>ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ

>ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ. ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ



ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

Αμέθυστος

>MARIE-LOUISE VON FRANZ: Ο ΧΡΥΣΟΣ ΓΑΪΔΑΡΟΣ (16)

>Συνέχεια από : Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Το μητρικό σύμπλεγμα
Κεφάλαιο 8ο
Η Charité, ο Τλεπόλεμος κι η χθόνια σκιά

Η ουρίνη είναι στα αλχημιστικά κείμενα μια ιδιαίτερα παραγωγική και θετική ουσία. Urina puerorum, παιδική ουρίνη, είναι π.χ. ένας απ’ τους πολλούς χαρακτηρισμούς για την Prima materia (πρώτη ύλη) της αλχημιστικής πέτρας των σοφών. Σ’ αυτό πίστευε ακόμα και στον 19ον αιώνα ο συγγραφέας Γκούσταβ Μέιρινκ, που μετέρχονταν μυστικά και την αλχημεία. Πλήρωσε στην Πράγα έναν σωρό χρήματα για ένα παλιό WC και βασανίστηκε μερικά χρόνια μάταια μ’ αυτό, επειδή είχε διαβάσει τόσα πολλά στα κείμενα για την ουρίνη. Στο καντόνι Άπεντσελ δεν απαγορεύεται η εξάσκηση της ιατρικής πράξης χωρίς ιατρική εκπαίδευση, και γι’ αυτό συχνάζουν εκεί πάρα πολλοί φυσικοί θεραπευτές – καλοί και κακοί. Μερικοί απ’ αυτούς επιτάσσουν ακόμα σήμερα στους ανθρώπους, να πίνουν την ίδια τους την ουρίνη, γιατί λένε πως είναι το πιο θαυμάσιο φάρμακο απέναντι σε όλες πρακτικά τις αρρώστιες.

Η ούρηση είναι ακριβώς η μοναδική ανθρώπινη ανάγκη, που δεν μπορούμε να κυριαρχήσουμε απολύτως. Ακόμα και στη στρατιωτική υπηρεσία έχει ο καθένας το δικαίωμα να βγη απ’ τις γραμμές, και δεν μπορεί να το εμποδίση αυτό ούτε κι ο στρατηγός. Η ούρηση είναι γι’ αυτό ένα σύμβολο για την εξωτερίκευση της πιο ιδιαίτερης και εσώτατης φύσης, κάτι που έχει λοιπόν στην πραγματικότητα ύψιστη αξία, και γι’ αυτό ασχολούνται και τόσα πολλά αστεία μαζί της. (Ακόμα κι ο αυτοκράτορας πρέπει να πάη στο ουρητήριο κ.τ.λ.) Η πίεση αυτή ξεπερνά τη θέληση του ανθρώπου. Βλέπει τον εαυτό του κάτω από μιαν ανάγκη, που είναι πιο δυνατή απ’ τον ίδιον. Ο ύπνος και η πείνα μπορούν να απωθηθούν για περισσότερο καιρό, η ούρηση όμως όχι. Και λόγω αυτής της αδυναμίας είναι ένας «θεός», πιο δυνατός δηλαδή απ’ τον άνθρωπο. Ματαιώνει όλα τα σχέδια. Συμβαίνει πολύ συχνά στην ανάλυση, άνθρωποι που δεν λένε ειλικρινά, αυτό που έπρεπε να πουν, ή δεν παραδέχονται (επιτρέπουν) μια μεταβίβαση ή καταπιέζουν ο Θεός ξεύρει τί, να υποχρεώνονται να βγουν τρεις φορές στην ώρα έξω. Σε νυχτερινούς εφιάλτες παραπλανώνται συχνά άνθρωποι με μιαν τέτοιαν ανάγκη τριγύρω και δεν μπορούν να βρουν τη σωστή θέση, που σημαίνει πάντα, πως δεν μπορούν να εκφράσουν την αληθινή τους φύση. Όταν διαφεύγη λοιπόν εδώ με τη βοήθεια της ούρησης ο Λούκιος, αυτό σημαίνει, πως επιστρέφει την τελευταία στιγμή σε μιαν απολύτως φυσική, ανόθευτη έκφραση του εαυτού του και σώζει μ’ αυτό την ζωή του. Φαίνεται, πως δεν έχει θραυσθή η εσώτατη γνησιότητά του, και πως όταν στριμώχνεται για τα καλά στη γωνία, αυτή ενεργοποιείται παρά τη θέλησή του. Είναι λοιπόν η αρχή της εξατομίκευσης που εκδηλώνεται στην πραγματικότητα μ’ αυτήν την κάπως αντιαισθητική μορφή.

Με τον θάνατο του Τλεπόλεμου και της Charité τελειώνει κάθε είδους θετική ερωτική ζωή στο μυθιστόρημα˙ δεν υπάρχει τίποτα πια από ’κεί και πέρα παρά μοιχεία, ομοφυλοφιλία και σοδομισμός, με την εξαίρεση του τελευταίου κεφαλαίου. Τα θέματα του μυθιστορήματος είναι τώρα η διαστροφή, το έγκλημα και τα βασανιστήρια. Το τρομερό αγόρι σκοτώνεται κατ’ αρχάς από μιαν αρκούδα. Η μητέρα του ξεσπάει τότε με οργή απέναντι στον γάιδαρο, που τον κατηγορεί, πως είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του αγοριού. Η κατηγορία αυτή δεν είναι χωρίς συμβολική σημασία: η αρκούδα είναι ένα μητρικό σύμβολο κι ένα ζώο που ανήκει στην Άρτεμι. Συνδέεται στις αμερικανο-ινδιάνικες παραδόσεις – όπως και στην Ελλάδα – με την τρέλλα, αλλά και με θεραπευτικές δυνάμεις.

Η λέξη «άρκτος» είναι στα ελληνικά θηλυκή. Το σαδιστικό αγόρι έχει καταβροχθισθή γι’ αυτό στην πραγματικότητα απ’ την ίδιαν καταστροφική Μεγάλη Μητέρα, που απειλεί τον Λούκιο. Τα αρνητικά στοιχεία εξουδετερώνονται αναμεταξύ τους, κάτι που δίνει τελικά στον Λούκιο τη δυνατότητα να διαφύγη. Όταν είναι μπλεγμένοι σε μια σύγκρουση οι άνθρωποι, θα προσπαθήσουν πάντα οι εσωτερικές αντιθέσεις να τους περιπλέξουν, στην περίπτωση που καταφέρνει όμως να μείνη κανείς «απ’ έξω», που σημαίνει αντικειμενικός, θα αλληλοεξουδετερωθούν πιθανώς, όπως το κάνουν εδώ η αρκούδα (η Μεγάλη Μητέρα) και το σαδιστικό αγόρι (αρνητικός έφηβος).

Το μυθιστόρημα γίνεται από ’δώ και πέρα μάλλον κάπως μονότονο. Η μια απεχθής υπόθεση ακολουθεί την άλλη. Αυτή η κουραστική επανάληψη δεν είναι όμως τυχαία ψυχολογικά. Κάτι παρόμοιο διαδραματίζεται συχνά και σε μιαν ανάλυση. Υπάρχει γενικώς μια φάση εκεί, στην οποίαν η νεύρωση μάλλον σταθεροποιείται και το φαινόμενο γίνεται λιγότερο ρευστό απ’ ό,τι μέχρι τότε. Η νεύρωση οικοδομεί έναν αμυντικό μηχανισμό. Διαισθάνεται κανείς, πως ένα μέρος της ζωής έχει αποκλεισθή, γιατί επαναλαμβάνεται αδιάκοπα η ίδια άσχημη εμπειρία. Ελπίζεις διαρκώς, πως κάτι θα μπορούσε ν’ αλλάξη, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα, και δεν μπορεί να διαφανή έτσι η μεγάλη συγκίνηση, που θα ξέπλενε μακριά κάθε νευρωτικόν προσδιορισμό. Η μακριά περίοδος μιας τέτοιας νευρωτικής κατάστασης περιγράφεται σ’ αυτό το μέρος του βιβλίου. Δεν ξεύρω καμμιά γενικώς ισχύουσα λύση για τέτοιες περιπτώσεις. Έχει κανείς την αίσθηση, ότι η ανάλυση θα έπρεπε να είναι ικανή, να διαρρήξη τον αποκλεισμό και να εκβιάση μιαν απόφαση, δεν μπορείς όμως να φτάσης στον πυρήνα της προσωπικότητας. Είναι κοντά τότε ο πειρασμός, να παραιτηθής και να παραδώσης την περίπτωση σ’ έναν συνάδελφο. Η άλλη δυνατότητα συνίσταται στο να μοχθήσης κι άλλο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει εργασία δύο ή τριών ετών, με την ελπίδα, πως θα έχη συναθροίσει αρκετήν ενέργεια μια μέρα για να ξεσπάση το ασυνείδητο. Κι αυτό είναι που συμβαίνει τελικά στην ιστορία μας˙ έρχεται μετά από μια μακριάν κατ’ αρχάς αποκρουστική στασιμότητα η μεγάλη διαρραγή στο ενδέκατο κεφάλαιο. Έχουν συμβή πολλά, όπως εξηγείται παραδειγματικά στο σχέδιό μας, πάνω και κάτω απ’ τη γραμμή, ακολουθεί όμως τώρα για ένα χρονικό διάστημα μόνον ανοησία, συμβαίνουν εξίσου λίγα από πάνω κι από κάτω (στο συνειδητό και στο ασυνείδητο), και εκπλήττεται κανείς, πού έχει μείνει η ψυχική ενέργεια.

Στο τέλος αυτού του μονότονου μέρους λαμβάνει τότε χώρα η μεγαλοπρεπής εμφάνιση της θεάς Ίσιδας. Γίνεται έτσι εκ των υστέρων σαφές, τί συνέβαινε πράγματι προηγουμένως: ενώ διαπονούσε κανείς μέσα απ’ τη βρώμικη ανοησία, έχει συναθροιστή ολόκληρη η ζωτική ενέργεια στα βαθύτερα στρώματα του ασυνείδητου, μέχρι την ξαφνική εμφάνιση του θεραπευτικού αρχετυπικού περιεχομένου. Η φύση είχε επιχειρήσει ξανά και ξανά προηγουμένως να διέλθη, και τώρα φαίνεται να προσμένη, μέχρι να έχη επισωρευτή αρκετή εκρηκτική δύναμη. Αυτό είναι όμως και επικίνδυνο, γιατί επιστρέφει τότε μ’ έναν πανίσχυρον τρόπο η ενέργεια. Αφού έχει διαπονέσει κανείς, μπορεί να αναμένη μια σοκαριστική λύση ή μιαν καταστροφή, γιατί δεν ενδιαφέρεται για τη μορφή του ξεσπάσματος η φύση. Μια θετική πραγματοποίηση μπορεί να συμβή κατ’ αρχάς και υπό ορισμένες συνθήκες στο κρεβάτι του θανάτου, γιατί το τέλος μπορεί να είναι και μια ασθένεια καρκίνου, κι η πραγματοποίηση της εσωτερικής ενότητας μπορεί να συμβή κατ’ αρχάς την τελευταίαν ώρα.

Υπάρχει σε κάθε περίπτωση μόνον ένα διάλειμμα εδώ, στο οποίο συναθροίζει η φύση τις δυνάμεις της. Μια παραπομπή σ’ αυτό βρίσκεται στην περιγραφή του επεισόδιου με τον δράκο: ο γάιδαρος κι ο κύριός του αντιπαρέρχονται από κάποιαν απόσταση έναν δράκο, που τα καταβροχθίζει όλα. Αυτό το φαινομενικά ασήμαντο επεισόδιο και το γεγονός ότι δεν συμβαίνει κανένας αγώνας με τον δράκο σημαίνει, πως η «καταβροχθίζουσα μητέρα» έχει πάρει τώρα την πιο βαθειά, πιο ψυχρή και πιο καταστροφική μορφή της κι έχει εξαφανιστή στο εσωτερικό της γης. Το μητρικό σύμπλεγμα έχει γίνει μια εντελώς καταστρεπτική δύναμη. Τίποτα δεν συμβαίνει πια στο επίπεδο της συνείδησης. Ο θεός Σεθ, ο εχθρός του Όσιρι, παριστάνονταν ενίοτε με τη μορφή ενός κροκόδειλου ή ενός δράκου˙ είναι άρα τρόπον τινά αυτός, που κυριαρχεί τώρα σ’ όλο το ασυνείδητο πεδίο. Όταν παίρνη ένα αρχέτυπο τη μορφή ενός δράκου ή ενός φιδιού, αυτό σημαίνει, πως βρίσκεται σ’ ένα τόσο βαθύ επίπεδο, ώστε μπορεί να εκδηλώνεται τώρα μόνο στην ψυχοσωματική περιοχή, στο συμπαθητικό σύστημα. Η σύγκρουση έχει πάρει τότε μια μη αφομοιώσιμη πια μορφή: δεν θα υπάρχη τότε και κανένα ουσιαστικό όνειρο. Δεσπόζει η σιωπή πριν την καταιγίδα.

Η αφήγηση του τραγικού θανάτου του Τλεπόλεμου και της Charité, που εξαφανίζονται στον κάτω κόσμο, γίνεται σε μιαν παράπλευρη ιστορία και δεν εξιστορείται ως επεισόδιο του κύριου θέματος. Πρόκειται για ένα αποφασιστικό σημείο, απ’ το οποίο και πέρα όλα τα γεγονότα, τα οποία διαδραματίζονταν μέχρι τώρα στο επίπεδο της συνείδησης, πέφτουν στο ασυνείδητο, όπου παρέρχονται με τη μορφή παρένθετων ιστοριών. Εξαφανίζονται στον Άδη, στη χώρα του θανάτου.

Πάνω και στα δυό, τον Όλυμπο και τον Άδη, δεσπόζει ο Δίας. Το ένα ζευγάρι του μυθιστορήματος εξαφανίζεται στον πρώτο, το άλλο στον τελευταίο, βυθίζονται όμως και τα δυό στην περιοχή του ασυνείδητου χωρίς σύνδεση με την ανθρώπινη ζωή. Συναρμολογείται έτσι ξανά κατά ορισμένον τρόπο το γαμήλιο τετράγωνο, όμως στον άλλον κόσμο, για τον οποίον δεν ξεύρουμε τίποτα. Μόλις στο τέλος συμβαίνει μια εξέλιξη, που προχωρά στην αντίθετη κατεύθυνση: ανέρχεται απ’ το βασίλειο των θεών του κάτω κόσμου η Ίσις. Συνδέεται έτσι ο θάνατος της Charité και του Τλεπόλεμου με το συμβάν της αναγέννησης του Λούκιου μέσα απ’ την Ίσιδα και τον Όσιρι στο τέλος του βιβλίου.

Στη διάρκεια της φυγής του ακούει ο Λούκιος σ’ ένα πανδοχείο την ιστορία ενός σκλάβου, που αγαπά μιαν ελεύθερη γυναίκα και του οποίου η σύζυγος είναι τόσο δυστυχισμένη, ώστε σκοτώνεται αυτή και το παιδί της. Ο νοικοκύρης του σπιτιού το μαθαίνει, κρεμάει τον σκλάβο σ’ ένα δέντρο κι αλείφει το σώμα του με μέλι, για να τον καταβροχθίσουν τα μυρμήγκια. Το μέλι είναι μια ουσία, που παίζει έναν ρόλο στα μυστήρια και στη λατρεία της Μητέρας, κι αλείφεται έτσι ο άντρας με «μητρική ουσία», για να προσδελεάση τα μυρμήγκια. Μπορούμε να παρομοιάσουμε εδώ τα μυρμήγκια με το διαλυτικό αποτέλεσμα του μητρικού συμπλέγματος. Αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα βίωμα της συνένωσης – θυμόμαστε τον θετικό ρόλο των μυρμηγκιών στο παραμύθι της Ψυχής -, γίνεται εδώ καταστρεπτικό. Πλήθη μυρμηγκιών ή σφηκών δηλώνουν μερικές φορές μιαν πολύ επικίνδυνη διάλυση στα όνειρα. Πριν αρρωστήσει π.χ. πνευματικά ο αυτοκράτορας Νέρων κι αφού είχε σκοτώσει τη μητέρα του, ονειρεύτηκε, πως καταδιωκόταν το άλογό του από ένα σμήνος κουνουπιών. Έγινε έκδηλη τότε η λανθάνουσα ψύχωσή του.

Ο σκλάβος, που αγαπά την ελεύθερη γυναίκα, προσωποποιεί πάλι μιαν όψη του ίδιου του Λούκιου. Όπως προβάλλουν σήμερα ακόμη άνθρωποι τη σκιά τους σε υπηρέτριες ή υπηρέτες, πρόβαλαν τα ανώτερα στρώματα στην αρχαία Ρώμη τις πιο κοινές και συνηθισμένες αντιδράσεις τους πάνω στους σκλάβους. Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς το θεωρεί μάλιστα αυτό στην εισαγωγή της μετάφρασής του τού μυθιστορήματος ως μιαν απ’ τις σημαντικότερες όψεις του βιβλίου

Γνωρίζουμε, πως ένας άντρας με μητρικό σύμπλεγμα είναι αποκομμένος μέχρις έναν ορισμένον βαθμό απ’ τον χθόνιο ανδρισμό του, απ’ τις κατώτερες δηλαδή και «κοινές» αντιδράσεις του. Ο παιδαγωγικός animus της μητέρας του μόχθησε, να τον αποχωρίση απ’ αυτές, γιατί περιέχουν αυτές οι αντιδράσεις εκείνην την ανδρική δύναμη, που μπορεί να εξαγοράση τον άντρα απ’ τη μητέρα. Γι’ αυτό και ενεργεί το ευνουχιστικό αποτέλεσμα του animus της μητέρας (σ.σ. Ο animus είναι το πιο ασυνείδητο απ’ όλα τα αρσενικά ψυχικά μέρη της γυναίκας) αποχωριστικά όχι μόνον πάνω στη σεξουαλικότητα, αλλά και σε όλες τις άλλες κατώτερες πρωτόγονες αντιδράσεις. Θα μπορούσε να σκεφτή κανείς στην εποχή μας, πως τέτοιες περιπτώσεις θα ήταν το αποτέλεσμα χριστιανικής ανατροφής, που είναι κατά τούτο αληθινό, επειδή ενισχύεται μ’ αυτήν η άρνηση του ζωϊκού, το πρόβλημα υπήρχε όμως και πριν τον χριστιανισμό. Έχει διατηρηθή πάντοτε μια τάση στη Δύση, να αποχωριστή αυτό το μέρος, για να επιτευχθή ένα υψηλότερα διαφοροποιημένο επίπεδο συνείδησης. Όταν πραγματοποιείται αυτό με λανθασμένον τρόπο, το αποτέλεσμα είναι μια διάσπαση, και δεν έχει πια καμμιά βάση γόνιμης, πρωτόγονης προσκόλλησης στη γη ο άνθρωπος.

Θέλω να παραθέσω εδώ ένα παράδειγμα: ένας άντρας, που είχε πολύ ευγενικές και χαρακτηριστικά χριστιανικές ιδέες και τη στάση ενός τζέντλεμαν, νυμφεύτηκε. Φαίνονταν να είναι όλα εντάξει, μέχρι που ξεκίνησε η γυναίκα του μιαν υπόθεση μ’ έναν άλλον άντρα. Όταν είδα για πρώτη φορά τον σύζυγο, περίμενα ν’ ακούσω όλην τη λιτανεία της ζήλειας του. Δεν ήταν όμως ζηλιάρης! Έλεγε, πως είχαν συμφωνήσει, ν’ αφήσουν πλήρην ελευθερία ο ένας στον άλλον, το οποίο θεωρούσε ως μιαν τυπική συνήθεια. Είπα, πως αυτό είναι βέβαια σωστό, πως θα είχε όμως κανείς παρ’ όλ’ αυτά κάπου μιαν πρωτόγονη αντίδραση. Αυτός παρουσιαζόταν όμως τόσο ιδεολογικός, που φαίνονταν να μην αισθάνεται καμμιάν άλλην αντίδραση. Στο όνειρό του βρισκόταν ωστόσο ολόκληρο το υπόγειο στις φλόγες, κι ένας πιθηκοειδής άντρας χτυπιόταν εκεί έξαλλος από οργή. Ο ασθενής είχε φυσικά τη φυσιολογική αντίδραση! Ήταν όμως εντελώς απωθημένη και γι’ αυτό πολύ πιο καταστρεπτική, απ’ ό,τι αν την είχε αντιληφθή. Αυτές είναι οι αντιδράσεις των σκλάβων μέσα μας, στις οποίες δεν μπορείς να είσαι ούτε ευγενής ούτε λογικός.

Είμαστε τα θύματα των παθών μας και της απληστίας μας. Είμαστε «σκλάβοι», τα παθητικά θύματα συμβάντων, τα οποία πρέπει να λάβη υπ’ όψη του κανείς στην ζωή. Όταν υφίσταται όμως μια σχιζοειδής διάσπαση, όχι μόνο δεν απελευθερώνονται αυτές οι συγκινήσεις, αλλά δεν γίνονται ούτε καν αντιληπτές. Υπάρχει εδώ ένα υπέρ και κατά, αν πρέπη να τις απελευθερώνη κανείς, είναι όμως σε κάθε περίπτωση αναγκαίο, να σ υ ν ε ι δ η τ ο π ο ι ή ς τις πρωτόγονες αντιδράσεις σου. Μερικοί άνθρωποι ταυτίζονται τόσο πολύ με τα ιδεώδη τους, ώστε κατορθώνουν, να αποχωρίσουν εντελώς τις συγκινησιακές τους αντιδράσεις και να βεβαιώνουν ειλικρινά, πως δεν αισθάνονται τίποτα τέτοιο. «Το υπόγειο βρίσκεται» ωστόσο «στις φλόγες», κι εκεί υπάρχουν φυσικά όλες οι χυδαίες, θεμελιώδεις, πρωτόγονες ή ζωϊκές αντιδράσεις, στις οποίες είναι δεμένος, όχι ελεύθερα, αλλά μέσα απ’ τα πάθη του κανείς, τα οποία προβάλλονται συνήθως στα κατώτερα λαϊκά στρώματα ή τους πολιτικούς αντιπάλους.

Γνωρίζω έναν καλοαναθρεμμένον άντρα από καλήν οικογένεια, τον γνήσιο τύπο ευγενούς fin de race (καθαρής φυλής), ο οποίος σκέπτεται πιθανώς, ακόμα κι όταν πηγαίνη στην τουαλέττα ή σκουπίζη τη μύτη του, πως το κάνει αυτό διαφορετικά απ’ ό,τι οι κοινοί άνθρωποι. Ονειρεύεται σχεδόν κάθε νύχτα, πως εισβάλλουν οι κομμουνιστές στη θαυμάσια βίλλα του. Εισβάλλουν κοινοί παλιάνθρωποι και καταστρέφουν όλα τα όμορφα πράγματα, που κληρονόμησε απ’ τους προγόνους του. Καθώς δεν βρίσκεται σε μιαν ανάλυση, το θεωρεί αυτό ως μιαν παραψυχολογική προφητεία εκείνου, που πρόκειται να συμβή στην εξωτερική πραγματικότητα. Πιστεύει, πως θα καταστρέψουν οι κομμουνιστές την Ευρώπη, και δεν βλέπει, πως το όνειρο έχει μιαν πολύ προσωπική σημασία γι’ αυτόν. Έχει απωθήσει τον «άντρα του δρόμου» στον εαυτό του και τον έχει προβάλει στους κομμουνιστές. Καθένας που έχει διχαστή σ’ αυτήν την κατεύθυνση είναι στα κρυφά μαγεμένος απ’ τους κομμουνιστές και βοηθάει πίσω απ’ την ίδιαν του την πλάτη στη διάδοση του κομμουνισμού, γιατί βρίσκεται ένα μέρος του εαυτού του πίσω απ’ το Σιδηρούν Παραπέτασμα κι ελπίζει μάλιστα, πως θα κερδίσουν έδαφος οι κομμουνιστές στην Ευρώπη. Άνθρωποι που τους φοβούνται υπερβολικά, τους υποστηρίζουν έτσι και συμπαθούν τις ιδέες τους, αν και θα ήταν οι πρώτοι που θα απελπίζονταν κάτω απ’ το καθεστώς τους. Οι κομμουνιστές φέρουν (βαστάζουν) άρα συχνά την προβολή τού κοινού άντρα απ’ τον λαό, ο οποίος δεν έχει ολοκληρωθή (αφομοιωθή).

Έχουμε όλοι μας έναν συνηθισμένον άντρα ή μια συνηθισμένη γυναίκα με τις αντιδράσεις του ανθρώπου του δρόμου μέσα μας, και το πιο παράξενο είναι σ’ αυτό, ότι πρόκειται μάλιστα εδώ για μιαν όψη του Ταυτού, γιατί αυτό το τελευταίο είναι ταυτόχρονα ύψιστο και βαθύτατο. Έτσι ονομάζεται άλλωστε κι ο Χριστός στη Βίβλο ταυτόχρονα «βασιλεύς των βασιλέων» και «δούλος». Σταυρώθηκε όπως ένας σκλάβος. Κι αυτό εμφανίζεται ως ένα παράδοξο. Άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν πολλά απ’ τη γιουγκιανή ψυχολογία και την εξατομίκευση, τα θεωρούν αυτά ως κάτι εσωτερικό (Esoterisches) και αριστοκρατικό (Aristokratisches). Δεν συνειδητοποιούν, πως το συμβάν της εξατομίκευσης εξελίσσεται πάντα σε δυό αντίθετες κατευθύνσεις: να αναπτύσσεσαι απ’ τη μια μεριά λιγότερο ταυτισμένος με τις συγκινήσεις, πιο εξατομικευμένος και διαφοροποιημένος, να αφομοιώνης (ολοκληρώνης) όμως επίσης τον «άντρα του δρόμου». Το φαινόμενο περικλείει μια διαστολή της προσωπικότητας προς τα επάνω και προς τα κάτω. Πρέπει να ολοκληρωθούν οι πιο κοινές απ’ όλες κι οι πιο μετριόφρονες ποιότητες, γιατί παρεισέρχεται αλλιώς ένα είδος ψευδούς ατομικισμού, που δεν επιτρέπεται να μπερδευτή με την πραγματικήν εξατομίκευση. Όσο ψηλότερα αναπτύσσεται ένα δέντρο, τόσο πιο βαθειά πρέπει να φτάνουν οι ρίζες του, κι όσο πιο συνειδητά εξελίσσεται κανείς, τόσο μεγαλύτερη είναι κι η αναγκαιότητα, να αποδεχόμαστε με μετριοφροσύνη και απλότητα τις γενικές ανθρώπινες αντιδράσεις. Συμβολίζει έτσι μιαν καινούργια, περαιτέρω μορφή της σκιάς στον Λούκιο ο σκλάβος, που επιθυμεί την ελευθερία. Όμως αυτός ο σκλάβος αναζητά την ελευθερία με εγωϊστικό τρόπο: ενεργεί από μόνος του (απ’ τον εαυτό του), χωρίς να προσμένη ένα σημάδι των θεών, και παραμελεί επιπλέον γυναίκα και παιδί. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να φτάση στον σκοπό. Τον καταστρέφουν οι δυνάμεις του ασυνείδητου. Μόνον αν εμφανίζονταν η Ίσις, η λυτρώτρια, κι ο Όσιρις στο κατώφλι της συνείδησης στον Λούκιο, θα ήταν δυνατή και μια γνήσια απελευθέρωση της πλευράς του τού σκλάβου.

Σ’ αυτήν και σε μερικές ακόμα ιστορίες που ακολουθούν δεν περιέχεται τίποτα το μαγικό ή σημαντικό (Numinoses) πια. Άς θυμηθούμε: η πρώτη κι η δεύτερη ιστορία πραγματεύονταν τη μαγική δύναμη, η τρίτη είχε μαγικό περιεχόμενο. Αφού όμως δεν πραγματοποιήθηκε το γαμήλιο τετράγωνο κι εξαφανίστηκε η Charité, μια προσωποποίηση της αισθηματικής ζωής του Λούκιου, στον κάτω κόσμο κι αποχωρίστηκε μ’ αυτό ολοσχερώς, εκφυλίζονται οι παρένθετες ιστορίες. Δεν απομένει παρά μόνον ανθρώπινος ρύπος. Είναι το αίσθημα που αποφασίζει, αν είναι κάτι πολύτιμο ή όχι˙ όταν καταπιεστή γι’ αυτό η αισθηματική λειτουργία στην ζωή, δεν μπορούν να διακρίνουν πια τί είναι σημαντικό και τί τετριμμένο οι άνθρωποι. Ισοπεδώνονται όλα σε αδιαφοροποίητον ανθρώπινο ρύπο. Συμβαίνει να υπάρχη κάποιες φορές στην ανάλυση για βδομάδες και μήνες μόνον πολυλογία και το «πλύσιμο βρώμικων ρούχων». Δεν συμβαίνει τίποτα το αρχετυπικό ή σημαντικό πια, και δεν λαμβάνει χώρα καμμιά αλλαγή. Δεν μπορείς να κάνης τίποτα τότε παρά να περιμένης και να μοχθής στον μεταξύ χρόνο με τον ανθρώπινο βόρβορο.

Αμέθυστος

>ΜΙΑ ΙΔΕΑ – Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

>

              Αμέθυστος

>ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

>Μάς εντυπωσιάζει το γεγονός πώς μετά από όσα έχουν συμβεί στην Ελλάδα οι Έλληνες συνεχίζουν να νομίζουν πώς υπάρχει κυβέρνηση. Βουλευτές να μπορούν να αναρωτιούνται «μα είναι δημοκρατία αυτή πού έχουμε;» Πόσο καιρό χρειαζόμαστε άραγε γιά να δούμε την πραγματικότητα ; Μάλλον δε μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πώς δέν έχουμε κυβέρνηση εδώ και μήνες θα προφτάσουν να μάς την αλλάξουν. Τό τελευταίο ανέκδοτο τής ιστορίας μας : η κυβέρνηση τών Ελλήνων.

Αμέθυστος

>Χρῆστος Γιανναρᾶς – Πρὸς ἕνα νέο Οἰκουμενισμό

>Τὸ κείμενο βασίζεται σὲ προφορικὴ εἰσήγηση. Ἐμφανίστηκε στὰ Γαλλικὰ στὸ Contacts No. 179 (1997), pp. 202-206
καὶ σὲ ἀγγλικὴ μετάφραση στὸ Sourozh nr. 70, November 1997.
Ἀπὸ τὰ Ἀγγλικὰ μετέφρασε ἡ Ἀ. Μπύρου
Περιοδικὸ Ἐπιγνωση, τεῦχος 88, Ἄνοιξη 2004

Σήμερα, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἕνα νέο οἰκουμενισμό. ἕναν οἰκουμενισμὸ ποὺ σκοπὸ δὲν θὰ ἔχει τὸν «διάλογο» ἀνάμεσα σὲ παραδόσεις καὶ ὁμολογίες, ἀλλὰ μᾶλλον θὰ ἔρθει νὰ ἀποκαλύψει μία νέα «σύναξη», μέσα ἀπὸ τὸ ἀντάμωμα ἀνθρώπων κάθε παράδοσης καὶ ὁμολογίας. Θὰ εἶναι ὁ οἰκουμενισμὸς ποὺ θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν προσέγγιση ὅλων ἐκείνων ποὺ μοιράζονται τὴν ἴδια δίψα γιὰ τὴ Ζωὴ ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο· ἀνθρώπων ποὺ ἀναζητοῦν ἀληθινὲς ἀπαντήσεις στὰ «ἀδιέξοδα» τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ βιώνουμε σήμερα.

Αὐτὸ τὸ εἶδος τοῦ οἰκουμενισμοῦ εἶναι καίριο γιὰ μᾶς, γιατὶ ὡς Χριστιανοὶ φέρουμε εὐθύνη γιὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ ἀδιέξοδα. Ὁ οἰκουμενισμὸς τῆς δεκαετίας τοῦ ῾60 ἦταν πολὺ διαφορετικός, ἀφοῦ στόχο εἶχε νὰ δώσει τὴν εὐκαιρία στὶς διάφορες παραδόσεις καὶ ὁμολογίες νὰ γνωρίσουν ἡ μία τὴν ἄλλη. Κάθε παράδοση, κάθε ἐκκλησία, ἐξέφρασε τὰ πιστεύω καὶ τὶς «πεποιθήσεις» της, προκειμένου νὰ ὡριμάσει αὐτὴ ἡ ἀμοιβαία γνώση.

Στὴ ζωή μου εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ μιλήσω σὲ πολλὲς παρόμοιες οἰκουμενιστικὲς συναθροίσεις. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ συμμετεῖχαν ἦταν ἀπὸ τὰ πρόσωπα πού, μερικὲς φορές, ὀνομάζουμε «ἱερὰ τέρατα» (monstres sacrés) τῆς σύγχρονης θεολογίας. Ἂς μὲ συγχωρήσετε γι’ αὐτὸ ποὺ πρόκειται νὰ πῶ, ἀλλὰ ὁ κανόνας εἶναι πὼς μία σύνθεση σὰν αὐτή, εἶναι ἁπλὰ ἀδύνατον νὰ ἀνταποκριθεῖ σὲ μία τέτοια θεμελιώδη δίψα. Κουβεντιάζαμε γιὰ τὰ προβλήματα τοῦ Τρίτου Κόσμου, τοῦ φεμινισμοῦ, τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων καὶ τὰ παρόμοια. Ἀλλά, ξέρετε, εἶμαι μέλος τῆς Ἐκκλησίας γιατὶ αὐτὸ ποὺ κυρίως μὲ ἀπασχολεῖ εἶναι ἐὰν ὑπάρχει τρόπος γιὰ τὸν ἄνθρωπο νὰ «χωρέσει», νὰ χειριστεῖ καὶ νὰ αἰσθανθεῖ τὴ νίκη κατὰ πάνω στὸν θάνατο. Ὑπάρχουν τόσοι πολλοὶ διαφορετικοὶ τρόποι γιὰ νὰ δώσει κανεὶς λύση στὰ προβλήματα τοῦ Τρίτου Κόσμου ἢ στὰ ἐπίκαιρα γυναικεῖα ζητήματα· ἀλλὰ μόνο μία ὑπόσχεση κυριολεκτικὰ πατᾶ πάνω στὸν θάνατο τῆς Ἐκκλησίας.

Θὰ κάνω χρήση δυὸ λέξεων γιὰ νὰ ἐξηγήσω τί ἐννοῶ: Ἐλευθερία καὶ γνώση. Ἐπιτρέψτε μου νὰ ξεκινήσω μὲ τὴν ἐλευθερία. Ὁ τρόπος ποὺ ὁ σύγχρονος κόσμος προσλαμβάνει τὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας μὲ ἀφήνει ἀδιάφορο. Εἶναι ἡ ἐλευθερία ποὺ νοεῖται ὡς ἡ δυνατότητα τῆς ἀπεριόρισης ἐπιλογῆς: ἡ ἱκανότητα νὰ διαλέγει κανεὶς ἀνάμεσα σὲ διαφορετικὲς ἰδέες, διαφορετικὲς πεποιθήσεις, διάφορα πολιτικὰ κόμματα, ἐφημερίδες κ.λπ. Τὸ δικαίωμα, μὲ ἄλλα λόγια, τοῦ ἀτόμου στὴν χωρὶς ὅρια ἐπιλογή. Ἡ ἐνσάρκωση, ἡ εἰκόνα τῆς ἐλευθερίας σήμερα, εἶναι τὸ σοῦπερ μάρκετ. Στὸν χῶρο τοῦ σοῦπερ μάρκετ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ ἐπιλέξει γιὰ τὸν ἑαυτὸ τοῦ μέσα στὴν ἀπόλυτη μοναξιὰ τοῦ καταναλωτῆ.

Ἡ ἐλευθερία ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει εἶναι ἐκείνη ποὺ καταργεῖ τοὺς περιορισμοὺς τοῦ κτιστοῦ κόσμου. Ἐπιτρέψτε μου νὰ σᾶς θυμήσω τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν Πέτρο νὰ βαδίζει πάνω στὸ νερό. Οἱ μαθητές, ὅλοι μαζί, σὲ ἕνα μικρὸ πλεούμενο στὴ Γενησαρέτ. Ἡ λίμνη φουρτουνιασμένη, ἔχει ξεσπάσει καταιγίδα, εἶναι σκοτάδι, οἱ μαθητὲς φοβοῦνται. Ἀπροσδόκητα βλέπουν κάποιον νὰ ἔρχεται πρὸς τὸ μέρος τοὺς διασχίζοντας τὸ νερό. Κλονίζονται, ἔχουν πανικοβληθεῖ. Ἀλλὰ Ἐκεῖνος ποὺ τοὺς πλησιάζει τοὺς ἡσυχάζει: «Θαρσεῖτε, ἐγὼ εἰμί· μὴ φοβεῖσθε». Εἶναι ὁ Ἰησοῦς. Κι ὁ Πέτρος τοῦ ἀπαντᾶ: «Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρὸς σὲ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα». Ὁ Χριστὸς τὸν καλεῖ «Ἐλθέ», τοῦ λέει. Κι ὁ Πέτρος δρασκελίζει τὴν κουπαστὴ καὶ ἀρχίζει νὰ βαδίζει πάνω στὰ νερά. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἀντλεῖ τὴν ὕπαρξή του ὄχι ἀπὸ τὴν ἴδια του τὴ φύση, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ σχέση του μὲ τὸν Κύριο. Εἶναι αὐτὴ ἡ ἐλευθερία ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο.

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ζητᾶ νὰ κατανοήσουμε τὴν ὑπόστασή μας ὄχι στὴ βάση τῆς κτιστῆς καὶ θνητῆς φύσης, ἀλλὰ ὡς κατόρθωμα σχέσης καὶ ἐγγύτητας μὲ Ἐκεῖνον πού μας κάλεσε ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη. Αὐτὸς εἶναι ὁ ὁρισμὸς τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου: αὐτὸ ποὺ συγκροτεῖ τὸ πρόσωπο βρίσκεται στὴν ἐλευθερία τῆς ἄμεσης, ὑπαρξιακῆς σχέσης μὲ τὸν Θεό. Δὲν πρόκειται ἐδῶ γιὰ κάποια ἀφηρημένη ἰδεολογία ἢ ψυχολόγημα· ἀλλὰ γιὰ κάτι πραγματικό, ἀληθινό. Ὑπάρχουμε μὲ τὸν τρόπο τῆς Ἐκκλησίας ὅταν γινόμαστε ἱκανοὶ νὰ βαδίσουμε πάνω στὸ νερό· καὶ ὁλόκληρο τὸ βίωμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἕνας ἀσκητικὸς ἀγώνας σχεδιασμένος νὰ μᾶς διδάξει τὸν τρόπο ποὺ θὰ περπατήσουμε στὸ νερό. Δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ κανεὶς μένει μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἐξαντλεῖται σὲ μία προσπάθεια νὰ βελτιώσει τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων, τὸν χαρακτήρα τους, νὰ τοὺς δώσει τὴ δυνατότητα νὰ ἐλέγξουν τὰ πάθη τους… Εἶναι, βέβαια, ὅλα αὐτὰ μέρος τῆς ἀσκητικῆς μαθητείας. Ἀλλὰ τὸ τέλος τοῦ ἀγώνα εἶναι ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὴ φυσικὴ ἀναγκαιότητα, εἶναι ἡ δυνατότητα νὰ ὑποστασιάσουμε τὴ ζωὴ ὡς ἀγάπη, ὥστε νὰ φθάσουμε στὴν ἀλήθεια τοῦ προσώπου.

Ἡ δεύτερη λέξη ποὺ θὰ χρησιμοποιήσω εἶναι ἡ γνώση. Ἡ γνώση ὅπως τὴν κατανοοῦμε σήμερα δηλαδή, ὡς πληροφορία- δὲν μὲ συγκινεῖ. Στὶς μέρες μας ἡ ἐπιστήμη δείχνει νὰ παρατηρεῖ τὴν πραγματικότητα σάν, γιὰ παράδειγμα, νὰ κατέληγε κανεὶς νὰ πεῖ κρίνοντας ἕναν πίνακα τοῦ Van Gogh, ὅτι ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕνα κομμάτι καμβᾶ καλυμμένο μὲ μπογιά. Ἔτσι εἶναι ἀδύνατον, μέσῳ τοῦ πίνακα, νὰ γνωρίσει τὴν προσωπικότητα τοῦ καλλιτέχνη. Ἄν, λοιπόν, ἀρκεστοῦμε στὸ ἐπίπεδο τῶν ὑλικῶν ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι φτιαγμένος ὁ πίνακας, τότε ἡ μοναδικότητα τῆς δημιουργικῆς ἔκφρασης, ἡ ἑτερότητα τοῦ προσωπικοῦ λόγου τοῦ καλλιτέχνη παραμένει ἀσπούδαστη. Μπορεῖ νὰ γράψουμε σειρὰ βιογραφιῶν γιὰ τὸν Mozart, τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη. Μπορεῖ νὰ αὐξήσουμε τὶς γνώσεις μας γύρω ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο του. Ἀλλὰ εἶναι μόνο ἡ ἐμπειρία τῆς μουσικῆς τοῦ Mozart ποὺ θὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὸ πρόσωπό του.

Θέλω μία ἐπιστήμη ποὺ νὰ μὲ καθιστᾶ ἱκανό, μέσα ἀπὸ τὴν πραγματικότητα καὶ τὴ σπουδὴ τῆς φύσης, νὰ φθάσω στὴ γνώση τοῦ προσώπου τοῦ Δημιουργοῦ. Θέλω μία γνώση ποὺ θὰ προχωρᾶ πέρα ἀπὸ τὴ φύση γιὰ νὰ φθάσει στὴν «ἑτερότητα» τοῦ Θείου προσώπου. μία γνώση ποὺ θὰ μοῦ ἐπιτρέψει νὰ κοινωνήσω μὲ αὐτὸ τὸ πρόσωπο. Ἡ γνώση τῆς προσωπικῆς «ἑτερότητας», ἡ γνώση τοῦ προσώπου, εἶναι ἕνα ἀποκορύφωμα, μία ἔκρηξη ἐλευθερίας. Γνώση καὶ ἐλευθερία δὲν χωρίζονται, γιατὶ πρέπει νὰ ἐλευθερώσω τὸν ἑαυτό μου ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου γιὰ νὰ τὸν ἀνοίξω πρὸς τὸν ἄλλον· γιὰ νὰ κατορθώσω ν’ ἀναγνωρίσω τὴν «ἑτερότητα» τοῦ ἄλλου προσώπου. Πρέπει νὰ ἐλευθερώσω τὸν ἑαυτό μου ἀπὸ ὅλες ἐκεῖνες τῆς ἀτομικές, ἐγωκεντρικὲς μορφὲς ἀντίστασης. Αὐτὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς τρόπος γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἐλευθερία: ἡ ἐλευθερία ὡς ἀγάπη καὶ ἡ ἐλευθερία ὡς γνώση. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ δρόμος γιὰ τὴ γνώση καὶ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀγάπη, εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἄσκησης: εἶναι αὐτὸς ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο θὰ ἐλευθερώσουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὶς ἀναγκαιότητες τοῦ ἐγώ. Γιὰ νὰ γνωρίσω τὸν ἄλλον εἶναι ἀπαραίτητο νὰ πῶ ἀντίο στὸν ἑαυτό μου.

Μέσα στὸ βίωμα τῆς Ἐκκλησίας συναντοῦμε δυὸ δρόμους γιὰ νὰ πορευθοῦμε τὸν ἀσκητικὸ αὐτὸ ἀγώνα: Τὴν διακονία πρὸς τὸν ἄνθρωπο, τὸ κοινωνικὸ ἔργο, καὶ τὸν μοναστικὸ ἀσκητισμό, ὅπου κανεὶς ἐργάζεται νὰ ὑπερβεῖ ἐκεῖνα τὰ ἐμπόδια, τὰ σημεῖα ἀντίστασης ποὺ δὲν τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ κοινωνήσει μὲ τὸν Θεὸ καὶ μὲ τοὺς ἄλλους. Αὐτοὶ οἱ δυὸ δρόμοι στὴν πραγματικότητα ἔχουν τὸν ἴδιο σκοπό. Ὁ Εὐάγριος Πόντικους τὸ ὅρισε πολὺ εὔστοχα ὅταν εἶπε ὅτι ὁ Χριστιανός, καὶ ἰδιαίτερα ὁ μοναχός, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους προκειμένου νὰ ἑνωθεῖ μὲ ὅλους. Δυστυχῶς, στὶς κοινωνίες ποὺ ζοῦμε, ὁ τρόπος τῆς ζωῆς ἀποκλείει καὶ τοὺς δυὸ αὐτοὺς τρόπους. Θὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι βιώνουμε ἕνα παράδοξο. Ἀφενὸς δὲν διστάζουμε νὰ δηλώσουμε ὅτι εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ ἑνὸς ζωντανοῦ σώματος, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἡ καθημερινή μας ἐπιβίωση προϋποθέτει τὴν ἀπολυταρχία τῆς ἀτομικότητας. Διαμορφώνουμε σήμερα τὴ ζωή μας πάνω στὴ βάση τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀτόμου καὶ δίνουμε ἀπόλυτη προτεραιότητα στὴν ἀτομικὴ κατανάλωση. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἀκόμα κι ἡ θεολογία ἔχει γίνει ἡ γνώση περὶ τίνος πράγματος. Γεμίζουμε μὲ πληροφορίες ποὺ ἀφοροῦν τὸν Θεό. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ὁρίζει τὴ θεολογία μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἡ πληρότητα τῆς γνώσης τοῦ ἴδιου του Θεοῦ, ἡ ἐμπειρία τῆς πίστης, ποὺ βέβαια καθόλου δὲν σημαίνει τὴν ἀπόκτηση μιᾶς συγκεκριμένης ἀτομικῆς ἰδεολογίας. Στὰ Ἑλληνικὰ ἡ λέξη «πίστη» διατηρεῖ ἀκόμη τὴν πρωτότυπη ἔννοια τῆς ἐμπιστοσύνης. Νὰ πιστεύω, σημαίνει νὰ προσφέρω τὸν ἑαυτό μου μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ καὶ σ’ αὐτὸν τὸν «ἄλλον» ποὺ ἀγαπῶ. Τὰ δυὸ πρόσωπα τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ Φαρισαῖος καὶ ὁ Τελώνης, εἶναι θεμελιώδη σημαίνοντα γιὰ τὴν κατανόηση αὐτοῦ ποὺ προσπαθῶ νὰ ἐκφράσω μὲ τὴν λέξη «πρόσωπο». Ὁ Φαρισαῖος, ὡς τύπος ἀνθρώπου θρησκευόμενου, εἶναι ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ἀπόλυτα πιστὸς στὸ Νόμο, αὐτάρκης. Δὲν χρειάζεται τὸν Θεό. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ μένει ἔξω ἀπὸ τὴ Βασιλεία Του. Ὁ ἄλλος, ὁ Τελώνης, δὲν ἔχει νὰ προσφέρει καμία ἀρετή, οὔτε κἂν καλὴ πράξη. Εἶναι ἁμαρτωλός. Δὲν στηρίζεται στὶς προσωπικές του δυνάμεις, ἔτσι τὸ μόνο ποὺ τοῦ ἀπομένει εἶναι ἡ σχέση του μὲ αὐτοὺς ποὺ ἀγαπᾶ. Καὶ παραδίδει τὸν ἑαυτὸ τοῦ σ’ αὐτὴ τὴν ἀγάπη.

Ὁραματίζομαι ἕναν οἰκουμενισμὸ ποὺ οἱ ἀπαρχές του θὰ ὁρίζονται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι κάθε ἐκκλησία θὰ ὁμολογήσει τὶς δικές της ἀστοχίες. Ἐὰν ξεκινήσουμε ἀπὸ μία τέτοια ἐξομολόγηση τῶν ἱστορικῶν μας λαθῶν, εἶναι πιθανὸν ὅτι στὸ τέλος θὰ καταφέρουμε νὰ παραδώσουμε τὸν ἑαυτό μας ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Εἴμαστε πλήρεις λαθῶν καὶ ἀδυναμιῶν ποὺ ἔχουν παραμορφώσει τὴν ἀνθρώπινη φύση μας. Ἀλλά, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μας θυμίζει ὅτι ἀπὸ τὴν «ἀσθένεια» γεννιέται ἡ ζωὴ ποὺ θριαμβεύει πάνω στὸν θάνατο. Ὁραματίζομαι ἕναν οἰκουμενισμὸ ποὺ ἡ βάση του θὰ ὁροθετεῖται ἀπὸ τὴν ἐθελοντικὴ ἀποδοχὴ αὐτῆς τῆς ἀσθένειας.

Εἶναι πιθανὸν ὅτι θὰ ξεχάσετε τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μόλις σᾶς εἶπα. Ἀλλά, θὰ ἤθελα νὰ σὰς ζητήσω νὰ θυμᾶστε αὐτὴ μόνο τὴν πρόταση: Τὸ πιὸ δύσκολο πράγμα στὴν προσωπικὴ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ δὲν ἐννοῶ τὴν πνευματική του ζωή, παρὰ ἐν γένει τὴν προσωπική του ζωή- εἶναι νὰ διακρίνει ἀνάμεσα στὸ ἀληθινὸ καὶ τὸ ψυχολόγημα. Ὁ πολιτισμός μας ἔχει ἀντικαταστήσει τὴν ὀντολογία μὲ τὴν ψυχολογία. Καὶ δὲν ἐννοῶ τὴν ἐπιστήμη τῆς ψυχολογίας ποὺ ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς πεῖ. Ἐννοῶ τὶς ψυχολογικὲς πλάνες ποὺ κατασκευάζουμε ἀπὸ μόνοι μας, εἴτε μέσα ἀπὸ μία καθαρὰ λογικὴ διεργασία, εἴτε μέσα ἀπὸ ἕνα εἶδος ἠθικῆς αὐτοδικαίωσης. Θὰ πρέπει νὰ ξεπεράσουμε αὐτὰ τὰ εἴδωλα γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀγγίξουμε τὴν πραγματικότητα ποὺ εἶναι ἀληθινὰ θεολογική. Πρέπει νὰ ξεχωρίζουμε ἀνάμεσα σὲ ὅ,τι εἶναι πραγματικὸ καὶ σ’ αὐτὸ ποὺ εἶναι ψυχολόγημα, ὥστε κάποια μέρα νὰ κατορθώσουμε νὰ ψάλλουμε μαζὶ πώς, μὲ τὸν θάνατο κανεὶς μπορεῖ νὰ νικήσει τὸν θάνατο.

Πηγή : http://users.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/pros_ena_neo_oikoymenismo.htm

Aμέθυστος

ΣΧΌΛΙΟ
Είναι ο πιό επιτήδειος εκκοσμικευμένος λόγος πού έχει γραφτεί ποτέ. Ποτέ του δέν λογάριασε αυτός ο παθιασμένος ανθρωπολόγος τον Λόγο τού Κυρίου : Χωρίς εμένα δέν μπορείτε να κάνετε τίποτε. Καί από το κείμενο αυτό απουσιάζει μόνο ο Κύριος. Θά έχουμε καιρό να το σχολιάσουμε περαιτέρω, αλλά άς κρατήσουμε αυτή την πρόταση : Θὰ εἶναι ὁ οἰκουμενισμὸς ποὺ θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν προσέγγιση ὅλων ἐκείνων ποὺ μοιράζονται τὴν ἴδια δίψα γιὰ τὴ Ζωὴ ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο·
Όπως ξέρουμε από την Σαμαρείτιδα ο άνθρωπος βρίσκει δικούς του τρόπους γιά να νικά τόν θάνατο. Χωρίς να το επιτυγχάνει ποτέ. Μόνον μπροστά στόν Κύριο η Σαμαρείτιδα κατάλαβε πώς ο τρόπος της δέν νικούσε τόν θάνατο, τόν απωθούσε. Μόνον ο Κύριος μάς πρόσφερε τόν τρόπο, τόν οποίο αγνοούσαμε και αγνοούμε  και συνεχίζουμε να μήν επιθυμούμε. Διότι εάν ελευθερωθούμε από το εγώ μας δέν ελευθερωνόμαστε ταυτόχρονα από το θέλημά μας. Άς μετρήσουμε πόσα θέλω έχει ο κ.Γιανναράς.

>Marie Louise von Franz — Puer aeternus (10)

>

Συνέχεια από : Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010
Αιώνιος έφηβος και δημιουργικός GeniusEwiger Jüngling und kreativer Genius
Μέρος πρώτο: “Ο μικρός πρίγκηπας” (Saint-Exupery)
1. Η τραγική έναρξη (μέρος 9)

Διαπίστωσα πως ακόμα ένα χαρακτηριστικό του Puer aeternus είναι η τεμπελιά. Όμως όπως είναι γνωστό, ο Exupery αλλά και ο Γκαίτε δούλεψαν σκληρά. Εδώ πρέπει να πούμε: ο Puer aeternus πρέπει να μάθει να συνεχίζει την δουλειά η οποία δεν του αρέσει, αντί να κάνει μόνο την δουλειά την οποία ωθεί ο ενθουσιασμός του, γιατί αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας. Ακόμα και οι πρωτόγονοι, που είναι γνωστοί ως τεμπέληδες, μπορούν να το κάνουν. Μόλις τους καταλάβει κάτι δουλεύουν μέχρι εξαντλήσεως, αλλά αυτό δε θα το ονόμαζα δουλειά, αλλά φόρα την οποία τους δίνει η γιορτή της δουλειάς. Η εργασία η οποία θεραπεύει τον Puer aeternus είναι αυτή για την οποία πρέπει να βγάλει τον εαυτό του από το κρεβάτι, για να αναλάβει με την καθαρή δύναμη της θελήσεως του την βαρετή εργασία ξανά και ξανά, ακόμα και ένα μουντό πρωινό. Ο Γκαίτε είχε αναλάβει μια πολιτική θέση και υπηρετούσε στην Βαϊμάρη. Καθόταν στο γραφείο του για να διαβάζει αιτήσεις που είχαν σχέση με την φορολογία. Αυτό ήταν που στο έργο του βίωσε ως τον Αντώνιο, ακόμα και αυτό ανήκε στην ζωή του. Ο Γκαίτε ζούσε ότι έγραφε. Έμενε στο γραφείο του και αφιέρωνε το πνεύμα του σε άκρως βαρετά προβλήματα, ακόμα και αν προτιμούσε να πάει οπουδήποτε αλλού. Κατά κάποιο τρόπο κατείχε μια βαθιά κατανόηση για την ανάγκη αυτής της πτυχής της ζωής. Ως συναισθηματικός τύπος, ανέπτυξε την χαμηλού επιπέδου σκέψη του, που φαίνεται ξεκάθαρα στις βαρετές σελίδες των αποφθεγμάτων του (οι συνομιλίες του με τον Eckermann είναι άκρως απογοητευτικές).

Ο Ρουσσώ φέρεται να είπε για τον εαυτό του, πως το μεγαλύτερο σφάλμα στον χαρακτήρα του ήταν η αδράνεια του, αν και είναι γνωστό, πως εργαζόταν από το πρωί μέχρι το βράδυ και διάβαζε πολλά βιβλία. Ναι, αλλά από κάποιο είδος εργασίας πρέπει να είχε διαφύγει. Οι άνθρωποι μπορούν να εξαπατούν τον εαυτό τους με το να δουλεύουν μέχρι θανάτου, για να αποφύγουν την εργασία την οποία στην πραγματικότητα έπρεπε να κάνουν. Ο Ρουσσώ έπρεπε να βάζει τα πόδια σε ένα κουβά γεμάτο βραστό νερό για να ξεκινήσει να δουλεύει. Με τα μπάνια ποδιών δούλευε σαν σε ένα είδος τρανς. Οι Εξομολογήσεις21 του θα ήταν ίσως πιο πραγματιστικές και λιγότερο συναισθηματικές χωρίς αυτά τα μπάνια.

Σε αυτήν την συνάφεια ρωτήθηκα, αν ο συγγραφέας μπορεί να θεραπευθεί γράφοντας την νεύρωση του. Αν παραβλέψει κανείς πως αυτό δεν χρειάζεται να έχει σχέση με το ταλέντο-αυτό είναι κάτι το οποίο όλοι μας θα θέλαμε να μπορούμε. Εγώ πάντως πολύ θα’ θελα να κάνω λεφτά από τις νευρωτικές γωνιές μου. Αλλά νομίζω πως το πρόβλημα έρχεται αφού έχει γραφτεί όλο το πακέτο. Ότι γράφει κανείς αφορά το προσωπικό του πρόβλημα-αλλιώς στεγνώνει το γράψιμο. Αλλά όταν έχετε γράψει το πρόβλημα ή ενώ το γράφετε, πρέπει να το ζείτε. Κάθε φορά που έκανα διάλεξη για κάποιο πρόβλημα, αυτό ερχόταν πίσω σε μένα. Παρατήρησα πως στους αντιληπτικούς τύπους το πράγμα είναι αντίστροφο: πρώτα το ζουν και μετά το γράφουν. Όταν γράφετε για ένα πρόβλημα συναντάτε συχνά συγχρονικά γεγονότα, ώστε πρέπει ταυτόχρονα να το βιώσετε. Ο Γιουνγκ μου διηγήθηκε, πως όταν έγραφε για κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα, λάμβανε επιστολές από κάθε πιθανή γωνιά της γης, από την Αυστραλία πχ, όπου παρουσιαζόταν το ερώτημα με το οποίο ασχολιόταν. Όταν κάποιος συναντά στον εαυτό του ένα σημαντικό και ζωτικό πρόβλημα, τα πράγματα έρχονται έτσι, και αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του απλού γραψίματος για την προσωπική νεύρωση και της ανάπτυξης. Το πρόβλημα θα συνδέεται πάντα μαζί σας, και αν ταυτόχρονα το ζείτε, τότε το επόμενο που θα γράφετε θα οδηγεί ένα βήμα μπροστά. Μερικοί συγγραφείς βάζουν πάντα τον ίδιο δίσκο να παίζει, ενώ αν ζει κανείς το πρόβλημα, το επόμενο έργο δείχνει μια πρόοδο. Ο Γκαίτε ζούσε ότι έγραφε, και το επόμενο που έγραφε ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Οι ρομαντικοί ποιητές επαναλαμβάνονταν πολύ πιο συχνά, γιατί έκαναν κύκλο, επειδή δεν ζούσαν ή δεν μπορούσαν να ζήσουν ταυτόχρονα. Δεν θέλω να κατηγορήσω κανένα, αλλά πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος, πως αυτό πού έχει γραφεί αποκρυσταλλώνεται έξω. Πολλοί καλλιτέχνες δε θέλουν να αναλυθεί το έργο τους, γιατί φοβούνται πως τότε θα πρέπει να το ζήσουν. Αυτή είναι η αντίσταση την οποία πολλοί από αυτούς έχουν έναντι της ψυχανάλυσης-λένε πως η ανάλυση θα τους αφαιρούσε την δημιουργικότητα. Η αληθινή δημιουργικότητα όμως είναι τόσο δυνατή, που ούτε ο πιο χαρισματικός αναλυτής του κόσμου δε θα μπορούσε να την σβήσει. Για τον λόγο αυτό, η αντίσταση αυτή στο να υποβάλουν το έργο τους σε ανάλυση, είναι πολύ ύποπτη.

Μπορεί να δημιουργήθηκε η εντύπωση πως ήμουν πολύ σκληρή με τον Saint-Exupery, ο οποίος έχει αποδείξει θάρρος και ικανότητα για πραγματικές αντιδράσεις στη ζωή, και να εκφράζεται η γνώμη πως δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει πως ήταν εκτός πραγματικότητος.

Το ότι ο Saint-Exupery βάζει το πρόβατο σε ένα κιβώτιο, δεν είναι μια κίνηση φυγής. Μάλλον προέρχεται από αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί ζωτική αδυναμία, ώστε να αντέξει μια σύγκρουση. Ο Saint-Exupery θέλει να επιστρέψει στη δουλειά πάνω στην μηχανή του. Αντί να τον αφήσει να ζωγραφίσει γρήγορα ένα πρόβατο, ο πρίγκηπας από το άστρο τον βασανίζει λέγοντας του πως στην ζωγραφιά το ένα και το άλλο είναι λάθος, έτσι ώστε ο Saint-Exupery ταλαντεύεται μεταξύ της μηχανής και του παιδιού, η σημασία του οποίου του είναι συνειδητή, και το οποίο του την σπάει με τυπικά παιδικό τρόπο. Είναι σίγουρος πως και το επόμενο πρόβατο δε θα είναι σωστό, και πως θα υπάρξουν πάλι ένα σωρό ερωτήσεις, και στην πραγματικότητα πρέπει να αντιμετωπίσει μια επείγουσα κατάσταση, δηλαδή να επιδιορθώσει την μηχανή του. Αν το πάρετε συμβολικά, σημαίνει μια σύγκρουση μεταξύ των απαιτήσεων της εξωτερικής και της εσωτερικής ζωής, πράγμα που επιφέρει μια μεγάλη ένταση. Πως μπορείτε να εκπληρώνετε τις απαιτήσεις της εξωτερικής πραγματικότητας, που θα ήταν σώφρον και ορθό, και ταυτόχρονα αυτές της εσωτερικής ζωής; η δυσκολία βρίσκεται στο ότι οι απαιτήσεις της εσωτερικής ζωής απαιτούν χρόνο. Δεν μπορείτε να κάνετε για πέντε λεπτά μια ενεργητική φαντασία και μετά να πάτε να κάνετε κάτι άλλο! Όταν κάποιος βρίσκεται σε ανάλυση, τα όνειρα πρέπει να γράφονται, που είναι η αρχή, γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή, ο άνθρωπος δεν έχει κάνει τίποτα. Θα’ πρεπε να διαλογιστεί κανείς πάνω σ’ αυτά. Είναι “full time job“, αλλά πολύ συχνά είναι και οι ανάγκες της εξωτερικής ζωής παρούσες. Αυτή είναι μια από τις χειρότερες και δυσκολότερες εντάσεις, που πρέπει να αντέξει κανείς-να είναι ικανός να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κάθε κατάστασης. Η αδύναμη προσωπικότητα-και δεν εννοώ με “αδύναμη” μια ηθική κριτική-αντιδρά με μια συντετμημένη απάντηση, με το φέρει μια τελική απόφαση, να κάνει το ένα και να αφήσει το άλλο. Εδώ έχουμε την ανικανότητα να αντέξει κανείς την ένταση μέχρι ενός συγκεκριμένου σημείου. Μια αδύναμη προσωπικότητα αντιδρά ανυπόμονα, ενώ η ισχυρή μπορεί να παραμείνει για περισσότερο χρόνο μέσα στην ένταση. Στην περίπτωση μας βλέπουμε πως μετά την τρίτη προσπάθεια να ζωγραφίσει το πρόβατο, ο Saint-Exupery παραιτείται και ζητά μια συντετμημένη λύση, για να μπορέσει να επιστρέψει στην μηχανή του. Αυτό είναι ένδειξη αδυναμίας που φαίνεται και σε άλλα χαρακτηριστικά: ο πλανήτης του πρίγκηπα πχ είναι πολύ μικρός, ο ίδιος είναι πολύ ευαίσθητος, ή για να πάρουμε την πρώτη ζωγραφιά, ο ήρωας δεν βγαίνει από το φίδι που καταβροχθίζει, την μάνα δηλαδή. Θα δείτε επίσης, αν κοιτάξετε φωτογραφίες του Saint-Exupery, πως έχει ένα περίεργα “χωρισμένο” πρόσωπο: το κάτω μέρος είναι σαν σε ένα εφτάχρονο αγόρι, η έκφραση του στόματος είναι εντελώς ανώριμη-ένα μικρό αφελές παιδικό στόμα, το πιγούνι λεπτό και μικρό, ενώ το πάνω μέρος δίνει την εντύπωση ενός πολύ ευφυούς και ώριμου άνδρα. Κάτι είναι αδύναμο και απλά παιδικό. Γι’ αυτό υπάρχουν κάποιες εντάσεις που δεν μπορεί να αντέξει. Αυτό το σχόλιο δεν το εννοώ ως κριτική αλλά ως διαπίστωση, όπως την κάνει ο γιατρός, που λέει, πως ο ασθενής δεν είναι δυνατός και μάλλον δε θα επιζήσει την πνευμονία. Πρόκειται δηλαδή για την διαπίστωση μιας τραγικής πραγματικότητος.

Υπάρχουν και άλλοι άνδρες, που είναι βουτηγμένοι στο πρόβλημα του Puer aeternus, και οι οποίοι έχουν την δύναμη, να αντέξουν περισσότερο την σύγκρουση, και οι οποίοι αντιδρούν περισσότερο λόγω καθαρής ανυπομονησίας, παρά από τραγική αδυναμία. Αυτός που υποφέρει από το μητρικό σύμπλεγμα δεν θέλει να αντέχει (αντιμετωπίζει) πολύ συχνά την ίδια κατάσταση. Στο βιβλίο Αιών για παράδειγμα λέει ο Γιουνγκ:

Η ανεκπλήρωτη επιθυμία του γιου για την ζωή και τον κόσμο πρέπει να παρθεί στα σοβαρά. Θέλει να αγγίξει το πραγματικό, να αγκαλιάσει την γη, να γονιμοποιήσει τον αγρό του κόσμου. Κάνει όμως ανυπόμονες προσπάθειες, γιατί η μυστική ενθύμηση, πως τον κόσμο και την ευτυχία μπορεί να τα πάρει δωρεάν-δηλαδή από την μητέρα-παραλύει την ορμή και την αντοχή του. Το κομμάτι του κόσμου που κάθε τόσο συναντά, όπως και κάθε άνθρωπος, δεν είναι ποτέ το ακριβώς σωστό, γιατί δεν δίνεται, δεν του έρχεται, συμπεριφέρεται άτεγκτα, θέλει να κατακτηθεί και υποτάσσεται μόνο στη δύναμη…για όλα αυτά χρειάζεται ένα άπιστο έρωτα, ένα που μπορεί να ξεχάσει την μητέρα…22

Βλέπουμε λοιπόν πως η ανυπομονησία είναι μερικές φορές συνέπεια του μητρικού συμπλέγματος. Νομίζω πως και στον Saint-Exupery είναι έτσι. Αλλά σε αυτά προστίθεται κάτι τραγικό, μια εκ γενετής αδυναμία, για την οποία δεν μπορούμε να τον καταστήσουμε υπεύθυνο. Αυτό σημαίνει πως η ζωτικότητά του είναι κατά κάποιο τρόπο μειωμένη, και αυτό είναι μια τραγική μοίρα, ενάντια στην οποία δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

Όταν ο Γιουνγκ στην συνάφεια αυτή μιλά για ένα “άπιστο έρωτα”, εννοεί την ικανότητα, να μπορεί κανείς να απομακρύνεται, από καιρού εις καιρόν, από μια σχέση. Αυτό οδηγεί σε ένα άλλο πρόβλημα: ο Puer aeternus, με την αρνητική έννοια της λέξης τείνει πολύ συχνά, να είναι στις σχέσεις του υπερβολικά ενθουσιασμένος, υπερβολικά αδύναμος και υπερβολικά “καλό παιδί, και έχει ανεπαρκείς γρήγορες κινήσεις αυτοπροστασίας. Προσλαμβάνει για παράδειγμα υπερβολικά από τους άνιμι των γυναικών που είναι γύρω του: αν μια από αυτές κάνει μια σκηνή, γιατί θέλει να εκθέσει κάτι από αυτόν, απορροφά πολύ από το γεγονός. Μια μέρα όμως θα έχει ξεχειλίσει, και απλά φεύγει όντας κρύος και αδιάφορος. Μπορούμε να πούμε πως συνειδητά (στο συνειδητό μέρος του) είναι πολύ αδύναμος και υποχωρητικός, και η ασυνείδητη σκιά είναι πολύ βάρβαρη, αδιάφορη και άπιστη. Είδα μερικούς τέτοιους άνδρες. Πήραν από τις φιλενάδες τους κυριολεκτικά τα πάντα (εκεί που θα περίμενε κανείς πως η γυναίκα θα αντιδρούσε βίαια) και μετά έφυγαν μια μέρα όπως ο τυπικός Puer aeternus, για να αφιερωθούν σε μια άλλη γυναίκα, και χωρίς να απαντήσουν στην προηγούμενη ούτε μια ερώτηση. Δεν υπήρξε μετάβαση. Το υποχωρητικό “καλό παιδί”, ο άνδρας ο οποίος υποχωρεί πολύ, αντικαθίσταται ξαφνικά από μια ψυχρή σκιά ενός εγκληματία, που δεν έχει καμιά ανθρώπινη σχέση. Το ίδιο συμβαίνει και στην ανάλυση: τα παίρνουν όλα, δεν έρχονται ποτέ με τις αντιστάσεις τους, και δεν αντιπροσωπεύουν ποτέ την θέση τους ενώπιον τού αναλυτή. Ξαφνικά όμως, ως κεραυνός εν αιθρία, λένε πως πάνε σε ένα άλλο αναλυτή, ή ότι θέλουν να παρατήσουν την ανάλυση, και εσείς πέφτετε από τα σύννεφα, αν δεν είχατε κατά λάθος παρατηρήσει πως κάτι τέτοιο ετοιμαζόταν. Κανένα ευχαριστώ, τίποτα. Έχει απλά τελειώσει. Από την μια έχουμε μια ψυχρότητα και ανεξαρτησία ή αρσενική βιαιότητα, και μετά εκφράζεται αυτό σε μια αρνητική, απάνθρωπη και άσχετη(προς τα γεγονότα) μορφή. Αυτό είναι χαρακτηριστικό για πολλούς Pueri aeterni. Θα κόστιζε πολύ περισσότερο κόπο, να επεξεργαστεί κανείς το πρόβλημα πού έχει ενώπιον του, παρά απλά να υποχωρήσει και αμέσως να φύγει.

ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Aμέθυστος

>KATAΡΓΕΙ ΤΙΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΩΝ Η ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΗΝΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

>πηγή : κριτική ενημέρωση/ http://www-voulgari.blogspot.com/

Mε ημερομηνία 27 Μαίου 2010 αλίευσα με καθυστέρηση σήμερα (29/7/2010) την ακόλουθη είδηση από το bbc news: http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/politics/8707355.stm

To Yπουργείο Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου θα καταργήσει το σχέδιο για την ηλεκτρονική Εθνική Αστυνομική Ταυτότητα (Κάρτα Πολίτη) εντός 100 ημερών και όλες οι ταυτότητες που έχουν ήδη εκδοθεί θα ακυρωθούν, δήλωσε η Γραμματεύς του Υπουργείου Theresa May.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα πάντα, η νέα κυβέρνηση του Η.Β. θα περάσει πρώτα την σχετική νομοθεσία για την κατάργηση του προγράμματος των νέων ηλεκτρονικών ταυτοτήτων από την Βουλή και σκοπεύει να έχει επιτύχει την κατάργησή τους μέχρι τον Αύγουστο. Προγραμματίζουν την ακύρωση της λειτουργίας των ήδη κυκλοφορούντων νέων ταυτοτήτων μέχρι την 3η Σεπτεμβρίου και, σύμφωνα με δηλώσεις υπουργών, θα καταστραφούν όλα τα ψηφιακά αρχεία των ταυτοτήτων αυτών. Επίσης όσοι αγόρασαν τις νέες ταυτότητες δεν θα αποζημιωθούν για τα χρήματα που κατέβαλαν για την αγορά τους.

Η κατάργηση έρχεται έπειτα από την αντίδραση των Βρεττανών πολιτών κατά της άνευ προηγουμένου καταστρατήγησης των προσωπικών ελευθεριών μέσω της νέας ηλεκτρονικής ταυτότητας, η οποία σημειωτέον είναι το αντίστοιχο αυτής που έχει προγραμματίσει να μας επιβάλλει υποχρεωτικά και η δική μας κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα: Περιέχει πολλά βιομετρικά δεδομένα, φωτογραφία, δακτυλικά αποτυπώματα και επιπλέον προσωπικά δεδομένα σε αόρατο ηλεκτρονικό τσιπ.

Nεώτερο δημοσίευμα της Guardian επίσης επιβεβαιώνει την πρόθεση της κυβέρνησης συνασπισμού του Η.Β. για την άμεση κατάργηση των ηλεκτρονικών βιομετρικών ταυτοτήτων: http://www.guardian.co.uk/commentisfree/libertycentral/2010/jun/09/id-cards-damian-green

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΙΕΣΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ «ΚΑΡΤΑΣ ΠΟΛΙΤΗ» ΟΠΩΣ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΝΕΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΕΦΟΔΙΑΣΕΙ ΉΔΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ!

BΡΕΤΑΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

To Βρεττανικό κόμμα UKIP αντιδρά στην ηλεκτρονική ταυτότητα για τους Βρεττανούς πολίτες με την ερώτηση: «(ΘΕΛΕΤΕ)ΝΑ ΣΑΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΜΟΣΧΑΡΙΑ;»
 
Σχόλιο
Μπορούμε να δούμε λοιπόν καθαρά πώς στήν Ελλάδα έχουμε έλλειμμα Δημοκρατίας και σάν κράτος καί σάν πολίτες. Καί γι αυτό κοσμικές δυνάμεις πέτυχαν αυτό πού εμείς θα προσπαθήσουμε να πετύχουμε χρησιμοποιώντας δυνάμεις οι οποίες δέν ανήκουν στό βασίλειο τού Καίσαρος, όπως και στήν περίπτωση τών ταυτοτήτων, καί μάλλον θα αποτύχουμε καί αυτή τή φορά. Διότι η εκκλησία δέν μπορεί ατιμωρητί να είναι η δύναμις οποιουδήποτε έθνους, όπως το διδαχθήκαμε πικρά στήν περίοδο τού «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».
 
Αμέθυστος