>ΙΔΟΥ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ Ι. ΜΗΤΡ. ΠΡΕΒΕΖΗΣ

>Εντελώς “συμπτωματικά” στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού “Σύναξη” δημοσιεύεται “ανοικτή επιστολή σε αδελφό αντιρρησία, περί μεταφράσεων λειτουργικών κειμένων”. Για να χρησιμοποιήσουμε την άνομη γλώσσα των ανθρώπων της Διοικήσεως της Μητροπόλεως Πρεβέζης, πρόκειται για το Ευαγγέλιο του κληρικαλισμού. Εδώ αποκαλύπτεται η πλάνη και σιγά-σιγά όλοι οι πιστοί θα υποχρεωθούν να αποκαλύψουν και αυτοί με την σειρά τους την προαίρεσί τους. Καταρχάς να σημειώσουμε πως ο “αδελφός” έστειλε στον Πρεβέζης “κλειστή” αδελφική επιστολή. Στο περιοδικό δεν υπάρχει η επιστολή αυτή όπως θα ‘πρεπε. Διότι η Σύναξη πούλησε και την τελευταία ικμάδα ζωής που είχε, στα Ζηζιουλικά συμφέροντα.

Στην συνέχεια ας τονίσουμε την χρήση της λέξης “αντιρρησίας”! Βαρειά κουβέντα, όταν μέσα στο κείμενο προσπαθεί ο Επίσκοπος να μας πείσει περί της αγάπης και τιμής που εκφράζει η άγνωστη σε μας επιστολή! Μας προδιαθέτει ο “Σεβασμιώτατος”. Μας προετοιμάζει! Κανείς δεν μπορεί να κρυφθεί στον γραπτό λόγο! Όπως δεν μπορεί από τα παιδιά και τους τρελούς! Ας προχωρήσουμε!

«Η εν ημίν ελπίς είναι η δια Ιησού σωτηρία. Ο πυρήνας της πίστης μας. Η έκφραση και διατύπωσή της πρέπει να γίνεται στο μέτρο του ακούοντος. Αρχή, που ίσχυε και ισχύει και πρέπει να ισχύει σε απόλυτο βαθμό». Να λοιπόν ο αντιρρησίας αδελφός.

Πέτρου Α’ (3,8): Το δε τέλος πάντες ομόφρονες, συμπαθείς, φιλάδελφοι, ευσπλαγχνοι, φιλόφρονες, μη αποδιδόντες κακόν αντί κακού ή λοιδορίαν αντί λοιδορίας, τουναντίον δε ευλογούντες, ειδότες ότι εις τούτο εκλήθητε, ίνα ευλογίαν κληρονομήσητε! [Δεν λέει κληρονομήσατε ήδη!]

Πέτρου Α’ (3,13): “Γιατί ποιος μπορεί να σας βλάψει, όταν επιδιώκετε με κάθε τρόπο το καλό;” Και τις ο κακώσων υμάς, εάν του αγαθού μιμηταί γένησθε; Η μετάφραση και το πρωτότυπο! Για όποιον καταλαβαίνει δεν έχουν καμμία νοηματική αντιστοιχία! Αυτή η αβυσσαλέα διαφορά ανάμεσα στο “μιμηταί” και στο “επιδιώκετε με κάθε τρόπο” γέννησε την κακοδοξία η οποία απολυτοποιήθηκε! “Η έκφραση της πίστεως πρέπει να γίνεται στο μέτρο του ακούοντος”! Ποιος διαθέτει το μέτρο; Ο Επίσκοπος βεβαίως! Η Εικών του Χριστού! Πώς λέγαμε παληά; Μέτρον πραγμάτων άνθρωπος;!

Οι Πράξεις των Αποστόλων άλλα διδάσκουν! Το Μέτρο ανήκει στο Άγιο Πνεύμα! Γι’ αυτούς που δεν ταυτίζονται με τον Κύριο. Γι’ αυτούς που με την Μετάνοιά τους αγάπησαν τον Κύριο. Γι’ αυτούς που γνωρίζουν την δόξα του Κυρίου και το ανθρώπινο σκότος.

Πέτρου Α’ (3,15): “Κύριον δε τον Θεόν αγιάσατε εν ταις καρδίαις υμών (τοιουτοτρόπως συνείδησιν έχοντες αγαθήν) έτοιμοι δε αεί προς απολογίαν παντί τω αιτούντι υμάς λόγον περί της εν υμίν ελπίδος μετά πραύτητος καί φόβου, ίνα εν ω καταλαλούσιν υμών ως κακοποιών (αυτοί που δυσφημούν την καλή σας χριστιανική συμπεριφορά), καταισχυνθώσιν οι επηρεάζοντες υμών την αγαθήν εν Χριστώ αναστροφήν (θα καταντροπιαστούν γι’ αυτά που σας κατηγορούν)”.

Μακρυγορήσαμε αλλά ο “αντιρρησίας” δεν γίνεται κατανοητός διαφορετικά. Είναι κακοποιός. Παρότι αδελφός όπως μας βεβαιώνει ρητορικώς και ματαίως ο Επίσκοπος. Πώς έγινε και δεν εμπίπτει ο Επίσκοπος στον λόγο του Αποστόλου Πέτρου “πάντες ομόφρονες, συμπαθείς, φιλάδελφοι, ευσπλαγχνοι, φιλόφρονες…”; Ο Επίσκοπος ασυνείδητα και καταστροφικά έχει ταυτιστεί με τον Κύριο. Δεν είναι εις τύπον και τόπον Χριστού, Χριστού δε εσταυρωμένου. Είναι εικών του Χριστού των εσχάτων, του Χριστού της δόξης! Ακριβώς όπως το διδάσκει ο Ζηζιούλας! Μία ακτίς από τα έσχατα φωτίζει τον Επίσκοπο στο κέντρο της Συνάξεως και της Θ. Ευχαριστίας! Γι’ αυτό και πιστεύει ο Επίσκοπος μας πως όποιος δεν είναι μαζί του είναι εναντίον του! Εγώ Είμαι ο Κύριος ο Θεός σας!

Αυτή είναι η ουσία του κληρικαλισμού. Μάλιστα δε τώρα τελευταία οι μαθητές του Ζηζιούλα διαμαρτύρονται στον δάσκαλό τους για να αναδείξει και τους Ιερείς αποδέκτες της εσχατολογικής ακτίνος.

Και γιατί όλα αυτά; Γιατί ο Χριστός της δόξης; Η εσχατολογία; Για να αποφύγουμε την άκρα ταπείνωση! Την Μετάνοια, την αλήθεια. Πολύ σκληρή στα αλήθεια! Για να σώσουμε την υπερηφάνεια μας, την κενοδοξία μας, την κενολογία μας (την οποία θα απολαύσουμε στην συνέχεια του κειμένου). Η εν ημίν ελπίς είναι ότι δια Ιησού Χριστού θα σώσουμε την υπερηφάνειά μας από τον Εωσφόρο. Θα την απελευθερώσουμε από τα νύχια του, από την μίμησί του, θα την ενσαρκώσουμε, θα μεταλλάξουμε την θεολογία σε ανθρωπολογία και με την υπερηφάνειά μας σωσμένη, θα γίνουμε Αντίχριστοι.

Αντί του Χριστού, όπως πρώτος δίδαξε ο πάπας!

Αυτός είναι ο κληρικαλισμός. Ό,τι προσπαθούσαν να αποφύγουν, απ’ ότι προσπαθούσαν να ελευθερωθούν οι Άγιοι, λαμβάνει υπόσταση στην Διοίκηση της Εκκλησίας! Στην Εκκλησία θεσμό. Ο Κύριος με την οικονομία Του αποκάλυψε την ουσία του ανθρώπου! Την υπερηφάνεια, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μας ελευθέρωσε όμως ερήμην Του από την ανάγκη να πιστεύουμε σε κάποιο θεό, μας έκανε αληθινούς θεούς, κατέστρεψε τους αντικατοπτρισμούς που είχαμε μέχρι τότε ανάγκη. Μας ελευθέρωσε ακόμη και από την ανάγκη του αληθινού Θεού. Αυτονομηθήκαμε. Τα βιώματά μας πλέον, ο τρόπος ζωής μας, είναι τώρα το περιεχόμενο του προσώπου μας, όπως στην παλαιά παραδοσιακή Εκκλησία, από την οποία εξελιχθήκαμε, περιεχόμενο του πιστού ήταν οι εμπειρίες του Άγιου Πνεύματος! Γι’ αυτό και ο γηραιός Επίσκοπος συνεχίζει κατά του αντιρρησία αδελφού!

“Υπήρξα ιεροκήρυκας 55 ολόκληρα χρόνια. Ξέρω την ελληνική γλώσσα των τεσσάρων χιλιετιών σε όλα τα πλάτη της γης που μιλήθηκε”. ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ. ΕΙΜΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ. ΠΡΟΣΩΠΟ!

Και όμως Ελληνική γλώσσα στο κείμενό του δεν βρίσκουμε! Δεν τον ακούμπησαν οι μούσες στην κούνια του, αλλά οι μοίρες τη βαρβαρότητος. Απ’ ότι γνωρίζουμε δε και ο αντιρρησίας υπήρξε ιεροκήρυκας για 50 ολόκληρα χρόνια περίπου! Αμέσως μετά το ιερό γερόντιο απογειώνεται στο καλάμι του σαν άλλος Χάρυ Πότερ. Κατηγορεί τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό για βαρβάρους. Δεν άκουσε ποτέ του τον Λόγο του Κυρίου: «ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου;» Ξέχασε τον Χρυσόστομο, την εξαήμερο του Μεγάλου Βασιλείου; Όλοι τους βάρβαροι; Ανέβαζαν απλά και μόνον «γλωσσικά» το «ακροατήριο»; Δεν τους άκουγαν πιστοί Χριστιανοί; Ακροατήριο στην Εκκλησία;

Xωρίζει τα αιωνίως και αρρήκτως ενωμένα: Τους παραδοσιακούς ναούς από την λογική Λατρεία! Την πίστη των Πατέρων από τη γλώσσα των Πατέρων! Τον «Ελληνικό» πολιτισμό που εδημιουργήθη προς απολογίαν περί της εν ημίν ελπίδος, από την Εκκλησία.

Δεν υποπτεύεται καν πως γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος διαιρεί για να βασιλεύει και ποιου μιμητής γίνεται; Μετά φόβου Θεού ας διαβάσουμε την εξής παράγραφο: «Οδηγός μου σε όλα αυτά δεν ήταν η επικύρωση (ή μη) του εκκλησιάσματος, αλλά η υπηρεσία του θελήματος του Κυρίου. Η σωτηρία του λαού Του [ο ίδιος είναι ήδη σωσμένος]. Δεν έκαμα ποτέ κανένα γκάλοπ. Τα θεωρώ αστειότητες [απλώς υπογράφουν όλοι τους σε λευκό χαρτί]. Ο Κύριος με έκαμε ποιμένα, όχι πρόβατο. Ο Κύριος με έκαμε κεφαλή, όχι ουρά. [Πολύ καίρια η εικόνα του φιδιού]. Η ευθύνη μου δεν μετατοπίζεται σε κανέναν [Είμαι αναντικατάστατος]».

AΠΙΣΤΕΥΤΟ! Δεν διάβασε ποτέ του ολόκληρο τον 34ο Αποστολικό κανόνα, μόνο τον μισό; Μετά την αποδοχή του πρώτου, οι Απόστολοι συνεχίζουν: Αν οι πράξεις του Επισκόπου γίνονται ερήμην του λαού του Θεού, παύει αυτομάτως να είναι Επίσκοπος!

Ο Κύριος τον έκανε ποιμένα; Πραγματικά η οίηση μας αφήνει άφωνους! Δεν άκουσε ποτέ του πως οι πρώτοι γίνονται πολύ εύκολα έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι; Πως ο ίδιος ο Κύριος ήρθε να διακονήσει και όχι να διακονηθεί; Καλά νομίζει πως τρώμε κουτόχορτο; Δεν γνωρίζουμε πώς αναδεικνύονται οι Αρχιερείς; Την λυσσαλέα μάχη των οργανώσεων και των ιδρυμάτων; Δεν γνωρίζουμε όλοι μας τον λόγο υπάρξεως της Χρυσοπηγής; Τί σχέση έχει ο Κύριος; Έλεος! Η ανάγνωση αυτής της επιστολής καταντά πλέον λογικό μαρτύριο!

Ας δούμε όμως και τον σύγχρονο θεολόγο, τον έμπειρο της επιστημονικής θεολογίας. Ας δούμε γιατί η οίηση του κληρικαλισμού καταλήγει φυσικά σχεδόν στον οικουμενισμό! “Γιατί αγωνιζόμαστε; Για λέξεις; Ή για τις πραγματικότητες που δηλώνουν οι λέξεις; Αν αξία και σημασία έχουν οι θεϊκές πραγματικότητες, πώς το αντέχεις συ να κολλάς στη σκιά των πραγματικοτήτων αυτών, στις λέξεις, και να καταντάς να παραμελείς την ουσία; Να αφήνεις να χάνεται η ουσία;” υποτίθεται πως λέει ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς!!!

Από ότι γνωρίζουμε ο Άγιος Γρηγόριος δεν υπήρξε ποτέ μαθητής του Ακινάτη. Αντιθέτως δίδαξε με την θεολογία του τους “λόγους των όντων” του Αγίου Μαξίμου. Οι λόγοι των όντων δεν μας επιτρέπουν να καταλύσουμε οποιονδήποτε δεσμό ανάμεσα στις λέξεις και στα πράγματα! Γι’ αυτόν τον λόγο η ορθοδοξία και η Λατρεία της στηρίζονται στην δύναμη του ονόματος!

Γι’ αυτό και η πατερική Θεολογία δεν ασχολήθηκε ποτέ της με τα νοήματα! Τα νοήματα ή το νόημα, ακόμα και το νόημα της ζωής και η ερμηνευτική που επικράτησε σαν η τελική φιλοσοφία τού υποκειμένου, είναι η συνέπεια της μεγάλης μάχης και της νίκης της ονοματοκρατίας εναντίον του ρεαλισμού του σχολαστικισμού στη Δύση! Παρόλα αυτά επιμένει ο μεγάλος ποιμήν! “Άν εκφράζομε τα ίδια νοήματα, τις ίδιες θεϊκές πραγματικότητες, ό,τι λέξεις και αν χρησιμοποιούμε, ΟΥ ΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ”.

Και φτάνουμε στο μεγάλο θεολογικό ψητό «Ο Θεός είναι κατά την ουσία Του απρόσιτος και «ανόητος», δηλαδή ακατανόητος. Ο λόγος Του όμως δεν είναι ούτε απρόσιτος ούτε ανόητος και ακατανόητος. [Δηλαδή δεν ανήκει στην ουσία Του;]. Ο λόγος Του είναι ενέργειά Του που «προς ημάς καταβαίνει» για να γίνει νοητός και σωτήριος. Γι’ αυτό μας μιλά ο Κύριος [ενέργεια του Θεού]. Για να καταλάβουμε τον λόγο Του και να φωτισθούν νούς και καρδιά μας, να ποθήσουμε την σωτηρία».
Η ενέργεια δεν είναι εκ της ουσίας; Και ο Λόγος, ο Κύριος, ενέργεια;;; Ο Κύριος ενέργεια;; Η Υπόσταση ενέργεια;;

Ο Κύριος ενανθρώπισε, για να ποθήσουμε την σωτηρία από λύκους σαν και του λόγου σου. Αυτή είναι η αλήθεια.

Και για χωνευτικό ο μέγας ποιμήν μας έχει ετοιμάσει την αμαρτία εναντίον του Αγίου Πνεύματος, την μόνη που δεν συγχωρείται!

“Όταν διαβάζουμε την Αγία Γραφή, ο Θεός μιλάει σε μάς. Όταν προσευχόμαστε, εμείς μιλάμε στον Θεό. [Με την σειρά, πρώτα ο Θεός μετά εμείς, με Τάξη. Αυτό σημαίνει εξάλλου θεανθρωπότης]. Όταν ακούμε ή διαβάζουμε το Άγιο Ευαγγέλιο και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε, πώς μας μιλάει ο θεός; «ανοήτως»; Ποία η δική μας ωφέλεια; μηδενική; Και όταν λέμε ευχές και δεν τις καταλαβαίνουμε, τί λέμε στον θεό; Τίποτε;”

Φυσικά καταλαβαίνουμε ότι άκουσε πως ο θεός είναι πρόσωπο και πως η σχέση μας με τον θεό είναι πρόσωπο με πρόσωπο! Αν άκουγε όμως τον Απόστολο Πέτρο και αν δεν αρνιόταν το Άγιο Πνεύμα, όπως ολόκληρη η Δυτική θεολογία, δεν θα έπεφτε στην μεγαλύτερη αμαρτία, στην μόνη ασυγχώρητη! Διότι η «κατανόηση» είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος!

Αυτό δεν μας εξήγησε ο Κύριος στο Ευαγγέλιο; Αν δεν περιμένουμε τον Παράκλητο για να μας διδάξει όλη την αλήθεια και καταλαβαίνουμε τον Λόγο του Κυρίου μόνο με τις μεταφράσεις, χωρίς Αυτόν, τί κερδίζουμε; Για ποια Αλήθεια μιλάμε τότε η οποία θα ελευθερώσει ημάς; Και τι λέει ο Απόστολος Πέτρος; Πέτρου Α’ (3, 12): «Ότι οφθαλμοί Κυρίου επί δικαίους και ώτα αυτού εις δέησιν αυτών, πρόσωπον δε Κυρίου επί ποιούντας κακά». Η μετάφραση εξηγεί: Γιατί ο θεός βλέπει τούς δικαίους και ακούει τις προσευχές τους. Εναντιώνεται όμως σ’ αυτούς που κάνουν το κακό!

Έμεινε τίποτε όρθιο από την παράδοσή μας; Συκοφάντησε ακόμη και τους Θεολόγους μας. Τόλμησε να κατηγορήσει ακόμη και τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, ο ημιμαθής. Διότι ήταν ο πρώτος που μας προειδοποίησε για το ποιόν των Επισκόπων.

Όλα τα ψέματα έχουν ένα τέλος! Αυτό είναι και το ιερό διακόνημα του θανάτου. Νομίζουμε πώς ο κληρικαλισμός δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο τέλος! Αιωνία του η μνήμη σαν μάθημα προς αποφυγήν. Μπορούμε όλοι μας πλέον ήσυχα-ήσυχα να επιστρέψουμε στην Εκκλησία των Πατέρων, στην Εκκλησία του Κυρίου. Ο εμφύλιος πόλεμος των επισκόπων και Αρχιερέων με τον Κύριο και την Εκκλησία Του ας πάρει ένα Τ Ε Λ Ο Σ.

Αμέθυστος
 
Μέρος του κειμένου που σχολιάζουμε:
 

Advertisements

>ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

>Έκανε πολλά δώρα στην πρωτοχρονιά της Εκκλησίας που τελειώνει στις μέρες μας ο Μ. Βασίλειος. Η οποία Εκκλησία πέφτει στά χρόνια μας στα χέρια του πορθητή πάπα όπως έπεσε και η Πόλη! Διότι οι Τούρκοι όπως είναι γνωστό βρήκαν αποφάγια! Πέφτει λόγω των αμαρτιών της, λόγω της μετάλλαξής της σε κληρικαλισμό, σε Διοίκηση! Σε εξουσία!

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του όμως (του Μ. Βασιλείου) στην Εκκλησία που μερικοί γνωρίσαμε και άλλοι μόνο ακούσαμε περί της υπάρξεώς της, υπήρξε ο αδελφός του: Άγιος Γρηγόριος Νύσσης!

Ας ξεδιπλώσουμε λοιπόν ένα από τα τελευταία του δώρα για να γιορτάσουμε, τα ακροτελεύτια της Εκκλησίας των, η οποία δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε εδημιουργήθη με την εντολή του Κυρίου.

Δεν πρέπει να απελπιζόμαστε: Με το τέλος της εκκλησίας του κλήρου, μένει ξανά ελεύθερη η Εκκλησία των προφητών, των Αγίων και των Αποστόλων. Ας δούμε το τελευταίο αυτό δώρο, των εσχάτων καιρών μας, που μας άφησε διαθήκη η ένδοξη Καππαδοκία!

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ, παρ. 284.

Στη συνέχεια ο νόμος (Αριθμ.17.1) διδάσκει ότι η Ιερωσύνη είναι κάτι το Ιερό κι όχι ανθρώπινο. Και το διδάσκει με τον εξής τρόπο. Πλησιάζει ο Μωυσής στο θυσιαστήριο δώδεκα ράβδους, μιά από κάθε φυλή, σημειώνοντας σ’ αυτές το όνομα εκείνων που τις έδωσαν, για να γίνει η ράβδος μάρτυρας της χειροτονίας εκ των άνω, με θεϊκό θαύμα, το οποίο θα την ξεχώριζε από τις άλλες. Και όταν έγινε αυτό, οι άλλες ράβδοι έμειναν όπως ήταν, ενώ του Ιερέα, του Ααρών, αυτή αφού ρίζωσε από μόνη της κι όχι από ξένη υγρασία, αλλά με τη θεϊκή δύναμη που εναποτέθηκε μέσα της, αναβλάστησε κλαδιά κι έδωσε καρπό. Κι ο καρπός έφτασε στην ωρίμανση. Ο καρπός της ήταν καρύδι! Ού γενομένου προς ευταξίαν (υπακοήν) επαιδεύθη πάν το υπήκοον. (Και ότι έγινε αυτό, όλοι διδάχθηκαν να υπακούουν).

Μετάφρασις, Παγκρατίου Μπρούσαλη.

Σε όσους δεν εορτάζουν τα έσχατα της Θεσμικής εκκλησίας, ευχόμαστε καλή πρωτοχρονίά, υγεία και χαρά.

Αμέθυστος

>ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΠΡΕΒΕΖΗΣ;!!!

>Σε μια διεύθυνση του Internet, Ενοριακό Αγ. Ιωάννη Πρεβέζης, υπάρχει μια ανακοίνωση με τίτλο: «Γιατί χρησιμοποιούμε την Δημοτική!» Ανακοινώνεται πως τα δύο τελευταία χρόνια στην Μητρόπολη Πρεβέζης χρησιμοποιείται ευρέως η δημοτική μετάφραση των Ακολουθιών και Λειτουργιών. Διαβεβαιώνεται δε πως η απόφαση είναι λογική και «πατάει» θεολογικά!

Ας ξεκινήσουμε αυτό τον δυσάρεστο σχολιασμό με την εξής παρατήρηση. Σε μία Μητρόπολη της οποίας ο Επίσκοπος είναι γνωστός για το εξαιρετικό του βιβλίο περί της 5ης οικουμενικής συνόδου, παίρνονται τόσο σοβαρές αποφάσεις χωρίς συνοδική έγκριση! Φυσικά καταλαβαίνουμε ότι το «θεολογικό» πάτημα της πρωτοβουλίας είναι ανύπαρκτο!

Ας δούμε την λογική της αλλαγής! Έχουμε να μάθουμε πολλά! Καταρχάς πως αληθινοί Χριστιανοί είναι όσοι γίνονται Χριστιανοί συνειδητά και από απόφαση! Πρωτότυπο οπωσδήποτε αλλά δυστυχώς για μας περιγράφει τον χριστιανισμό του κλήρου! Ο κληρικός ακολουθεί σήμερα το διακόνημα αυτό συνειδητά και αποφασισμένα! Κάτι που δεν έχει σχέση με την πίστη. Υποτίθεται πως πρέπει να είναι ήδη πιστός. Η πίστη όμως δεν ενδιαφέρει την Μητρόπολη. Διότι αμέσως πιστοποιεί πως δεν αποτελείται από συνειδητούς Χριστιανούς η πλειοψηφία των πιστών. Είναι μάλλον ασυνείδητοι Χριστιανοί.

Επισκέπτονται τον ναό στις μεγάλες γιορτές ή στις προσωπικές ευκαιρίες. Και έρχεται το μάθημα: ο Κύριος μας έχει προειδοποιήσει “Δέν είναι δικός μου ο καθένας πού με φωνάζει Κύριε, Κύριε…” Ο κλήρος βρίσκεται εντέχνως απ’ έξω. Σύμφωνα με την γνωστή τακτική του κληρικαλισμού, ο κλήρος είναι σωσμένος ήδη λόγω της χειροτονίας και γι αυτό ο κληρικός νουθετεί, απειλεί και προειδοποιεί τον μη σωσμένο λαό. Τουλάχιστον κάθε Κυριακή μπορούμε να παρακολουθήσουμε αυτό το παραλήρημα κατακρίσεως από τον κλήρο στο λαό!

Αφού η μόνη μας διαφορά και απόσταση από την Σωτηρία είναι η χειροτονία, γιατί να μην χειροτονηθούμε όλοι μας να ησυχάσουμε;

Να πως φαίνεται ο κληρικός, ο αλλοτριωμένος κληρικός ! «Χριστιανός είναι αυτός πού έχει τον Χριστό “αφεντικό” στη ζωή του και τηρεί το θέλημα του Θεού». Χριστός και Θεός δύο διαφορετικά πράγματα! Ποτέ δεν παρουσιάστηκε ο Κύριος σαν αφεντικό. Άπαγε κακομαθημένε. Αφεντικό είναι ο Δεσπότης, του κλήρου, τον οποίο ελέγχει με την μισθοδοσία, και τον υποχρεώνει να τηρεί τις εντολές του. Δεν “τηρείται” το Θέλημα του Θεού. Είναι τόσο τυφλωμένος ο κλήρος μας από το πάθος της εξουσίας, ώστε δεν ξέρει τι λέει! Η προσευχή μας είναι: Γεννηθήτω το θέλημά Σου…

Δυστυχισμένε δεν είναι επιλοχίας ο Κύριος. Μια και μόνη αλήθεια γνωρίζει ο Χριστιανός, την οποία αγνοεί ο κλήρος: Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε! Αλλοίμονο στους συνειδητούς Χριστιανούς, στους θεολόγους και στους κληρικούς, που νομίζουν πως μπορούν να τηρήσουν το θέλημα του Θεού! Το ασυνείδητο γεννά το συνειδητό και είναι καταδικασμένα τα δύο σε αιώνια σχέση. Γι αυτό το συνειδητό εξουσιάζεται πάντοτε από το ασυνείδητο. Ποτέ το συνειδητό δεν μπορεί να υπερβεί το ασυνείδητο! Αποκόπτεται μόνον ακολουθώντας τις σειρήνες της εξουσίας! Αλλά ακόμη και τότε εξουσιάζει ασυνειδήτους. Για να διατηρηθεί στην εξουσία λοιπόν το συνειδητό αυτό, είναι υποχρεωμένο να διατηρεί τους εξουσιαζόμενους σε ασυνείδητη κατάσταση. [Μεταφράζοντάς τους π.χ. τις Γραφές για να καταλαβαίνουν οι καημένοι, ή φορολογώντας τους πολίτες διότι η εξουσία δεν είναι ποτέ υπεύθυνη για την ανεπάρκειά της].

Λοιπόν για τους αγαπητούς μας κληρικούς η απομάκρυνση του λαού από την Εκκλησία, οφείλεται στην υποκρισία της διπλής ζωής (ηθικής και ανήθικης) κάποιων από τους κληρικούς. Στις προσωπικές απόψεις των πιστών, του λαού, οι οποίες στηρίζονται στην ημιμάθεια και μυθοπλασία που κυριαρχεί στην γκρίζα ζώνη από όπου όλοι μας αντλούμε γνώμες και η οποία ονομάζεται κοινή λογική. Κάτι ολωσδιόλου ανύπαρκτο. Υπάρχει μόνο Κοινός Νούς και αυτός είναι σπάνιος. Και τέλος οφείλεται στην τηλεόραση, η οποία ψυχαγωγεί τον λαό με μία γλώσσα διαφορετική της γλώσσας της εκκλησίας, κάτι που μας υποχρεώνει να προσαρμόσουμε την γλώσσα της Εκκλησίας στην γλώσσα της ψυχαγωγίας.

Και ο κλήρος απειλεί και “προφητικά” προειδοποιεί. Αν δεν μπορέσουμε να καταλάβουμε και να ζήσουμε τα τελούμενα στη Θ.Λειτουργία δεν θα γίνουμε ποτέ Χριστιανοί! (Όπως έγινε ο κλήρος).

Μήπως τελικά και ο πάπας είναι μια κάποια λύση μπρός στην απόλυτη αναρχία των επισκόπων της ορθοδοξίας, οι οποίοι ενσαρκώνουν πλέον εδώ και αιώνες, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τον τούρκο πασά που φιλοδοξεί να γίνει σουλτάνος στην Πόλη;

Για την γλώσσα δεν μιλήσαμε διότι ακολουθήσαμε το κείμενο! Είναι ξεκάθαρο πως με την αδιαφορία μας και την άγνοιά μας, εγκαταλείψαμε στην τύχη της την Εκκλησία και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τα τέρατα που έχουν δημιουργηθεί εν τη απουσία μας!

Το Τζουράσικ Πάρκ ωχριά μπρος στην τρομακτική διάσταση του κληρικαλισμού!

Αμέθυστος

>ΠΕΡΙ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

>    Αν πιστεύαμε όλοι μας μέχρι σήμερα πως ο οικουμενισμός απειλεί την εκκλησία περισσότερο και από τον κληρικαλισμό, μάθαμε μέσω του αγαπητού Βασιλειάδη πως υπάρχουν και χειρότερα!

   Διαθρησκειακός διάλογος! Η εκκλησία, μία θρησκεία ανάμεσα στις θρησκείες! Γιατί αγωνίστηκαν άραγε οι πατέρες εναντίον της αρχαίας ειδωλολατρίας και της αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, για να ελευθερώσουν τους ανθρώπους από τα σκοτάδια της πλάνης; Ο άπιστος και αγράμματος Βασιλειάδης, το αγνοεί! Διδάσκει εδώ και δέκα χρόνια στους φοιτητές του τα Μυστικά του διαθρησκειακού διαλόγου! Και αυτοί οι φοιτητές θα πάνε κάποια στιγμή να διδάξουν θεολογία! Δεν είναι προτιμότερη η θρησκειολογία, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, να πάρει τη θέση της θεολογίας; Θα γλιτώσουν πολλές ψυχές από την πλάνη.

    Δυστυχώς οι σημερινοί Έλληνες, γεμάτοι πτυχία και διδακτορικά είναι βυθισμένοι στην πιο σκοτεινή άγνοια της Ιστορίας των.

    Μιλά για «αλλαγή παραδείγματος» στην θεολογία της Ιεραποστολής και εννοεί την προτεσταντική θεολογία της Ιεραποστολής. Φυσικά ο κύριος δεν ασχολείται πλέον με το Ευαγγέλιο εφόσον το έχει εκμηδενίσει ήδη ο δάσκαλός του Αγουρίδης, για να δει την εκκλησιαστική, ορθόδοξη Ιεραποστολή. Η «αλλαγή παραδείγματος» οφείλεται στην θεωρία του επιστημολόγου Thomas Kuhn. Έχει γίνει αποδεκτή από την φιλοσοφία της επιστήμης. Και ο Βασιλειάδης την χρησιμοποιεί στην επιστημονική θεολογία την οποία υπηρετεί. Δεν έχει πρόβλημα και δεν έχει καμιά ανάγκη να μάθει πως αυτή η αλλαγή παραδείγματος είναι η θεωρία του Ισπανού καμπαλιστού Λούρια ο οποίος ανανέωσε από τις στάχτες της την τότε Καμπάλα! Στο κείμενό του όμως ο αξιαγάπητος Βασιλειάδης μας αποκαλύπτει όλες τις μαύρες τρύπες της θεολογίας του και αυτές επιθυμούμε να περιγράψουμε κυριώτατα!

   «Οι διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις είναι διαφορετικές και προβάλλουν εναλλακτικά οράματα της πραγματικότητας». Μια κοινωνία των πιστών των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων λοιπόν θα φανερώσει αναγκαίως και ολόκληρη την πραγματικότητα!

   Θα σώσει τον κόσμο λοιπόν ο εν λόγω διάλογος για να μην καταστραφεί και για να γλιτώσει από την κυριώτερη αιτία πολέμου που είναι οι διαφορές των θρησκειών. Πού στηρίζεται η ορθόδοξη συνδρομή; Στην «οικονομία του Αγίου Πνεύματος». Μια κακοδοξία που διέδωσε ο Λόσκυ, καταδικασμένη ήδη από την εκκλησία και από τον μεγάλο μας “θεολόγο” κ. Ζηζιούλα. Μια κακοδοξία πού κατάγεται από τον Λατίνο αιρετικό Gioacchino Da Fiore. Δυστυχώς κανείς δεν ενδιαφέρεται ούτε για αυτές τις κακοδοξίες στις οποίες στηρίζεται ο άγιος διάλογος!

   Ας απολαύσουμε λοιπόν τουλάχιστον την νέα θεολογία, η οποία οπισθοδρομεί στην Λατρεία του θεού, αφήνοντας πίσω της, υπερβαίνοντας, την θεολογία του Κυρίου!

   «Ο θεός απεργάζεται τη σωτηρία του κόσμου, και η εκκλησία είναι απλός διάκονος σε αυτήν την «αποστολή του θεού». Με εργαλείο μάλιστα την «οικονομία του Αγίου Πνεύματος» (παράλληλα και ταυτόχρονα με την «οικονομία του Υιού»), ο θεός χρησιμοποιεί όχι μόνο την εκκλησία αλλά και πολλές άλλες δυνάμεις στον κόσμο για το έργο της σωτηρίας [CIA, Λέσχη Bilderberg, OPUS DEI, MOON κτλ]. Άλλωστε το Άγιο Πνεύμα «όπου θέλει πνεί»! [Γι’ αυτό πνεί και τον Βασιλειάδη]. Για να οικοδομήσει (ο θεός) την Βασιλεία τού θεού [οι χιλιαστές τώρα δικαιώνονται] σε ένα κατακερματισμένο κόσμο, οι χριστιανοί σαν «διάκονοι της καταλλαγής» συνεργάζονται για την δημιουργία μιας πανανθρώπινης οικογένειας που επιτέλους θα ζει με ειρήνη και αρμονία!»

   Η ΝΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΑ. Είναι πολύ κωμικός ο άνθρωπος για να διδάσκει σε θεολογική σχολή!

Πηγή: Αmen

Αμέθυστος

>TΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΠΡΕΒΕΖΗΣ;

>    Την διέλυσε ο έξυπνος και πολιτικά ορθός Μπέης ή απλώς στάθηκε η αφορμή καθώς η αιτία βρίσκεται στον ίδιο τον Μητροπολίτη της(!); Δεν είναι περίεργο για έναν Μητροπολίτη, την ημέρα των Χριστουγέννων, μέσα από τις σελίδες του Ο.Τ. να υπερασπίζεται τον εαυτό του; Πώς μπορεί ένας επίσκοπος να ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας και να υπερασπίζεται τον εαυτό του εις βάρος όλων; Υπερασπίζεται λοιπόν την χειροτονία από μέρους του του ιδιόρρυθμου Μπέη, αφήνοντας υποψίες συκοφαντίας εις βάρος του. Και όμως γνωρίζουμε με σιγουριά πως έχει πληροφορηθεί προσωπικά για το σκάνδαλο “Μπέης” από τον περασμένο Αύγουστο αλλά δυστυχώς ο ίδιος δεν ακούει εύκολα!

    Τα κριτήριά του για την χειροτονία είναι εντελώς κοσμικά!: Οι ακαδημαϊκοί τίτλοι και οι βεβαιώσεις περί της πίστεώς του διαφόρων νομικών. Ανθρώπων με κύρος όμως! Δέχεται ακόμη και τις βεβαιώσεις της γυναίκας του κ. Μπέη: «Η ιερωσύνη είναι το μέγιστο αξίωμα στη ζωή του». Σε μια ζωή γεμάτη τιμές και δόξα. «Οδηγείται από την εσωτερική φωνή του – έκφραση θείας έμπνευσης». Ο κύριος αγαπητέ Επίσκοπε καλεί σε μετάνοια και ταπείνωση. Οι άνθρωποι που καλούνται από τον Κύριο εγκαταλείπουν αυτά που έχουν. Χάνονται από τον κόσμο! Αντιθέτως η εσωτερική μας φωνή μας οδηγεί από δόξης εις δόξαν, θέλει να σφραγίσει τον θρίαμβό μας, προσθέτει και αποκορυφώνει την αξία μας. Είναι ο μεγάλος εχθρός του Κυρίου. Ακριβώς, η συνείδησή μας και η αυτοσυνειδησία μας! Φαίνεται πως το αγνοείτε!

    Μέχρι στιγμής δεν εμφανίζεται πίστη Χριστιανική στο κείμενο του Επισκόπου. Ας ελπίσουμε να την βρούμε στη συνέχεια!

    Υπερασπιζόμενος λοιπόν σαν δικηγόρος το διαμάντι του, τον κ. Μπέη, δέχεται ξανά την υποκειμενικότητα, που είχε δεχθεί και με τα λόγια της γυναίκας του κ. Μπέη, λίγο πριν. «Την λειτουργία της εκκλησίας μας κάνει. Στην ουσιαστική της τάξη ολόκληρη. Στα νοήματα ολόκληρη. [Δεν υπάρχουν δρώμενα αλλά νοήματα. Δυστυχισμένε Δέσποτα θα φας το κεφάλι σου.] Στην φράση και στο τυπικό προσαρμοσμένη στο ήθος της προσευχής του, με μια κάποια τομή για περισσότερη προσέγγιση». [Αμεσότητα εννοεί!] Δεν είναι ξεκάθαρο πως ο Μητροπολίτης ανήκει σε άλλο δόγμα, διαφορετικό από το ορθόδοξο;

    Αναγκάζεται να διαψεύσει όσους γνωρίζουν πως ο κ. Μπέης ιερουργεί(;) στην εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, στην πλατεία Μαβίλη, μετόχι της Ι.Μ. Πετράκη. Στην εν λόγω εκκλησία δεν ξεκινά την Θ. Λειτουργία με το “Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός” αλλά με τα Ειρηνικά. Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο είναι στη δημοτική, για να καταλαβαίνει ο λαός, όπως καταλαβαίνει και ο ίδιος. Πραγματικά μας γεννάται η απορία αν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν όλοι όσοι επιδιώκουν την μετάφραση των Γραφών της Λατρείας. Δεν γνωρίζουν πως ο Λόγος Κυρίου δεν είναι “κατανοητός”; … Στη Θ. Κοινωνία δεν εκφωνείται το “Μετά φόβου Θεού…” παρά καλούνται να κοινωνήσουν όσοι αισθάνονται την ανάγκη!

    Κανείς δεν καταλαβαίνει πως σ’ αυτήν την κοινωνία δεν υπάρχει αγιασμός; Κανείς από την Μητρόπολη Πρεβέζης δεν έχει διαβάσει την ερμηνεία της Θ. Λειτουργίας του Αγίου Νικολάου Καβάσιλα;

    Δεν έχει διαβάσει την περιγραφή της Θ. Λειτουργίας από τον Άγιο Νήφωνα, Επίσκοπο Κωνσταντιανής; Εκεί βρίσκουμε το εξής: “Ο Άγιος παρατηρούσε τώρα όσους κοινωνούσαν. Άλλων τα πρόσωπα μαύριζαν μόλις έπαιρναν τα Θεία Μυστήρια, ενώ, άλλων έλαμπαν σαν τον ήλιο. Οι άγγελοι παρακολουθούσαν από κοντά την μετάληψη. Όταν κοινωνούσε κάποιος ευσεβής του έβαζαν στο κεφάλι ένα στεφάνι. Όταν πλησίαζε κάποιος αμαρτωλός, γύριζαν αλλού το πρόσωπό τους με φανερή αποστροφή. Τότε τα άχραντα Μυστήρια σαν να εξαφανίζονταν από την Αγία Λαβίδα, έτσι που ο αμαρτωλός φαινόταν να μην παίρνει μέσα του το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Κι έφευγε κατάμαυρος σαν αράπης, με την αποδοκιμασία του Κυρίου διάχυτη στην όψη του”.

    Κοινωνούμε από ανάγκη Σεβασμιώτατε;

    Ο πρ. Μπέης λέει στην προσευχή του “ελέαιρε άναξ” αντί για το “ιλάσθητί μοι ο θεός” και το βρίσκεται ίσο κι όμοιο, δικαίωμά του; Το ιλάσθητί μοι δεν έρχεται από το Ευαγγέλιο; Δεν γνωρίζετε πώς τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην Ελληνική γλώσσα αλλά δεν ανήκουν στον Ελληνικό πολιτισμό; Όπως δεν ανήκουν και σε κανέναν πολιτισμό;

    «Ελέαιρε άναξ», [Απόλλων;], μέσα στην Εκκλησία μας Σεβασμιώτατε;

    Έχετε σώας τας φρένας ;

    Ο Θεός να μας φυλάει από τους έξυπνους, από τους προσαρμοσμένους, τους μοντέρνους, τους μορφωμένους, τους συνειδητούς!

    Οι Χριστιανοί συνεχίζουν να είναι οι ψαράδες του Ευαγγελίου και τα απολωλότα του Κυρίου!

    Αγαπητέ Επίσκοπε, η ΕΞΟΥΣΙΑ, βλάπτει σοβαρά την Πίστη!

Αμέθυστος

>I) Ο Martin Heidegger και η παγκόσμια ιστορία του Τίποτα

>Martin Heidegger und die Weltgeschichte des Nichts

Του Gotthard Günther

από την συλλογή: Guzzolini (εκδότης): «Nachdenken über Heidegger», Hildesheim, 1980

Ο Martin Heidegger και η παγκόσμια ιστορία του τίποτα

Μέρος 1ο

Για τον συγγραφέα αυτών των γραμμών δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Martin Heidegger υπήρξε ο βαθύτερος φιλόσοφος-στοχαστής των τελευταίων χρόνων της εποχής μας. Για τον λόγο αυτόν, για τον συγγραφέα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία το γεγονός, πως ούτε από τα γραπτά του Heidegger αλλά ούτε και από τις δημόσιες δηλώσεις μπορεί να φανεί πως περιμένει ο Heidegger να είναι ο κόσμος μετά από 100 ή 200 ή και 1000 χρόνια. Ο Heidegger είναι πέρα για πέρα μαθητής του Πλάτωνος και της αρχαίας παράδοσης. Οι βαθύτατες αναλύσεις (ματιές) που έκανε τρέφονται εξολοκλήρου από την ανάμνηση, την θύμηση σ’ αυτά που έγιναν (το παρελθόν). Και αυτή η προς τα πίσω στραμμένη ματιά κυριαρχεί στο σύνολο της σκέψης του. Κυριαρχεί στην σκέψη του με ένα ιδιαίτερο τρόπο, που σχεδόν κάνει αδύνατη την προοπτική του μέλλοντος, η οποία (προοπτική) φτάνει πέρα από το γίγνεσθαι της παρούσας περιόδου των λεγόμενων ανώτερων πολιτισμών. Εννοούμε το εξής: μπορεί κανείς να κοιτάξει το παρελθόν, για να ανακαλύψει μέσα σ’ αυτό τάσεις, οι οποίες στοχεύουν σε πράγματα με τα οποία δεν έχει ακόμα ασχοληθεί κανείς. Ο λόγος που ασχολείται κανείς με αυτά είναι ότι βρίσκονται σε μη προσβάσιμη απόσταση, και μόνο ο λόγος αυτός φωτίζει αυτό που έγινε και αποκαλύπτει το θεμέλιό του. Ο χρόνος εδώ, και ότι μέσα στην ροή του συμβαίνει, στοχεύει στον πιο θεμελιώδη λόγο που φωτίζει το γεγονός της υπάρξεως. Αυτή είναι η μία δυνατότητα, την οποία προσφέρει στον ερωτώντα η φιλοσοφική ματιά στο παρελθόν. Ο κόσμος θα γίνει κατανοητός μόνο στην δευτέρα παρουσία, και πριν από αυτήν δεν γνωρίζει κανείς το θεμέλιό του. Απέναντι σε αυτή την ματιά βρίσκεται μια δεύτερη, στην κλασική παράδοση, μια θεωρούμενη ως ισάξια κοσμοθεωρία. Σε αυτήν το θεμέλιο του Είναι (Sein) πρέπει να αναζητηθεί όχι στο τέλος, αλλά στην αρχή, όπου αναβλύζει ο χρόνος, και όπου τα υπαρκτά (Seiende) που από την πηγή αυτή κομματιασμένα προέρχονται, μόνο πτώση και απώλεια του θεμελίου μπορεί να σημαίνουν. Αυτή η προοδευτική απώλεια του Είναι διαγράφεται στον βασανιστικό δρόμο της δυτικής μεταφυσικής, από τον Πλάτωνα μέχρι σήμερα. Ένα πνευματικό γεγονός, όπου ο στοχασμός “όλο και περισσότερο στρέφεται γύρω από την εκκεντρική υποκειμενικότητα του ανθρώπου” (Löwith, “Heidegger, Denker in dürftiger Zeit”, Frankfurt a. M, 1953, S. 9).

Αυτό που μας διηγείται ο Heidegger στο φιλοσοφικό του έργο, είναι το παραμύθι των εποχών του κόσμου, που ξεκινά με την χρυσή και τελειώνει με την σιδερένια. Η πνευματική ιστορία της δύσεως, είναι η ιστορία του μηδενισμού (Nihilismus), που τον περιγράφει αξεπέραστα στο έργο του “Holzwege”: «Ο μηδενισμός είναι ένα ιστορικό κίνημα, όχι κάποια άποψη ή διδασκαλία που κάποιος αντιπροσωπεύει. Ο μηδενισμός κινεί την ιστορία σύμφωνα με μια θεμελιώδη διαδικασία, συστατική της μοίρας των λαών της δύσεως, η οποία όμως ελάχιστα έχει γίνει αντιληπτή. Για τον λόγο αυτόν, ο μηδενισμός δεν είναι μόνο ένα ιστορικό φαινόμενο μεταξύ άλλων, όχι μόνο ένα πνευματικό ρεύμα, που δίπλα στα άλλα, τον Χριστιανισμό, τον ουμανισμό και τον διαφωτισμό εμφανίζεται στην ιστορία της δύσεως.

Ο μηδενισμός είναι στην ουσία του, μάλλον το θεμελιώδες κίνημα της ιστορίας της δύσεως. Και αυτό το κίνημα έχει τέτοιο βάθος, που το ξεδίπλωμά του μόνο παγκόσμιες καταστροφές μπορεί να έχει ως συνέπεια. Ο μηδενισμός είναι το παγκόσμιο ιστορικό κίνημα των λαών της γης, που έχουν παρασυρθεί, στα νεότερα χρόνια, στην περιοχή της εξουσίας. Για τον λόγο αυτόν δεν είναι ένα φαινόμενο της παρούσας εποχής, και ούτε προϊόν του 19ου αιώνα, όπου όμως υπάρχει μια οξεία ματιά για τον μηδενισμό, και το όνομά του αρχίζει να χρησιμοποιείται. Στον ίδιο (μηδαμινό) βαθμό είναι ο μηδενισμός προϊόν μεμονωμένων εθνών, των οποίων οι στοχαστές και συγγραφείς μιλούν ειδικά για τον μηδενισμό. Αυτοί που το παίζουν αμέτοχοι, ίσως τον αναπτύσσουν με την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Ανήκει στον μυστηριώδη χαρακτήρα αυτού του μυστηριώδη επισκέπτη, το να μην μπορεί να ονομάσει την καταγωγή του». (Gott ist tot, 201)

Όσο ξεκάθαρος και να είναι αυτός ο χαρακτηρισμός, αισθανόμαστε πρόκληση να προτείνουμε μια ελάχιστη διόρθωση που αφορά την δεύτερη πρόταση της πιο πάνω παραγράφου. Η πρόταση λέει πως ο μηδενισμός είναι μια θεμελιώδης διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στη μοίρα των λαών της δύσεως (εσπερίας). Γιατί μόνο της δύσεως; Στην έννοια της βουδιστικής νιρβάνα εντός της ινδικής φιλοσοφίας, ο αρνητισμός της μεταφυσικής των ούτω καλούμενων ανώτερων πολιτισμών εκφράστηκε με τέτοια ένταση, που στην δύση σπάνια εκφράστηκε έτσι. Πρέπει να υποδείξουμε και τον ταοϊσμό στην Κίνα, που κινείται στα ίδια πλαίσια. Μας φαίνεται πως ο μηδενισμός τον οποίο εννοεί ο Heidegger, είναι μάλλον μια ιδιότητα της ουσίας των ανώτερων πολιτισμών, οι οποίοι υψώνονται πάνω από το επίπεδο ύπαρξης των λεγόμενων πρωτόγονων (φυσικών) λαών! Φαίνεται μάλιστα πως ο Heidegger έμμεσα δείχνει να συμφωνεί πως έχουμε δίκαιο, στην αντιπαράθεση μας προς τον όρο “δυτικοί” (λαοί). Γιατί ούτε δυο σελίδες πιο πέρα, διαβάζουμε στο έργο “Holzwege” : «Το πεδίο όπου υφίσταται ο μηδενισμός ως ουσία και ως συμβεβηκός είναι η μεταφυσική. Αυτό ισχύει με την προϋπόθεση βέβαια, πως δεν εννοούμε με το όνομα αυτό μια διδασκαλία ή ένα κλάδο της φιλοσοφίας, αλλά την θεμελιώδη δομή των υπαρκτών στο σύνολο τους, εφόσον αυτή (η δομή) μπορεί να διακριθεί σε ένα αισθητό και ένα υπεραισθητό κόσμο, και ο κόσμος φέρεται και καθορίζεται από αυτήν την δομή. Η μεταφυσική είναι ο χώρος εκείνος της ιστορίας, όπου ο υπεραισθητός κόσμος, οι ιδέες, ο Θεός, ο ηθικός νόμος, η αυθεντία της νόησης (σωφροσύνης), η πρόοδος, η ευτυχία των πολλών, η κουλτούρα και ο πολιτισμός, μοιραία χάνουν την εποικοδομητική τους δύναμη και γίνονται τιποτένια. Αυτή την κατάπτωση του υπεραισθητού την ονομάζουμε αποσύνθεσή του (ως ζωντανού οργανισμού). Η απιστία με την έννοια της έκπτωσης από την Χριστιανική πίστη και διδασκαλία, δεν είναι σε καμία περίπτωση η ουσία και το θεμέλιο (ο λόγος) του μηδενισμού, αλλά πάντα συνέπειά του. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ο ίδιος ο Χριστιανισμός είναι συνέπεια και μια μορφή του μηδενισμού». (Gott ist tot, 204)

Το συμπέρασμα που βγαίνει από τις γραμμές αυτές είναι πως ο όρος “δυτικός”, τον οποίο πιο πάνω χαρακτηρίσαμε ως ανεπαρκή, είναι στην πραγματικότητα πολύ στενός, και εύκολα μπορεί να παρασύρει, να παρερμηνευθεί το φαινόμενο του μηδενισμού, γιατί το παρατηρεί κανείς από μια πολύ στενή άποψη του κόσμου. Γιατί αυτό που εννοεί ο Heidegger όταν χρησιμοποιεί τον όρο “μεταφυσική” και τον τοποθετεί σε στενή σχέση με τον μηδενισμό, πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από μια απλή βάση της δυτικής ιστορίας, αφού κάτω από την χαϊντεγγεριανή κατηγορία εμπίπτουν οι πιο θεμελιώδεις μεταφυσικές προϋποθέσεις όλων των λεγόμενων ανώτερων πολιτισμών. Ούτε αυτή όμως η εξήγηση αρκεί. Γιατί ο Heidegger υποδεικνύει, ακολουθώντας εκείνο το αλάνθαστο ένστικτο που τον χαρακτηρίζει ως μεγάλο στοχαστή, πως ο περίεργος αυτός ξένος, που ονομάζουμε μηδενισμό, είναι ένα ασύλληπτο κάτι, “που δεν μπορεί να πει από που κατάγεται”. Αυτό όμως σημαίνει, πως ο μηδενισμός στις πηγές του δεν είναι πουθενά ένα φαινόμενο της ιστορίας, αλλά θεμελιώνεται στην ουσία του φυσικού (das Natürliche).

Έτσι η ιστορία ωθείται προς τα πίσω, προς ένα είδος κατάστασης όπου δεν υφίσταται ιστορία. Το ίδιο και η ψυχή που φυτρώνει, ρίχνεται πίσω στο factum brutum, όπου και γεννήθηκε. Γι’ αυτό και το πρώτο μεταφυσικό ερώτημα του Heidegger είναι: «γιατί το υπαρκτό (κάτι, Είναι) και όχι μάλλον το τίποτα;» Είναι το πρώτο, «όχι όμως σε χρονική σειρά των ερωτημάτων» όπως χαρακτηριστικά λέει στις πρώτες προτάσεις του βιβλίου “Εισαγωγή στην Μεταφυσική”.

Ο μηδενισμός δείχνει, πως μέσα στην ιστορία που προσλαμβάνεται ως ένα τάχα εφήμερο φαινόμενο, το φυσικό επανέρχεται στον τόπο του και καταπνίγει την ιστορία. Η τελευταία συνέπεια του μηδενισμού είναι η τεχνολογία, η οποία καταρχάς υπάρχει και ευδοκιμεί παραμένοντας εντελώς ακατανόητη. Αν καθυστερήσει η κατανόησή της, τότε η ψυχή είναι νεκρή και η ιστορία έχει φτάσει στο τέλος της. Γι’ αυτό διαβάζουμε στο βιβλίο “Holzwege”: «Η ουσία της τεχνολογίας φτάνει με αργά βήματα στο φως της ημέρας. Η ημέρα αυτή είναι η νύχτα του κόσμου την οποία η τεχνολογία μετέτρεψε σε μέρα. Αυτή η ημέρα είναι πιο σύντομη απ’ όλες. Και με τον ερχομό της απειλεί να έρθει ένας και μοναδικός ατέλειωτος χειμώνας. Ο άνθρωπος τώρα δεν χάνει απλά την προστασία του, αλλά και το άτρωτο ολόκληρου του Είναι του, παραμένει στο σκοτάδι. Το φωτεινό αποτραβιέται. Ο κόσμος μένει χωρίς σωτηρία-αγιότητα (heil-los). Για τον λόγο αυτό δεν παραμένει μόνο το άγιο, ως ο δρόμος προς τον Θεό, κρυμμένο, αλλά και ο δρόμος προς το άγιο, το φωτεινό φαίνεται πως έχει εξαλειφθεί. Εκτός και αν μερικοί θνητοί μπορούν ακόμα να δουν πως το ανίερο, ως ανίερο που είναι, απειλεί. Θα έπρεπε να αντιληφθούν ποιος κίνδυνος απειλεί τον άνθρωπο. Ο κίνδυνος συνίσταται στην απειλή που αφορά την ουσία του ανθρώπου στην σχέση του προς το Είναι του. Δεν αναφέρεται σε τυχαίους κινδύνους. Αυτός ο κίνδυνος είναι ο κίνδυνος. Κρύβεται στο βάθος κάθε υπαρκτού».

Αυτό που εντελώς ξεκάθαρα εκφράζεται, είναι πως το υποτιθέμενο τέλος της ιστορίας, το οποίο σήμερα βλέπουμε στα μάτια, δεν είναι ένα γεγονός ιδιαίτερο για την πορεία της δυτικής ιστορίας, αλλά μια γενική αμφισβήτηση (υπό ερώτημα τοποθέτηση-In-Frage-Stellen) του Είναι του ανθρώπου, όπως μέχρι σήμερα υφίσταται.

Ο καρπός λοιπόν του μηδενισμού είναι η “απάνθρωπη” τεχνολογία. Και το ότι ο μηδενισμός δεν υπήρξε απλά ένα στοιχειώδες φαινόμενο της δυτικής-φαουστικής κουλτούρας, αλλά συμπεριλαμβάνει όλο το μέχρι τώρα ιστορικό Είναι, φαίνεται ξεκάθαρα από την λαιμαργία με την οποία το προϊόν αυτό του φαουστικού ανθρώπου προσλαμβάνεται εκτός Ευρώπης. Ο καθένας βλέπει εδώ τον τελευταίο και τον ελκυστικότερο καρπό, των ιδίων του των επιθυμιών, οι οποίες έχουν το βλέμμα στραμμένο προς το Είναι.

Είναι το χαρακτηριστικό του φιλοσόφου, εφόσον έχει βάθος, να χρησιμοποιεί πότε-πότε λέξεις και προτάσεις που βρίσκονται έξω από τον εαυτό και τον ορίζοντα του συστήματος του. Αυτό ισχύει και για τον Heidegger. Στην προτελευταία σελίδα του βιβλίου του “Die Technik und die Kehre” (“Η τεχνολογία και η στροφή”) διαβάζουμε: «Κάθε τι που είναι μόνο τεχνικό δεν καταλήγει ποτέ στην ουσία της τεχνολογίας. Μάλιστα δεν είναι ικανό να δει (αναγνωρίσει ποιο είναι) το προαύλιό του». Η πρώτη από τις δυο προτάσεις μας προδίδει πως έχουμε να κάνουμε με ένα στοχαστή επιπέδου, ο οποίος τουλάχιστον προσπαθεί, να πραγματοποιήσει με την σκέψη τα συμπεράσματα, που συναντάμε σε μια από τις πιο βαθείς προτάσεις στο έργο του Lotze “Mikrokosmus”. Λέει εκεί: «ο μηχανισμός δεν είναι σε καμιά περίπτωση η ουσία του πράγματος. Αλλά και πουθενά δεν εμφανίζεται η ουσία με μια άλλη μορφή του πεπερασμένου Είναι, παρά μέσω του μηχανισμού». Το πρώτο μέρος της αναφοράς το βρίσκουμε στον Heidegger, αυτό όμως που λείπει, είναι ο περιορισμός που βάζει ο Lotze, ξεκινώντας με την λέξη “αλλά”. Για τον λόγο αυτό δεν ικανοποιεί το δεύτερο μέρος της πρότασης του Heidegger. Ίσως είναι σε ένα περιορισμένο βαθμό σωστό, πως η δραστηριότητα στον χώρο της τεχνολογίας δεν μπορεί να διεισδύσει μέχρι το ερώτημα περί της ουσίας της τεχνολογίας. Με τη δήλωση όμως ότι η τεχνολογία στο πρόσωπο του τεχνικού (ανθρώπου που ασχολείται με αυτήν) δεν μπαίνει καν στο προαύλιο της, πρέπει να διαφωνήσουμε. Ο Heidegger τα κάνει εδώ πολύ εύκολα για τον εαυτό του. Γιατί εκείνο το προαύλιο είναι ακριβώς ο χώρος όπου θα έπρεπε να συναντηθούν ο φιλόσοφος που στοχάζεται περί της ουσίας της τεχνολογίας και ο κατασκευαστής μιας μηχανής. Αλλά αυτός ο δρόμος προς το προαύλιο λείπει από όλο το φιλοσοφικό έργο του Heidegger. Οι περιστασιακές παρατηρήσεις του περί φυσικών επιστημών και τεχνολογίας, πέρα από γενικότητες, δεν καταλήγουν πουθενά. Είναι δηλώσεις που μπορούν να βρεθούν και σε άρθρο μιας καλής εφημερίδας. Χαρακτηριστική είναι και η σχεδόν φανερή υποτίμηση με την οποία ο Heidegger αντιμετωπίζει το πρόβλημα του αριθμού και της “μαθηματικής σκέψεως”. Αριθμητική και σκέψη, αυτό είναι ένας άνισος γάμος, τον οποίο ο μεταφυσικός (ο φιλόσοφος) δεν μπορεί να υπολογίζει (ως σημαντικό).

Στο σημείο αυτό γίνεται ξεκάθαρο πως ισχύει ο ακραίος δυαλιστικός προσανατολισμός των ανώτερων πολιτισμών και η παράδοση των πνευματικών επιστημών της δύσεως, σύμφωνα με την οποία, υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ του φυσικού και του μεταφυσικού, και αντίστοιχα της μη-ουσίας και της ουσίας. Με οποιοδήποτε φιλοσοφικό θέμα και να ασχολείται ο Heidegger, βλέπει μόνο τις απαρχές του ερωτήματος, και όχι τις τελικές κοσμικές συνέπειές του.

Στη σελίδα 22 του προαναφερθέντος βιβλίου για την τεχνολογία διαβάζουμε: «Κάθε τι που υπάρχει, και όχι μόνο αυτό της νέας τεχνολογίας, διάγει κρυμμένο για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όσον αφορά την δράση (συμπεριφορά) του ως υπαρκτό, ένα προηγείται: το πρωταρχικό. Περί αυτού γνώριζαν ήδη οι Έλληνες στοχαστές, όταν έλεγαν: εκείνο που προηγείται της κυρίαρχης εμφάνισης, αποκαλύπτεται αργότερα στον άνθρωπο. Στον άνθρωπο δείχνει η απαρχή στο τέλος τον εαυτό της. Για τον λόγο αυτόν, η προσπάθεια στον χώρο της σκέψης, να συλλάβει κανείς την απαρχή του στοχασμού ακόμα πιο πρώιμα, δεν είναι η ανόητη επιθυμία να ανανεωθεί το περασμένο, αλλά η άγρυπνη ετοιμότητα, να θαυμάσει κανείς την πρωιμότητα πριν εμφανιστεί το ερχόμενο». Τίποτα όμως δεν μπορεί να είναι πιο απομακρυσμένο από ένα τεχνικό όσο η φιλοσοφική στάση του θαυμασμού, που είναι πηγή της φιλοσοφικής σκέψης. Αν του προκύψει η αναγκαία απαίτηση, να ξεπεράσει τον εαυτό του και να συναντήσει τον φιλόσοφο στο “προαύλιο” της τεχνολογίας, τότε δεν θα έπρεπε να συναντηθούν δυο που θαυμάζουν, αλλά ένας που θέλει να μάθει και ένας που γνωρίζει. Αυτός που γνωρίζει πρέπει, να έχει γνωρίσει εμπειρικά σε ποια όρια οδηγεί η γνώση του, και να είναι ικανός να μεταδώσει στον τεχνικό άνθρωπο την εμπειρία του ορίου. Ο τελευταίος όμως πρέπει από την εμπειρία αυτή να μάθει, με ποια μέσα μπορεί να την υπερβεί κανείς. Πάνω απ’ όλα όμως είναι απαραίτητο, να συναντηθούν οι δυο σε εκείνο το χαϊντεγγεριανό “προαύλιο”.

Ο Heidegger όμως αμφιβάλλει για την δυνατότητα αυτής της συνάντησης. Αφού σύμφωνα με δικά του λόγια, η τεχνολογία δεν μπορεί καν να δει το δικό της προαύλιο, και από την άλλη, η φιλοσοφία, στην ακραία πράξη αναδρομής στο παρελθόν, ενδιαφέρεται μόνο για εκείνο που πάντα ήταν (το τί ην είναι). Η μεταφυσική ενδιαφέρεται μόνο για την ουσία (Essenz) και όχι για την ύπαρξη (Existenz). Τον τεχνικό όμως απασχολεί το ερώτημα, σε καμία περίπτωση παράλογο, αν είναι δυνατόν και πως μπορεί, να κατασκευαστεί μια γέφυρα, πάνω από το χάσμα μεταξύ ουσίας και ύπαρξης. Για το ερώτημα αυτό ο Heidegger δεν παραθέτει καμία απάντηση που θα έδινε η αριστοτελική φιλοσοφία. Στη συνέντευξη του στο περιοδικό Spiegel (Die Philosophie ist am Ende-Η φιλοσοφία είναι στο τέλος της, 23.9.1966), η οποία εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, όπως ο ίδιος ζήτησε, λέει τα εξής: «Μια δύναμη η οποία αποκαλύπτεται στην ουσία της τεχνολογίας, και στην οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί πια να κυριαρχήσει, έχει βάλει τον άνθρωπο στο στόχαστρο, τον οποίο προκαλεί και έχει από αυτόν απαιτήσεις (προσαρμογής). Για να καταλάβουμε καλύτερα αυτή την άποψη: η σκέψη αντιθέτως δεν έχει απαιτήσεις από τον άνθρωπο».

Αυτή η συνταρακτική δήλωση -συνταρακτική γιατί προέρχεται από τον πιο βαθύ στοχαστή του παρόντος- είχε προετοιμαστεί, εντός της συνομιλίας με τα παρακάτω λόγια: «Μόνο ένας Θεός μπορεί να μας σώσει. Η μοναδική δυνατότητα που μας απομένει, είναι να προετοιμάσουμε στην σκέψη και στην ποίηση μια ετοιμότητα για την εμφάνιση του Θεού ή για την απουσία του Θεού στην παρακμή. Ότι δηλαδή χανόμαστε ενώπιον του απόντος Θεού».

Στην ίδια συνομιλία, ενώπιον της ερώτησης, τί έρχεται μετά την αποχώρηση της φιλοσοφίας, ο Heidegger απάντησε παρεμπιπτόντως: “η κυβερνητική”. Κάτω από τον όρο αυτόν αντιλαμβάνεται προφανώς μια εκλεπτυσμένη θεωρία της μηχανικής και της ηλεκτρονικής, την οποία όμως έχουν εγκαταλείψει οι θεοί. Εκεί μέσα δεν μπορεί να έχει δει μια δυνατότητα για φιλοσοφία, γιατί την δική του φιλοσοφία σύμφωνα με δικά του λόγια αντιλαμβάνεται ως «επιστροφή στις ιστορικές βάσεις της σκέψης, τον στοχασμό πάνω σε ερωτήματα, που από την εποχή της ελληνικής φιλοσοφίας δεν έχουν ξαναρωτηθεί». (Από το ίδιο κείμενο). Και στην περιγραφή αυτής της δραστηριότητάς του προσθέτει την εμφατική ομολογία: «Αυτό δεν είναι μια εγκατάλειψη της παράδοσης. Λέγω όμως: ο τρόπος σκέψης της παραδεδομένης μεταφυσικής, που με τον Νίτσε είχε τελειώσει, δεν προσφέρει καμία δυνατότητα πια, να γνωρίσουμε, χρησιμοποιώντας την σκέψη, τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της τεχνολογικής κοσμικής εποχής που μόλις αρχίζει». Αυτό είναι η ύψιστη μορφή παραίτησης. Όταν όμως στη διάρκεια της συνέντευξης γίνεται λόγος για σκέψη και “άλλη σκέψη”, ο Heidegger δεν αφήνει καμιά αμφιβολία, πως με αυτό δεν μπορεί να εννοείται καμιά φιλοσοφία. Γιατί στο τέλος της αναφοράς-είδησης για την συνέντευξη, διαβάζουμε, με αφορμή που δόθηκε από την αναφορά στην τωρινή σχέση της φιλοσοφίας με τις θετικές επιστήμες, πως «οι τεχνικές-πρακτικές επιτυχίες δίνουν όλο και περισσότερο την εντύπωση πως η σκέψη με την έννοια της φιλοσοφίας είναι περιττή». Μια εξαντλημένη και στα πρόθυρα του τέλους της μεταφυσική διαδικασία σκέψης, μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να «κοπιάσει ακόμα, να κτίσει μικρής εμβέλειας στενά πλέγματα ενός περάσματος».

Και διερωτάται κανείς: Πέρασμα προς τα που; Στο θέμα αυτό όμως η φιλοσοφία του Heidegger δεν δίνει καμιά απάντηση. Και εφόσον η φιλοσοφία του Heidegger παριστάνει την βαθύτερη συμπερίληψη του στοχασμού που φέρει τους ανώτερους πολιτισμούς στις θεμελιώδεις συνθήκες του ιστορικού Είναι της ανθρωπότητας, μπορεί να πει κανείς πως πράγματι ένα τέλος έχει έρθει. Το τελευταίο ερώτημα το οποίο μπορεί να θέσει η κλασσική μεταφυσική και με το οποίο παραιτείται, είναι το ερώτημα για την ουσία της τεχνολογίας.

Ακούσια έρχεται στη μνήμη μια ιδιαίτερη πρόταση από τις παραδόσεις του Schelling στο Μόναχο, με θέμα “Zur Geschichte der neueren Philosophie” (περί της ιστορίας της νεότερης φιλοσοφίας), που λέει: «Το ανθρώπινο πνεύμα είναι… μόνο το σκηνικό, όπου το πνεύμα με την δράση του, αποσπά ξανά την υποκειμενικότητα, την οποία προσέλαβε μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα…» (Münchener Jubiläumsdruck, V Hauptbd, S 224). Η διαφορά μεταξύ του Schelling και του Heidegger είναι, πως ο Heidegger χαρακτηρίζει αυτή την κατάσταση ως κίνδυνο, ενώ στη σκέψη του Schelling είναι η εγγύηση της λύτρωσης. Στη φιλοσοφία του Schelling, ευρισκόμενη η ψυχή στην κατάσταση αυτή είναι στον δρόμο προς φωτεινό τόπο, ενώ σύμφωνα με τον Heidegger, τον άνθρωπο απειλεί η κοσμική νύχτα και ένας ατέλειωτος χειμώνας.

Μπρος σε ένα κίνδυνο φοβάται κανείς. Αυτό είναι φυσικό και αυτονόητο. Επειδή όμως ο κίνδυνος για τον οποίο μιλά ο Heidegger είναι ο μεταφυσικός κίνδυνος, που απειλεί την ουσία του ανθρώπου, έτσι είναι και ο τρόμος που τον καταλαμβάνει, εκείνος ο μεταφυσικός τρόμος, με τον οποίο προαισθάνεται το τέλος εκείνης της ιστορίας, που μέχρι τώρα τον συγκρατούσε (τον φόβο). Γιατί αν μετά την κοσμική νύχτα θα υπάρξει ένα νέο πρωί, τότε μέσα σε αυτή την μακρινή πρωιμότητα, θα έχει ανεπιστρεπτί χάσει τον γι’ αυτόν (τον άνθρωπο) τόσο ακριβό εαυτό. Ο άνθρωπος τον οποίο μαστίζει η ανησυχία, όπως εμφανίζεται στη φιλοσοφία του Heidegger, δεν είναι αυτός ο άνθρωπος τον οποίο έφτιαξε ο Προμηθέας κατ’ εικόνα του και ο οποίος συνεπώς μπορεί να πει για το πνεύμα της ιστορίας:

«Δεν μπορεί (αυτό το πνεύμα) να μας πλησιάσει μέσα στην αιώνια ψυχή μας, στην ευτυχία και στη δυστυχία μένει το πνεύμα μου συμμαζεμένο». (Spitteler, Olymp.Frühling,II)

Για τον λόγο αυτό η χαϊντεγγεριανή φιλοσοφία δεν δίνει καμιά πληροφορία για το τι συμβαίνει στον χειμώνα που φέρνει η τεχνολογία, και με ποιο τρόπο θα μπορούσε να έλθει μετά τον χειμώνα η άνοιξη. Και όπου ο Heidegger παίρνει θέση σε ότι αφορά προοπτικές του μέλλοντος, λέει πράγματα που είναι λανθασμένα. Στην αναφερθείσα συνέντευξη, όταν ρωτήθηκε αν οι Αμερικανοί έχουν μια συγκεκριμένη σχέση με την τεχνολογία, ο Heidegger απάντησε: «Ούτε αυτοί την έχουν. Είναι ακόμα μπλεγμένοι με μια σκέψη, που ως πραγματισμός προωθεί την τεχνολογική δραστηριότητα, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί ένα δρόμο προς συμμόρφωση ως προς τα χαρακτηριστικά της νέας τεχνολογίας. Εν τω μεταξύ γίνονται εδώ και εκεί προσπάθειες στις ΗΠΑ, να ελευθερωθούν από την πραγματιστική-θετικιστική σκέψη». Εδώ φαίνεται πως είδε κάτι στραβά και ερμήνευσε λάθος.

Ο αμερικάνικος πραγματισμός είναι -για να το εκφράσουμε με τον πιο σύντομο τρόπο- μια ριζική άρνηση ολόκληρης της πνευματικής παράδοσης του ανατολικού ημισφαιρίου. Η πρόταση “ex oriente lux” χάνει εδώ την ισχύ της, όσο ποτέ άλλοτε. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να σκέφτονται πλέον όπως σκεφτόταν μέχρι τώρα η ανθρωπότητα. Και δεν θέλουν να έχουν το ίδιο είδος ιστορίας κάτω από τον ζυγό της οποίας η ανθρωπότητα υπέφερε μέχρι τώρα. Αυτές είναι εκφράσεις που ο συγγραφέας του δοκιμίου αυτού συνάντησε στην Αμερική περισσότερο από μια φορά. Πώς μπορεί όμως να ελευθερωθεί κανείς από μια χιλιόχρονη παράδοση; Ο πραγματισμός δίνει μια απάντηση. Και η απάντηση αυτή αποκαλύπτει την φιλοσοφική σημασία που βρίσκεται πίσω από κάθε αμερικάνικη πραγματιστική σκέψη, συνειδητά ή μη.

Μετάφραση: Πέτρος

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος

>Η ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΠΑΡΑΦΡΑΣΕΩΝ

>

Ενώ παρά τις διαμαρτυρίες κληρικών και λαϊκών η Ιερά Σύνοδος τελεί εν υπνώσει, σαν τη γάγγραινα που των μελών του ανθρωπίνου σώματος εξαπλώνεται μέσα στην Εκκλησία η μεταφραστική
μανία των λειτουργικών κειμένων.

Μ αυτές τις τερατώδεις μεταφράσεις νεκρώνονται οι πνευματικοί χυμοί που εκχέονται από τα κείμενα καί τους ύμνους των Αγίων και ετοιμάζεται μεθοδικά η πλήρης αλλαγή της Λατρείας της Εκκλησίας. Σε λίγο δεν θα ξεχωρίζει κανείς την ψευδολατρεία των πεντηκοστιανών καί λοιπων αιρετικών από την Ορθόδοξη λατρεία. Ηδη και σε άλλες Μητροπόλεις (Σισανίου, Κοζάνης, Δημητριάδος) άρχισε ο ευτελισμός και η κακοποίηση της Λατρείας. Οι υπεύθυνοι μητροπολίτες με φανερή αδιαφορία, ελαφρά τη καρδία, πειραματίζονται με τα Ἀγια των Αγίων.

Ποιός θά βάλει φραγμό; Μήπως το πάθημα του πρώτου διδάξαντος Χριστοδούλου δεν έγινε μάθημα; Χρειάζεται μήπως επανάληψη του παθήματος-μαθήματος στους ασεβούντες για να εμπεδώσουν τό βάθος του ανομήματός τους;

Στη συνέχεια δημοσιεύουμε δύο απαντήσεις εκ μέρους δύο ιερέων πρός το υβριστικό κείμενο των ιερέων της Μητροπόλεως Πρεβέζης το οποίο τιτλοφορούσαν : «Τό…Πέμπτο Ευαγγέλιο, ό π. Ιωάννης Φωτόπουλος και η παρέα του». Το πρώτο είναι του π. Σταύρου Τρικαλιώτη και το δεύτερο του π. Ιωάννου Φωτοπούλου. Και τα δύο αποστέλλονται εκ μέρους των υπογραψάντων το κείμενο » Η ανομία των λειτουργικών μεταφράσεων».

Πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ