>Η ασκήτρια Λαμπρινή από την Άρτα-μέρος 3o

>

Δείτε μέρος πρώτο και δεύτερο στο blog Τρελο-Γιάννης.

ΠΗΓΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Με πήρε ύστερα η Παναγία σ’ έναν κάμπο μεγάλο όσο είναι η Άρτα. Έφθασα σε δυο δρόμους, και ρώτησα ποιόν να διαλέξω. «Όποιον θέλεις εσύ», είπε η Παναγία.

Εγώ πήρα τον ένα δρόμο. Καθώς προχωρούσα έβλεπα γλέντια, γάμους, ανδρόγυνα αγαπημένα, παιδιά, και έλεγα «τι ωραίος κόσμος είναι εδώ»!

–Αχ, έκανε η Παναγία. Έτσι γελιέται ο λαός στον κάτω κόσμο, τον πονηρό…

Άμα άκουσα αυτό δεν ήθελα να προχωρήσω αλλά η Παναγία είπε: «Θα προχωρήσουμε και μη φοβάσαι». Έτσι πήρα θάρρος και προχώρησα.

Συναντήσαμε ένα ποτάμι πύρινο πού τα κύματά του έπεφταν σε τρεις ανθρώπους δικούς μου και φώναζαν…

Η Παναγία μου είπε: «Μην στενοχωριέσαι. Αυτά εργάσθηκαν στην γη, αυτά απολαμβάνουν. Σε άκουγαν όταν τους έλεγες κάτι εσύ; Εγώ τους κάνω το καλό κάθε χρόνο και τους βγάζω από κει από την Ανάσταση μέχρι την Πεντηκοστή».

Πιο πέρα είδα ένα ποτάμι με πίσσα πού κόχλαζε. Κι εκεί έμπαιναν και έβγαιναν κεκοιμημένοι…

Όμως τα ρούχα τους ήταν καθαρά, δεν λερώνονταν, παρ’ ότι κυλιόνταν μέσα στις πίσσες. Αλλά τι το θες; Καίγονται μέσα στην πίσσα. Δεν αντέχουν το κάψιμο.

Έπειτα βρέθηκα σ’ ένα μεγάλο βαρέλι και με φώναξε με τ’ όνομά μου μια ψυχή από μέσα που βασανιζόταν. Προσπαθούσε να βγει και με παρακάλεσε να βρέξω το δαχτυλάκι μου να δροσιστεί λίγο το στόμα του. Τον γνώρισα από την φωνή και του είπα:

– Αυτού μέσα είσαι, ωρέ; Αυτά εργάστηκες στην ζωή; Δεν θυμάσαι εκεί έξω από την Παρηγορήτρια στην Άρτα, εσύ γύριζες από την λαϊκή και εγώ από την Εκκλησία μου και με κορόϊδευες γιατί πιστεύω σ’ αυτά, στην κόλαση και στον παράδεισο, και έλεγες ότι άμα πεθάνει ο άνθρωπος, πάει όπως το πρόβατο, χάνεται; Και αλλά πολλά σου έλεγα για την κόλαση και τον παράδεισο, δεν τα θυμάσαι;

– Τα θυμάμαι αλλά τώρα είναι αργά. Φώναξε όσο μπορείς, όσο ζεις, να έρθει κανείς κοντά σου, να αποφύγει αυτήν εδώ την κόλαση.

– Τι να κάνει κοντά μου αφού και ‘γώ δεν ξέρω. Εσύ πόσες φορές με κόλαζες όταν σε συναντούσα;

– Όχι, εσύ δεν έφαγες, δεν άλλαξες, δεν ντύθηκες, δεν γλέντησες, αγωνίστηκες και ξέρεις…

Εμένα,( έλεγε η Λαμπρινή ), μετά απ’ αυτά, τον πόνεσε η ψυχή μου. Ήμουν ευαίσθητη στον πόνο των άλλων και, αν άκουγα ότι κάποιος πεινάει, δεν έτρωγα και εγώ και αν μπορούσα του πήγαινα φαγητό. Τώρα όμως σκεφτόμουν να του δώσω λίγο νερό με το δάχτυλο μου ή όχι;

Η Παναγία μου είπε ότι, αν δώσω, θα με κάψει την μισή πλευρά του χεριού μέχρι πάνω στον ώμο. Μόλις τ’ άκουσα αυτό κοντοστάθηκα, όμως τον λυπόμουν τον άνθρωπο εκεί μέσα. Παρακάλεσα τότε την Παναγία να το βρέξω και να το δώσω λίγο. Τι να σου πω; Θα καεί το χέρι σου. Αφού το θέλεις τόσο πολύ, βάλτο λίγο, όμως και εγώ θά’ μαι στο πλευρό σου».

–«Ναι το θέλω, ψυχή είναι κι αυτή. Μπορεί και εγώ να πάθω τα ίδια».

–«Μη γένοιτο», μου είπε.

Τό’ βαλα τότε και κάηκε το χέρι μου. Με πονούσε, το φυσούσα, αλλά τίποτε. Από τότε το δάχτυλο δεν το δουλεύω είναι σκληρό. Και να το κόψεις δεν το νιώθω…

«Αυτά πού είδες εδώ δεν πρέπει να σε αναλώσουν σε στενοχώρια αλλά να βάλεις όλη την δύναμή σου να τα πεις σε άλλους ζώντες και να βοηθήσεις ψυχές πού ποθούν τον Ουρανό».

Φεύγοντας είπε η Παναγία:

«Ευλογημένοι να είστε μέχρι την Δευτέρα Παρουσία που θάρθει ο Υιός μου», και φύγαμε.

Μετά πήγαμε στον καλό τον κόσμο. Εκεί χαιρόσουν να βρίσκεσαι. Γνώρισα πολλούς απ’ αυτούς. Συνάντησα πολλά ζευγάρια πού έζησαν αγαπημένα. Ήθελε να μου δείξει και άλλους, αλλά της είπα «όχι νέους, γιατί στενοχωριέμαι να πεθαίνουν νέοι».

Η Παναγία μου είπε «όχι νέους, αλλά γέρους, διότι οι καλοί άνθρωποι πεθαίνουν γέροι. Τους άλλους τους παίρνουμε νέους για να γλυτώσουν από τις αμαρτίες πού θα πέσουν».

Συναντήσαμε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Μου είπε η Παναγία: «Τώρα έρχεται και ο γιός τους, ταξιδεύει». Μόλις είχε πεθάνει και ανέβαινε η ψυχή του. Σηκώθηκε τότε ο γέρος και προσευχήθηκε στον Εσταυρωμένο πού δέσποζε πιο πέρα και είπε:

«Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που πήρες τον γιό μου σε ώριμη ηλικία και τον φέρνεις εδώ». Τον ευχαρίστησε και η γριά. «Αμήν», ακούστηκε από τον Σταυρό. Ο γέρος και η γριά ξανακάθισαν στις πολυθρόνες τους πού ήταν χρυσαφένιες, όλες ήταν χρυσαφένιες. Μπροστά τους σ’ ένα τραπεζάκι είχε ο καθένας τους μια πιατέλα που έτρωγαν.

Εγώ σκέφτηκα «τι τρώνε;» Και μου απήντησαν: «Εκείνο που μας φέρνετε εσείς στην προσκομιδή τρώμε». Η τροφή τους ήταν ένα σαν το αντίδωρο και κρασί. Τα κρεβάτια τους ήταν ολόχρυσα, ωραιότατα.

Για τις παρθένες υπήρχε άλλος ξεχωριστός τόπος, το παρθενικό σπίτι. Εκεί είδα και γνωστές μου, αλλά δεν μου μίλησαν.

Ύστερα η Παναγία μου είπε: «Θα φύγουμε τώρα και θα περάσουμε να δούμε έναν άνθρωπο πού ήρθε εδώ μετά από πολυχρόνιο ασθένεια. Αυτός ήταν πολύ αμαρτωλός, αλλά ξεπλύθηκε από την ασθένεια του. Υπέμεινε αγόγγυστα την αρρώστια του. Το κρεββάτι του βέβαια δεν ήταν όμοιο με των άλλων, αλλά κοπιασμένο από τους κόπους που υπέμεινε.

Μου είπε τότε αυτός: «Ναι, έτσι είναι όπως τα λέει η μάννα μας (Παναγία). Έλυωσα στο κρεββάτι μου, έχυσα όλο το αίμα μου σ’ αυτό το κρεββάτι. Αυτά που πέρασα μόνο το κρεββάτι αυτό τα γνωρίζει και η μητέρα μου που με φύλαγε και στεκόταν στο προσκέφαλο μου.

Ύστερα η Παναγία συνέχισε: Όλοι οι άνθρωποι ναρθούν εδώ. Ας πονέσουν λίγο στην γη.

Στη γη υπάρχουν πολλοί πειρασμοί. Μόνο την ψυχή σας να φυλάξετε από αμαρτίες. Όποιος θυσιαστεί για τον Υιό μου θα απολαύσει όλα αυτά τα αγαθά. Όσοι θα εργασθούν για μένα κάτω στην γη θαρθούν στον Παράδεισο. Αυτά τα αγαθά, χαρά σ’ όποιον τ’ απολαύσει. Όμως τώρα λίγοι έρχονται… Χάλασε ο κόσμος…»

Η Λαμπρινή άλλη φορά προείδε τον θάνατο της ανεψιάς της:

«Είχα πάρει προειδοποίηση (πληροφορία) ότι την Τετάρτη θα κοιμηθεί η ανεψιά μου Κασσιανή. Αυτή με επισκέφθηκε το προηγούμενο Σάββατο το απόγευμα και μου είπε ότι συμφώνησε με τον παπά να κάνουμε Λειτουργία την ερχόμενη Τετάρτη, με κάλεσε και μένα να βοηθήσω.

Είχα ευλογία από τον Δεσπότη να ψέλνω στο αναλόγιο όταν υπήρχε ανάγκη. Της λέω: «Όχι την Τετάρτη αλλά τη Δευτέρα». Αυτή επέμενε την Τετάρτη, διότι δεσμεύτηκε στον παπά και δεν μπορούσε να το αλλάξει.

Για να την διευκολύνω πήγα τότε εγώ και το άλλαξα. Έγινε η Λειτουργία, είχαμε προετοιμαστεί και κοινωνήσαμε.

Η Κασσιανή έδειχνε υγιέστατη. Με ευχαρίστησε πού βοήθησα και εγώ στην θεία Λειτουργία και αποχαιρετιστήκαμε.

Την Τετάρτη τα χαράματα την Κασσιανή την πήρε τηλέφωνο ο αδελφός της Νίκος να πάει στην κλινική, διότι θα γεννούσε η γυναίκα του Όλγα και ήθελε να έχει κάποιον δίπλα του. Πήγε η Κασσιανή, αλλά αμέσως μετά την γέννα η Κασσιανή έπαθε πνευμονικό οίδημα και εκοιμήθηκε ύστερα από λίγο…

Γι’ αυτό σας λέω, δεν ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε.

ΠΩΣ ΒΑΡΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ…

Για το κοριτσάκι από τον άλλο κόσμο: Κάποτε συνέβη το εξής, όπως το διηγήθηκε:

«Ήταν η 30κοστή μέρα από την κοίμηση ενός γνωστού μου 7χρονου κοριτσιού.

Το βραδάκι, ως συνήθως, πήρα να διαβάσω ένα πνευματικό βιβλίο και καθόμουν στο κρεββάτι, ενώ δίπλα μου ο άνδρας μου είχε ήδη κοιμηθεί.

Τότε απ’ το παράθυρο μπήκε ένας Άγγελος και έφερε το γνωστό μου κοριτσάκι νυμφοστολισμένο. Το ρώτησα τι ήθελε ξανά στον αμαρτωλό αυτόν κόσμο και μου απάντησε:

«Ήρθα για σένα. Δεν μπόρεσα να βρω άνθρωπο να πω το παράπονό μου. Οι γονείς μου με ζόριζαν να τρώω για να γίνω καλά, ενώ δεν μου έλειπε το φαγητό. Ο Θεός ήθελε να με πάρει. Τώρα όμως πού πέθανα έπρεπε να πάω στον παράδεισο, αλλά έχω εμπόδια.

Ένα οφείλεται στους γονείς μου, και ένα σε μένα. Τώρα πού πέθανα, ακόμη δεν σαράντισα και η μητέρα μου έμεινε έγκυος. Αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Ακόμη στον δρόμο είναι η ψυχή μου, δεν πέρασα όλα τα τελώνια. Ξέρω ότι με έκλαψαν πολύ, αλλά δεν έπρεπε να γίνει. Νομίζουν ότι τρόπον τινά θα με αναστήσουν, αλλά πες τους ότι αγοράκι θα κάνουν, όχι κορίτσι, όπως νομίζουν…..

Αυτή τους η πράξη δυσκολεύει την ψυχή μου…

Όσο για μένα, την τελευταία φορά που πήγα στο σχολείο πριν πεθάνω, δεν είχα μολύβι και πλάκα για να γράψω. Μια συμμαθήτρια μου όμως μου έδωσε καινούργια πλάκα και μολύβι, τα οποία δεν επέστρεψα. Πες στην μάννα μου να αγοράσει καινούργια και να τα επιστρέψει. Για το μεγάλο καλό πού θα κάνεις στην ψυχή μου θα σε πάρω τώρα μαζί μου να δεις τον θάλαμο που έχει έτοιμο ο Κύριος για μας τις παρθένες. Εμείς νυμφευθήκαμε τον Χριστό».

Βγήκαμε από το παράθυρο και ανεβαίναμε. Μας συνόδευε και ο Άγγελος κρατώντας από το χέρι την κόρη. Φθάσαμε στον Παράδεισο και τον βλέπαμε. Ήταν σπίτια πολλά αλλά πολύ ωραία.

Φθάσαμε στο παρθενικό σπίτι, αλλά δεν μ’ άφησε να μπω μέσα. Αυτή μπήκε και μου είπε: «Εσύ είσαι ακόμα στην γη δεν μπορείς να μπεις εδώ». Είδα όμως από το παράθυρο τις παρθένες, άλλες μικρές στην ηλικία και άλλες μεγάλες. Φορούσαν ρούχα πού έλαμπαν.

Μου είπαν: «Εμείς εδώ δεν έχομε ποτέ χειμώνα, ποτέ νύχτα, ποτέ βροχή. Είμαστε πάντα στο άνθος».

Μετά σήμανε ένα σήμαντρο και ήταν η ώρα για προσευχή και έπρεπε να φύγουμε. Ήθελα να μείνω και εγώ να μάθω πώς προσεύχονται, και μου είπε: «Εσείς έχετε τους παπάδες, τους πνευματικούς και σας τα λένε όλα».

Ο Άγγελος με γύρισε πίσω χωρίς να μου μιλήσει. Έβλεπα το σώμα μου να βρίσκεται στο κρεβάτι δίπλα στον άνδρα μου, ανέπνεε λίγο, ίσα – ίσα που ζούσε. Μπήκα ξανά στο σώμα μου, άφησα το βιβλίο στο τραπέζι και κοιμήθηκα.. Το πρωί θα πηγαίναμε στο χωράφι για να δουλέψω στο βαμπάκι αλλά δεν μπόρεσα να πάω. Για τρεις μέρες αισθανόμουν πολύ κουρασμένη και ήμουν χλωμή.

Όταν είχα ρωτήσει το κοριτσάκι: «Καλά, για μια πλάκα και ένα μολύβι έχεις τόσες δυσκολίες; Με μας που έχουμε κάνει τόσα, τι θα γίνει»; Μου απάντησε:

«Αυτή η πλάκα και το μολύβι είναι σαν βάρος εκατό κιλών καθώς με δυσκολεύει και η αμαρτία των γονέων μου». Γι’ αυτό δεν πρέπει τίποτα να χρωστάμε δανεικό σε τούτη την ζωή, αν θέλουμε να απολαύσουμε τα αγαθά του παραδείσου».

ΠΟΙΑ ΩΡΑ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΜΕ ΑΓΓΕΛΟΥΣ….

Στην θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσε είχε εμπειρίες και κάποιες από αυτές τις εκμυστηρεύτηκε ως έξης: «Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω. Μια φορά είχα πάει στην αγία Αικατερίνη.

Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα. Το πρωΐ υστέρα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά. Στενοχωρήθηκα και είπα: «Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».

Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (αγία Αικατερίνη) και μου είπε: «Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».

Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί. Μου το έδειξε.. Είδα ότι ήταν το χαρτί πού είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή.

«Όταν ξεκινά το πρωί η Λειτουργία μας, εκεί όλα είναι πολύ ωραία.

Όταν όμως έρχεται η ώρα της μεταδόσεως τότε είναι όλη η Εκκλησία γεμάτη από τα αγγελικά πνεύματα. Τώρα τα βλέπω έτσι σαν αστραπή. Περνάνε Άγγελοι με τα φτερά τους, όμορφα τα πρόσωπα τους, όπως είμαστε οι άνθρωποι. Αυτοί είναι ψηλά, και μείς χαμηλά. Φωνάζει ο παπάς από δω, ο ψάλτης από κει, βγαίνουν όλοι εκεί και κουλουριάζουν (κυκλώνουν) τον παπά γύρω-γύρω.

Μετά βγαίνει η μετάδοση, βλέπεις στην Ωραία Πύλη ακέραιος ο Χριστός, βλέπεις που λέει ο παπάς «Μετά φόβου…». Αυτός λέει: «Εδώ εγώ είμαι» και δείχνει το Άγιο Ποτήριο, ότι δηλαδή είναι μέσα. Παίρνομε τότε πραγματικά κρέας από το Σώμα του Κυρίου. Μέσα στο Άγιο Ποτήριο είναι αλήθεια Αυτός. Γίνεται όλος τόσο δα παιδάκι μικρό – μικρό με κεφαλάκι, χεράκια, ποδαράκια, ακέραιος Χριστός, άνθρωπος δηλαδή, και το δίνει σ’ εμένα, το δίνει σ’ εσένα και στον άλλον, με το κουταλάκι (Αγία λαβίδα). Το κουταλάκι μέσα έχει ένα ανθρωπάκι».

Πώς να το πάρεις αυτό το πράγμα; Και το παίρναμε κάτι αμαρτωλοί, κακομαγαρισμένοι, καταπονηρεμένοι, κακός κόσμος, φονιάδες, σκοτώνουν τον άλλον και τον θάβουν.

Όταν πηγαίνεις να μεταλάβεις, θα πηγαίνεις με το κεφάλι σκυφτό και θα σκέφτεσαι Ποιον θα βρεις μπροστά σου. Ποιόν θα ιδείς τώρα εσύ. Μην κοιτάς τον έναν και τον άλλον και τι κάνει αυτός και εκείνος. Θα κοιτάζεις μόνο το Άγιο Ποτήριο. Ποιος είναι στο Άγιο Ποτήριο. Εκεί είναι ο ίδιος ο Χριστός που στο δείχνει, αυτού δεν είναι ο παπάς, αυτό το τόσο δα πραγματάκι το δίνει ο Χριστός.

Αυτός παρατηράει ποιος είναι ικανός να το πάρει. Όποιος δεν είναι άξιος σ’ αυτόν δεν το δίνει.

Νομίζεις πως παίρνουν όλοι μετάδοση εκείνη την ώρα; Δεν παίρνουν. Παίρνει εκείνος πού είναι ετοιμασμένος. Και κείνη την ώρα που πας να μεταλάβεις πρέπει να δεις τον Χριστό. Δεν είναι ανάγκη να τον δεις πραγματικά, αλλά βάλτον με τον νου σου. Μετά έρχεται το «Δι’ ευχών» και βλέπεις φεύγουν όλοι πριν το «Δι’ ευχών» από την Εκκλησία. Κάτσε λίγο να πάρεις την ευχή.

Μετά δεν κάνει να γυρίσεις (επισκεφτείς) σπίτι ξένο, γιατί θα χάσεις την ευχή. Δεν είναι καλά να βγεις έξω, να πας, ξέρω ‘γώ, στην αγορά. Και αν είναι μεγάλη ανάγκη πες σε κάποιον πού πάει στην αγορά να σου ψωνίσει. Και αν βγεις, σκύψε το κεφαλάκι σου, κάνε την δουλειά σου και γύρισε στο σπίτι.

«Για να κοινωνήσουμε πρέπει να προετοιμαστούμε καμιά βδομάδα από νηστεία και από άλλα πράγματα».

Η γιαγιά Λαμπρινή είχε παρρησία στην προσευχή της. Οι άνθρωποι στις δυσκολίες τους, της ζητούσαν να προσεύχεται και μετά έβλεπαν τα αποτελέσματα. Κάποιος εξάδελφός της ήταν ετοιμοθάνατος και δεν παράδινε το πνεύμα του (πέθαινε). Βασανιζόταν γιατί ενώ φαινόταν ότι πέθαινε, μετά πάλι επανερχόταν. Πήγε η γυναίκα του και παρεκάλεσε την γιαγιά να πάει στον ασθενή να κάνη προσευχή. Δίσταζε γιατί θεωρούσε ότι θα τον πεθάνει αυτή. Πήγε τελικά, συζήτησε μαζί του, ήταν καλός αλλά έπινε. Του είπε να εξομολογηθεί και μετά ενώ προσευχόταν η γιαγιά, παρέδωσε την ψυχή του ήσυχα.

Το εγγονάκι της, πέντε χρόνων, ήταν άρρωστο. Δυο φορές το είχαν πάει στην Ρωσσία και ετοιμάζονταν να πάνε και τρίτη φορά να το ξαναχειρουργήσουν. Η γιαγιά Λαμπρινή δεν ήθελε να πάνε γιατί ήξερε ότι και να ζήσει, δεν θα γινόταν καλά. Το τελευταίο βράδυ πήγε στο κελλί της και ξέσπασε σε προσευχή με δάκρυα παρακαλώντας τον Θεό: «Να το πάρεις στον θρόνο Σου στους Ουρανούς αντί για την Ρωσσία. Αυτό είναι άγγελος. Και εκεί να με αξιώσεις και μένα, Θεέ μου, να σηκωθεί το εγγονάκι μου από τον θρόνο να με πάρει και μένα».

Άκουσε το «ναι» στην προσευχή της και μετά ευχαριστούσε τον Χριστό. Μέχρι τις τρεις μετά τα μεσάνυχτα τελείωσε το παιδί. Έκλαιγε από χαρά και πήρε το αλεύρι να ζυμώσει πρόσφορο.

Η γιαγιά Λαμπρινή κατά την διάρκεια της ζωής της δεν ξέχασε τον μοναχικό της πόθο. Έτσι μετά την κοίμηση του συζύγου της παίρνει την απόφαση να πραγματοποιήσει το όνειρό της.

Σε ηλικία 70 ετών περίπου πηγαίνει σε μοναστήρι της περιοχής, όπου σύμφωνα με τον κανόνα που της έβαλε ο γέροντας, θα έμενε 50 μέρες για το Πάσχα, 40 για τα Χριστούγεννα και 15 για τον Δεκαπενταύγουστο. Η ίδια μετά ζήτησε να μείνει μόνιμα στο μοναστήρι, αλλά εν τω μεταξύ ο γέροντας κοιμήθηκε και οι μοναχές εξέφρασαν αντίρρηση για την παραμονή της. Πάλι η γιαγιά Λαμπρινή με υπακοή – υπομονή δέχθηκε αυτή τους την απόφαση και ειρηνικά επέστρεψε στο σπίτι της, όπου συνέχισε τους αγώνες της και προετοιμαζόταν πλέον για την κοίμηση της.

ΕΞΩΘΕΝ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ…

Ο κ. Ανδρέας Νικολάου από τα Καλομόδια Άρτας σημειώνει:

«Οι γονείς μου και κυρίως η γιαγιά μου από πολύ μικρό μου μιλούσαν για την γιαγιά Λαμπρινή και τα χαρίσματά της. Ειδικά η γιαγιά μου την ακολουθούσε παντού σε όποιες Εκκλησίες πήγαινε και περπατούσαν ώρες μέχρι να φθάσουν. Δεν έδινα και μεγάλη σημασία σ’ αυτά που άκουγα, για τις ατέλειωτες ώρες προσευχής, για τις ελάχιστες ώρες ύπνου (δύο ώρες το εικοσιτετράωρο), για τα χαρίσματα της.

Την σεβόμουνα σαν γριούλα πού ήταν, αλλά όσο μεγάλωνα διαπίστωνα ότι υποβάλλεται με χαρά σε μεγάλες και σκληρές δοκιμασίες (νηστείες και αγρυπνίες). Παρατηρούσα κάθε φορά που μεταλάμβανε στην Εκκλησία το πρόσωπο της να λάμπει.

Όταν με συναντούσε μετά την θεία Λειτουργία, με χάϊδευε στοργικά στο κεφάλι και ένιωθα τότε να μην πατάω στην γη. Αυτό με έκανε να επιζητώ πιο συχνά να είμαι μαζί της.

«Κάποιο καλοκαίρι πού είχα τελειώσει την πρώτη τάξη δημοτικού, η γιαγιά Λαμπρινή με άλλες γυναίκες πήγαν καί άνοιξαν την Εκκλησία των Ταξιαρχών στο χωριό ΛουτρότοποςΆρτης. Μαζί τους πήγα και εγώ με την μητέρα μου και κοιμηθήκαμε το βράδυ μέσα στην Εκκλησία. Ήταν νύχτα και η γιαγιά κάτι έψελνε από ένα βιβλίο.

Εγώ σηκώθηκα και γύριζα μέσα στην Εκκλησία που φωτιζόταν από λίγα κεράκια αναμμένα.

Ύστερα άνοιξα την πόρτα του Ιερού, μπήκα μέσα, προχώρησα δύο – τρία βήματα προς την Αγία Τράπεζα και αμέσως σταμάτησα. Άκουσα βήματα ανθρώπου να με πλησιάζουν. Παρατήρησα δύο – τρεις σκιές γύρω από την Αγία Τράπεζα να έρχονται προς το μέρος μου και να με περικυκλώνουν.

Φοβήθηκα και αμέσως βγήκα έξω από το Ιερό. Βλέποντας με η μητέρα μου, πού με έψαχνε, με μάλωσε. Τότε της λέγει η γιαγιά Λαμπρινή: «Μη μαλώνεις το παιδί. Αυτό είναι παιδί μικρό και αναμάρτητο. Να ήξερες τι αγγελικές δυνάμεις το έχουν περικυκλώσει»!

Κατάλαβα τότε ότι και η γιαγιά Λαμπρινή είδε τα ίδια με μένα και ας ήταν εκτός του Ιερού. Διαπίστωσα έκτοτε ότι η γιαγιά Λαμπρινή δεν είναι σαν τους άλλους ανθρώπους.

Όταν αργότερα ενηλικιώθηκα και η γιαγιά είχε περάσει τα ογδόντα της χρόνια, κάποια φορά την βρήκα στην βρύση της αυλής και πριν την χαιρετήσω παρατήρησα ότι, όπως ήταν σκυμμένη, η καμπούρα της είχε μεγαλώσει. Δεν πρόλαβα να κάνω ένα βήμα και τότε η γιαγιά λες και διάβασε την σκέψη μου, σηκώνει το κεφάλι της και μου είπε:

«Είδες, παιδάκι μου, πώς έγινα από το πολύ διάβασμα, όλη την ημέρα σκυμμένη πάνω στα βιβλία με πολλή προσευχή και μετάνοια στον Κύριο, μήπως μπορέσω και πάρω μια μικρή θέση στον οίκο του Κυρίου».

Την διέκρινε μεγάλη ταπεινοφροσύνη.. Έλεγε: «Εγώ δεν είμαι τίποτε. Μια φτωχή και αγράμματη αγρότισσα». Και ενώ ήταν ολιγογράμματη, συζητούσε με πολλή άνεση με μορφωμένους ανθρώπους. Μιλούσε για δέκα λεπτά και έλεγε πράγματα πού άλλοι δεν μπορούσαν να τα πουν σε ώρες…

Ό καθηγητής μας ο θεολόγος για μισή ώρα προσπαθούσε να μας εξηγήσει τι είναι θαύμα και στο τέλος δεν καταλάβαμε πολλά πράγματα. Η γιαγιά όταν την ρώτησα απάντησε:

Είναι πολύ απλό. «Ό,τι είναι αδύνατο για τον άνθρωπο είναι δυνατό για τον Θεό».

Κάποτε η τηλεόραση έδειχνε τις Εκκλησίες στην κατεχόμενη Κύπρο, πού οι Τούρκοι τις έχουν μετατρέψει σε στάβλους και αποθήκες. Ρώτησα την γιαγιά τι λέει ο Κύριος γι’ αυτό. Έδειξε να στενοχωρήθηκε και απάντησε:

«Από τότε που οι Τούρκοι μετέτρεψαν την Αγιά Σοφιά σε τζαμί, η Παναγία έφυγε από μέσα και στέκεται έξω δίπλα στην πόρτα και κλαίει. Κλαίει συνέχεια γιατί της πήραν το σπίτι. Αν μπορούσες να δεις την Παναγία πως κλαίει, θα έκανες πολλές μέρες να κοιμηθείς». Αφού συλλογίστηκε για λίγο μου είπε, «να δεις σε λίγο καιρό τι θα πάθει η Τουρκία». Πράγματι σε λίγους μήνες έγιναν οι γνωστοί σεισμοί.

Την ρώτησα αν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στην Ελλάδα με το ίδιο χάρισμα. Αφού κοίταξε λίγο στον ουρανό μου απάντησε: «Ναι, υπάρχουν, γιατί η θρησκεία μας είναι ζωντανή.

Υπάρχει κάποιος απ’ όλους μας που ο Κύριος τον έχει πολύ ψηλά. Κάθεται κοντά στα σύνορα με την Αλβανία. Έχω πάει πέντε – έξι φορές και την προηγούμενη εβδομάδα εκεί ήμουνα».

Και ενώ έλεγε αυτά έλαμπε ολόκληρη από χαρά. Μιλούσε για πράγματα πού θα γίνουν στο μέλλον. Είπε:

«Θα δεις πράγματα πού δεν μπορείς να φανταστής. Θα δεις μεγάλα κύματα ίσα με ένα διώροφο σπίτι να καταστρέφουν πόλεις και χωριά, και λίγοι θα σωθούν». Πράγματι δυο μήνες μετά τον θάνατο της είχαμε το γνωστό τσουνάμι με χιλιάδες νεκρούς (στην Ασία). «Θα δεις παιδιά να πηγαίνουν εκδρομή με το σχολείο και να βγαίνει ο σατανάς με το δρεπάνι και να τους παίρνει τα κεφάλια». Πράγματι συνέβη το γνωστό ατύχημα με τα παιδιά από την Μακεδονία με τόσα θύματα.

Μου έλεγε: «Δεν κάνει να σου αποκαλύψω περισσότερα γιατί αμαρτάνω. Για ό,τι σου λέω μου δίνει άδεια ο Κύριος».

«Στις 7 Σεπτεμβρίου 2002 την επισκέφτηκα και έδειξε να με περιμένει. Μου είπε: «Σε λίγες μέρες εγώ θα φύγω από την ζωή. Δεν ξέρεις με πόση χαρά περιμένω αυτήν την στιγμή». Μου έδωσε κάποιες συμβουλές, όπως να νηστεύω Τετάρτη και Παρασκευή, να μην δουλεύω στις αργίες, να πηγαίνω όσο μπορώ σε αγρυπνίες και αλλά πολλά. Ύστερα μου είπε: Όταν με χρειάζεσαι να έρχεσαι στον τάφο μου. Εκεί θα είναι πλέον το σπίτι μου. Θα ζητάς την βοήθειά μου για να μεσιτεύω στον Κύριο. Αρκεί αυτά που θα μου ζητάς να είναι σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου».

ΕΒΓΑΙΝΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ…

Η κυρία Βασιλική Τζουρμανά από το Κομμένο Άρτας μαρτυρεί:

«Άκουσα σε μια Εκκλησία της Άρτας για πρώτη φορά να συζητούν για την Λαμπρινή και τα πνευματικά της χαρίσματα και ένιωσα μεγάλη επιθυμία να την γνωρίσω. Με μια συγγένισσά μου που την ήξερε πήγαμε στο φτωχικό σπιτάκι της. Από τότε για σαράντα περίπου χρόνια μέχρι πού έφυγε από την ζωή την ακολουθούσα σχεδόν πάντοτε σε προσκυνήματα, σε αγρυπνίες, σε λειτουργίες που έκανε σε Εκκλησίες και κοιμόμασταν μέσα σ’ αυτές τις νύχτες.

Η θεια Λαμπρινή προσευχόταν και διάβαζε πολλές ώρες και κοιμόταν ελάχιστα..

Κάποτε ζήτησα την βοήθειά της. Ο άνδρας μου χαρτόπαιζε και παραμελούσε το σπίτι. Είχαμε φθάσει σε αδιέξοδο. «Μη φοβάσαι», μου είπε, «όλα θα τα τακτοποιήσει ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αρκεί να δείξεις πίστη στον Κύριο».

Μου ζήτησε για σαράντα μέρες να ξυπνώ στις 3 μετά τα μεσάνυχτα και να προσεύχομαι κάνοντας και 40 μετάνοιες. Μου είχε δώσει να διαβάζω κάποιες προσευχές και μου είπε ότι και αυτή θα προσεύχεται για να μας βοηθήσει ο Κύριος. «Πράγματι έκανα όπως μου είπε η θεια Λαμπρινή κρυφά από τον άνδρα μου και μετά τις σαράντα μέρες ξαφνικά όλα άλλαξαν.

Ο άνδρας μου δεν ξανάπαιξε χαρτιά, ασχολούνταν με τα κτήματα και την οικογένεια και τα οικονομικά μας βελτιώθηκαν.

Κάποτε με τη θεία Λαμπρινή και άλλες γυναίκες κοιμηθήκαμε σε μια Εκκλησία. Αφού τελείωσε τις προσευχές της ξάπλωσε να κοιμηθεί. Εμένα δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Ακούω την θεία Λαμπρινή ενώ κοιμόταν έβγαζε κάτι αναστεναγμούς, σαν να δούλευε και ήταν πολύ κουρασμένη.

Αυτό κράτησε για λίγο. Σηκώθηκα και έπιασα τα χέρια της και τα πόδια της. Ήταν σαν να έπιανα έναν πεθαμένο…

Κατάλαβα ότι πάλι η θεια Λαμπρινή έφυγε πνευματικά από το σώμα της. Τις πρωινές ώρες την άκουσα πάλι σαν να αγκομαχούσε. «Τώρα θα επέστρεψε», σκέφθηκα. Μόλις ξύπνησε την ρωτάω: «Το βράδυ έφυγες; Που πήγες»; Μου έδωσε την έξης απάντηση: «Πήρα την (τάδε, μια γυναίκα πού ήταν στην παρέα μας) και την παρουσίασα στον Κύριο».

Κάποια φορά αντιμετώπισα ένα μεγάλο πρόβλημα. Έμεινα για έξι μήνες στο κρεββάτι με δυνατούς πόνους στην μέση μου. Δεν μπορούσα να κουνηθώ και πήγαινα από γιατρό σε γιατρό, αλλά η κατάσταση μου χειροτέρευε. Μια μέρα η θεια Λαμπρινή με επισκέφθηκε στο σπίτι μου.

«Μην ανησυχείς», μου είπε, «σε λίγο καιρό θα είσαι τελείως καλά». Την ίδια μέρα με πληροφόρησε κάποια γνωστή μου ότι η θεια Λαμπρινή πριν έρθει στο σπίτι μου πήγε στην Εκκλησία του χωριού μου, και γονατιστή για πολλή ώρα προσευχόταν μπροστά στην εικόνα της Κοιμήσεως της Παναγίας, που είναι αφιερωμένη η Εκκλησία. Σε λίγες μέρες με την βοήθεια κάποιου γιατρού περπατούσα κανονικά. Από τότε μέχρι σήμερα για 18 χρόνια δεν είχα την παραμικρή ενόχληση.

Και μετά την κοίμηση της σε δύσκολες στιγμές της ζωής μου την επικαλούμαι και πάντα με βοηθάει. Είχα ένα καλοκαίρι πονοκεφάλους και ζαλάδες που ίσως οφείλονταν στους καύσωνες.

Ξάπλωσα να κοιμηθώ, αφού πρώτα ζήτησα την βοήθεια της. Ήρθε στον ύπνο μου, στάθηκε από πάνω μου και με σκέπασε μ’ ένα σεντόνι. Το πρωί πού σηκώθηκα ήμουν υγιέστατη».

Η κυρία Μαρία Δραγατάκη από την Άρτα αναφέρει:

«Έμαθα πολλά κοντά στη γιαγιά Λαμπρινή πηγαίνοντας μαζί της στις αμέτρητες ολονυχτίες και στα προσκυνήματα πού οργάνωνε η ίδια. Με αποκαλούσε «παιδί μου» και η λέξη αυτή άγγιζε πραγματικά την ψυχή μου. Είχε υπομονή και άκουγε τα προβλήματα μου και πάντα εύρισκε λύσεις.

Η ζωή της ήταν αγία και ήταν πολύ ταπεινή. Τι να πρωτοθυμηθώ; Την βοήθεια της προς την μητέρα μου; Τις προβλέψεις και την προσευχή πού έκανε για τα παιδιά μου; Ή το μεγάλο καλό πού έκανε σε μένα; Όταν μετά από ένα βαρύ χειρουργείο έχασα τον ύπνο μου, νιώθοντας απελπισμένη και χαμένη, πήγα μεσάνυχτα στο σπίτι της, ζητώντας βοήθεια και την βρήκα στα γόνατα να προσεύχεται λουσμένη στον ιδρώτα και γύρω της αναμμένα καντήλια και κεριά. Μου είπε: «Παιδί μου, Τι έπαθες απόψε»; Σταυρώνοντάς με από τότε ηρέμησα. Να είναι καλά εκεί πού βρίσκεται η γιαγιά Λαμπρινή και να πρεσβεύει για όλους μας».

Ο Α.. Γ. αναφέρει:

«Γνώριζα την γιαγιά Λαμπρινή από μικρός, γιατί ερχόταν στο σπίτι μας και έβλεπε την κατάκοιτη γιαγιά μου, αλλά την θεωρούσα μια αγράμματη γιαγιά. Άκουσα άλλους να μιλούν με ευλάβεια γι’ αυτήν και όταν γύρισα από το πρώτο προσκύνημα μου στο Άγιον Όρος το 2002, πήγα να την δω και να της δώσω μια ευλογία. Μπαίνοντας στο κελλάκι της ένιωσα σαν να βρίσκομαι μπροστά σ’ ένα γίγαντα. Συνειδητοποίησα τότε, χωρίς να ξέρω πώς, ότι αυτή η γυναίκα ήταν πολύ ψηλά πνευματικά, τόσο πού δεν μπορούσα να την ατενίσω, αν και σωματικά ήταν μικροκαμωμένη.

Η συζήτηση μαζί της ήταν μια πνευματική πανδαισία. Τότε κυριαρχούσε το θέμα των ταυτοτήτων που με απασχολούσε έντονα. Η πρώτη κουβέντα που μου είπε, χωρίς να αναφέρω κάτι σχετικό, ήταν: «Δεν πρέπει να πάρουμε τις ταυτότητες με το χάραγμα…»

Στις επόμενες επισκέψεις μου μέχρι την κοίμησή της διαπίστωσα ότι είχε το προορατικό και διορατικό χάρισμα.

Μου ανέφερε γεγονότα άγνωστα σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική, άλλοτε γεγονότα που αφορούσαν το μέλλον μου και έγιναν, και άλλα για γενικότερα θέματα. Ορισμένες δε φορές ενώ είχα στο νου μου να θέσω μια ερώτηση η μου γεννιόταν μια απορία σε συζήτηση παρουσία και άλλων ανθρώπων, αυτή σταματούσε την συζήτηση, απαντούσε στην ερώτηση που σκεφτόμουν και συνέχιζε την συζήτηση.

Τον Μάϊο του 2002 πού την είδα μου είπε ότι σε λίγους μήνες θα φύγει. Αλλά όταν με είδε πως στενοχωρήθηκα πολύ, είπε: «Ε, έτσι το λέω, μήνες – χρόνια». Αλλά κοιμήθηκε πράγματι σε λίγους μήνες, τον Οκτώβριο του 2002 και πορεύθηκε η ψυχή της στον Κύριο που τόσο πόθησε από μικρή».

Την τελευταία Κυριακή που πήγε στην Εκκλησία κοινώνησε και διάβασε την Ευχαριστία στο σπίτι της. Την Δευτέρα άπλωσε όλα τα βιβλία στο κρεββάτι της, διάβαζε από το καθένα λίγο, το σταύρωνε, το ασπαζόταν και το άφηνε στην άκρη. Τρόπον τινά τα αποχαιρετούσε, γιατί τόσα χρόνια αυτά ήταν η καλύτερη συντροφιά της. Την Τρίτη το απόγευμα κάλεσε την κόρη της να κάνουν Παράκληση. Τελειώνοντας είπε: «Σ’ ευχαριστώ, Παναγία μου, πού μου έδωσες να κάνω κι αυτή την Παράκληση. Γιατί μέχρι την Πέμπτη έχω πολλές προσευχές να κάνω ακόμη».

Στην ερώτηση της κόρης της τι θα κάνει την Πέμπτη, απάντησε: «Θα πάω για εκεί πού εργάστηκα, αν εργάστηκα καλά…»

Την Τετάρτη το πρωί ζήτησε να δη τα εγγόνια της. «Αύριο θα φύγω», είπε.

Το βράδυ είπε σε μια ανιψιά της: «Τώρα εγώ θα φύγω. Να πας να το πεις εσύ στην Σταθούλα, να μην της κακοφανεί. Παρακαλούσα τον Θεό να με αφήσει να ζήσω, μέχρι να ωριμάσει η Σταθούλα και να καταλάβει τι είναι η άλλη ζωή».

Κάποια στιγμή ανασηκώθηκε στο κρεββάτι, άνοιξε τα χέρια της και είπε στους παρευρισκομένους: «Ελατέ τώρα, όλοι μαζί, να πάμε στα Ιεροσόλυμα».

Τους αγκάλιασε όλους, μετά σταύρωσε το στήθος της, το προσκέφαλο και ξάπλωσε. Τότε η Σταθούλα έβγαλε τους άλλους έξω και μαζί με τον σύζυγο της άναψαν κεράκι και διάβασαν τις προσευχές, όπως ακριβώς της είχε αφήσει εντολή να κάνει η μητέρα της Λαμπρινή. Όταν τελείωσαν τις προσευχές άκουσαν ένα ελαφρύ σσσσς και η Λαμπρινή Βέτσιου ξεψύχησε σαν πουλάκι, στις 17 ‘Οκτωβρίου 2002, ημέρα Πέμπτη.

Στον τάφο της περνούν και προσκυνούν πολλοί άνθρωποι. Προσεύχονται και αντλούν δύναμη… Κάποια που όσο ζούσε η Λαμπρινή την συμβουλευόταν, ήταν πολύ στενοχωρημένη, γιατί ο σύζυγός της θα έκανε σοβαρή εγχείρηση καρδιάς. Αφού προσκύνησαν τον τάφο της και προσευχήθηκαν, είδε στον ύπνο της την γιαγιά Λαμπρινή που της είπε:

«Μην στενοχωριέσαι. Ο άνδρας σου θα γίνει καλά. Μόνο πριν πας στο νοσοκομείο, θα φτιάξεις πρόσφορο και θα το πας στην Εκκλησία. Πράγματι έκανε το πρόσφορο και όλα πήγαν καλά.

Αυτή ήταν η Λαμπρινή Βέτσιου.. Ασκήτρια με μεγάλες νηστείες, με καθημερινές αγρυπνίες, με συνεχή μελέτη και προσευχή. Αγαπούσε τον Χριστό, μιλούσε συνέχεια γι’ Αυτόν και όλα τα κύτταρα του σώματος της ανέδιναν Χριστό. Βοηθούσε τους ανθρώπους με την χάρη πού είχε. Είδε απ’ αυτή την ζωή τον Παράδεισο και την Κόλαση. Ενώ προσευχόταν ερχόταν ενίοτε ο Χριστός, η Παναγία και άλλοι Άγιοι και συνομιλούσαν.

Ήξερε τα μελλούμενα και έλεγε ότι μας περιμένουν πολύ δύσκολα χρόνια. Λυπόταν τα μικρά παιδιά και έλεγε: «Αν ήξεραν τι θα περάσουν»!. Αλλά αμέσως συμπλήρωνε:

«Έχει ο Θεός.Θα οικονομήσει για τους Χριστιανούς».

Περισσότερα, έλεγε, δεν την άφηνε ο Χριστός να ειπεί ..

Αιωνία άς είναι η μνήμη της….

+ + + + + + +

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», η 19η διήγηση..

Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής.

Πηγή: Ψήγματα Ορθοδοξίας

>KARL BARTH (6)

>Στις πηγές της νεωτερικής θεολογίας (ΧXΧIV)

(Συνέχεια από προηγούμενη ανάρτηση)

Η λεγόμενη «αφηγηματική θεολογία» δεν ριζώνει λοιπόν και αυτή και δεν πραγματοποιεί τα πρώτα της βήματα στην Δογματική του Μπαρτ;

Πρέπει λοιπόν να ξεπεράσουμε, εάν θέλουμε να κατανοήσουμε την θεολογία του Μπαρτ, «την ψευδή εντύπωση πως εισερχόμαστε στο παιχνίδι μια μεταφυσικής σκέψης». Για τον Μπαρτ όμως, αυτό που συμβαίνει πάνω στη Γη σαν Ιστορία του θεού με τους ανθρώπους, λόγω της αναλογίας σχέσεων (analogia relationis), αντιστοιχεί σ’ αυτή την ίδια αιώνια Ιστορία του θεού με τον εαυτό του. Γι’ αυτό, όπως η απόσταση ανάμεσα στον θεό και στον κόσμο δεν είναι παρά μια αναπαράσταση, μια εικόνα, μια αντιστοιχία της διαφορετικότητος που υπάρχει στον θεό, ανάμεσα στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, έτσι ακριβώς όπως το πέρασμα, η μεσότης, η επικοινωνία που ο θεός πραγματοποιεί στην συμμαχία της Χάρης με τον άνθρωπο, δεν είναι τίποτε άλλο από την αναπαράσταση, την εικόνα, την αντιστοιχία της ενότητος του θεού Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Αυτό που πράττει ο θεός σαν Δημιουργός του κόσμου μπορεί να γίνει κατανοητό μόνον σαν αντανάκλαση της εσωτερικής σχέσεως του θεού με τον εαυτό του, του Πατρός που γενά τον Υιό και του Πατρός και του Υιού που εκπορεύουν το Άγιο Πνεύμα. Η διάκριση που υπάρχει στην αιωνιότητα της ζωής του θεού ανάμεσα στον Υατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα επαναλαμβάνεται στην διάκριση που υπάρχει στον δυαλισμό άνδρα-γυναίκας, με την σειρά της εικόνα της ετερότητος και της κοινωνίας που υπάρχει ανάμεσα στον Χριστό και στην κοινότητά του, την Εκκλησία. Όλη η προσπάθεια του Μπαρτ συγκεντρώνεται στην έκφραση, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της αιώνιας πρωτοϊστορικής εκλογής του Υιού από μέρους του Πάτρος, στην οποία περικλείεται η ιστορική εκλογή του ανθρώπου, και επομένως η αυτόαποκάλυψη του Τριαδικού θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Καθώς για τον Μπαρτ «το Είναι του ανθρώπου μπορεί να καθορισθεί αποκλειστικώς και μόνον σε σχέση με το Είναι του Τριαδικού θεού»» προοδευτικά λοιπόν από βιβλίο σε βιβλίο, η νεανική διαλεκτική μέθοδος της θεολογίας του αντικαθίσταται από την μέθοδο της αναλογίας των σχέσεων (analogia relationis).

Οδηγημένος από τον βιβλικό λόγο «όπως στον ουρανό έτσι και στη γη» ο Μπάρτ στοιχειοθετεί ένα πλαίσιο του κόσμου και του ανθρώπου ανάλογο στο πλαίσιο του θεού. Στην έννοια του Λόγου του θεού, ανήκει, κατά τον Μπάρτ, το γεγονός πως ο θεός είναι υποκείμενο του Λόγου του (δόγμα της Αγίας Τριάδος), αντικείμενο της αποκαλύψεώς του (δόγμα της ενσαρκώσεως) αλλά επίσης και η δυνατότης κατανοήσεως αυτού του Λόγου από τον άνθρωπο (δόγμα της Χάριτος ή εκπόρευσις του Αγίου Πνεύματος). Από όλο αυτό δεν προκύπτει καμμία φιλοσοφική ανθρωπολογία: Μόνο ο θεός δημιουργεί μέσα μας την δυνατότητα συναντήσεως μαζί του και επομένως την υπακοή της πίστης στην αποκάλυψή του. Εάν στον Χριστό ο θεός γίνεται άνθρωπος, χάρη στο Άγιο Πνεύμα ο άνθρωπος μπορεί να ακούσει τον Λόγο και τοιουτοτρόπως συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτόν τον ίδιο τον όρο του Λόγου του θεού ακριβώς όσο και ο ίδιος ο θεός ο οποίος μιλά και παραμένει πάντοτε υποκείμενο, αντικείμενο και κατηγόρημα της αυτοαποκαλύψεώς του.

Μια σειρά ερωτήσεων σχηματίζεται τοιουτοτρόπως μετά την σύντομη δογματική έκθεση των θέσεων του Μπάρτ! Η αυτοαποκάλυψη σημαίνει την αιώνια κατανόηση που έχει ο θεός για τον εαυτό του; Σαν δόγμα της Τριάδος εννοούμε τον αιώνιο Τριαδικό αντικατοπτρισμό του θεού στον εαυτό του; Αυτοαποκάλυψη σημαίνει καθαρή παρουσία του αιωνίου χωρίς ιστορία και χωρίς μέλλον;

O νεαρός Μπάρτ ανάμεσα σε διάφορες επιρροές «έζησε στην ατμόσφαιρα του νεοκαντισμού». Έτσι λοιπόν έρχεται σχεδόν φυσικό να αναρωτηθούμε πόση επιρροή εξάσκησε πάνω του το υπερβατικό το οποίο υπήρξε καθοριστικό για την θεολογία που προήλθε από τον Σλαϊερμάχερ. Ήδη ο Μπόνοφερ τον κατηγορούσε πως κινιόταν απευθείας μέσα στο πλαίσιο της υπερβατικής φιλοσοφίας του Kant. Ερμηνεύοντας το «Είναι του θεού στην αποκάλυψη» και την πνευματική «ενέργεια» που δίνει την ικανότητα κατανοήσεως ενός τέτοιου Είναι, ο Μπαρτ είναι συνεπέστατος με την υπερβατική προοπτική. Από αυτό συνεπάγεται πως, παρότι χρησιμοποιεί κατηγορίες χρονικές, η έννοια της ενέργειας που χρησιμοποιεί δεν μπορεί να την σκεφθεί κάποιος με όρους χρονικότητος. Τόσο η ελευθερία του θεού όσο και η πράξη της πίστεως είναι κατ’ ουσίαν υπερχρονικά. «Για τον Μπάρτ καμμία ιστορική στιγμή δεν είναι ισάξια του απείρου, έτσι ώστε η εμπειρική πράξη των ανθρώπων –πίστη, υπακοή– μπορεί να φανεί χρήσιμη το πολύ σαν ένδειξη της ενέργειας του θεού, αλλά στην ιστορικότητά της δεν θα μπορέσει ποτέ της να είναι πίστη και υπακοή καθ’ εαυτές».

Και δεν είναι ακριβώς γι’ αυτή την προϋπόθεση του υπερβατικού που στον Μπάρτ το «τέλος» μπορεί να εξισωθεί με την Αρχή; Και το έσχατον μπορεί να καταλήξει το όριο, υπερβατικό ακριβώς, που η αιωνιότης θέτει στον χρόνο; Ακόμη και στον ώριμο Μπαρτ η αλήθεια του θεού, είτε την εκλάβουμε σε σχέση με την έννοια της αποκαλύψεως, είτε την εκλάβουμε σε σχέση με την έννοια του εσχάτου, παραμένει, παρατηρεί ο Moltman,σαν «επιφάνεια του αιωνίου παρόντος και όχι σαν αποκάλυψη της μελλοντικής υποσχέσεως». Ακριβώς λοιπόν λόγω ενός υπερβατικού οράματος της θείας υποκειμενικότητος, της αποκαλύψεως και του εσχάτου έχουμε στον Μπαρτ την «καθαρή παρουσία του θεού», την αιώνια παρουσία ¬του θεού στον χρόνο», και στο τέλος «ένα παρών χωρίς μέλλον». Για τον Μπάρτ η ανθρώπινη ιστορία οδηγήθηκε στην τελική της κρίση από την εισβολή ενός εσχάτου υπερβατικού τύπου. Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως το καινοδιαθηκικό έσχατον καταλήγει αιώνια υπερβατικότης , το υπερβατικό νόημα όλων των χρόνων, εξίσου κοντινό και μακρινό από όλα τα σημεία της Ιστορίας! Δεν είναι όμως αλήθεια πως κατά την Κ.Δ. η Βασιλεία του θεού, παρότι κατά κάποιο τρόπο ήδη στον Χριστό έγινε παρούσα, παραμένει ακόμη να έλθει στην πληρότητά της; Η Ανάσταση του Χριστού, ενώ έχει ήδη συμβεί, δεν αναγγέλλει ένα μέλλον το οποίο δεν έχει φτάσει και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη; Η Ανάσταση, μαζί με τον Σταυρό του Χριστού, είναι ένα τέτοιο γεγονός που τρυπάει σαν αγκάθι μέσα στο κρέας κάθε παρών και το ανοίγει στο μέλλον: «Εάν η αποκάλυψη του θεού στην Ανάσταση του Χριστού περιέχει μέσα της μια εσχατολογική διαφοροποίηση, εγκαινιάζει ταυτοχρόνως την Ιστορία της κατηγορίας της προσμονής και της αναμνήσεως, της σιγουριάς και της απειλής, της υποσχέσεως και της μετανοίας».

Γι’ αυτό το λόγο πολλοί έχουν αναρωτηθεί εάν υπάρχει για τον Μπαρτ μια πραγματική Ιστορική «πρόοδος». Συμβαίνει στ’ αλήθεια γι’ αυτόν κάτι στην Ιστορία; Ο Barth όπως έχουμε ήδη σημειώσει επανέλαβε συχνά πως η αποκάλυψη δε είναι μια αχρονική πραγματικότης, είναι Ιστορία: δεν παραμένει υπερβατική στον χρόνο, δεν είναι αδιάφορη να τον ακουμπήσει, αλλά τον διαπερνά ή καλύτερα προσλαμβάνει τον χρόνο ή ακόμη καλύτερα, δημιουργεί τον χρόνο της! Με την αποκάλυψη ο κοινός χρόνος δεν παύει να υπάρχει, αλλά δεν είναι πλέον κενός, είναι αυθεντικός. Η αποκάλυψη φανερώνει και καταστρέφει τον αναυθεντικό χαρακτήρα του χρόνου, «καθότι φανέρωση του χρόνου της Χάρης είναι εισβολή της κρίσεως του κοινού Χρόνου».

Η σχέση της αιωνιότητος με τον χρόνο είναι ξεκαθαρισμένη ως εξής: «ο θεός προηγείται, συνοδεύει, ακολουθεί τον χρόνο». Αλλ’ όμως ο Μπαρτ εξηγεί κάθε γεγονός, την αποκάλυψη όπως και τον κόσμο, κάνοντάς το να προέρχεται από ένα μοναδικό ύψος, την αιωνιότητα. Σ’ αυτό το ρίσκο έζησε ο Μπάρτ από την νεότητά του, από τότε ακόμη που καθόρισε την διαλεκτική του χρόνου και της αιωνιότητος, και ακόμη από την αιώνια εκλογή της Χάρης, όλα τους σημεία αφηρημένα έξω από τον χρόνο, σε κάθε περίπτωση. Αυτή ακριβώς η προοπτική πλησιάζει τον Μπάρτ στις θέσεις του Εγέλου.

Είναι αλήθεια πως ο Μπάρτ επαναλαμβάνει με τον Καλβίνο, πως η θεολογία γεννιέται από την πίστη. Αλλά αυτή η πίστη καθώς είναι υπακοή στην αυτοαποκάλυψη του θεού πρέπει να είναι και ερμηνεία ταυτόχρονα, και μάλιστα ερμηνεία του ανθρώπου. «Ο θεός αποκαλύπτεται –παρατηρεί ο Fuchs– αλλά ερμηνεύει ο άνθρωπος. Ο Μπαρτ όμως σκέπτεται διαφορετικά. Εάν δεν έλθει πρώτα ο Λόγος του θεού, «όχι μόνον δεν θα υπάρχει καμμία κανονική θεολογία, αλλά πάνω απ’ όλα δεν υπάρχει καμμία ευαγγελική θεολογία. Και η θεολογία δεν έχει καθόλου σκοπό της την ερμηνεία, τον σχολασμό ή να κάνει κατανοητό αυτό τον Λόγο. Η θεολογία πρέπει να πραγματοποιήσει όλα αυτά σε σχέση με τους Μάρτυρες αυτού του Λόγου. Σε σχέση όμως με τον ίδιο τον Λόγο δεν έχει να ερμηνεύσει τίποτε. Η θεολογική απάντηση σ’ αυτό το σημείο μπορεί να συνίσταται μόνον στην επιβεβαίωση και στην απόδειξη πως ο Λόγος εκείνος ειπώθηκε και ακούστηκε πριν από κάθε ερμηνεία»

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

>ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΦΩΤΙΚΗΣ

>Η ΦΙΛΟΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΡΑΜΦΟΥ – Συνεχίζεται!

Η υπέρτατη συστηματική προσπάθεια εκκοσμικεύσεως, στην Ελληνική γλώσσα, την οποία έχει αναλάβει ο κ.Ράμφος εδώ και χρόνια, συμπυκνώνεται και φωτίζεται ταυτόχρονα για όσους θέλουν να κατανοήσουν, και συνεχίζεται πάνω στο άψυχο σώμα της Φιλοκαλίας! Διότι οι Χριστιανοί αδιαφορούν για τις πνευματικές καταστροφές, διότι έχει ο Θεός, ίσως δε αποδειχθεί στο τέλος πως Χριστιανοί αληθινοί δεν υπάρχουν πλέον, και γι’ αυτό βάρβαροι εισβολείς εισβάλλουν ελεύθερα στην ανοχύρωτη πόλη που είναι σήμερα η Εκκλησία και κατασπαράσσουν τα πνευματικά της κειμήλια ανενόχλητοι!

Η μέθοδος του Ράμφου είναι απλή! Χρειάζεται να αποδείξει πως οι Χριστιανοί Ασκητές ήταν μαθητές και διάδοχοι των Νεοπλατωνικών, κακοί μαθητές όμως, στην σύγκρισή τους με τον Αυγουστίνο ο οποίος ανακάλυψε το υποκείμενο και έσωσε τον ανθρώπινο πολιτισμό. Χρειάζεται επιπλέον να επισημάνει τα σημεία στα οποία διασταυρώθηκε η Χριστιανική παράδοση με την εξέλιξη και πήρε λάθος δρόμο. Είναι δε διατεθειμένος να μας βοηθήσει να επιστρέψουμε στα ιστορικά σταυροδρόμια από τα οποία χαθήκαμε και να μας βοηθήσει δε αυτή τη φορά να πάρουμε τον σωστό δρόμο που οδηγεί στην Νεωτερικότητα και στην Ιστορία! Εργασία επίπονη και σκληρή, δείγμα ισχυρότατης θελήσεως, η οποία ολοκληρώνει τις πιο εύκολες προσπάθειες, παρότι προδρομικές της εκκοσμικεύσεως, του κ. Γιανναρά και του κ. Ζηζιούλα!

Τα κομβικά σημεία από τα οποία καλεί την θέλησή μας να αποτραβηχτεί είναι αυτή τη φορά η ομοιότης της Ασκήσεως με τα πνευματικά γυμνάσματα των φιλοσόφων, ιδίως όπως έχει καταγραφεί στο βιβλίο του Hadot «Πνευματικές Ασκήσεις και αρχαία Φιλοσοφία»!

Ο λεγόμενος έλεγχος της συνειδήσεως!

Η Μνήμη του Νου που εδραιώνει ακόμη περισσότερο την θεωρία του πνευματικού, αιθερικού σώματος!

Η άμεση αίσθηση του Θεού που επιτυγχάνεται στα κείμενα του Διαδόχου Φωτικής με την χριστιανική αφομοίωση του μαθήματος των Μεσσαλιανών.

Η εκλέπτυνση του ανθρώπου που μας οδηγεί κατευθείαν στον Καρτέσιο, μέσα από Χαλδαϊκούς χρησμούς!

Η ένωσις ψυχής και πνεύματος μέσω της εκλεπτύνσεως, η οποία λειτούργησε σαν απαραίτητο σκαλοπάτι για την σύγχρονη Νεωτερική επίτευξη της ίδιας ενώσεως.

Θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε την διαστρέβλωση που επιχειρεί ο Ράμφος, για όσους το επιθυμούν βεβαίως, σαν βοήθημα τρόπον τινά, στο βιβλίο του, του οποίου περιμένουμε την έκδοση από μήνα σε μήνα.

Πρέπει να τονίσουμε από την αρχή πως ο Ράμφος δεν γνωρίζει την Φιλοκαλία άμεσα, όπως την γνώριζαν οι Χριστιανοί της Πατερικής Εποχής, αλλά έμμεσα, μέσω των Δυτικών εργασιών, οι οποίες συσσωρεύονται ταχύτατα λόγω προχωρημένης εκκοσμικεύσεως. Διότι η εκκοσμίκευση επέβαλε στην ανθρωπότητα την έμμεση σχέση με τον Θεό μέσω τού γραπτού λόγου εξελίσσοντας την έμμεση σχέση πού είχε ήδη επιβάλλει ο κληρικαλισμός.

Αναγκαία και συντελεσμένη ήδη συνέπεια της αυτονομήσεως της διάνοιας από τον Νου, μέσω της νοήσεως!

Ας ξεκινήσουμε με τον Hadot και το βιβλίο του: Εκτός από την μεγάλη βοήθεια που βρήκε ο Ράμφος στις ερμηνείες του, εκτός από το γεγονός πως ο ίδιος ο Hadot πέφτει θύμα του πολιτισμού της Γραφής στον οποίο ανήκει και φτάνει πολλές φορές στην υπερβολή, να θεωρεί τους Χριστιανούς επηρεασμένους από τους φιλοσόφους επειδή και οι δύο λόγον έχουν, δηλαδή λόγω φυσικών και αυτονόητων πραγμάτων, διαβάζουμε παρ`όλα αυτά στο τέλος του κεφαλαίου που φέρει και τον τίτλο του βιβλίου: Σε γενικές γραμμές, μπορούμε να πούμε πως ο μοναχισμός, στην Αίγυπτο και στην Συρία, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε σε χριστιανικό περιβάλλον, μ’ έναν αυθόρμητο τρόπο, χωρίς την μεσολάβηση ενός φιλοσοφικού μοντέλου. Οι πρώτοι μοναχοί δεν ήταν μορφωμένοι, αλλά χριστιανοί οι οποίοι ήθελαν να φτάσουν την χριστιανική τελειότητα με μια ηρωική πρακτική σύμφωνη με τις ευαγγελικές συμβουλές και με την μίμηση της ζωής του Χριστού. Άντλησαν λοιπόν φυσικά τις πρακτικές τελειότητος από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.

Γι’ αυτό το λόγο συναντούμε δύο χαρακτηριστικά έργα του Ευάγριου. Το ένα είναι «περί διακρίσεως παθών και λογισμών», η οποία διάκρισις δεν μπορεί παρά να είναι μόνον Χριστιανική, καθότι μόνον οι Χριστιανοί πολέμησαν την εωσφορική υπερηφάνεια. Διότι η ανθρωπότης την γνώρισε μόνον μετά την Ενσάρκωση του Κυρίου. Μέχρι τότε η ανθρωπότης γνώριζε μόνον τα πάθη της ψυχής, τις αμαρτίες του ανθρώπου και αυτά πάλευε.

Και το καταπληκτικό κείμενο του Ευαγρίου πάλι : «λόγος Ευάγριου περι των οκτώ λογισμών». Στο οποίο καταγράφονται οι λογισμοί και η αντιμετώπισις τους απο την Π.και Κ.Δ κατευθείαν.

Έτσι λοιπόν η φιλοσοφική ασκητική όσο σημαντική και άν υπήρξε για τον άνθρωπο έπεφτε θύμα της υπερυφανείας με τον πλέον παιδικό τρόπο. Ας πάρουμε ενα ακόμη παράδειγμα απο τον Ευάγριο: Περι διακρίσεως παθών και λογισμών, κεφ.3

«Είναι πολύ αναγκαίο να μιμηθούμε εκείνους που κινδυνεύουν στη θάλασσα και πετούν τα σκεύη στο πέλαγος λόγω της βίας τών ανέμων και τών κυμάτων. Αλλά σε αυτό ας προσέξουμε μήπως πετάξουμε τα σκεύη για να μας δούν οι άνθρωποι (και μας επαινέσουν), επειδή έτσι στερούμαστε το μισθό μας. Γι αυτό το λόγο ο Κύριός μας στα Ευαγγέλια, διδάσκοντας τον κυβερνήτη νου, λέει: ‘‘προσέχετε να μήν κάνετε την ελεημοσύνη σας μπροστά στους ανθρώπους με σκοπό να σας δούν. Αν την κάνετε ετσι, δέν έχετε μισθό απο τον επουράνιο Πατέρα σας’’»

Κάτι που έκαναν αποκλειστικώς οι φιλόσοφοι της Ελληνιστικής εποχής, χτυπώντας υποτίθεται την συμβατική ζωή τών συνανθρώπων τους. Όλη η φιλοσοφική άσκηση ματαιονόταν στην επίδειξη μπρος στα μάτια των άλλων.

Αντιθέτως ο αγράμματος Μέγας Αντώνιος όπως τον αποκαλεί ο Ράμφος επειδή αγνοεί το Άγιο Πνεύμα, έλεγε στους μαθητές του «καθένας σας να σημειώνει γραπτώς τις πράξεις και τις κινήσεις της ψυχής του, σαν να πρόκειται να τις γνωστοποιήσει στους άλλους. Διότι δέν θα τολμούσαμε ποτέ μας να διαπράξουμε αμαρτίες δημόσια, μπροστά στους άλλους». Αυτό είναι ένα θαυμαστό παράδειγμα του τρόπου που κληρονόμισαν την εθνική σοφία, τον γραπτό λόγο, οι Χριστιανοί.

Οσο για την μίμηση τών Νεοπλατωνικών απο μέρους τών Χριστιανών ασκητών μπορούμε να αντλήσουμε πολλά διδάγματα απο το «Γράμμα στη Μαρκέλλα» Του Πορφύριου, το οποίο θεωρείται το Ευαγγέλιο του Παγανισμού : εκεί στο 9.4 διαβάζουμε : «καθαρού γάρ μή καθαρόν εφάπτεσθαι ουδέν, ο Πλάτων φησί, θεμιτόν είναι, διό και μέχρι του νύν καθαρεύειν δεί τών παθών τε και τών δια το πάθος αμαρτημάτων»

Αυτή είναι η αρχή της φιλοσοφικής ασκήσεως, του φιλοσοφικού τρόπου ζωής . Πρέπει να καθαρίση το σώμα για να ταιριάξη στην καθαρή ψυχή ή στον καθαρό νού ο οποίος όπως αποδείκνυαν οι έμφυτες έννοιες ήταν κατοικία του Θεού.

Ο αγώνας τών αρχαίων φιλοσόφων ήταν να έχουν σαν Αρχή ζωής τον ηγεμόνα Νού και πρός αυτό έπρεπε να καθαρθεί το σώμα. Διότι διαφορετικά με τα πάθη της ψυχής, τίθενται σάν Αρχή ζωής το σώμα (η σάρκα τών Χριστιανών)και τότε ο άνθρωπος , «εάν δεν είναι φιλόθεος είναι φιλήδονος και φιλοσώματος, ο δε φιλοσώματος πάντως και φιλοχρήματος, ο δε φιλοχρήματος εξ ανάγκης άδικος, ο δε άδικος και εις Θεόν και εις πατέρας ανόσιος και εις τούς άλλους παράνομος και τή προαιρέσει Ιερόσυλος, διό και πάντα φιλοσώματον ως άθεον και μιαρόν εκτρέπεσθαι χρή»

«Λέγει ο λόγος πώς το θείον είναι παντού και ολόκληρο παρών, αλλά πώς ένας ναός είναι αφιερωμένος σ`αυτό και αυτός είναι η διάνοια τού σοφού μόνη. Διότι η τιμή πού αρμόζει περισσότερο στο Θεό αποδίδεται μόνον από τον σοφό ο οποίος περισσότερο από όλους τον γνώρισε, και τιμά με σοφία το θείον και διακοσμεί με σοφία μέσα στην γνώμη το Ιερό τού Θεού, η οποία γνώμη σαν έμψυχο άγαλμα μέσα στό Νού αγάλλοντας ενεικόνισε τον θεό».

Και συνεχίζει μ’ έναν λόγο συγκλονιστικό στην απλότητα και στην αλήθεια του. «Δώρον Θεού παν αναφαίρετον. ώστε ου δώσει, ο μη καθέξεις (ότι δεν μπορείς να κρατήσεις), ων δη του σώματος απαλλαγείσα ου δεηθήση, εκείνων καταφρόνει (γι’ αυτό απόφυγε να αποκτήσεις οτιδήποτε δεν θα μπορέσεις να κρατήσεις όταν χωρισθείς από το σώμα, και καταφρόνησέ τα)».

Μόνον οι Χριστιανοί λοιπόν, με την ενσάρκωση και μετά την Ανάσταση του Κυρίου και την νίκη του θανάτου, μπορούν να πιουν το ποτήριο του Κυρίου, να αγαπήσουν αληθινά μέχρι θυσίας, επειδή δεν μπορούν να χάσουν την αγάπη με τον θάνατο, τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα. Επειδή το σώμα πλέον και ιδίως μετά το βάπτισμα είναι καθαρό όπωςκαι η ψυχή!

Ο Πορφύριος ο ίδιος υπήρξε μεγάλος εχθρός της θεουργίας και υπήρξε ο μεγαλύτερος αντίπαλος του μαθητού του Ιάμβλιχου, του θεουργού. Όσο για τα φωτισμένα πρόσωπα των θεουργών, τύπου Πρόκλου, όλοι μας γνωρίζουμε ποιος ενδύεται ένδυμα φωτός. Και ακριβώς αυτός ήταν ο λόγος που ανάγκασε τον Ιουστινιανό να κλείσει τις φιλοσοφικές σχολές, διότι είχαν γίνει τόπος δαιμόνων.

Όσο για την φιλοσοφική αγάπη, ας κάνουμε λίγη υπομονή και ας ακούσουμε τον ίδιο τον Πορφύριο να ομολογεί στην Μαρκέλλα, τον λόγο για τον οποίο την παντρεύτηκε:

«απομειλίξασθαι κρίνας τους γενεθλίους θεούς»!

Για να καθησυχάσω τους θεούς της γεννήσεως όπως έκανε και ο Σωκράτης στη φυλακή, ο οποίος αντί για φιλοσοφία, συνέθεσε μουσική με την κοινή έννοια του όρου, για να αποχαιρετήσει χωρίς κανένα κίνδυνο αυτήν εδώ την ζωή. Έτσι κι εγώ για να καθησυχάσω του δαίμονες οι οποίοι ελέγχουν την κωμικοτραγωδία της ζωής, απήγγειλα τον γαμικόν ύμνον για να αντιμετωπίσω κατόπιν την ζωή με τα παιδιά σου και τους συγγενείς σου (η Μαρκέλλα ήταν χήρα με επτά παιδιά).

Αυτό το πνεύμα μιμήθηκαν οι χριστιανοί ασκητές και άγιοι κατά τον ένδοξο Ράμφο;;; Καλύτερα να κόψουμε τις φλέβες μας νομίζω.

Χάριν πληροφορίας και μόνον έχουμε να πούμε για την Μνήμη του Νου που αντιστοιχεί στην αίσθηση του θεού και στη Μνήμη θεού, πως η αίσθηση αυτή είναι η Μνήμη της αμέσου εμπειρίας του θεού. Δεν υπάρχει μνήμη της αμέσου εμπειρίας του θεού στην ψυχή ή στην διάνοια, δεν είναι δυνατόν να γίνει επεξεργασία ή ερμηνεία της εμπειρίας αυτής, δηλ, της ενώσεως με το θεό και έτσι η μόνη Μνήμη είναι η αίσθηση! Λέγονται πολλές ανοησίες από διάφορους άθεους στις μέρες μας, στυλ Μέσκου π.χ., ο οποίος τυγχάνει και θαυμαστής του Ράμφου.

Όσο για την εκλέπτυνση, η οποία οδηγούσε σε κάποια ανωτερότητα τον άνθρωπο, και η οποία συναντάται ακόμη και στους χαλδαϊκούς χρησμούς, δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την χριστιανική. Ο Χριστιανός δεν θέλει να γίνει αριστοκράτης, γνωρίζει την υπερηφάνεια επιτέλους, την ρίζα της πτώσεως. Και ακριβώς εκλέπτυνση είναι για αυτόν η ελευθερία από την πτώση, η οποία έβαλε ένα βάρος σε όλα τα όργανα του ανθρώπου που αφορούν την ένθεη ζωή.

Εάν λοιπόν κάνουμε τον κόπο να διαβάσουμε του Κάλλιστου Καταφυγιώτου, «Περί θείας ενώσεως και βίου θεωρητικού», την αληθινή Αρχή της φιλοκαλίας απ’ όπου κάθε τίμια ερμηνεία θα έπρεπε να αρχίζει, θα βρούμε στο κεφάλαιο 88 το εξής: «από τα πάθη έπεσε πάνω στην διορατική δύναμη της ψυχής κάτι σαν παχύ νέφος (αχλυώδες τι πάχος) και την έκανε να βλέπει άλλα αντί του Όντος! Όταν ο νους με την προσευχή και την εκπλήρωση των εντολών και την ανάταση στη θεωρία με την Χάρη του Θεού, αποδιώξει αυτό το παχύ νέφος, βλέπει ολοκάθαρα μόνος του, ότι βλέπει τον Θεό, και διόλου δεν χρειάζεται κάποιον να του το εξηγήσει»!

Ελέχθη τέλος από τον κ. Ράμφο πως κανένας χριστιανός δεν έχει ερμηνεύσει την Φιλοκαλία, παρότι την έχουν όλοι στον Νου τους, όπως ακριβώς δεν έγραψαν εκκλησιολογία γιατί ήταν το σπίτι τους. Να τι λέει εν προκειμένω ο Κάλλιστος, κεφάλαιο 44: «η φύση του νου είναι να νοεί, και η νόηση εκδηλώνεται με κίνηση και μετάβαση. Επειδή όμως ο νους όταν φτάσει στον Θεό είναι πάνω από νόηση και κίνηση, εύλογα λέγεται ότι ο νους υπερβαίνει την φύση του με το να φαντάζεται απόλυτα τον Θεό. Γιατί είναι γνωστό ότι κάθε νόημα γίνεται από κάποιο πράγμα. Όπου δε πράγμα ου θεωρείται, νόημα ούτε γεννάται, ούτε μην ευρίσκεται. Διότι ο Θεός με κανένα τρόπο δεν είναι δυνατό να γίνει ορατός πραγματικά».

Εύχομαι αυτά τα λίγα να βοηθήσουν όσους επιθυμούν να απαλλάξουν την ψυχή τους από τις βαρειές κακοδοξίες τύπου Ράμφου, και να απαλλάξουν τον νου τους από την ψευδαίσθηση ότι ο Ράμφος προσφέρει οποιαδήποτε γνώση ή είναι Γνώστης! Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας περιμένουν, σκονισμένοι και αχρησιμοποίητοι !

Γιάννης Πατρώζος

Αμέθυστος

>Οικοδομώντας μία Νέα Παγκόσμια Τάξη για τον ‘Άνθρωπο της Αμαρτίας’

>- Άρθρο του Thomas Horn, συγγραφέα του βιβλίου ‘Apollyon Rising’.

(Πηγή: http://www.canadafreepress.com/)

«Το αποτέλεσμα της «μυστικής μοίρας» είναι μια Παγκόσμια Τάξη της οποίας θα ηγείται ένας βασιλιάς με υπερφυσικές δυνάμεις. Αυτός θα είναι απόγονος ‘θείας’ φυλής. Δηλαδή, θα ανήκει στο Τάγμα των Πεφωτισμένων, εκείνων που έρχονται σε μια κατάσταση ‘σοφίας’ και τότε ανήκουν σε μία οικογένεια ‘ηρώων’ και ‘τελειοποιημένων ανθρώπων’».
Manly P. Hall, «Η Μυστική Μοίρα της Αμερικής».

Τα γεγονότα που εξελίσσονται μετά τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 προμηνύουν ένα μέλλον στο οποίο ένας άνθρωπος ανώτερης νοημοσύνης, ευστροφίας, γοητείας και διπλωματίας θα εμφανιστεί στην παγκόσμια σκηνή ως «σωτήρας». Θα διαθέτει μία φαινομενικά υπερβατική σοφία που θα του δίνει την δυνατότητα να επιλύει προβλήματα και να προσφέρει λύσεις για πολλά από τα πιο περίπλοκα θέματα της εποχής.

Η δημοτικότητά του θα είναι ευρεία και στους θαυμαστές του θα περιλαμβάνονται νέοι και ηλικιωμένοι, θρησκευόμενοι και μη θρησκευόμενοι, άνδρες και γυναίκες. Οι παρουσιαστές των talk show θα προσκαλούν στις εκπομπές τους για συνέντευξη τους συνεργάτες του, νέοι παρουσιαστές θα καλύπτουν κάθε κίνησή του, οι διάφοροι μελετητές θα χειροκροτούν την μυστηριώδη ικανότητά του στο να επιλύει προβλήματα δύσκολα για τους «κοινούς θνητούς» και οι φτωχοί θα σκύβουν ευλαβικά μπροστά στην έδρα του. Θα απηχεί μία ιδανική εικόνα της κοινωνίας.

Αλλά αυτή η βαθιά κατανόηση των προβλημάτων και η γοητευτική ακαταμάχητη παρουσία του θα είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς ενός αόρατου δικτύου αφιερωμένου στην συλλογή πληροφοριών και γνώσης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Θα είναι, όπως ο θεός Ήφαιστος, έκφραση ενός αρχαίου ανώτερης νοημοσύνης πνεύματος. Όπως ο Ιησούς Χριστός ήταν το «σπέρμα της γυναίκας» (Γεν. 3:15), αυτός θα είναι ο «σπόρος του φιδιού». Επιπλέον, αν και ο ερχομός του με τη μορφή ενός ανθρώπου έχει προλεχθεί σε πολλά σημεία από τις Γραφές, η ευρεία μάζα δεν θα αναγνωρίσει αμέσως αυτό που πράγματι είναι – η τέλεια παγανιστική ενσάρκωση, το «θηρίον» της Αποκάλυψης 13:1.
 

Είναι δεδομένο ότι για αιώνες, προϋπόθεση για την έλευση του Αντιχρίστου, είναι η ύπαρξη μίας «αναβιωμένης» παγκόσμιας τάξης – μίας «ομπρέλας» κάτω από την οποία τα εθνικά σύνορα διαλύονται, καθώς και οι εθνοτικές ομάδες, ιδεολογίες, θρησκείες και οικονομίες σε όλο τον κόσμο και ενορχηστρώνεται μια ενιαία και πανίσχυρη κυριαρχική τάξη.

Επικεφαλής αυτής της ουτοπικής κυβέρνησης, θα βρίσκεται μια και μόνο ισχυρή προσωπικότητα. Θα φαίνεται να είναι ένας άνθρωπος ηπίων τόνων, αλλά τελικά θα φανερωθεί ένας «βασιλιάς σκληροπρόσωπος» (Δαν. 8:23). Με διατάγματα καθολικής εξουσίας θα οδηγήσει τον κόσμο στην παγκόσμια κυβέρνηση, στην παγκόσμια θρησκεία και στον παγκόσμιο σοσιαλισμό (προφανώς υπό την έννοια του κρατισμού).

Εκείνοι που θα αρνηθούν τη νέα παγκόσμια τάξη αναπόφευκτα θα φυλακίζονται ή θα εξολοθρεύονται, μέχρι επιτέλους αυτός ο ίδιος να παρουσιαστεί ως ο «αντικείμενος και υπεραιρόμενος εναντίον εις πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα, ώστε να καθήση εις τον ναόν του Θεού ως Θεός, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι Θεός» (Β΄Θεσ. 2:4).

Για πολλά χρόνια το «όραμα» μίας Οργουελιανής κοινωνίας όπου ένα παγκόσμιο υπερ-κράτος παρακολουθεί και τις μικρότερες λεπτομέρειες της ζωής μας και όπου οι ανθρώπινες ελευθερίες εγκαταλείπονται, θεωρήθηκε ως «ανάθεμα».

Την ιδέα ότι το άτομο και τα δικαιώματά του, με κάποιο τρόπο, θα κληθούν να θυσιαστούν για μια «αναισθητοποιημένη παγκόσμια αρμονία» είχαν αποκηρύξει τα μεγαλύτερα μυαλά της Αμερικής. Τότε, στη δεκαετία του 1970, άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα.
Μετά από πρόσκληση του Nelson Rockefeller για τη δημιουργία μιας «νέας παγκόσμιας τάξης,» ο τότε υποψήφιος πρόεδρος Jimmy Carter, έκανε την καμπάνια του, με την φράση: «Θα πρέπει να αντικαταστήσουμε την πολιτική ισορροπία δυνάμεων με την πολιτική παγκόσμια τάξη», (“We must replace balance of power politics with world order politics”).

Πηγή : ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

>"Η ώρα της Γης"

>

«Η ώρα της Γης»:το τρέντυ πανηγυράκι της βρώμικης,πάμπλουτης και σιωνιστικής WWF!

ΠΡΩΤΟΠΑΛΙΚΑΡΑ ΤΩΝ SS,ΜΕΓΑΛΟΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ,ΜΕΛΗ ΜΑΣΩΝΙΚΩΝ ΣΤΟΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΑΝΤ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΧΑ «ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ» ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΑΥΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ…ΣΩΘΕΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ!-ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ Σ’ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΩΔΙΑ-ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΡΑΣΟΥΣ!

Η ιδεα της μαζικης συμμετοχης σ’ενα τετοιο event,σιγουρα ενθουσιαζει μικρους και μεγαλους,πολιτικοποιημενους και μη,αδιαφορους για την οικολογια και φανατικους υπερμαχους του περιβαλλοντος:δεν ειναι αλλωστε μικρο πραγμα να συμμετεχεις σε κατι οχι μονο εσυ,ΑΛΛΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ.Ακομα κι αν αυτο διαρκει μοναχα μια ωρα και γινεται για το θεαθηναι.Οι συγχρονοι μηχανισμοι διαφημισης και προπαγανδας,επιτασσουν στον καθενα μας να «δηλωσει παρων» σε τετοιου ειδους θεατρινιστικες ενεργειες,πολυ απλα «επειδη το κανουν ολοι»!

Εμεις,δεν ειμαστε εναντιον της οικολογικης αφυπνισης του κοσμου.ΑΡΚΕΙ αυτη να ειναι ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ και οχι ΤΗΛΕΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ οπως κατι αλλες…εξεγερσεις που ταλαιπωρησαν προσφατα τη χωρα μας.Κι οταν καποιος ψαξει για το τι ακριβως ειναι και τι σκοπους εχει αυτη η περιβοητη WWF,τοτε θα καταληξει σε πολλα συμπερασματα,ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΘΕΣ PANDA ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ Η ΕΤΑΙΡΙΑ…

Ας ξεκινησουμε με τους ιδρυτες της:ο ενας,Πριγκηπας Μπερναρντ της Ολλανδιας,εχει ενα κατασκοτεινο παρελθον που καταφερε να κρυψει επιμελως,μεχρι το θανατο του το 2004:πολεμησε στο πλευρο των Waffen SS (δειτε τον με τον κοκκινο κυκλο στη φωτογραφια αριστερα),αλλα μετα την αποβαση των Αμερικανων στη Νορμανδια ΑΛΛΑΞΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ,οπως και πολλοι αλλοι Ολλανδοι φιλογερμανοι συμπατριωτες του,με συνεπεια μετα τον πολεμο να…τιμαται ως ηρωας της Εθνικης Αντιστασης!!!Το χειροτερο ομως ειναι οτι ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΔΥΟ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ,για την οποια εχουμε γραψει σε προηγουμενο αρθρο!Δεν ειναι καθολου τυχαιο αλλωστε οτι το ξενοδοχειο Μπιλντερμπεργκ,οπου εγινε η πρωτη συνεδριαση της Λεσχης,βρισκεται-πού αλλου;-στην Ολλανδια!!!

Αυτος ηταν λοιπον ο εμπνευστης της «οικολογικης» WWF!Θελετε να…σκαψουμε πιο βαθια;Θα εκπλαγειτε-ή μηπως οχι-οταν δειτε οτι Ο ΙΔΙΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΙΔΡΥΣΕ ΤΟ 1970 ΤΗΝ 1001 Nature Trust,στην οποια μπορουμε να βρουμε τα εξης…καλα παιδια:ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΤΣΙΛΝΤ,ΔΑΥΙΔ ΡΟΚΦΙΛΝΤ,ΣΑΛΕΜ ΜΠΙΝ ΛΑΝΤΕΝ (ΝΑΙ,ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟΥ ΟΣΑΜΑ!!!),ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΜΟΣΑΝΤ ΛΟΥΙΣ ΜΠΛΟΥΜΦΙΛΝΤ ΚΑΙ ΤΙΜΠΟΡ ΡΟΖΕΝΜΠΑΟΥΜ (δειτε το σχετικο εγγραφο αριστερα και κατω)!!!

Ας πουμε ομως και μερικα πραγματακια για την WWF,ως εταιρια:ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΗΣ,ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ 2005 ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ Η ΙΔΙΑ,ΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ 111.393.537 ΔΟΛΛΑΡΙΑ!!!Οι δε χορηγοι της ειναι ονοματα οπως Η COCA-COLA,H IBM,H HP,H TOYOTA,H NOKIA,H CANON,Η HSBC ΚΛΠ!!!Για αυτες τις μαρκετινιστικες νοοτροπιες της εχει κατηγορηθει πολλες φορες απο αλλες,μικροτερες οικολογικες οργανωσεις,ενω η ιδια απαντα πως «ο,τι κανει το κανει για την ευαισθητοποιηση των ανθρωπων ακομα και μεσω της διαφημισης»!!!

Αλλα ειναι και το αλλο:η Γη ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ απο τετοια πανηγυρακια και happenings:αν ενδιαφερονται πραγματικα γι’αυτην οσοι μας πρηζουν ολη μερα με την «ωρα της Γης»,ας πιεσουν τις κυβερνησεις παγκοσμιως για οικολογικες συμφωνιες,περιορισμο των ρυπογονων βιομηχανιων και πραγματικα οικολογικα μετρα.Ολα τ’αλλα,ειναι για δημιουργια εντυπωσεων και αποτελουν ντροπη για οσους,υποκριτικα και ξεδιαντροπα,κουνανε τη σημαια της οικολογιας,χωρις να την πιστευουν καν (διαβαστε κι ενα ακομα εξαιρετικο αρθρο για το θεμα εδω)!

Γι’αυτο λοιπον,εμεις καλουμε ολους σε ΜΠΟΥΚΟΤΑΖ της συγκεκριμενης «εκδηλωσης».Διαφορετικα θυμηθειτε,πριν σβησετε τα φωτα,ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η WWF ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ,ΠΟΙΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΤΗΣ…

Πηγή: hellas-orthodoxy.blogspot.com

>Δεν συμμετέχω στον "σκοταδισμό" της παγκόσμιας οικολογικής ελιτείας

>

Nα μη ξεχάσω…

Και αυτο οχι γιατι θελω να το παιξω εξυπνακιας.

Απλα γιατι, μου τη σπαει που πανε να μου φορτωσουν την ενοχη της καταστροφης του περιβαλλοντος σε μεριδιο πολυ μεγαλυτερο απο αυτο που ξερω πως μου ανηκει!

Απλα γιατι, μου την σπαει που καποιοι τυποι με δυο αυτοκινητα εκ των οποιων το ενα τζιπ πολλων χιλιαδων κυβικων, μηχανη και σκαφος αναψυχης, κλεινοντας μια ωρα τα φωτα θεωρουν πως ειναι οικολογοι!

Απλα γιατι, μου τη σπαει που οτιδηποτε σωστο πρεπει να κραταει μια ωρα (αντε μια μερα το πολυ).

Απλα γιατι, ο ακρατος εγωισμος του ανθρωπου βαφτισε αυτη την ωρα, “Ωρα της Γης”. Η Γη υπηρχε, υπαρχει και θα υπαρχει. Και οταν αποφασισει πως εμεις οι ανθρωποι γιναμε αρκετα ενοχλητικοι, θα μας πεταξει απο πανω της οπως ενας σκυλος πετα εναν ενοχλητικο ψυλλο.

Κλειστε λοιπον τα φωτα για μια ωρα και ολο τον υπολοιπο χρονο κλειστε τα ματια σε αυτα που γινονται γυρω σας, θεωρωντας πως εχετε κανει το χρεος σας.

πηγή Τρελο-Γιάννης

>ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

>Το δυσαγγέλιον των χιλιαστών του Θερμοκηπισμού αντί Κοινωνικού, από Ωραίας Πύλης, στην Μητρόπολη Δημητριάδος

πηγή: NovaFM

Συντάχθηκε απο τον/την Γ.Β.Κ.

Έτσι λοιπόν, ανήμερα Του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου,διαβάστηκε επείγουσα εγκύκλιος της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος από Ωραίας Πύλης, με το κήρυγμα του Al Gore και του εσμού των νέων Χιλιαστών της Καταστροφολογίας Θερμοκηπιστών Προτεσταντών.

Αντί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το χιλιαστικό δυσαγγέλιο των Αρχόντων του κόσμου τούτου, από Ωραίας Πύλης. Ούτε λέξη περί Ευαγγελισμού ή περι Εθνικής Εορτής

Αντί λόγου παρηγορητικού, λόγος τρομοκρατίας……..

Αντί του ‘Χαίρε Κεχαριτωμένη» αντιεπιστημονικές ασυναρτησίες των Προτεσταντών και των ωνημένων ΜΜΕ που ελέγχουν οι τραπεζίτες, οι Masters of War και τα φερέφωνά τους, περί … ανόδου της στάθμης της θαλάσσης, θερμοκηπίου, επικείμενης καταστροφής και Τέλους του Κόσμου.

Αντί του μάννα χολήν… με επείγουσα εγκύκλιο προς ανάγνωσιν ανήμερα της Μεγάλης Εορτής. Αντί του ‘Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετα σού», Παγκόσμια … Ώρα της Γής, «εορτή» αυτών που δεν έχουν Αγίους.

Εκ γραφίδος Αρχιερέως και στόματος ποιμένων, κατα την ώρα που οι πιστοί ετοιμάζονται να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων, αντί Κοινωνικού ο…κώδων του κινδύνου που κρούουν κάποιοι χρηματοδοτούμενοι, οι αστήρικτες εν πολλοίς θεωρίες κάποιων «επιστημόνων» της καταστροφής.

Αντί της Ελπίδας, το Κράτος του Φόβου. Ευχαριστούμε πολύ, Σεβασμιώτατε.

Τό Σάββατο 27 Μαρτίου δεν είναι Παγκόσμια Ημέρα κάτι, είναι Σάββατο του Λαζάρου, το ξεχάσατε;

Αλήθεια, τις ηλεκτρικές καμπάνες, πώς θα τις σημάνουν; Χωρίς ρεύμα;

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟY ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΟΥ κ.κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ γιa την «Ώρα της Γης»

Αγαπητοί μου

Ένα από τα πολλά περιβαλλοντικά προβλήματα πού καλείται ο άνθρωπος του 21ου αιώνα να αντιμετωπίσει είναι ή υπερθέρμανση του πλανήτη. Η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας, η καταστροφή των δασών και η τσιμεντοποίηση των πόλεων έχουν δημιουργήσει το «πρόβλημα του θερμοκηπίου», την υπερθέρμανση δηλαδή του πλανήτη. Οι συνέπειες από την αρνητική αυτή εξέλιξη γίνονται ολοένα και πιο ορατές.

Οι κλιματολογικές αλλαγές, τα ακραία καιρικά φαινόμενα, οι πάγοι στους δύο πόλους που λιώνουν, περιοχές που ερημοποιούνται από την έντονη ξηρασία, πυρκαγιές που καταστρέφουν χιλιάδες στρέμματα δασικής και καλλιεργήσιμης έκτασης, ή αύξηση τής στάθμης των θαλασσών, είναι μερικές από τις επιπτώσεις τής υπερθέρμανσης του πλανήτη μας. Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και επισημαίνουν τον κίνδυνο ολικής καταστροφής στο προσεχές μέλλον, εάν δεν αναλάβουμε δράσεις για την εξάλειψη του φαινομένου του «Θερμοκηπίου».

Μία αξιόλογη περιβαλλοντική πρωτοβουλία πού υπηρετεί τον ιερό αυτό σκοπό τής διάσωσης του πλανήτη μας, ξεκίνησε το 2007 ως μία εκστρατεία ευαισθητοποίησης, πού καλούσε τους πολίτες να σβήσουν τα φώτα ένα βράδυ, για μια ώρα.Η ενέργεια αυτή σύντομα μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες πρωτοβουλίες ενάντια στην κλιματική αλλαγή από την υπερθέρμανση του πλανήτη και ονομάστηκε «Ώρα της Γης».

Το Σάββατο 27 Μαρτίου στις 8.30 το βράδυ, καλούμαστε όλοι να συμμετάσχουμε στην «Ώρα της γης» κλείνοντας τα φώτα στο σπίτι ή στην εργασία μας, διακόπτοντας τη λειτουργία οικιακών συσκευών ή οποιωνδήποτε άλλων μηχανημάτων πού εκπέμπουν θερμότητα, προγραμματίζοντας τη μη μετακίνηση με τα αυτοκίνητα μας.

Με τον τρόπο αυτό, όλοι μαζί θα προσπαθήσουμε για μια τουλάχιστον ώρα να μειώσουμε την θερμότητα πού εκπέμπεται και να προστατέψουμε τον πλανήτη μας από την υπερθέρμανση και τις τραγικές για όλους συνέπειες της. Στην προσπάθεια υπενθύμισης τής συμμετοχής μας στην «Ώρα της Γης» αύριο στις 8.30 το βράδυ θα ηχήσουν οι καμπάνες των Εκκλησιών για να σημάνει ή έναρξη τής «Ώρας τής Γής» και στις 9.30 για την λήξη τής «Ώρας της Γης».

Ας συμμετάσχουμε όλοι σ’ αυτη την παγκόσμια περιβαλλοντική πρωτοβουλία ενάντια στην κλιματική αλλαγή σβήνοντας για μια ώρα τα φώτα των σπιτιών ή της εργασίας μας, με την βεβαιότητα ότι έτσι ανάβουμε το φώς της ελπίδας για το μέλλον του πλανήτη μας και των επομένων γενεών πού θα κληθούν να ζήσουν σε αυτόν.

Μετά πατρικών ευχών και αγάπης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

Πηγή: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Σχόλιο:

Σέ ποιόν Θεό πιστεύει ο Ιγνάτιος ο οποίος δέν έχει τη δύναμη να νικήσει τις καταστροφικές δυνάμεις τού ανθρώπου; Ο θεός του είναι Παντοδύναμος ή πανταδύναμος; Είναι τόσο δυνατή η επιστήμη που μπορεί να αρπάξει τη Δημιουργία τού Θεού, μέσα από τα χέρια του;
Και εάν ο Θεός δίνει ένα μάθημα στην ανθρωπότητα; Δηλαδή τί ήταν οι παληοί λιμοί και οι καταποντισμοί; Δέν πρέπει σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι Χριστιανοί να προσκολληθούν ακόμη περισσότερο στον Κύριο, εάν θέλουν να σταματήσει γρηγορότερα το μάθημα;