑνὸς μικροῦ κειμένου θέσεων-προϋποθέσεων (βλ. παρακάτω). Κορύφωση τῆς διαδικασίας ἀποτέλεσε ἡ ἐκδήλωση στὶς 15 Ὀκτωβρίου 2010, στὶς 19.30 στὸ πατάρι τοῦ Ἁρμοῦ ὅπου τὶς τελικὲς καὶ ἐκτενεῖς εἰσηγήσεις ἐπὶ τοῦ θέματος πραγματοποίησαν λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν τὰ συζητηθέντα οἱ Θεόδωρος Ζιάκας, π. Νικόλαος Λουδοβίκος καὶ Δημήτρης Γερούκαλης.

Τὸ antifono.gr διοργάνωσε δημόσιο διάλογο, που συνεχίζεται, γιὰ το Πρόσωπο. Τὴν Παρασκευὴ 15 Ὀκτωβρίου του 2010, στὸ πατάρι τοῦ Αρμού, ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος άσκησε φιλοσοφική και θεολογική κριτική στην έννοια του Προσώπου, της ενσάρκωσης και του ατόμου με αναφορά στο έργο του Χρήστου Γιανναρά, του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη, και του Στέλιου Ράμφου.

http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=15902262&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=1&color=&fullscreen=1&autoplay=0&loop=0
O π. Νικόλαος Λουδοβίκος στον δημόσιο διάλογο γιὰ το Πρόσωπο from Αντίφωνο on Vimeo.

Αμέθυστος

>Το θεολογικό σύμβολο «χξς» και η πολιτική κάρτα του πολίτη

> http://manitaritoubounou.wordpress.com/

Posted on Οκτωβρίου 30, 2010 by manitaritoubounou

Η άμεση σύνδεση του συμβόλου «χξς», που αναφέρεται στο πολυδιαφημισμένο στίχο 18 του κεφ. 13 της Αποκάλυψης του Ιωάννη, εξειδικευμένα μόνο με σημερινές πολιτικές αποφάσεις των κρατικών δομών, φαίνεται να προέρχεται στη χώρα μας από δυο ιστορικές ρίζες με κάποια αλληλεπίδραση τις τελευταίες δεκαετίες:

1) Οι θεωρίες του Απόστολου Μακράκη και του «Μακρακισμού» και όλων των σημερινών άμεσων ή έμμεσων επιγόνων του.

2) Διάσπαρτες αμερικάνικες θεωρίες προτεσταντικών παραφυάδων.

Προσωπικά, παρότι έχω κάνει «πολλές σπουδές» στο βιβλίο της Αποκάλυψης, δεν μπορώ να θεωρηθώ ούτε ειδικός, ούτε όμως και άσχετος. Για να παρουσιάσω λοιπόν κάποιες πρώτες σκέψεις μου θα αναφέρω μερικά μικρά ντοκουμέντα στην αρχή.

Η συμβολική έκφραση «χξς» μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους:

α) Γραμματολογικά. Ένας κλασσικός πρωτοχριστιανικός συμβολισμός είναι ο εξής: ΧC. Αποτελείται από το 1ο και το τελευταίο γράμμα της λέξης «Χριστός» κατά τη βυζαντινή γραμματοσειρά. Σήμερα αποτελεί μέρος της σφραγίδας στα πρόσφορα, στα αντιμνήσια, σε εικόνες, κλπ. Διότι η Πίστη της Εκκλησίας δεν στηρίζεται μόνο σε κάποια εξαίρετη προσωπικότητα κοινωνικοπολιτικού τύπου, ούτε σε μια μόνο «ανώτερη δύναμη» φιλοσοφικού τύπου, ούτε σε κάποια θρησκευτικού τύπου «θεότητα», αλλά στον σαρκωθέντα Λόγο, δηλαδή στον Ιησού, που ήταν «Χριστός».

Ήδη στα ευαγγέλια γίνεται αντιπαραβολή με κάθε όν ή παριστάνει ότι είναι και που «κάνει αντιποίηση» του «Χριστού» και ονομάζεται με τη συμβολική έκφραση «Αντί-χριστος». Τέτοια πρόσωπα είναι χιλιάδες και εκατομμύρια στην μεταχριστιανική ιστορία. Κατά τον Ευαγγελιστή Ιωάννη:

ι) «Παιδία, εσχάτη ώρα εστί, και καθώς ηκούσατε ότι ο αντίχριστος έρχεται, και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν· Όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν… τις έστιν ο ψεύστης ει μη ο αρνούμενος ότι ο Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός; Ούτος έστιν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν. Πας ο αρνούμενος τον υιόν ουδέ τον πατέρα έχει…». (Α΄ Ιωάννου, Β, 18, 22-23).— [πχ. ο τελευταίος Γιανναράς, ο Ζηζιούλας καί ιδιαιτέρως ο Ράμφος]

ιι) «… και παν πνεύμα ό μη ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, εκ του Θεού ουκ εστί. Και τούτο εστί το του αντιχρίστου ό ακηκόατε ότι έρχεται, και νυν εν τω κόσμω εστί ήδη… ». (Α΄ Ιωάννου, Δ, 3).— [πχ.ο Μέσκος]

ιιι) «… ότι πολλοί πλάνοι εισήλθαν εις τον κόσμον, οι μη ομολογούντες Ιησούν Χριστόν ερχόμενον εν σαρκί. Ούτος εστίν ο πλάνος και ο αντίχριστος…». (Β΄ Ιωάννου, 7).

Συμπεράσματα: α) Η εσχάτη ώρα είναι πάντα «νυν», δηλαδή σε κάθε ιστορικό παρόν. β) Οι αντίχριστοι είναι πολλοί, δηλαδή είναι «λεγεών». γ) Παρουσιάζονται σε κάθε εποχή και περιοχή που «ξεδοντιάζουν» την Πίστη ότι ο Ιησούς Χριστός ήλθε (ως Λόγος) «εν σαρκί». Επομένως δεν είναι απούσα και η σημερινή εποχή. Πως άλλωστε;

Στο συμβολικό λοιπόν γλωσσολογικό επίπεδο ο Ιωάννης σηματοδοτεί αυτή την αλλοίωση με την έκφραση «χξς». Τι κάνει δηλαδή; Εισάγει ανάμεσα στα γράμματα «χ» και «ς» το γράμμα «ξ» που έχει οφιοειδή μορφή. Έτσι συμβολίζει το δαιμονικό στοιχείο και ταυτόχρονα αλλοιώνει το σύμβολο «XC». Με τον τρόπο αυτό συμβολίζεται ο κάθε «αντί-χριστος».

Η οπτική αυτή παρουσιάζεται και από τον Παν. Τρεμπέλα στην σχετική ερμηνεία του στίχου: «…. είναι εξακόσια εξήκοντα έξ ή ΧΞς=όνομα που αντιτίθεται και πλαστογραφεί και διαλύει το όνομα Χριστός». (Παν. Τρεμπέλα, η Καινή Διαθήκη μετά συντόμου ερμηνείας, τ. Β΄. σελ. 1033, Αθήνα 1968).

β) Αριθμητικά. Ο ίδιος ο Ιωάννης της Αποκάλυψης σημειώνει: «… Ώδε η σοφία εστιν. Ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου. Αριθμός γαρ ανθρώπου εστί. Και ο αριθμός αυτού χξς». (Αποκ. Ιωάννη, κεφ. ΙΓ, 18).

Οι ψηφίδες είναι μικρά τεμάχια που μπορούν να συναρμολογηθούν και να φτιάξουν «ψηφιδωτά». Στη γραφή οι ψηφίδες δεν είναι μόνο γράμματα που συναρμολούμενα φτιάχνουν (ψηφιδωτές) λέξεις, αλλά και ψηφία που δημιουργούν (ψηφιδωτούς) αριθμούς (διψήφιους, τριψήφιους, κλπ).

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Ιωάννης με «ένα σμπάρο ρίχνει δυο τρυγόνια». Εκτός από τη γραμματολογική αναφορά κάνει εμμέσως και αριθμητική. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή κάποιοι στους επόμενους αιώνες προσπαθούσαν να αποκωδικοποιήσουν πρόσωπα προσπαθώντας να μετατρέψουν τα γράμματα σε αριθμό όπου το άθροισμά τους να κάνει «χξς», δηλαδή «666»; Ή γιατί στο τέλος του 20ου αιώνα προσπαθούν να το κάνουν στις διάφορες κάρτες (του φορολογούμενου, του ασθενούς, του πολίτη, κλπ) οι προτεσταντίζοντες; Νομίζω όχι.

Όπως όλη η Αποκάλυψη έχει και σαφές παλαιοδιαθηκικό υπόβαθρο (να ένα παράδειγμα: Το αντίχριστο θηρίο), έτσι και στο σημείο αυτό.

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται (Βασιλειών Γ΄, κεφ. Ι΄, στιχ. 14) ότι κάθε χρόνο ο χρυσός που μαζευόταν στο ταμείο του Σολομώντα (κανόνας του χρυσού) και πέρα από τη φορολογία των υποτελών κλπ ήταν 666 χρυσά τάλαντα: «… και ην ο αριθμός του χρυσίου του εληλθότος του Σαλωμών εν ενιαυτώ ενί εξακόσια και εξήκοντα εξ τάλαντα χρυσίου, χωρίς….». Το ίδιο αναφέρεται και στα Παραλειπόμενα Β΄ (κεφ. Θ΄, στιχ. 13): «… Και ήν ο σταθμός του χρυσίου του ενεχθέντος τω Σαλωμών εν ενιαυτώ ενί εξακόσια εξήκοντα εξ τάλαντα χρυσίου, πλην….».

Η τριπλή επανάληψη του αριθμού έξι φυσικά δεν αποτελεί ένα τυχαίο γεγονός, ούτε απλά το σκαρφίστηκε μόνο ο Σολωμών. Αποτελεί μια συμβολική αναφορά γύρω από τη συμβολική θεολογία του αριθμού έξι, την οποία δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε σ’ αυτό σημείο.

Μπορούμε όμως να σημειώσουμε ότι σχετίζεται με την συμβολική έκτη «ημέρα» – περίοδο της παλαιοδιαθηκικής δημιουργίας. Πρόκειται για τη δημιουργία όλων των μορφών ζωής στη στεριά (γη) με αποκορύφωμα τον άνθρωπο. (Γένεσις, κεφ. Α΄, στιχ. 24-31). Η έβδομη «ημέρα» – περίοδος είναι αυτή που ο Δημιουργός «σαββατίζει», δηλαδή αναπαύεται αφού αποτελεί το χρόνο που αθλείται ο άνθρωπος πορευόμενος προς τη θέωση (ογδόη εσχατολογική ημέρα) ή «πέφτοντας» πάλι στην γηινη και βιολογική «έκτη» ημέρα της απλής επιβίωσης…

Η απλή επιβίωση, η «αποκτήνωση», είναι και κύρια αιτία κάθε κακοδαιμονίας στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου βασικές εκφράσεις της είναι η κυριαρχία των ισχυρών με βάση τη «δύναμη» (τα θηρία) και με βάση το χρήμα (χρυσίο). Αυτοί που λυμαίνονται τη δύναμη και το χρυσίο, βασικά σύμβολα και όπλα των ανθρώπων της «έκτης μέρας, είναι αδιαμφισβήτητα «Η πλουτοκρατία είναι ο διαρκής αντίχριστος» κατά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που έζησε την ίδια εποχή με τον Απόστολο Μακράκη, αλλά εξέφραζε πολύ πιο ορθόδοξη οπτική στην Χριστολογία…

Συμπέρασμα: Η μυωπική σύνδεση της κάρτας του πολίτη με μια όψη μόνο της κυριαρχίας της αντίχριστης λεγεώνας δύναμης και χρυσίου και στην εποχή μας αδικεί τόσο τη απαραίτητα πολιτική μετωπική μάχη μέσω και αυτού του οργάνου εξουσιασμού, αλλά κυρίως τη θεολογία της Χριστολογίας που υποβιβάζεται σε μια απλή τεχνοκρατική δαιμονοποίηση.

Αμέθυστος

>…μάλλον ξεκίνησαν τα όργανα!

>.
Ο mariosich είπε… από το blog Λίγες Σκέψεις :

Κι όμως όπως το είπα και παραπάνω «…είμαι σίγουρος πως αυτό το blog με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα κλείσει, θα κλείσει γιατί βγαίνουν πολλές αλήθειες για θέματα που κάποιους δεν βολεύουν, αλλά κάποια στιγμή πρέπει κάποιος να τις πει! Ελπίζω να μιλήσουν και τα υπόλοιπα blogs και να μη μείνω μόνος και άφωνος! Ισως με πολλές μικρές φωνές να ακουστεί κάποια δυνατή, αρκεί να μπορούμε να συγχρονιστούμε και να φανούμε πως είμαστε πολλοί…» μάλλον ξεκίνησαν τα όργανα!

Ερώτηση προς blogers: Εγραψα καινούργιο θέμα στις Λίγες Σκέψεις το οποίο δεν ανεβαίνει πια και αναφέρεται σαν «προγραμματισμένο» να ανέβει στις 3:31:00 π.μ. αλλά δεν ανεβαίνει..

…αν δεν αρέσει το κείμενο δεν θα ανέβει? Είναι κάτι συνηθισμένο ή τυχαίο? Σας έχει συμβεί σε εσάς κάτι τέτοιο? Γιατί το μυαλό μου σκέφτεται λίγο «παράξενα» τώρα τελευταία και φαίνεται πως τα κείμενά μου πια περνάνε από λογοκρισία για να ανέβουν…

Μάριος

Αμέθυστος

>Τα πρόβατα κάποια στιγμή ξυπνάνε…

>πηγή : olympia.gr
Posted by olympiada στο Οκτωβρίου 30, 2010

…τώρα τί σκέφτηκα και τί θυμήθηκα! Πως πριν μπούμε στο Ευρώ ο Σημίτης έκανε υποτίμηση της δραχμής και από ισοτιμία 220 δρχ/ 1 ευρώ μπήκαμε με τη τιμή 340,75 δρχ/ 1 ευρώ! Αυτή δεν ήταν απλά υποτίμηση γιατί στη πράξη έγινε και κάτι ακόμα! Μας πέρασαν πως το ένα ευρώ ήταν σαν (παλιό) κατοστάρικο! Δεν έφτανε μόνο αυτό, πρότειναν τα τσακάλια των Οικονομικών να υπάρχει διπλόαναγραφόμενη τιμή σε κάθε είδος, σε δρχ και ευρώ! Επειδή λόγω δουλειάς είδα τις αλλαγές στους τιμοκαταλόγους, τί έγινε? Με τη δικαιολογία πως θα γεμίζαμε ψηλά ξεκίνησαν τις στρογγυλοποιήσεις, φυσικά προς τα πάνω! Αργότερα έπρεπε απλά οι τιμές να γράφονται μόνο σε ευρώ, άρα πάλι βρέθηκε ο τρόπος να πληρώνουμε πάλι τα ίδια προϊόντα, αλλά φυσικά με στρογγυλεμένη τιμή προς τα πάνω για να μη γεμίζουμε ψηλά…

…έτσι παλιά θυμάμαι ρεπορτάζ της τηλεόρασης που έλεγαν πως είναι κλοπή ο καφές φραπέ να πωλείται 1000 δρχ αλλά τώρα που ο καφές σε πολλά μέρη κοστίζει ένας φραπέ κοντά στα 5 ευρώ (1703,75 δρχ) δεν μας λέει τίποτα και τα ρεπορτάζ σταμάτησαν! Φυσικά το ΠΑΣΟΚ έλεγε πως έφταιγε η ΝΔ και η ΝΔ πως έφταιγε το ΠΑΣΟΚ! Βασικά λες, δεν πάει στο διάολο, δεν πίνω καφέ κάθε μέρα έξω! Μα, δεν μιλάμε μόνο για το καφέ, μιλάμε για τα πάντα που είναι πανάκριβα πια, γιατί όπως προείπα, σταδιακά όλα πήραν την ανιούσα χωρίς λόγο, αλλά στη πράξη με τις ευχές και του ίδιου του κράτος, γιατί δεν έκανε κανένα έλεγχο γιατί ακρίβυναν όλα χωρίς δικαιολογία! Ακόμα το ΠΑΣΟΚ βρίζει τη ΝΔ και η ΝΔ το ΠΑΣΟΚ για την οικονομική κατάσταση στης χώρας! Γενικά όμως το κράτος έκανε το κορόιδο γιατί και το ίδιο το κράτος με όλα αυτά τα μαγειρέματα τιμών έπαιρνε περισσότερο ΦΠΑ, ακρίβυναν ΟΤΕ, ΔΕΗ και άλλες κρατικές εταιρίες όπως οι ιδιωτικές! Αρα, αφού έτρωγε και το κράτος με δέκα μασέλες δεν άνοιξε ρουθούνι και με έξυπνες κινήσεις κλείνουν τώρα τις μικροεπιχειρήσεις που μέχρι τώρα τα έτρωγαν μαζί για να τα τρώνε οι λίγοι! Το κράτος και οι σπόνσορες τους οι μεγαλοεπιχειρηματίες αλλά ακόμα το ΠΑΣΟΚ βρίζει τη ΝΔ και η ΝΔ το ΠΑΣΟΚ για τη κατάσταση της χώρας μας…

…με απλά λαϊκά μαθηματικά έτσι κατάφεραν κάποιοι να μας κάνουν τη δραχμή να είναι δραχμούλα με την αρχική υποτίμηση, να χάσουμε αμέσως το 1/3ο της αγοραστικής μας δύναμης, μετά να μας πείσουν ψυχολογικά πως τα 340,75 είναι 100 δρχ (ψυχολογική υποτίμηση) και αργότερα με τα παραπάνω μαγειρέματα να μην αξίζει τίποτα το ευρώ και με 50 ευρώ να μη νιώθεις πως έχεις χρήματα! Παλιά επί δραχμής αν πήγαινες στο περίπτερο με πεντοχίλιαρο (146,73 ευρώ) να πάρεις τσιγάρα δεν είχε να σου δώσει για να χαλάσει και σου ήταν λογικό, ενώ πια μας φαίνεται λογικό πια με ένα νόμισμα 50 ευρώ (17.037 δρχ) να αγοράσουμε τσίχλες! Μάλιστα, είπα τσίχλες που θυμάμαι πως μικρός όταν ήμουν αντί για δρχ μας έδινε ο μπακάλης ρέστα σε τσίχλες, αυτές τις ατομικές! Τώρα οι τσίχλες έχουν κοντά στις 500-700 δρχ…

…άλλη απίστευτη αλλαγή των εποχών που ζούμε είναι πια πως οι πολιτικοί γενικά δεν τολμούν να βγουν όπως έβγαιναν έξω σε κοινωνικές εκδηλώσεις ή έστω να φάνε σε εστιατόρια και γλέντια! Τώρα μάλλον φοβούνται το κόσμο και ξέρουν πως αν βγουν έξω θα φάνε κράξιμο, αβγά, γιαούρτια κλπ! Η αλήθεια είναι πως δεν τους λυπάμαι, ίσα-ίσα θεωρώ πως αργήσαμε πολύ, αλλά έστω ξεκινήσαμε από κάπου! Το άσχημο είναι πως εύκολα ο Ελληνικός λαός ξεχνά, ή έστω εύκολα βολεύεται! Βολεύεται ο πράσινος να λέει πως φταίει ο μπλε, και ο μπλε πως φταίει ο πράσινος! Έξω στην Ευρώπη γίνεται πανικός για πολύ λιγότερα από αυτά που ψηφίζουν πάλι οι 300 βουλευτές μας και εμείς καθόμαστε να κλαιγόμαστε στα blogs και από εδώ και από εκεί, στο εξωτερικό οι βουλευτές φεύγουν όταν αποδειχτεί πως έκλεψαν το δημόσιο χρήμα! Δεν τολμώ να συγκρίνω με πολιτικούς της Ιαπωνίας που αυτοκτόνησαν λόγω ότι πιάστηκαν να κλέβουν δημόσιο χρήμα! Στη Γερμανία όταν τολμάει μία εταιρία να ανεβάσει τιμές κάνουν οι ίδιοι οι Γερμανοί εμπάργκο μέχρι να ξανακατεβάσει τιμές, εμείς δεν βγαίνουμε έξω με τίποτα! Είδαμε ένα σκασμό βίντεο από Γαλλία που κατεβαίνουν στους δρόμους, αλλά αν προσέξατε τα ξένα κανάλια δεν έδειξαν να μιλάνε οι τουρίστες και οι επισκέπτες στα ρεπορτάζ αλλά οι Γάλλοι! Εδώ τα Ελληνικά ΜΜΕ δεν δείχνουν τί λένε οι Έλληνες αλλά τί θα πει ο τουρίστας, είναι η γραμμή που δίνει η κάθε κυβέρνηση, να κοιμόμαστε όρθιοι ή καθισμένοι σε μία πολυθρόνα! Η Ακρόπολη θα είναι εκεί θέλουμε, δεν θέλουμε, πεινάμε, δεν πεινάμε και ο τουρίστας θα πάει να τη δει! Αλλά η Ελλάδα δεν είναι η Ακρόπολη μόνο, αλλά είναι και οι Έλληνες που πια είναι γκρι ανθρωπάκια όπως μας έκαναν τα ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις!

…Μας έβαλαν στο ΔΝΤ, μια χαρά και ας μη μας ρώτησαν, γιατί αν μας ρωτούσαν δεν το θέλαμε! Δεν μας έλεγαν πως υπήρχε κάποιος εναλλακτικός τρόπος, μας είπαν πως είναι μονόδρομος! Εμείς στη πράξη δεν θέλαμε ΔΝΤ, έστω στο δικό μου μικρόκοσμο, αλλά δεν ρώτησαν, αυτοί που τόσο καιρό αποφασίζουν για εμένα, για τη ζωή μου και τη ζωή αλλά και το Μέλλον των παιδιών μου αποφάσισαν και μπήκαμε! Ουσιαστικά τί ζήτησε το ΔΝΤ? Αφού δεν μπορούσαμε να έχουμε υποτίμηση νομίσματος αφού έχουμε κοινό με την υπόλοιπη, να κοπεί κι άλλο η αγοραστική μας δύναμη! Πώς γίνεται αυτό? Το βλέπουμε παντού! Ξανά έχει συμβεί όπως ξέρουμε και όπως έχω ξαναγράψει! Αρα εκεί που επί δραχμής, έγινε δραχμούλα, έγινε αργότερα δραχμίτσα, ας γίνει και δραχμίδιο! Ακόμα τσακώνεται το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ ποιός φταίει για τη κατάσταση της Ελλάδας!

…Τώρα μας λένε και άλλο σενάριο όμως! Να φύγουμε από το ευρώ, να επιστρέψουμε στη δραχμή αφού το ευρώ δεν το (αντ)έχουμε! Μια χαρά! Επιστροφή στην αγαπημένη πολλών δραχμή! Τί ωραία! Για μισό λεπτό όμως: Αν επιστρέψουμε στη δραχμή, σε ποια δραχμή εννοούν? Σε αυτή που άξιζε 220/ευρώ ή σε αυτή που πήραμε τελικά με 340,74/ευρώ? Δεν σκέφτονται κι όλας να κάνουν μία ακόμα υποτίμηση μια που όπως είδαμε ιστορικά είχαμε πολλές στο παρελθόν? Στη τελική τη χασούρα άλλων εμείς θα τη πληρώσουμε? Ο Πάγκαλος όταν έλεγε πως τα λεφτά μαζί τα φάγαμε ήταν καλός? Γιατί να μη πω και εγώ πως τη χασούρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν τη πληρώνω?

…εκεί είναι το θέμα για εμένα, πως το κόλπο που έκαναν τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις ποιό ήταν? Αλλαζαν κάθε 3-7 χρόνια κυβερνήσεις, χάναμε εμείς αλλά δεν μπορούσαμε να ρίξουμε ευθύνες για τη συνεχή κατρακύλα της Ελλάδας, γιατί απλούστατα είχε η κάθε κυβέρνηση σχέδια δεκαετίας που διέκοπτε η επόμενη κυβέρνηση! Το κόλπο μετά γνωστό, η ΝΔ έβριζε το ΠΑΣΟΚ και το ΠΑΣΟΚ τη ΝΔ αλλά κανένας δεν πήγαινε φυλακή, κανένας δεν βρίσκονταν να έχει κλέψει!

…η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να ξυπνήσουμε! Να αρχίσουμε όχι να παίρνουμε με τις πέτρες απλά τους πολιτικούς μας, αλλά να τους καίμε στο σύνταγμα μαζί με τους συμβούλους τους και τις οικογένειές τους! Ελα όμως που δεν γίνεται αυτό, είναι παράνομο! Νόμιμο είναι ότι ψηφίζουν αυτοί για εμάς και όχι ότι εμείς θέλουμε για αυτούς! Νόμιμο δεν πάει να πει ούτε δίκαιο, ούτε δημοκρατικό! Στη πράξη θα ήθελα να δω το ΠΑΣΟΚ να φτάνει μέχρι το τέλος των σχεδίων του στην εξουσία, όχι γιατί το υποστηρίζω, αλλά αν έστω πως το 2014 θα βγούμε από τα χίλια κακά της μοίρας μας όπως υποσχέθηκαν! Αν βγούμε το 2014 και όλα πάνε καλά, άξιζε το αίμα που δίνουμε κάθε ημέρα με τις ευχές του ΠΑΣΟΚ, αλλά αν για κακή τους τύχη δεν βγούμε, αν δεν αλλάξει κάτι και απλά εμείς πεθαίνουμε άδικα κάθε μέρα, είμαι σίγουρος πως δεν θα βγούμε απλά στους δρόμους, θα τους παλουκώσουμε στο Σύνταγμα όλους μαζί, όλους τους 300 της βουλής, τους συμβουλάτορες τους, και τις οικογένειές τους!

…έτσι, για να μη δώσω την ευκαιρία στο κάθε ΠΑΣΟΚ πάλι με τη δικαιολογία πως τα μεγάλα τους σχέδια τα έκοψε πάλι η κυβέρνηση της κάθε ΝΔ τους δίνω ευχή και κατάρα το 2014 να κυβερνούν αυτοί για να ξέρουν πως τώρα πια θα τιμωρούνται όσοι σκοτώνουν ψυχές στην Ελλάδα! Μέχρι στιγμής πολύ καλά παιδιά είμαστε όλοι εμείς οι πολίτες! Δουλεύουμε και ζούμε με όσα μας επιτρέπουν και μας παίρνουν όσα θέλουν! Μέχρι και σε πορείες αν πάμε θα φάμε ξύλο και δακρυγόνα και τα ΜΜΕ θα μας παρουσιάσουν σαν αλήτες! Αν όλοι εμείς ήμασταν αλήτες λέτε να μη ξέραμε να σηκώσουμε χέρι και εμείς? Λέτε να μπορεί μία ομάδα των ΜΑΤ 300 ατόμων να κάνει καλά μία πορεία 25.000 αλητών? Δεν είναι αλήτης όποιος ζητάει αυτοσεβασμό, εργασία, ισοτιμία, να πληρώσουν και όσοι δεν πλήρωναν! Δεν είναι αλήτης όποιος κατεβαίνει σε πορεία! Αν ήταν αλήτης θα είχε όπλα, θα είχε γκλομπς, δεν θα πέταγε πέτρες και μολότοφ όπως θέλουν να δείχνουν, θα πετούσε σφαίρες, θα πετούσε μαχαίρια, θα πετούσε χημικά, θα πετούσε μπουκάλια με λάδι, θα ψέκαζε και αυτός με σπρέι με χρώμα για να μη βλέπουν τα ΜΑΤ…

…το κράτος πια προσπαθεί να ζήσει εις βάρους του λαού του! Προσπαθεί να μας εξαθλιώσει με φτηνές δικαιολογίες! Καλά θα κάνει να προσέχει τους πολίτες του, γιατί η ψυχή της Ελλάδας είναι οι Έλληνες! Αν συνεχίζουν οι 300 να σκοτώνουν το αύριο των Ελλήνων, κάποια στιγμή θα στραφούν οι Έλληνες ενωμένοι εναντίων των 300 και τότε δεν θα προλάβουν να φύγουν για εξωτερικό! Αλλωστε πια όσοι Έλληνες πιστεύουν στις δυνάμεις τους είναι στο Εξωτερικό και ζουν, γιατί εδώ δεν θέλουν Έλληνες με μυαλό και δυνατότητες, τους διώχνουν γιατί θέλουν πρόβατα! Τα πρόβατα όμως κάποια στιγμή ξυπνάνε…

…είμαι σίγουρος πως αυτό το blog με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα κλείσει, θα κλείσει γιατί βγαίνουν πολλές αλήθειες για θέματα που κάποιους δεν βολεύουν, αλλά κάποια στιγμή πρέπει κάποιος να τις πει! Ελπίζω να μιλήσουν και τα υπόλοιπα blogs και να μη μείνω μόνος και άφωνος! Ισως με πολλές μικρές φωνές να ακουστεί κάποια δυνατή, αρκεί να μπορούμε να συγχρονιστούμε και να φανούμε πως είμαστε πολλοί…

ΕΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΣ ΣΤΟ BLOG «ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ»
Πιστέυω ότι ο Ελληνας δεν θα αντιδράσει… ΠΟΤΕ!

Απλά θα σβήσει σιγά σιγά… Ακουγεται απαισιόδοξο αλλα αν προσέξουμε γύρω μας, οι (…ανύπαρκτες…)αντιδράσεις αυτό δείχνουν.

Ο εργαζόμενος δεν αντιδρά είτε γιατί βαριέται (το έχω δει), είτε γιατί φοβάται, είτε γιατί ελπίζει ότι αυτός θα γλυτώσει την απόλυση, είτε γιατί την την συγκεκριμένη χρονική στιγμή το πρόβλημα αφορά άλλη ομάδα εργαζομένων (που διαμαρτύρονται και μας ενοχλούν), είτε γιατί ανήκει με το κυβερνών κόμμα, είτε είναι με την αντιπολίτευση και όταν «βγουν» θα μας φτιάξουν κτλ…

Η μείωση μισθών- συνταξεων , η εγκληματικότητα, οι απολύσεις, ο συνεχής βομβαρδισμός από τα κανάλια με καταστροφολογία και ψέματα κάνουν τον Ανθρωπο να μαζεύεται στο καβούκι του για να προφυλαχτεί, σαν να πέφτουν οι σφαιρες δίπλα του και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι.

Πρεπει να ειναι 3 εκκατομμυρια οι αλλοδαποί πια στην ελλαδα. Ενα μεγάλο ποσοστό ειναι αδήλωτο, και επειδη επειδη πεινανε είναι λογικο να κανουν επιθέσεις σε περαστικους στο δρόμο ακόμα και μερα. Οι συμορίες απο Μαροκινους! Αλγερινους κτλ που κάνουν ομάδες των 2-4 ατόμων και επιτιθενται σε περαστικούς ολες τις ώρες συνεχως αυξάνονται. Τρομος και σε μια απλη βόλτα.

Αν συλληφθουν? ΧΑ Ξανα έξω. Σιγα μην απευλάυνονται ή μην πάνε φυλακη. Αρα ο κλοιός σφίγγει από παντού. Τρόμος, ανεργία, μισθοι πείνας κτλ.

Περίεργο δεν ήταν που το DVD της Τζούλιας κυκλοφόρησε τις μέρες που ανακοινώθηκε η προσφυγή μας στο ΔΝΤ? Τυχαίο?

Σε πολλα περιοδικά συζητήθηκε μεταξύ σοβαρού και αστείου αλλά μέχρι εκεί.

Επίσεις τις μέρες που γινόντουσαν οι πορείες τον Μαιο, ο ουρανός ήταν γεμάτος με ασπρες γραμμες που δεν έσβηναν… Φυσικά οι περισσότεροι γελάνε με αυτό….

Μας έχουν περάσει (προγραμματίσει θα πω και ας διαφωνήσεις) να κατεβαίνουμε στην Ομόνοια οταν κερδίσει η εθνική, αλλα να λουφάζουμε οταν καιγεται τι σπίτι μας.

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ.

Απλα θα σβήνουμε σιγά σιγά ή απο τα προβλήματα (φτώχεια ανεργια κτλ) ή απο την ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Σιγα σιγα οι μετανάστες (που κάνουν και πολλές γένες) θα γίνουν περισσότεροι από μας και απλά θα γίνουμε μειονότητα.

Οσον αφορά το κλείσιμο του blog σου, αρκεί αν κοιτάς την επισκεψιμότητα. Αν αυτή αυξηθεί πολύ, τότε θα αυξηθεί και η πιθανότητα να «κλείσεις».

Σε ευχαριστούμε για τον χρόνο που αφιερώνεις να γράψεις αυτές τις σκέψεις.. Το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν πάει χαμένο και όλα γίνονται για ένα λόγο…

Πηγή: http://ligesskepsis.blogspot.com/2010/10/blog-post_29.html

Αμέθυστος

>Ο νεοελληνικός διχασμός

>

Σχεδόν αναπόφευκτος μετά την συμμετοχή των δυτικών δυνάμεων στην απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους, εξελίχθηκε σε απόλυτη υποδούλωση των Νεοελλήνων στον πολιτισμό και στα πνευματικά επιτεύγματα της Δύσεως. Λόγω δε αυτής της υποδουλώσεως δεν κατορθώσαμε να δούμε με καθαρό μυαλό την ιστορική εξέλιξη αυτής της ίδιας της Δύσεως η οποία σε κάποια στιγμή της πορείας της διχάστηκε. Διχάστηκε όμως μόνο ως προς την βούληση για δύναμη, δηλαδή σαν συνέπεια της ερμηνείας των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Ο μισός κόσμος αναγνώρισε τα δικαιώματα των ανθρώπων στην οικονομική και πολιτική σφαίρα και ο άλλος μισός αναγνώρισε τα δικαιώματα στην θρησκευτική σφαίρα, δημιουργώντας τις γνωστές πολιτικές ουτοπίες οι οποίες υποσχέθηκαν την δημιουργία του παραδείσου στη Γη.
Η εξέλιξη αυτού του διχασμού στη Δύση υπήρξε απρόβλεπτη. Το δυτικό μέρος της Δύσεως πραγματοποίησε την ουτοπία του παραδείσου αλλάζοντας το κέντρο του πολιτισμού του με την κατανάλωση στη θέση των δικαιωμάτων (τα οποία με τη σειρά τους είχαν πάρει την θέση της δικαιοσύνης, την οποία είχε καταχραστεί για αιώνες ο παπισμός). Ο επίγειος παράδεισος νίκησε ιστορικά την επίγεια κόλαση.

Στην Ελλάδα αυτές οι εξελίξεις εγκαταστάθηκαν Μανιχαϊστικά. Ο πολιτισμός πέρασε στα χέρια δύο αρχών, δύο αντιθέτων αρχών. Οι οποίες με την φθορά του χρόνου έχασαν την αντίθεσή τους και προσφέρουν πλέον στον Νεοέλληνα την ψυχή και το σώμα. Έτσι ώστε η ψυχή να είναι αιχμάλωτη της αριστεράς ουτοπίας, η οποία ²προδιαγράφει² το μέλλον και το σώμα αιχμάλωτο της καταναλώσεως.
Αυτός ο Μανιχαϊσμός πέρασε δυστυχώς και στην Εκκλησία και παραδόξως διατηρήθηκε και συντηρήθηκε με την δύναμη της Εκκλησίας. Διότι η ορθόδοξη εκκλησία από την εποχή που εγκατέλειψε τον Κύριο, τον Υιό του Θεού του ζώντος, έχει σαν μόνη δύναμη υπάρξεως την διατήρηση και την συντήρηση, δηλαδή τον πόλεμο εναντίον της φθοράς, μέσα στην φθορά. Το αποτέλεσμα είναι τραγελαφικό, διότι όπως το βλέπουμε στις μέρες μας, η συντήρηση δεν νικά την φθορά, απλώς την κρύβει. Μανιχαϊστικές αγέλες λοιπόν πήραν τη θέση του λαού του Θεού, και ορθόδοξοι σεΐχηδες πήραν την θέση των θεολόγων και των αγίων.

Στήβεν Ράνσιμαν  ²Δύση και Ανατολή σε Σχίσμα² σελ. 21.

Καθόλη τη διάρκεια της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού είχε την ίδια μόρφωση με τον κλήρο: οι καθηγητές, οι κυβερνητικοί υπάλληλοι ακόμα και οι στρατιώτες, ήταν συνήθως εξίσου μορφωμένοι με τους ιερείς. Πολλοί εξ΄αυτών είχαν κατακτήσει υψηλή θεολογική μόρφωση και σχεδόν όλοι θεωρούσαν εαυτούς απολύτως επαρκείς να λάβουν μέρος σε θεολογικές συζητήσεις. Κανένας στο Βυζάντιο δεν πίστευε ότι η θεολογία ανήκε στα αποκλειστικά ενδιαφέροντα του κλήρου. Παράδειγμα του ρόλου που έπαιζαν οι λαϊκοί είναι το γεγονός ότι δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί πρακτική της Ανατολικής Εκκλησίας να δίνεται η θεία κοινωνία με αμφότερα τα συστατικά της στα λαϊκά μέλη της.

Δυστυχώς αυτός ο Μανιχαϊσμός θα επικρατήσει ιστορικά, διότι ο υπόλοιπος κόσμος υποκύπτοντας στον τρόπο ζωής του “γιατί όχι;” έχασε εντελώς τη δύναμή του. Έχασε ακόμη και το εγώ του. Και ο Μωαμεθανισμός, ο παράδεισος του Μανιχαϊσμού, θα είναι η επόμενη θρησκεία της παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητος, μαζί με τις εκκοσμικευμένες χριστιανικές εκκλησίες, οι οποίες διαλύθηκαν και διαλύονται με το “γιατί όχι;” στην εξέλιξη.

Αμέθυστος