>Σχόλιο στην Ομιλία του Πατριάρχου για τους εορτασμούς της Θρονικής Εορτής

>Ας προσπαθήσουμε ξανά να αντιμετωπίσουμε τον βαρετό λόγο του κ. Βαρθολομαίου! Ολόκληρος ο λόγος απευθύνεται στον πάπα! Στην νέα κεφαλή της Εκκλησίας μας πλέον. Παρότι προσπαθούμε να κρύψουμε την θλιβερή πραγματικότητα, στην οποία συμβάλλαμε όλοι μας: δια της απουσίας μας, δια της ανοχής μας, δια της δουλοπρέπειάς μας στα αυτοκρατορικά ενδύματα και στην ιερότητα του Ράσου.

Σήμερα όλοι όσοι προσπαθούμε να αναστηλώσουμε την παλαιά θρησκεία των πατέρων μας εναντίον του οικουμενισμού, επαναλαμβάνουμε απλώς την τραγική προσπάθεια του Ιουλιανού του παραβάτη, στην διάρκεια του Βυζαντίου!

Επιτρέψαμε στην Εκκλησία να αυτονομηθεί από τον Κύριο, πιστεύοντας στους Τύπους και σήμερα αυτή η Εκκλησία προτιμά τον αυτοπροσδιορισμό της, συντασσόμενη με τον παγκόσμιο αθεϊσμό, την νέα θρησκεία της παγκοσμιοποίησης. Διότι η σύγχρονη Διοίκηση της ορθοδόξου λεγομένης Εκκλησίας είναι άθεη. Όπως και ο θλιβερός λόγος που προσπαθούμε να σχολιάσουμε.

Η μόνη μας ελπίδα παραμένει η επιστροφή μας στην Εκκλησία του Κυρίου. Στην αληθινή Εκκλησία! Στην αληθινή Χάρη του Αγίου Πνεύματος, στην Εκκλησία των Αγίων, του Χριστού, των αληθινών πιστών.

Όσο συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η Τυπική Εκκλησία μπορεί να συνεχίσει την ζωή της, όσο τυπική και αν κατάντησε, δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε και το δικό μας γκρέμισμα στον αθεϊσμό!

Ας καταλάβουμε επιτέλους τι εννοεί σήμερα ο Ζακύνθου όταν λέει: «Ήταν όνειρό μου από παιδί να γίνω Μητροπολίτης στη Ζάκυνθο». Και το όνειρό του είχε Χάπι Εντ!

Αμέθυστος

Πηγή: Άμεν

>H Κινηματογραφική «Επαφή» και η ISSO

>Μέρος από το άρθρο του
Hans-Jürgen Krysmanski
Καθηγητή Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Münster
Das amerikanische Jahrtausend?
Η αμερικάνικη χιλιετία;
στο Jahrbuch für Pädagogik, 2001

Σε μια ταινία-κλειδί για την μεταμοντέρνα εικόνα του κόσμου, όπως είναι η “Επαφή” (Contact), ένας δισεκατομμυριούχος κινεί τα παγκόσμια νήματα. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για μια ηθική της ανθρωπότητας, σε ένα πεδίο φορτισμένο με επιστήμη και θρησκεία. Η “Επαφή” είναι μια ταινία που ασχολείται με το πρόγραμμα SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence), χωρίς να γίνεται και να δίνεται λογαριασμός για την σχέση κόστους-χρησιμότητας του προγράμματος. Με το τρόπο αυτό η ταινία ασχολείται με τον ορίζοντα (ή με τα όρια) της επιστημονικής έρευνας. Και αυτή η ταινία παρουσιάζει αλληγορικά την αναμόρφωση των χώρων της γης, όχι μόνο με τις σκουληκότρυπες (wormholes), αλλά και μέσω της πιθανής επαφής (contact) με άλλες διάνοιες του σύμπαντος. Και όπου η αμερικάνικη κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει την παγκόσμια ευθύνη της, στη θέση της το κάνει -από τον διαστημικό σταθμό MIR, σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας- περιμένοντας τον θάνατο, ο καρκινοπαθής δισεκατομμυριούχος ιδιώτης χορηγός.

Με την “Επαφή” εισχώρησε στην μαζική κουλτούρα, και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο, το θέμα της σχέσης θρησκείας και επιστήμης. Αμερικανοί αστροφυσικοί λένε πως το Contact είναι μια ταινία που παρουσιάζει τα κοσμολογικά ερωτήματα με τόση ακρίβεια, που καμιά άλλη ταινία του Hollywood, ή από οπουδήποτε αλλού, δεν μπορεί να πλησιάσει. Η ταινία είναι βασισμένη στο τελευταίο έργο του Carl Sagan.

Ήδη με την φωτογραφία του μπλε πλανήτη από το έτος 1972, που τραβήχτηκε από το Apollo-17, δημιουργήθηκε στο συλλογικό ασυνείδητο μια άλλη εικόνα της παγκοσμιότητας. Δεν έχει ακόμα γίνει η επεξεργασία της θέας του διαστήματος που σήμερα προσφέρει το τηλεσκόπιο Hubble. Αναμένεται μια αλλαγή της εικόνας που έχουμε για τον κόσμο, οι διαστάσεις της οποίας (αλλαγής) φτάνουν τα μέτρα της στροφής που επέφερε ο Κοπέρνικος. Ας θυμηθούμε: Με την επανάσταση που επέφερε ο Κοπέρνικος, μετρήθηκε ο ορίζοντας για την ξεδίπλωμα του μοντερνισμού. Ο άνθρωπος έπρεπε να προσαρμοστεί στην ύπαρξη σε ένα απομονωμένο ηλιακό σύστημα, εν μέσω ενός αδιαπέραστου κοσμικού ωκεανού. Ήταν αυτή η απομόνωση στο σύμπαν, αυτά τα όρια, που απελευθέρωσαν τις ενέργειες του μοντερνισμού, και οι οποίες αναμόρφωσαν εξ ολοκλήρου αυτόν τον πλανήτη. Η κατάκτηση του ηλιακού συστήματος είναι μέχρι σήμερα παράδειγμα μοντέρνας -δηλαδή πεπαλαιωμένης- φυσικής επιστήμης.

Ταυτόχρονα μπαίνει σε τροχιά μια νέα όψη για την θέση της ανθρωπότητας στον κόσμο. Στην μεταμοντέρνα διαδικασία παγκοσμιοποίησης ανήκουν τα ραδιοτηλεσκόπια. Η μοναξιά και η απομόνωση του ανθρώπινου είδους τίθεται υπό ερώτημα. Η μαζική κουλτούρα είναι γεμάτη από τέτοιες εικόνες.

Σε συνάφεια με αυτά τα πράγματα έπεσα στον Joseph P. Firmage. Ο Joe, γύρω στα 30, έκανε δισεκατομμύρια στη Silicon Valley, με την εταιρία του USWeb. Μετά αποτραβήχτηκε. Το 1999 ίδρυσε με πολλά εκατομμύρια την “International Space Science Organization”(ISSO). Πιστεύει στα UFO, peace, ecology, ethics. Βλέπει μια παγκόσμια αλλαγή παραδείγματος όσον αφορά τη κοινωνία και τον πολιτισμό, η οποία κινητοποιήθηκε από το τράνταγμα της εικόνας που έχουμε για τον κόσμο. Χρησιμοποιεί αναπαραστάσεις, εικόνες και “σοφίες” από την αποθήκη του μαζικού πολιτισμού (Star Trek, Act-X, Contact, Science Fiction εν γένει). Τα γραπτά του αποτελούν μια από τις πιο περιληπτικές (που περιλαμβάνει δηλαδή πολλά θέματα) συλλογές New Age κειμένων στο Internet: «The Word is Truth».

Μετά από μια επίσκεψη σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, μετά από πρόσκληση του Αμερικανού υπουργού άμυνας κατά τη διάρκεια του πολέμου που έκανε το  ΝΑΤΟ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, ο Firmage έγραψε: «Μπήκαμε σε διένεξη στην Ευρώπη, γιατί από το διεθνές σύστημα λείπει ένα όραμα για μια σταθερή συμβίωση των λαών, η ιδέα μιας ειρήνης στην πολλαπλότητα, που με πάθος καταδιώκεται… Η ανθρωπότητα ως σύστημα αρνείται να επενδύσει τον πλούτο της στην νεολαία και στην σωτηρία της γης. Ξοδεύουμε δισεκατομμύρια για στρατούς, για να τους χρησιμοποιήσουμε στις κρίσεις. Αλλά δεν θέλουμε να δούμε, πως δυνάμεις τέτοιου μεγέθους και επιχειρησιακής ικανότητας, μπορούν να μετατραπούν σε οργανώσεις οι οποίες αφαιρούν τις ρίζες των ανθρώπινων βασάνων, με παγκόσμια μόρφωση (ή προσφορά μόρφωσης/εκπαίδευσης) και ειρηνική προσφορά βοήθειας. Με μεγάλη υπερηφάνεια θα μπορούσε να συμβεί αυτό, ως ένα πρώτο οργανωμένο βήμα προς total social experience of Space and Earth».

Ο Firmage έχει τώρα ιδρύσει, μαζί με την χήρα του Carl Sagan και την Planetary Society στο Hollywood, μια επιχείρηση για Internet, για παραγωγές στην TV και στον κινηματογράφο: Την Project Voyager. Αλλά ας έχουμε το κεφάλι μας ξύπνιο. Μια οργάνωση σαν την ISSO και μια πρωτοβουλία παραγωγών μαζικής κουλτούρας σαν την Project Voyager δεν υπάρχουν σε ένα χώρο κενό από κρατική ισχύ. Με την πρόσληψη εκατοντάδων συνεργατών, για την ανοικοδόμηση μιας μονάδας παραγωγής, εισχώρησαν και εδώ, όπως σε κάθε σχετική οργάνωση μαζικών μέσων, πράκτορες των σχετικών κρατικών υπηρεσιών. Αυτό φυσικά ήταν παιχνιδάκι αν λάβει κανείς υπόψη την αφέλεια ενός που ψάχνει την αλήθεια όπως ο Firmage…

Με άλλα λόγια: ναι μεν βασίζεται ο αμερικάνικος πλανηταρισμός στους δισεκατομμυριούχους του, και ακριβώς στους τρελούς ή ιδιαίτερα “ατομικούς”, όπως ο Ted Turner ή ο Bill Gates. Κανείς όμως δεν πιστεύει πως όλη αυτή η ιδιωτικά συγκεντρωμένη δύναμη επιρροής, φτάνει στην δημόσια συνείδηση με καθαρά ιδιωτικά μέσα, χωρίς έλεγχο και οργάνωση. Ο αμερικάνικος πλανηταρισμός μπορεί να κατανοηθεί μόνο ως liaison dangereuses (επικίνδυνες ερωτικές σχέσεις) που σήμερα φυσικά είναι εγκατεστημένες όχι μόνο στο Central Park Νέας Υόρκης ή στο Silicon Valley ή στα νησιά Cayman, αλλά και στο Wladiwostok, στο Μονακό και στο Αμβούργο. Σε σύγκριση με αυτά, οι Σαουδάραβες ισλαμιστές-πολεμιστές, κατάφεραν μόνο εδώ κι’ εκεί να ταράξουν τα νερά.

Μετάφραση: Πέτρος

Αμέθυστος

>ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

>Ο Μητροπολίτης Πειραιώς απαντά στον Ο.Τ. στο φύλλο της 27ης Νοεμβρίου 2009, στην 6η σελίδα, σε μια επιστολή μας που εδημοσιεύθη τον προηγούμενο μήνα, στην οποία παρατηρούμε πως στο κείμενό του εναντίον των αιρέσεων του παπισμού, περιείχε παρόλα αυτά τη θεωρία στην οποία εβασίσθη η πλάνη του παπισμού.

Και δικαίως απαντά, διότι ο Επίσκοπος πρέπει να ορθοτομεί τον Λόγον της Αληθείας. Εμείς από την μεριά μας δεν θα διαφωνήσουμε με τον Επίσκοπο, διότι δεν είναι πρέπον, απλώς θα προσθέσουμε μερικές παρατηρήσεις στο κείμενό μας, το οποίο βρίσκεται στο blog μας, στα Προτεινόμενα!

Θα προσθέσουμε καταρχάς πως στο μεταξύ διάστημα εκυκλοφόρησε η νέα εκκλησιολογία του παπισμού, η οποία στηρίζεται ξανά στο καυτό θέμα!

«Αναλόγως (ελλείψει της Χάριτος) του ενσαρκωθέντος Λόγου, η Εκκλησία είναι ορατή και αόρατη, Βασιλεύουσα και στρατευμένη. Η Βασιλεύουσα είναι εμπλουτισμένη με ουράνια αγαθά (όπως εμπλουτισμένο ουράνιο κτλ). Αυτές οι δύο εκκλησίες συνθέτουν μια πραγματικότητα με διπλό στοιχείο, θεϊκό και ανθρώπινο». Στην νέα Εκκλησία, την Οικουμενική, το Θεϊκό στοιχείο θα είναι η Βασιλεύουσα, λοιπόν!

Θα προσθέσουμε επίσης, πως βλέπουμε ότι ο Μητροπολίτης απαιτεί τον σεβασμό εκ μέρους μας του Επισκοπικού αξιώματος. Προτείνουμε λοιπόν στον Αγαπητό Επίσκοπο, με το θάρρος που τον διακρίνει, να προτείνει την αλλαγή επιλογής Επισκόπων και την υιοθέτηση τουλάχιστον του Σερβικού παραδείγματος, διότι ο σημερινός τρόπος δεν μπορεί να αναδείξει Επισκόπους εμπιστοσύνης, και της Μακαριότητάς του συμπεριλαμβανομένης.

Θα προσθέσουμε επίσης πως δεν πρέπει να περιοριζόμαστε στην ανάγνωση και ανάλυση των Γραφών, αλλά να φτάνουμε στις Γραφές μέσω της ερμηνευτικής των Πατέρων. Διότι όλοι σήμερα διαβάζουν τις Γραφές. Ακόμα και ο Αγουρίδης, αλλά είδαμε τι έπαθε. Ακόμα και οι προτεστάντες, αλλά είδαμε τι έπαθαν…

Τέλος όσον αφορά την περιθωριακή και ύπουλη επίθεση εναντίον τη ανωνυμίας των σχολιαστών των blogs, που τελευταίως φούντωσε και την οποία υιοθετεί ο Αγαπητός Επίσκοπος, παραπέμπουμε για όσους ενδιαφέρονται στο σχόλιο (28 Νοέμβριου 2009 10:50 πμ) στην ανάρτηση μας ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.

Αμέθυστος

>ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

>Παρακαλούμε όσους επισκέπτονται τα blogs στο Ίντερνετ, να δουν οπωσδήποτε τις σημερινές αναρτήσεις (Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009) του blog Τρελο-γιάννης!

O Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απαντά στη Δραγώνα!
Και Πολιτικός και ασκητής; ΝΑΙ γίνεται
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΝΑΣ
Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡ. π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

>ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ

>Στην ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ δημοσιεύεται εισήγηση στο περιβόητο συνέδριο της Θες/νίκης της 20/5/09 του καθηγητού της δογματικής της Θεολογικής Θες/νίκης Χρυσ. Σταμούλη όπου συγκεντρώνονται όλες οι πλάνες που τροφοδοτούν σήμερα τον “Διάλογο” αλλά κυρίως η ουσία της συγχρόνου Ορθοδόξου αιρέσεως, η οποία ακούει στο όνομα οικουμενισμός. Μία αίρεση η οποία γεννήθηκε ως συνήθως στις κεφαλές της ορθοδοξίας και μετεδόθη και στο υπόλοιπο κοπάδι κεφαλόπουλα πολύ γρήγορα!

Ας ξεκινήσουμε: Γράφει πως «βλέπει μία αίθουσα η οποία δεν μπορεί να δεχθεί την διαφορετικότητα και των άλλων» (ενώ οι άλλοι δέχονται την διαφορετικότητα την δική μας;)

Γράφει: «ο Σπετιέρης και ο Κάσπερ θα παρακολουθούν με απορία!» (την βαρβαρότητα της λαϊκής πίστεως). Ενώ οι αντιδράσεις στους άλλους είναι πιο κόσμιες! Υπάρχει άραγε Λαός στους άλλους; Δεν είναι απολύτως ταυτισμένη η Εκκλησία με την Διοίκησή της, στους άλλους;

Γράφει: «Δεν υπάρχουν περισσότερο Έλληνες, περισσότερο Ορθόδοξοι και λιγότερο Ορθόδοξοι»! Εδώ βρίσκεται η πλάνη. Υπάρχουν αληθινοί Χριστιανοί ή δεν υπάρχουν Χριστιανοί! Λίγο Χριστιανός ή πολύ δεν υφίσταται.

Εδώ στηρίζεται η πλάνη. Στον διάλογο δεν έχει θέση η Αλήθεια! Εφόσον δε η Αλήθεια είναι ο Κύριος, γίνεται χωρίς τον Κύριο! Η αλήθεια απεκαλύφθη από τούς Έλληνες. Είναι το κατόρθωμα της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Η αλήθεια διαφοροποίησε την Φιλοσοφία από την Θρησκεία και την Σοφιστική. Κανείς άλλος Λαός της Γης δεν είχε ενδιαφερθεί μέχρι τότε για την Αλήθεια και συνεχίζει να μην ενδιαφέρεται. Οι Ρωμαίοι εισέπραξαν την Ελληνική Φιλοσοφία χωρίς την Αλήθεια!

Ο Κύριος σφράγισε για πάντα το Ελληνικό πνεύμα, διδάσκοντας μας «Εγώ είμαι η Αλήθεια»! Και όπως δεν κατάργησε τον ΝΟΜΟ ο Κύριος, αλλά τον ολοκλήρωσε, έτσι δεν κατάργησε και την Ελληνική Αλήθεια, την ολοκλήρωσε! Ο Συγκρητισμός σήμερα διδάσκει πως δεν υπάρχει μόνον μία Αλήθεια! Και εννοεί την άποψη, την γνώμη. Δεν γνωρίζει πως η Αλήθεια είναι Καθολική, δεν είναι Εμπειρική! Πώς την δίδασκε ο Σωκράτης στους μαγεμένους από την Σοφιστική Αθηναίους; Ένα μικρό κομμάτι χρυσός και ένα βουνό χρυσός δεν διαφέρουν σε τίποτε! Είναι και τα δύο χρυσός! Πώς είχε απαντήσει ο Διογένης στον Μέγα Αλέξανδρο που του υποσχέθηκε τα πάντα! Μή μου στερείς αυτό το κομματάκι χρυσού, μου φτάνει!

Ο θρασύτατος καθηγητής της δογματικής δεν κατανοεί τα δόγματα των Συνόδων ούτε τους Ι. Κανόνες που θεσπίστηκαν από τις Ιερές Συνόδους για να μας προστατεύσουν από την πλάνη! Δεν κατανοεί πως τα δόγματα και οι Ι. Κανόνες που τα συνοδεύουν, μας φυλάνε, μας προστατεύουν, είναι ο ορίζοντάς μας, πέρα από τον οποίο υπάρχει η Γη του Αντίχριστου! Δεν μπορούμε να αλλάξουμε και να ανανεώσουμε τα δόγματα. Είναι τα σύνορά μας. Ας αφήσουμε τους Ακρίτες που έχει ορίσει ο Κύριος για το φύλαγμά τους! Καλύτερα να ζούμε μακρυά τους! Μας κρατούν, δεν τα κρατάμε! Δεν τα πιστεύουμε! Αφορούν την προστασία μας από την πλάνη. Δεν πρέπει οι κανόνες αυτοί να συγχέονται με τους κανόνες που έχουμε επινοήσει για να ρυθμίζουν την καθημερινή μας ζωή και οι οποίοι έχουν αντικαταστήσει τις εντολές του Κυρίου! Δεν αντικαθιστώνται οι εντολές του Κυρίου ατιμωρητί, χωρίς να πέφτουμε κατευθείαν στην αγκαλιά του φαρισαϊσμού. Αυτοί οι κανόνες είναι μια άλλη μεγάλη πληγή της χριστιανικής μας ζωής! Ας επανέλθουμε, στην ουσία της πλάνης: Γράφει «Μούδωσε μια λέξη αυτή η ημερίδα. ΣΑΡΚΩΣΗ. Σάρκωση χωρίς Χριστό δεν γίνεται».

Ο καθηγητής με Σάρκωση εννοεί την πραγματικότητα, την Ιστορία! Όπως όλοι οι Νεωτερικοί θεολόγοι! Ακολουθώντας δε την καθολική διδασκαλία πιστεύει πως το Άγιο Πνεύμα οδηγεί την έξοδο της Εκκλησίας στην Ιστορία! Στο χρέος της Εκκλησίας να λύσει τα προβλήματα της συγχρόνου κοινωνίας! Έξοδο από την ενδοσκόπηση, την ομφαλοσκόπηση, την εγωιστική αυτάρκεια!

Μακρυγορήσαμε: Μόνον ο Κύριος ενσαρκώνεται! Ενανθρωπίζει! Σε κάθε του πιστό! Με την Χάρι του Παναγίου Πνεύματος και Σώζει τον άνθρωπο από την αμαρτία και την ματαιότητα που καταλήγουν στο θάνατο! Ο άνθρωπος είναι ήδη «Σαρκωμένος»! Φοβισμένος, θρήσκος, ακοινώνητος. Ντρέπεται για το τι θα πουν οι άλλοι, οι γείτονες (όπως ο κ. Σταμούλης ντρέπεται τον Κasper). Υπερήφανος, προσπαθεί με την δόξα να κερδίσει την πολυπόθητη αθανασία, να γίνει σαν Θεός. Νομίζει πως θα σωθεί από την μικροψυχία του εάν αναγνωρισθεί από τους άλλους, εάν τους ξεγελάσει!

Παραδομένος στους λογισμούς και στις φαντασιώσεις του, οι οποίες οικοδομούν την ατομικότητά του και την εσωτερικότητά του!

Κατά τους οικουμενιστές αυτό το αξιοθρήνητο πλάσμα, όπως είναι η αφεντιά μας, μπορεί να έχει πρωτεία και αποστολές, χωρίς τον Κύριο! Έλεος της Μωρίας!!!

Αμέθυστος

>δ) Η ανακάλυψη της Αμερικής και υπόθεση περί της λογοτεχνίας του διαστήματος

>Gotthard Günther
Μέρος 4ο (τελευταίο) και Σχόλιο

Μια άλλη θεμελιώδης αντίληψη που ανήκει στον εξοπλισμό κάθε τοπικού πολιτισμού, είναι η πίστη πως ο άνθρωπος είναι μια απολύτως αναγνωρίσιμη μορφή ύπαρξης, που αποτελεί όριο μεταξύ του δικού μας εμπειρικού κόσμου και του πνευματικού κόσμου του επέκεινα ή του ουράνιου κόσμου. Το πρόβλημα του ορίου (διαχωριστικής γραμμής) εκφράζεται σε εκείνη την ινδική πίστη, που πρεσβεύει πως και οι θεοί πρέπει να μετενσαρκωθούν ως άνθρωποι, πριν μπορέσουν να μπουν στο νιρβάνα. Μόνο ο άνθρωπος, και κανένας άλλος και τίποτα άλλο, είναι ικανός να κάνει το βήμα από την ατέλειωτη σειρά του κάρμα, που παριστάνει τον ιστό του κόσμου, πέρα προς τα αδιανόητα πεδία του νιρβάνα. Μια άλλη μορφή αυτής της πίστης είναι το χριστιανικό δόγμα, πως ο Θεός έπρεπε να γίνει άνθρωπος με την μορφή του Χριστού, για να σώσει τον κόσμο.

Συμπληρωματική προς αυτήν την πίστη είναι η αντίληψη περί του ανθρώπου ως απολύτως αναγνωρίσιμης μορφής ύπαρξης. Αυτό εκφράστηκε στην αρχαία μυθολογία μέσω της πίστης πως ο σατανάς δεν μπορεί ποτέ να προσλάβει εξ ολοκλήρου την μορφή ενός ανθρώπινου όντος… όπως το έκανε ο Χριστός, όταν έγινε ο ιστορικός Ιησούς από την Ναζαρέτ. Ο σατανάς μπορεί να μιμηθεί την ανθρώπινη μορφή, όταν γίνεται ορατός. Η μίμηση είναι μόνο μέχρι ενός βαθμού δυνατή, όχι όμως παραπέρα. Γι’ αυτό όταν ο σατανάς εμφανίζεται ως ανθρώπινο ον φοράει δυο κέρατα και μια ουρά, στην κατά τα άλλα ανθρώπινη μορφή. Σε μια άλλη πιο πολιτισμένη μορφή δεν έχει κέρατα και ουρά. Αντί αυτών, κουτσαίνει, για πολύ ξεφτιλισμένους λόγους. Και από την οπλή του αλόγου να απαλλαγεί, παραμένουν τα προς τα πάνω τραβηγμένα βλέφαρα για να δηλώσουν το κακό. Αν δεν το πιστεύετε, δέστε μια παράσταση του Φάουστ, σκηνοθετημένη από τον Gounod. Το ουσιαστικό είναι πως ο σατανάς δεν μπορεί ποτέ να φαίνεται εξ ολοκλήρου ανθρώπινος. Γιατί ακριβώς δεν είναι ανθρώπινος. Το να είναι κανείς άνθρωπος σημαίνει μια ξεκάθαρα αναγνωρίσιμη μορφή ύπαρξης. Αυτά για τον παλιό κόσμο. Πως είναι όμως τώρα τα πράγματα με το Είναι του ανθρώπου;

Μια κλασική ιστορία της λογοτεχνίας “Science Fiction” είναι αυτή του John Campbell: «Ποιος είναι εκεί; Άνθρωπος ή…;». Ένα ξένο τέρας εμφανίστηκε από το εξώτερο διάστημα. Σε αντίθεση με τον σατανά είναι ικανό να μεταμφιεσθεί πλήρως. Η μίμηση της ανθρώπινης μορφής είναι τέλεια. Έτσι το τέρας αυτό δεν είναι μόνο μια μίμηση της εξωτερικής, σωματικής μορφής. Πάει πολύ πιο βαθιά. Όταν καταστράφηκαν οι μιμήσεις, βάζει ο Campbell ένα από τα πρόσωπα της ιστορίας να πει: «κατά κάποιο τρόπο εύχομαι να έχουμε τις μιμήσεις ξανά ανάμεσά μας.» Πίσω από αυτήν την εκπληκτική ιστορία βρίσκεται κάτι πολύ βαθύτερο. Αυτό που σε αυτήν μας ενδιαφέρει είναι πως και αυτή παριστάνει ένα σχίσμα με την μεταφυσική παράδοση του ανατολικού ημισφαιρίου.

Θέλουμε να παρουσιάσουμε άλλες δύο θεμελιώδεις προτάσεις πίστεως, που είναι ουσιαστικά συστατικά του παλιού κόσμου. Η πρώτη είναι το φιλοσοφικό αξίωμα της μοναδικότητας της πραγματικότητας. Και να υπάρχει ένας απεριόριστος αριθμός όντων, υπάρχει μόνο ένα Είναι. Κάθε μεταφυσική και κάθε υπερβατική πίστη όλων των τοπικών πολιτισμών είναι δομημένη στην ιδέα πως το απόλυτο Είναι, είναι ένα και αδιαίρετο. Μόνη της η ιδέα της πραγματικότητος αποκλείει να υπάρχει ένα πλήθος από αυτές. Είναι περίεργο, είναι μια αυτοαναίρεση να μιλάμε για πραγματικότητες (στον πληθυντικό). Αν και αποδεχόμαστε τις διάφορες πλευρές μιας πραγματικότητας (Wirklichkeit). Αυτές οι διάφορες πλευρές ονομάζονται στην καθημερινή ζωή “Realitäten”.

Και εδώ απορρίπτει η λογοτεχνία “Science Fiction” την μεταφυσική παράδοση των τοπικών πολιτισμών. Η αντίληψη μιας μοναδικής, απόλυτης και παρούσας πραγματικότητος υπογραμμίζει την αγεφύρωτη διαφορά πραγματικών και φαντασιακών μορφών ύπαρξης. Όσο λαμβάνονται υπ’ όψιν οι υπαρξιακές ιδιότητες των δυο, δεν υπάρχει κοινός παρονομαστής για την πραγματικότητα (γεγονός) και την αναπαράσταση. Το ένα δεν μπορεί να μετατραπεί στο άλλο. Θα ήταν τρέλα να αρνηθούμε κάτι τέτοιο (το αγεφύρωτο δηλαδή). Ας αφουγκραστούμε τώρα ένα απόσπασμα από τον διάλογο του Frederic Brown “Τι τρελό σύμπαν”: «…υπάρχει ένας άπειρος αριθμός συμπάντων. Η διάσταση δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ιδιότητα του σύμπαντος είπε ο Mekky, και ισχύει μόνο εντός ενός σύμπαντος. Από κάπου άλλου παρατηρούμενο, είναι ένα σύμπαν (εντός του οποίου ο χώρος είναι άπειρος) σαν μια απλή τελεία, ένα σημείο χωρίς διαστάσεις».

Όμως ένα αδιάστατο σημείο δεν έχει φυσική πραγματικότητα. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά μαθηματική φαντασία. Αυτή όμως μπορεί, αν πιστέψουμε τον Frederic Brown, να εναλλάσσεται με την πραγματικότητα. Το πιο απλό παράδειγμα εναλλάξιμης σχέσης είναι η σχέση μεταξύ των εκφράσεων “δεξιά” και “αριστερά”. Η ανατολική πλευρά του Μανχάταν είναι αριστερά ή δεξιά της 5ης Λεωφόρου; Ο καθένας γνωρίζει πως η απάντηση εξαρτάται μόνο από το αν βλέπουμε την πόλη προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Έτσι ακριβώς είναι και στην ιστορία του Brown. Η απάντηση στο ερώτημα, τί μας διηγείται, εξαρτάται από μια τέτοια αλλαγή της οπτικής γωνίας. Αν υποθέσουμε πως ο κόσμος “Α” έχει υπαρκτό χώρο και άρα πραγματικότητα, τότε από την οπτική γωνία του κόσμου “Α” φαίνεται ο κόσμος “Β” σαν απλή μαθηματική θεωρία. Αν πάρουμε όμως την αντίθετη περίπτωση, συρρικνώνεται ο κόσμος “Α” σε ένα φυσικό τίποτα. Αυτό σημαίνει πως η κλασσική διαφορά μεταξύ αναπαράστασης και πραγματικότητας είναι εξυψωμένη σε ένα μεταφυσικό επίπεδο. Ακριβώς σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει και η ιστορία “Τι τρελό σύμπαν”. Παραθέτω πάλι ένα απόσπασμα. Ο Keith λέει σκεπτικός: «αν υπάρχει ένας άπειρος αριθμός συμπάντων, τότε πρέπει να υπάρχουν και όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί. Τότε οτιδήποτε είναι κάπου αληθινό. Μ’ αυτό θέλω να πω, πως θα ήταν αδύνατο να γραφτεί μια επινοημένη ιστορία. Γιατί όσο παρανοϊκή και να ακούγεται, κάπου πρέπει να συμβαίνουν τα γεγονότα. Είναι αλήθεια αυτό; -Φυσικά και είναι. Υπάρχει ένα σύμπαν όπου ο Huckleberry Finn είναι υπαρκτό πρόσωπο, και κάνει ακριβώς τα πράγματα που περιέγραψε ο Mark Twain. Στην πραγματικότητα υπάρχει ένας άπειρος αριθμός συμπάντων, όπου ο Huckleberry Finn κάνει κάθε δυνατή παραλλαγή αυτού που ο Mark Twain περιέγραψε. Είναι εντελώς αδιάφορο ποια παραλλαγή διάλεξε ο Mark Twain. Έτσι κι αλλιώς θα ήταν αληθινή και πραγματική». Αν δεχθούμε αυτή την ερμηνεία της πραγματικότητας, τότε οι συνέπειες είναι τρομακτικές. Τότε πρέπει για παράδειγμα να εγκαταλείψουμε πλήρως την αντίληψη μας περί ψυχής, προσωπικότητος, εαυτού ή εγώ, ή όπως αλλιώς θέλει να ονομάσει κανείς εκείνη την μυστηριώδη ποιότητα, που βρίσκεται πίσω από κάθε συνείδηση του εαυτού. Στον προαναφερθέντα Keith ανακοινώνεται πως υπάρχει ένα άλλο σύμπαν, όπου ο ίδιος υπάρχει ακριβώς όπως εδώ, μόνο που έχει μια μικρή γρατζουνιά στον δείχτη του αριστερού χεριού. Και πως σε ένα άλλο σύμπαν υπάρχει ακριβώς όπως εδώ, μόνο που εκεί φοράει καφέ παπούτσια και εδώ μαύρα. Ο Keith θέτει κατευθείαν την θεμελιώδη ερώτηση: «και όλοι αυτοί είναι εγώ;» Η απρόσμενη αλλά λογική απάντηση είναι: «όχι, κανένας από αυτούς. Είναι όλοι ξεχωριστά όντα.» Θα ήταν φυσικά ανόητο να φανταστεί κανείς, πως η διαφορά μεταξύ των δυο ταυτόσημων προσωπικοτήτων του Keith, μπορεί να θεμελιωθεί στην διαφορά του χρώματος των παπουτσιών. Αυτό στην πραγματικότητα θέλει να πει, πως αυτές οι δυο προσωπικότητες, που διαφέρουν μόνο στο χρώμα των παπουτσιών, (σε ότι αφορά την φυσική τους ύπαρξη) βρίσκονται σε μια εναλλάξιμη σχέση. Ο Keith στον κόσμο “Α” μπορεί να σκέφτεται τον Keith στον κόσμο “Β”. Αν το κάνει, τότε θα γίνει ο Keith του κόσμου “Β” περιεχόμενο της συνείδησης του Keith που είναι στον κόσμο “Α”. Όμως ο Keith στον κόσμο “Β” μπορεί να κάνει το ίδιο, και τότε ο κόσμος “Α”, όπως και ο Keith στον κόσμο αυτό, θα είναι απλά περιεχόμενα της συνείδησης του Keith από τον κόσμο “Β”.

Τώρα θέλουμε να κάνουμε πιο γενική αυτή την θέση. Κάνοντας το αυτό συμπεραίνουμε το εξής: η ψυχή ή ο εαυτός είναι ένα κάτι που μπορεί να αντικατασταθεί με το περιεχόμενό του. Αυτή η ιδέα δεν είναι και νέα. Στο ανατολικό ημισφαίριο εκφράζεται με την σκέψη, πως κάθε ανθρώπινο ον έχει και ένα άλλο ον που του αντιστοιχεί. Η πιο γνωστή τέτοια ιστορία είναι αυτή του Golem. Αν συναντήσεις το Golem συναντάς τον εαυτό σου. Στο “Τι τρελός κόσμος” όμως, γίνεται δεκτή η υπόθεση, πως σε ένα σύνολο άπειρων κόσμων το κάθε μέλος μπορεί να αντικαταστήσει το άλλο, γιατί υπάρχουν όλοι οι κόσμοι που μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτό καθιστά αναπόφευκτο το συμπέρασμα, πως κάθε προσωπικότητα έχει ένα άπειρο αριθμό “διδύμων”. Αυτός ο συλλογισμός είναι εντελώς ξένος για την ευρωπαϊκή σκέψη. Στην πράξη δεν εμφανίστηκε ποτέ στο ανατολικό ημισφαίριο. Το Golem είναι μια απολύτως μοναδική μορφή. Για όλους υπάρχει μόνο ένα Golem. Μετατρέπεται σε σένα όταν συναντήσει εσένα, μετατρέπεται σε μένα όταν συναντήσει εμένα. Δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε, πως η αντίληψη της ανατολής για την ψυχή είναι πολύ πιο στενή από αυτήν που προσφέρει το προαναφερθέν βιβλίο. Και έτσι πρέπει να είναι. Ένας γενικός πλανητικός πολιτισμός προϋποθέτει μια πλατύτερη εικόνα της ανθρωπότητας.

Η πιο σημαντική ίσως ιστορία, που σκιαγραφεί με τον καλύτερο τρόπο το ρήγμα με την πολιτισμική παράδοση του ανατολικού ημισφαιρίου, είναι το Nightfall του Isaac Asimov. Ο άνθρωπος ως πνευματικό ον ζει δυνάμει ορισμένων συμβολικών αντιλήψεων. Μια από αυτές -μάλιστα μια που είναι κοινή για όλο το ανατολικό ημισφαίριο-είναι ο σεβασμός/φόβος των ανθρώπων για τα άστρα. Για όλους τους τοπικούς ανώτερους πολιτισμούς τα άστρα είναι άγγελοι (μεταφορείς μηνυμάτων) από τη βασιλεία του θεϊκού. Ο Γαλαξίας είναι ο “Ουράνιος Γάγγης” του Mahayana βουδισμού. Ο Ορίων ταυτίζεται με τον θεό Marduk. Ο καθένας γνωρίζει πως οι Κάστωρ και Πολυδεύκης μετατέθηκαν στα αστέρια, ως αμοιβή για τις πράξεις τους. Ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα της θρησκευτικής ζωής του παλιού κόσμου, είναι το Άστρο της Βηθλεέμ, ο ουράνιος κήρυξ, που ανήγγειλε την Γέννηση του Σωτήρος. Επίσης στα παραμύθια των Grimm τα άστρα παίζουν ένα σημαντικό ρόλο. Στην ιστορία “Sterntaler” (το άστρο-κέρμα) π.χ., που μιλά για ένα κορίτσι, το οποίο έδωσε στους φτωχούς ότι είχε. Στο τέλος έδωσε και τα ρούχα του. Και έτσι έμεινε μόνο με το πουκάμισό του, εκτεθειμένο στο τσουχτερό κρύο του χειμώνα. Τότε άρχισαν τα άστρα να πέφτουν σαν απαλή βροχή πάνω της. Και όποιο άγγιζε το πουκάμισό της μετατρεπόταν σε αργυρό ή χρυσό νόμισμα. Έτσι το παιδί έγινε πλούσιο. Μια άλλη πολύ συγκινητική ιστορία μιλά για μια μάνα που πέθανε το αγαπημένο παιδί της. Έκλαιγε και έκλαιγε, μέχρι που στο τέλος δεν είχε πια μάτια. Τότε μπήκαν δυο άστρα στη θέση των ματιών της και μπορούσε πάλι να βλέπει.

Η αιώνια μελωδία αυτών των ιστοριών είναι πως ο άνθρωπος δεν έχει καλύτερο φίλο από τα αστέρια. Του φέρνουν ουράνια μηνύματα, τον προστατεύουν. Και αν περάσει απειλητικά η πύρινη ουρά ενός κομήτη, αυτό γίνεται για να προειδοποιήσει την ανθρωπότητα.

Και τώρα έρχεται η ιστορία του Asimov. Ξεκινά με μια θεμελιώδη φράση του Emerson: «Αν μας εμφανίζονταν τα αστέρια μια φορά στα χίλια χρόνια, με πόση λαχτάρα θα φύλαγαν οι άνθρωποι την μνήμη της Βασιλείας του Θεού μέσα τους! Πόσο θα πίστευαν σ’ αυτήν και θα προσεύχονταν!»

Αυτή είναι η μεταφυσική του παλιού κόσμου, γραμμένη από ένα πνευματικό πολίτη του ανατολικού ημισφαιρίου. Και ο Asimov γυρίζει στην ιστορία του αυτή την αντίληψη, και παρουσιάζει το αντίθετό της. Διηγείται την ιστορία ενός πλανήτη, όπου ήλιος λάμπει “μέρα-νύχτα”, και σκοτεινιάζει μια φορά στα χίλια χρόνια. Μια φορά κάθε 2049 χρόνια σκοτεινιάζει ο ουρανός τόσο, ώστε φαίνονται τα αστέρια σε όλη τους την λάμψη. Οι κάτοικοι όμως του πλανήτη δεν αντέχουν στην θέα των άστρων. Έτσι εκείνη την νύχτα επικρατεί χάος, τρόμος και τρέλα.

Εδώ έχουμε την ανατροπή εκείνης της στάσης, που είναι συμβολική για την πνευματικότητα του ανατολικού ημισφαιρίου. Αυτό δείχνει πως το δυτικό ημισφαίριο δεν ακολουθεί το παράδειγμα του αδελφού ανατολικού ημισφαιρίου. Με άλλα λόγια, ο ερχόμενος πολιτισμός δε θα είναι απλά διαφορετικός από οποιονδήποτε απομονωμένο πολιτισμό που προηγήθηκε, αλλά θα διαφέρει από κάθε ανώτερο πολιτισμό που υπήρξε σ’ αυτόν τον πλανήτη.

Η αντιστροφή που κάνει ο Asimov δεν πηγάζει από την προσωπική διάθεση ενός συγγραφέως. Πίσω της βρίσκονται καταναγκαστικοί λόγοι. Τα αστέρια μπορούν να παραμείνουν στην θεϊκή τους ανωτερότητα και να θεωρούνται ως μεταφυσικά όντα, μόνο για όσο είναι απλησίαστα και μένουν έξω από το ανθρώπινο βεληνεκές. Ότι δεν μπορούν οι άνθρωποι να αγγίξουν με τα χέρια, είναι είτε Θεϊκό είτε δαιμονικό. Αυτό το πνευματικό κλίμα πρέπει να αλλάξει, εφόσον τα διαστημικά ταξίδια θα γίνουν πραγματικότητα. Ένα αστέρι όπου μπορεί κανείς να βάλει το πόδι του, γίνεται μια γυμνή πραγματικότητα. Πάνω απ’ όλα εγκυμονεί εκεί ο κίνδυνος, και οι καταιγίδες, και φέρουν τις υπόγειες οσμές της διαφορετικότητας μαζί τους. Ο τίτλος του νέου βιβλίου του Campbell “Το φεγγάρι είναι η κόλαση”, σημαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα ο αναγνώστης μπορεί να σκεφτεί. Κάθε αστέρι γίνεται κόλαση από την στιγμή που πάει κανείς εκεί, και κάθε διαστημόπλοιο που πλησιάζει μετατρέπει ένα Ηλύσιο πεδίο σε καταφύγιο χαμένων ψυχών.

Το διαστημόπλοιο σκοτώνει τον συμβολισμό της κλασικής μεταφυσικής και με αυτό τον τρόπο καταστρέφει την κλασική μορφή ζωής.

Η προσπάθεια να συμπεριληφθεί η Αμερική, ως αποικία, στην εποχή των τοπικών πολιτισμών του ανατολικού ημισφαιρίου, έχει αποτύχει. Η διαδικασία της πνευματικής απελευθέρωσης που αποκαλύπτεται με τόση έμφαση στην λογοτεχνία “Science Fiction”, συνεχίζεται. Τα οράματα για το σύμπαν, όπως μαγευτικά παρουσιάζονται στα καλύτερα μας “Science Fiction” βιβλία, προϋποθέτουν ένα γενικό πλανητικό πολιτισμό και εξαναγκάζουν σε μια νέα, μη κλασική αντίληψη για την πραγματικότητα. Αυτή η αντίληψη πάει πολύ πιο μακριά από τα πλάτη όλων των μεταφυσικών αντιλήψεων, που δημιούργησε ποτέ το ανατολικό ημισφαίριο.

Μετάφραση: Πέτρος

Σχόλιο

Περί τίνος η σοβαρή προειδοποίηση του συγγραφέως; Περί της προχωρημένης ήδη κατασκευής ενός νέου πολιτισμού, πλανητικού, ο οποίος θα στηρίζεται στην ελεύθερη χρήση της φαντασίας, αντί των αισθητηρίων, την θέση των οποίων παίρνουν τα μαθηματικά. Ένας πολιτισμός που από το ξεκίνημά του είναι η αντιστροφή του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Από τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό στον Ρωμαϊκό εγκατελείφθη η τραγωδία και ο νοητός κόσμος, ο εαυτός και η αλήθεια σαν μέτρο, την θέση των οποίων πήραν η πραγματικότης και η δύναμις! Ο Αμερικάνικος πολιτισμός που αντικαθιστά τον Ευρωπαϊκό, εγκαταλείπει και την πραγματικότητα και στη θέση της δυνάμεως τοποθετεί την υπερ-δύναμη. Την θέση της ουσίας της πραγματικότητος, που είναι η επιστήμη του Είναι, η οντολογία, παίρνει η Λογική. Η οποία άρχισε ήδη να κατασκευάζει τους μύθους της και τη θρησκεία της! Η Λογική, η γνωστή υπηρέτρια της κακοδαιμονίας μας, της εξουσίας, των δικαιωμάτων, της υπάρξεως, της επαναστάσεως, του μονοδιάστατου συγχρόνου ανθρώπου. Και η νέα λογοτεχνία της επιστημονικής Φαντασίας κατευθύνει ήδη συνειδητά ή ασυνείδητα την τεχνολογία!

Μας αποκαλύπτει όμως και κάτι πολύ σημαντικό ο συγγραφεύς του άρθρου: ο πρωτόγονος πολιτισμός είναι παγκόσμιος. Από πάντοτε. Ο ανώτερος είναι τοπικός, από πάντοτε, ή καθολικός ακριβέστερα. Και ακριβώς πάνω σ’ αυτόν τον πρωτόγονο παγκόσμιο πολιτισμό στηρίζεται η παγκοσμιοποίηση. Δεν είναι τυχαίο πως διαθέτει την coca-cola και το Hollywood σαν κατακτητικό κριό. Μας αποκαλύπτει επίσης πως ο σύγχρονος πολιτισμός της Αμερικής είναι η αντιστροφή του Ευρωπαϊκού. Εξελίσσοντας την διαλεκτική του Hegel, του δούλου και του αφέντη, ο οποίος δίδαξε για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα πως η άρνηση είναι θέση.

Ένας αντι-πολιτισμός, υψηλού τεχνολογικού επιπέδου, στηριγμένος στην αντι-ύλη! Με την οποία κατασκευάζεται ήδη η νέα ανθρώπινη Φύση, η οποία καταλαμβάνει ήδη θέσεις εξουσίας, νομοθετεί, κάνει τέχνη και αναρριχάται μέχρι των υπουργείων εξωτερικών διαφόρων σημαντικών χωρών. Ιδού αντί-στροφα ποιούμε πάντα!

Όλες οι σύγχρονες “Θεολογίες” και “φιλοσοφίες” της υπερβάσεως της Φύσεως και του εκσυγχρονισμού ανοίγουν τον δρόμο του αντι-πολιτισμού.

Αμέθυστος

>ANAΚΟΙΝΩΣΗ

>Σας πληροφορούμε πως τελευταίως πέσαμε σε θανάσιμη παγίδα στο θρησκευτικό blog “ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ” με την ευθύνη του κατόχου του blog, ΟΔΥΣΣΕΑ. Μας ζήτησε το τελευταίο μας κείμενο Finis Christi, το οποίο όμως προσέκρουσε δυστυχώς στο καινούργιο Θεολογικό αστέρι του blog ονόματι Τελεβάντος που αντικατέστησε το παλαιό “Αιρετικός”. Απαγορεύσαμε στον “Οδυσσέα” να αναδημοσιεύσει στο εξής οτιδήποτε από το blog μας αλλά στην συζήτησή μας προέκυψε το εξής άξιον ανακοινώσεως.

Ομολόγησε πως «εμείς δεν ακολουθούμε τους Πατέρες στα πάντα. Παίρνουμε και τις πρωτοβουλίες μας». ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ! Δύο αντίπαλοι με την ίδια πίστη!

Την θέση των Πατέρων έχουν πάρει οι “επίσκοποι” και τα Γεροντοπαλλήκαρα της κακιάς μας μοίρας και ο αγώνας τους συνίσταται στο να σώσουν τους Επισκόπους από τα νύχια του πάπα, για να παραμείνουν τα πάντα όπως είχαν, αμετακίνητα και αιώνια.

Ακριβώς όπως οι Οικουμενιστές στην θέση των Πατέρων έχουν βάλει την ακαδημαϊκή θεολογία, η οποία τροφοδοτεί τους Επισκόπους με θεολόγους Μέσης Εκπαιδεύσεως, οι οποίοι πιστεύουν πως είναι Θεολόγοι της Εκκλησίας και σκοπό έχουν να πάρουν την θέση των “Γερόντων πνευματικών πατέρων”, δίπλα στους Επισκόπους, οι οποίοι πιστεύουν με την σειρά τους πως είναι διάδοχοι των Αποστόλων.

Αυτό το Ιερό πλέγμα ονομάζεται σήμερα Χριστιανισμός! Ο Θεός να μας φυλάει πλέον, διότι δεν διαθέτουμε μόνον ποιμένες Λύκους αλλά και λαϊκούς Λύκους. Ανθρώπους που πολύ αγάπησαν την ΕΞΟΥΣΙΑ και συγχέουν την Εκκλησία με την διοίκησή της. Άνθρωποι οι οποίοι δεν γνωρίζουν πως το ΕΓΩ και η ΠΙΣΤΗ δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Τα παιδιά του ΠΡΩΤΕΙΟΥ!

Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απωλέσει εαυτόν και στην θέση του
Να βάλει το ΕΓΩ του!

Στον γνωστό στη θεολογική πιάτσα κενολόγο, Τελεβάντο, έχουμε να πούμε, πως ίσως σαν φιλόλογος -διότι Θεολόγος δεν είναι, διότι δεν είναι η Μεγαλομανία Θεολογία- θα γνωρίζει ποιο είναι το καταστροφικότερο συλλογικό πάθος των Ελλήνων: Ο ΦΘΟΝΟΣ!

ΟΥΚ ΕΑ ΜΕ ΚΑΘΕΥΔΕΙΝ ΤΟ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ, ΤΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ… ΤΡΟΠΑΙΟΝ

Και είναι αργά πλέον για σένα, γέρο, να αποκτήσεις οποιοδήποτε τρόπαιο!

Θα συνεχίσεις να ζεις πίνοντας αίμα ξένο.

Αμέθυστος