>DONATIO PIPINI (Η ΔΩΡΕΑ ΤΟΥ ΠΙΠΙΝΟΥ 754-756)

>Δια της δωρεάς ταύτης παραχωρούνται στον πάπα πόλεις και επαρχίες των Λογγοβάρδων και ο επίσκοπος Ρώμης περιβάλλεται και το βασιλικό διάδημα οπλισμένος και με τον σταυρό και με το ξίφος, επιθυμώντας να δεσπόζη και στις ψυχές και στα σώματα όλων των φυλών και εθνών, πιστών και απίστων. [Μέτα την σημαντική αυτή δωρεά, η οποία καθόρισε το θριαμβευτικό μέλλον, μέχρι σήμερον, της παποσύνης, οι παπικοί δείχνουν μια ιδιαίτερη αδυναμία στα πιπίνια].

Ο πάπας θείω δικαίω πλέον είναι αυτός ο ίδιος ο απόστολος Πέτρος (δια μεταμψυχώσεως και μετενσαρκώσεως ταυτόχρονα), με τον οποίον βρίσκεται σε άμεση καθημερινή σχέση, όπως αποδεικνύεται και από την επιστολή του Στεφάνου Β’ προς τον Πιπίνον, δια της οποίας ζητά την βοήθειά του. Την επιστολή αυτή έγραψε ο ίδιος ο απόστολος Πέτρος, στον παράδεισο, (αφήνοντας για λίγο τα κλειδιά του παραδείσου στον απόστολο Παύλο) και την παρέδωσε στον πάπα ιδιοχείρως στο γραφείο του!

«Πέτρος ο ονομασθείς Απόστολος του Ιησού Χριστού Υιού του θεού του ζώντος, προς τους εκλεκτούς, Πιπίνον, Κάρολον, Καρλομάνον, τρεις βασιλείς, μαζί δε με αυτούς και προς όλους τους επισκόπους, ηγουμένους, ιεράρχες, μοναχούς και όλους τους δούκες, κόμητες και βαρώνους (αυτοί οι τελευταίοι αποτελούν τον Λαό του θεού, είναι οι νέοι χαρισματούχοι της νέας εκκλησίας). Επειδή η Ρωμαϊκή εκκλησία, της οποίας επίσκοπος είναι ο Στέφανος, εθεμελιώθη από εμένα επί της πέτρας, σας παρακαλώ, η δε Υπεραγία παρθένος Μαρία μετά πάντων των αγγέλων, μαρτύρων και αγίων (όπως βλέπουμε δεν ξέχασε κανέναν καθότι θυρωρός του παράδεισου) σας εξορκίζει μαζί με μένα, να μην συγχωρήσετε για να μην γίνη η πόλις μας η Ρώμη και ο λαός μας θύματα Λογγοβάρδων.

Εάν υπακούσετε και εξαφανίσετε τους εχθρούς σας, θα αποκτήσετε μεγάλη αμοιβή στην παρούσα ζωή (το πρώτο joker της ιστορίας μάλλον), θα ζήσετε πολλά ευτυχισμένα χρόνια και θα απολαύσετε τα επίγεια αγαθά (θα σας επιτρέπουμε ακόμη και να χαιδεύετε την γυναίκα σας), και επιπλέον θα απολαύσετε και την αιώνιο ζωή!

Εάν όμως δεν υπακούσετε, μάθετε ότι δια της εξουσίας της παναγίας τριάδος και της δικής μου Αποστολικής αξίας θα στερηθείτε της βασιλείας του θεού»

Η επιστολή αυτή είναι ο καθρέφτης όπου καθρεφτίζεται σε όλη του την καθαρότητα ο παπικός χαρακτήρας και η ακάθεκτη ορμή των παπών προς την εξουσία!

Οι πληροφορίες προέρχονται από το βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου «Μελέτη περί των αιτιών του σχίσματος» το οποίο προτείνουμε να μελετήσουν οι Έλληνες επίσκοποι πριν αναγνωρίσουν το “πρωτείο τιμής του πάπα” διότι είναι στην πραγματικότητα “πρωτείο ατιμίας”.

Το πνεύμα με το οποίο μεταφέρονται εδώ οι πληροφορίες ουδεμία σχέση έχει με το πνεύμα του Αγίου Νεκταρίου!

Συνεχίζει δε ο Άγιος Νεκτάριος: Ποιος ερωτά πλέον περί των πρωταιτίων του σχίσματος; Η ενότης διεσπάσθη ήδη εσωτερικώς, ο ηθικός δεσμός απεκόπη, το χάσμα σαν πληγή άνοιξε και το απόστημα, το διαχωρίζον την ρωμαϊκήν της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, είναι τεράστιο. Οι πάπες έγιναν Ρωμαίοι αυτοκράτορες, ο πάπας θεάνθρωπος. Όλη η δύσις προσπεσούσα προσεκύνησεν αυτόν, αλλ’ η ανατολή δεν υποτάχθηκε (μέχρι σήμερον των ημερών του κ. Βαρθολομαίου, του εφιάλτου του Βοσπόρου)!

Η Εκκλησία του Κυρίου διανύει τις τελευταίες της δυο εβδομάδες προδομένη από αγράμματους, κενόδοξους, χωριάτες και άπιστους επισκόπους και έναν υποδουλωμένο ακόμη στην Δεσποτεία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας “λαό του θεού”.

Ζήτω η ατιμία! Στην νέα “Εκκλησία” οι Έλληνες έχουν ξανά το προβάδισμα, λόγω πονηρείας! Όλοι μας μπορούμε να γίνουμε Πάπες, εμπρός για τη δόξα ξανά, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, η Πάπισσα Ιωάννα μας περιμένει!

ΓΙΝΕ ΚΑΙ ΣΥ ΠΑΠΑΣ, ΜΠΟΡΕΙΣ.

Αμέθυστος

>Εκδηλώσεις αγάπης στην Τρίπολη

>

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.
Όμως ο πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος δεν πρέπει να ανησυχεί γιατί είναι η προσωποποίηση της αγάπης καθώς βλέπουμε στην φωτογραφία. Ο κ. Βαρθολομαίος περιοδεύει στην Ελλάδα σε σκληρό αλλά επιτυχημένο προεκλογικό αγώνα προσπαθώντας να κερδίσει ψήφους για τον αρχηγό του κόμματός του πάπα στις επικείμενες εκλογές της 16ης Οκτωβρίου στην Κύπρο.

Αμέθυστος

>A) Η ΤΡΙΑΔΑ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: HEGEL

>Από τον Hegel ξεκινά η πιο τολμηρή πρωτοβουλία, και η πιο επικίνδυνη ταυτόχρονα, αναστοχασμού της χριστιανικής τριάδος στην προοπτική μιας πρωτότυπης συλλήψεως του προσώπου, η οποία δέχεται και οδηγεί ταυτοχρόνως σε πληρότητα την κληρονομιά της σκέψης. Η βάση του διαλόγου γύρω από την Persona Dei στον “ιδεαλισμό” του Φίχτε και του Σέλλινγκ είναι ο κριτικισμός και η φιλοσοφία της θρησκείας του Kant. Συγκρουόμενος με τον Kant ακριβώς, προτείνει την “συμμαχία” της πίστεως με την γνώση με το φιλοσοφικό του “σύστημα”, μέσα στο οποίο περιέχεται μια γοητευτική και ιδιόρρυθμη ανάγνωση του Τριαδικού Χριστιανικού δόγματος!
Διαχωρίζοντας βίαια πίστη και γνώση, ο Kant καταλήγει να θεωρεί όχι μόνον ανόητη την πίστη αλλά και ά-πιστη την γνώση! Αυτή είναι η κριτική του Hegel εναντίον του εμπνευστού της Κριτικής! Από νωρίς εξάλλου, από τα νεανικά του γραπτά, όπως «Το πνεύμα του Χριστιανισμού και η μοίρα του» (1799), ο Hegel βλέπει στον Kant την επανάκαμψη της αρχαίας Ιουδαϊκής διαχωρίσεως ανάμεσα στο πέρας και στο άπειρο, στο είναι και στο δέον, στην αισθησιακή ροπή και στον νόμο. Η περιπέτεια αυτή είχε ξεκινήσει ήδη από τον Διαφωτισμό, όταν ο πόλεμος συγκεντρώθηκε ενάντια στην θρησκεία, καθώς αυτή κατανοείτο σαν κάτι “θετικό”, απόλυτο.

Με την σειρά του ο Hegel πιστεύει πως η θρησκεία πρέπει να εννοηθεί με “ιδεαλιστικό” τρόπο, δηλαδή σαν «στιγμή, στάδιο» το οποίο η νόηση να μπορεί να αναγνωρίσει σαν δικό της. Βεβαίως και ο Καντ δείχνει την τάση να εννοιολογήσει αυτόν τον ίδιο τον κόσμο της πίστεως. Δεν προσπάθησε μήπως να μεταφράσει με τον τρόπο του αυτό το ίδιο το τριαδικό δόγμα; Αλλά όμως, κατά την κρίση του Hegel, η πίστη χωρίς την γνώση καταλήγει να καταφέρει την πιο μεγάλη νίκη της εναντίον της γνώσεως! Η νίκη του Διαφωτισμού είναι μια φαινομενική νίκη. Η θρησκεία σαν κάτι απόλυτο αφήνει στην νόηση το πεπερασμένο και το εμπειρικό, ενώ το αιώνιο παραμένει στο επέκεινα, ασύλληπτο από την γνώση.

Ο κενός χώρος τότε που αφήνει η γνώση, μπορεί να γεμίσει μόνον από την νοσταλγία του αιωνίου.

Κατά τον Hegel, το αποτέλεσμα της επιθέσεως του Διαφωτισμού όπως εμφανίζεται στον Kant, είναι ο θρίαμβος του υποκειμενικού συναισθήματος. Στην απόλυτη αντιπαράθεση πίστεως και νοήσεως ο θεός καταλήγει μακρινός και άγνωστος, απομακρύνεται από τα όρια της νοήσεως. Αντιθέτως λοιπόν από τον Kant, η αληθινή Αρχή της νοήσεως πρέπει να ιδρυθεί στην ίδια την στιγμή κατά την οποία ο θεός δεν είναι για την σκέψη άγνωστος και άρρητος, αλλά συλλαμβάνεται σαν «Ιδέα», όταν δηλαδή αναγνωρίζεται σαν σκέψη και ακόμη καλύτερα, σαν δική μας σκέψη. Πρέπει δηλαδή ο θεός να γίνει δικό μου πράγμα, σκέψη μου, αυτοσυνείδηση μου! Τί συμβαίνει λοιπόν όταν ο θεός, ο Τριαδικός χριστιανικός θεός δεν αντιμετωπίζεται πλέον σαν Εκκλησιαστική πίστη, σαν “θετικό” δεδομένο (αντικειμενικό), σαν ένα πράγμα “εις εαυτόν”, αλλά ένα στάδιο «προς εαυτόν» της σκέψης μου, της αυτοσυνειδησίας μου;

Οι θεολόγοι των τελευταίων πενήντα χρόνων, γράφει ο Hegel στην «Φιλοσοφία της θρησκείας», έκαναν τα πάντα για να εκμηδενίσουν το περιεχόμενο της θρησκείας, τόσο πολύ μάλιστα πέτυχαν τον σκοπό τους, ώστε δεν διαθέτουν πλέον τίποτε από το περιεχόμενό της, που θα ήταν δυνατόν να καταστραφεί. Υπάρχει μια γενική αδιαφορία για το κεντρικό δόγμα του χριστιανισμού, και ιδιαιτέρως για το τριαδικό, που είναι η βάση της πίστεως. Εάν λοιπόν η θεολογία δεν αναγνωρίζει την σπουδαιότητα αυτού του δόγματος, παρακάμπτεται και το τελευταίο εμπόδιο για την προσπάθεια εννοιολογικής επεξεργασίας του δόγματος εκ μέρους της Φιλοσοφίας.

Δεν πρόκειται βεβαίως να ερευνηθεί ιστορικά το δόγμα, αλλά να ερευνηθεί η αλήθεια του, δηλαδή τι πράγμα αντιπροσωπεύει αυτό το δόγμα για την νόηση! Δεν ανήκει και η νόηση στην θεία αποκάλυψη; Μπορεί η Εκκλησία και οι θεολόγοι της να αρνηθούν την βοήθεια της νοήσεως; Οι προσπάθειες της φιλοσοφίας δεν κατευθύνονται εναντίον της θρησκείας, αλλά επιθυμούν αντιθέτως να εμβαθύνουν την αλήθεια της!

Τί λέει λοιπόν η Φιλοσοφία του Hegel για το τριαδικό δόγμα και συγκεκριμένα για την πραγματοποίηση του προσώπου στον θεό;

Εν και παν: Αυτό έγραψε στο άλμπουμ του Hegel ο φίλος του Χαίλντερλιν στις 12 Φεβρουαρίου 1791. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η ασίγαστη πείνα και δίψα του Hegel υπήρξε η ενότης, η συμφιλίωση, η “φιλοσοφία της ενοποιήσεως” (Vereinigungs philosophie). Γι’ αυτό και στον Hegel η φιλοσοφία γίνεται Σύστημα, ένα σύστημα μέσα στο οποίο δεν αποκτάται μόνον η γνώση, αλλά μέσα στο οποίο ολοκληρώνεται η αλήθεια. Υπερβαίνοντας την πληγή που κατάφερε στο πνεύμα ο διαφωτισμός, η θρησκεία εισέρχεται στο σύστημα σαν ένα στάδιο ουσιώδες, μόνο που εισέρχεται για να υπερβαθεί. Στην θρησκεία, κατά τον Hegel, ανήκει η «αναπαράσταση», ενώ στην φιλοσοφία ανήκει η «έννοια». Οι απλές και απλοϊκές μορφές της αναπαραστάσεως πρέπει να μεταφραστούν στην εννοιολογική σκέψη!

Ο Χριστιανισμός είναι για τον Hegel η “θρησκεία par excellence”, η “αποκεκαλυμένη θρησκεία” στην οποία ο θεός γνωρίζεται γι’ αυτό που Αυτός είναι, δηλαδή σαν απόλυτο και σαν πνεύμα. Στο Χριστιανικό δόγμα του τριαδικού θεού παρουσιάζεται λοιπόν ο θεός όπως είναι, αλλά στην μορφή της αναπαραστάσεως. Η φιλοσοφία του Hegel πρέπει να μεταφέρει στην έννοια αυτή την ίδια αναπαράσταση, έτσι ώστε ο θεός να μπορέσει να εμφανιστεί στην συνείδηση και μέσα στην συνείδηση να φανερωθεί εκείνο που είναι “εις εαυτόν”!

Η νόηση είναι για τον Hegel το όργανο της θεωρητικής γνώσεως που πρέπει να εγκαταλείψει τις παιδικές αναπαραστάσεις της θρησκείας, ενώ ταυτοχρόνως πρέπει να δώσει ζωή και κίνηση στις σκληρές και ακίνητες έννοιες του νου!

Αμέθυστος

>ΠΕΡΙ ΡΑΒΕΝΝΑΣ ΞΑΝΑ

>Ποιος ο λόγος να αναγνωρισθεί, ακόμα και από Συνόδους, ένα πρωτείο τιμής;! Το οποίο δεν αφορά ιστορικά ούτε καν τα πρώτα 1000 χρόνια και το οποίο έπαψε να ισχύει πλέον ιστορικά, μετά τις καταστροφές που επέφερε ο συγκεκριμένος πάπας στην ανθρωπότητα! Ο πρώτος που δεν το τίμησε είναι ο ίδιος.

Ποιος ο λόγος να δούμε πώς το εννοούσε ο ίδιος και πώς το εννοούσαμε εμείς; Δεν είναι ξεκάθαρο πως δεν μιλούμε πλέον για πρωτείο τιμής; Γιατί να αποδοθεί πρωτείο τιμής στον επίσκοπο Ρώμης και όχι στον επίσκοπο Ιεροσολύμων; Δεν είναι ξεκάθαρο πως ο όμορφος επίσκοπος Κωνσταντίας Βασίλειος μιλά με διπλούς λόγους; Ποιον κοροϊδεύει; Γιατί η φύση της Εκκλησίας είναι Μυστηριακή; Η φύση της Εκκλησίας εκλαμπρότατε είναι Χαρισματική! Τα Μυστήρια της Εκκλησίας εύχονται για τα δώρα του Κυρίου, δεν τα προκαλούν, ούτε τα προσφέρουν αυτά τα ίδια τα Μυστήρια. Τα έχει υποσχεθεί Αυτός ο ίδιος ο Κύριος! Και τα προσφέρει όπως αυτός ο ίδιος γνωρίζει!

Ανώφελος είναι και ο βαρύς σταυρός πού φοράτε στο στήθος. Δεν συμβολίζει πλέον τίποτε. Τον φορούν και οι άρχοντες του hip-hop και οι άρχοντες των ναρκωτικών. Το δικαίωμα ζωής και θανάτου που νομίζατε πως είχατε στα χέρια σας, το πήραν άλλοι! Μόνο τον εαυτό σας κοροϊδεύετε και είναι κρίμα, γιατί θα το πληρώσετε ακριβά στον καιρό του!

Την δήλωση του επισκόπου Κύπρου, αντιπροσώπου που υπέγραψε το κείμενο της Ραβέννας όπου αναγνωρίσαμε το πρωτείο του πάπα, την δήλωση ότι μην ανησυχείτε όλα παν καλά με coca-cola την πήραμε από το Amen.gr

Aμέθυστος

>ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΣΜΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΩΣ ΤΑΓΩΝ ΑΝΤΙ ΑΓΙΩΝ

>Η διδασκαλία περί των χαρισμάτων της Καινής Διαθήκης είναι ή ήταν ο πυρήνας της εκκλησιολογίας! Κατά την αναλογία της πίστεως δίνονται σε κάθε πιστό από τον Θεό ένα ή περισσότερα χαρίσματα, τα οποία αποτελούν «φανέρωσιν» του Πνεύματος και υπηρετούν «προς το συμφέρον» και «εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού». Όλοι οι πιστοί ως χαρισματούχοι κατέχουν εκ Θεού ορισμένη θέση στο σώμα του Χριστού σαν μέλη αυτού. Από την πιστότητα και την συνέπεια των πιστών στα ληφθέντα χαρίσματα οικοδομείται η κοινότης μέσα στην αγάπη δια την σωτηρίαν.

Ενώ λοιπόν η ορθόδοξος εκκλησία δεν έπαυσε ποτέ της να είναι χαρισματική, (με τους Αγίους της π.χ.), το θέμα των χαρισμάτων απουσιάζει παντελώς από τα νεώτερα δογματικά συγγράμματα!

Γι’ αυτό και όσοι μελετούν την Ορθοδοξία αγνοούν παντελώς την καρδιά της εκκλησίας! Μπορούν με κάθε ειλικρίνεια να διδάσκουν πως η καρδιά της εκκλησίας είναι η Θ. Ευχαριστία με κέντρο της τον Επίσκοπο!

Πώς χάθηκε η εκκλησία του Κυρίου και στην θέση της έχουμε σήμερα μία Αναμορφωμένη εκκλησία των θεολογούντων;

Η καταστροφή ξεκίνησε από τους Καππαδόκες, οι οποίοι προσπάθησαν να προσαρμόσουν την εκκλησία στα νέα δεδομένα του Μ. Κωνσταντίνου και να σώσουν την πίστη. Τελικώς εμείς σήμερα είμαστε οι ζωντανές αποδείξεις αυτής της αποτυχημένης προσαρμογής!

Θα δούμε με μεγάλη συντομία πως αναμόρφωσε τα χαρίσματα ο Μ. Βασίλειος! Για τον Μ. Βασίλειο λοιπόν η εκκλησία είναι σώμα Χριστού. Την εκκλησία του Χριστού αρχιτεκτονεί το πνεύμα το άγιον, το οποίον παρέχει «εγκαινισμόν» και «διακόσμησιν» δια ποικίλων χαρισμάτων, αποτελούντων «δωρεάς εκ του πνεύματος» (περί Αγίου Πνεύματος 16, 39).

«Εγκαινισμόν δε της Εκκλησίας υποληπτέον την ανακαίνωσιν του νοός, την δια του αγίου Πνεύματος γινομένην τοις καθ’ ένα των συμπληρούντων το σώμα της Εκκλησίας του Χριστού» (Εις 29 ψαλμόν §1).

Σ’ αυτό το σημείο οι νεοέλληνες θεολογούντες κατηγορούν ότι το Άγιο Πνεύμα προάγει τον ατομικισμό. Έλεος!

«Εν τη της ζωής κοινωνία το εκάστου ίδιον χάρισμα κοινόν των συμπολιτευομένων γίνεται και ων έκαστον ου μάλλον δι’ εαυτόν η δια τους άλλους ο λαμβάνων έχει … Εν δε τη των πλειόνων συμβιώσει και του ιδίου απολαύει, πολυπλασιάζων αυτό τη μεταδόσει, και τα των άλλων ως εαυτού καρπούται» (όροι κατά πλάτος pg 31 932ΑΒ).

Έκαστος πρέπει ιδία κλίση μένειν και κατορθούν επιμελέστερον το υπό του Κυρίου πιστευθέν. Μόνον ούτως επιτυγχάνεται η ευάρεστος τω Θεώ ευταξία εν αγάπη Χριστού εν τη διαφορά των χαρισμάτων και η ευαρέστησις πρός τον θεόν (περί βαπτίσματος Β’ 8, 3).

Λόγω της απωλείας των χαρισμάτων οι σημερινοί θεολογούντες προσπαθούν να στηρίξουν την διαφορά ή ετερότητα στην αναλογία με τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος! Έλεος, της ανοησίας…!

Ο Μ. Βασίλειος όμως ανταποκρινόμενος στις ανάγκες και τα αιτήματα της εκκλησίας της εποχής του, εποχής αιρέσεων, εκκλησιαστικής συγχύσεως και πολέμου, έδωσε διαφορετικό τόνο στην αξιολόγηση και βαρύτητα ορισμένων χαρισμάτων, σε σύγκριση με τα άλλα! Έτσι κυριαρχούν τα χαρίσματα του λόγου, τα οργανωτικά, ποιμενικά και διακονικά. Ενώ τα θαυματουργικά και λοιπά έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Αυτή η πρακτική προτίμηση οδήγησε σιγά-σιγά στην αποκοπή των μελών της εκκλησίας από το Άγιο Πνεύμα και στην αυτονομία των διακονημάτων με τη βοήθεια των νοητικών ικανοτήτων του καθενός μας. Χωρίς τον εγκαινισμό και την διακόσμηση που ήταν απαραίτητοι στην ύπαρξη της εκκλησίας. Σιγά-σιγά η ανακαίνιση και η διακόσμηση ανατέθηκαν στην αισθητική, η οικοδομή στους κτίστες και η ενότης του Αγίου Πνεύματος στον επίσκοπο, σήμερα πλέον ταγό της εκκλησίας. Έτσι τα χαρίσματα του Μ. Βασιλείου ήταν βεβαίως η προφητεία και η σοφία και η γνώσις, αλλά το βάρος έπεφτε στη διδασκαλία, στην κυβέρνηση, στους δικαστάς, στους συμβούλους, στα ενεργήματα δυνάμεων, στις χαρισματικές τέχνες.

Ματαίως ο Άγιος Μάξιμος προσπαθεί να επαναφέρει στη ρίζα τους τα διοικητικά “χαρίσματα”:

«Διακόνου λόγον επέχει ο προς τους ιερούς αγώνας αλείφων τον νούν και τους εμπαθείς λογισμούς απελαύνων απ’ αυτού. Πρεσβυτέρου δε, ο εις την γνώσιν των όντων φωτίζων και την ψευδώνυμον γνώσιν εξαφανίζων. Επισκόπου δε, ο τω αγίω μύρω τελειών της γνώσεως και προσκυνήσεως της Αγίας Τριάδος (όστις ανάγεται εις το ύψος της μυστικής γνώσεως και προσκυνήσεως της Αγίας Τριάδος)» (Ευεργετινός, τόμος Δ, σελ. 586).

Σήμερα επικρατεί πλέον η γνώμη πως η χειροτονία και μόνη δίνει χαρίσματα! Όπως λέει και ο Άγιος Συμεών για την συγκεκριμένη γνώμη, Άπαγε!

Σήμερα οι φαιδροί θεολογούντες επιδιώκουν να ανακαινίσουν την εκκλησία με τη βοήθεια του Rahner, του Pannenberg, έχοντας την υποστήριξη των ταγών της εκκλησίας!

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ

Αμέθυστος

>Περί εξομολογήσεως του Aγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

>Βρίσκεται στα έργα του Ι. Δαμασκηνού, συγκεκριμένα στον 8ο τόμο των εκδόσεων Μερετάκη.

Ο Άγιος προσπαθεί να απαντήσει στην ερώτηση που του υπεβλήθη, εάν άραγε επιτρέπεται σε μερικούς μοναχούς να εξομολογούν αμαρτίες, αν και δεν έχουν ιερωσύνη «επειδή ακούμε ότι η εξουσία να λύνουν και να δένουν δόθηκε μόνο στους ιερείς».

Η εξομολόγηση, εξηγεί ο Άγιος Συμεών, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ομολογία χρεών, δηλαδή αναγνώριση των σφαλμάτων και της αφροσύνης, δηλαδή αποδοκιμασία της φτώχειας. Διότι κάθε πιστός βαρύνεται με χρέη προς τον Κύριο και Θεό του και αυτά πού πήρε από Αυτόν πρόκειται να του ζητηθούν μπροστά στο φοβερό και τρομερό δικαστήριο Του. Ποια χρέη; Είναι αναρίθμητα αλλά φτάνει να γνωρίζουμε το ότι με το θείο βάπτισμα γίναμε υιοί και κληρονόμοι Του, το ότι ενδυθήκαμε τον ίδιο τον Θεό, το ότι γίναμε μέλη του σώματος Του και ελάβαμε το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα μας. Όποιος φυλάει τις εντολές του Κυρίου, φυλάγεται από αυτές και δεν χάνει τον πλούτο που του εμπιστεύθηκε ο Θεός.

Που λοιπόν θα μπορέσουν αυτοί που τα πήραν και τα έχασαν να τα ξαναβρούν; Πραγματικά πουθενά, ουράνια γαρ εισί.

Από εκείνο που κάποιος νικιέται, σ’ αυτό και υποδουλώνεται.

Αυτός που υποδουλώθηκε στον διάβολο και εξόργισε τον Κύριο και Θεό, δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με άλλο τρόπο, παρά μόνο με τη μεσιτεία κάποιου αγίου άνδρα και φίλου και δούλου του Χριστού και με την αποφυγή του κακού.

Γι’ αυτό πρώτα ας αποφύγουμε την αμαρτία.

Το αξίωμα και η εξουσία του δεσμείν και λύειν, δόθηκε από τον Κύριο, στους 11 αποστόλους και οι άγιοι απόστολοι διαδοχικά μεταβίβασαν την εξουσία αυτή στους επισκόπους και μάλιστα μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι κατείχαν τους θρόνους τους .

Αφότου όμως αυτοί που κατείχαν τους θρόνους των αποστόλων αποδείχτηκαν σαρκικοί και φιλήδονοι και φιλόδοξοι και εξώκειλαν σε αιρέσεις, τους εγκατέλειψε η θεία χάρη και αφαιρέθηκε από αυτούς η εξουσία αυτή, και όλα τα άλλα που οφείλουν να έχουν όσοι ιερουργούν. Ούτε το να είναι κάποιος ορθόδοξος αρκούσε! Διότι ορθόδοξος δεν είναι εκείνος που δεν εισάγει στην εκκλησία του θεού κάποια καινούρια διδασκαλία, αλλά εκείνος που έχει ζωή σύμφωνη με τον ορθό λόγο.

«Ώστε και απλώς ούτω τή χειροτονία και τή ταύτης αξία το αφιέναι αμαρτίας από θεού δέδοται; Άπαγε! Ιερουργοίς γαρ και μόνοις αυτό συγκεχώρηται».

Η εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες δεν δόθηκε από τον Θεό έτσι γενικά στους χειροτονημένους και στην τάξη αυτών, αλλά παραχωρείται μόνο στους ιερουργούς. Και δεν δίνεται ούτε σε όλους αυτούς, γιατί σαν χορτάρι που είναι θα καούν, αλλά δίνεται μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού.

Δίνεται σε όλους όσους τήρησαν τις εντολές του Θεού μέχρι το θάνατό τους. Έχασαν τα υπάρχοντά τους και τα μοίρασαν στους φτωχούς, ακολούθησαν τον Χριστό δείχνοντας υπομονή στις δοκιμασίες, έχασαν τις ψυχές τους στον κόσμο εξαιτίας της αγάπης του Θεού και τις βρήκαν στην αιώνια ζωή.

«Ευρόντες δε τας εαυτών ψυχάς εν φωτί νοητώ εύρον αυτάς και ούτως εν τω φωτί τούτω είδον το απρόσιτον φώς, αυτόν τον θεόν, κατά το γεγραμμένον “εν τω φωτί σου οψώμεθα φώς”».

Ο Χριστός το όντως φώς, ελθών και τους ζητούντας αυτόν συναντών με τρόπο που μόνο αυτός γνωρίζει, εαυτόν αυτοίς εχαρίσατο!

[Αυτό είναι το ορθόδοξο πρόσωπο!]

Αυτό σημαίνει να βρούμε την ψυχή μας, να δούμε τον Θεό και μέσα στο φώς Του να γίνουμε ανώτεροι της ορατής κτίσεως!

Ας αναζητήσουμε άνδρες τέτοιους, μαθητές του Χριστού, και αν συμβεί να βρεθεί μπροστά μας, με πόνο καρδιάς και πολλά δάκρυα, ας παρακαλέσουμε τον Θεό για ορισμένες μέρες ν’ ανοίξει τα μάτια της καρδιάς μας ώστε να τον αναγνωρίσουμε και να πάρουμε μέσω αυτού άφεση των αμαρτιών μας!

Αμέθυστος

OΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ : 8 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010

>Το διαμάντι του Μήνα

>Ο τελευταίος ελεύθερος μήνας της ορθοδοξίας.

Έρχεται ο Οκτώβριος!

Μητροπολίτης Γόρτυνος κ. Ιερεμίας!

«Κοιτάξτε κ. Πολυγένη, το εκκλησιολογικό είναι, όπως διαφαίνεται και από την εκκλησιαστική ιστορία, οι επίσκοποι να συντάσσουν τα κείμενα σαν ταγοί και μετά να υπογράφουν οι μοναχοί και οι λαϊκοί»!

Το ακόρεστο πάθος της εξουσίας πούχει καταλάβει τον κ. Βαρθολομαίο έχει μεταλλαχθεί σε ένα είδος Allien. Όποιον πλησιάζει ο κ. Βαρθολομαίος κατακυριεύεται με τη σειρά του!

Έχει διαβάσει άραγε ο μητροπολίτης τους Αποστολικούς κανόνες;

Τον 34ο; Eάν ο επίσκοπος δεν ενημερώνει και δεν συμφωνεί με τον λαό, παύει να είναι επίσκοπος.

Αυτά όμως ίσχυαν στην Εκκλησία του Κυρίου. Δεν ισχύουν στην εκκλησία του Allien.
 
Amethystos