>Οικουμενική κοινή λατρεία του θεού

>του Κώστα Μπέη (νυν ιερέα)

Κυκλοφορεί ευρέως αυτό το μακάβριο και αποκαλυπτικό κείμενο το οποίο μας φανερώνει πώς και γιατί η “ορθοδοξία” κατέληξε στα νύχια του πάπα! Και όχι μόνο. Ας το προαναγγείλουμε. Επειδή η πίστη μας κατέληξε Λατρεία, θρησκεία, επειδή ο θεός της Λατρείας δεν είναι ο Θεός της Εκκλησίας, επειδή ο κλήρος ευνόησε την μετατόπιση από τον αληθινό Θεό, στο είδωλό του. Αυτός ο ευγενικός και ήσυχος άνθρωπος, τώρα πια “ιερεύς” με την ευθύνη του επισκόπου Πρεβέζης, παρέστει σε οικουμενική λειτουργία και κοινώνησε από τον καθολικό ιερέα. Μερικά αποσπάσματα από την περιγραφή της οικουμενικής λειτουργίας είναι αποκαλυπτικά.

«Έτσι δεν ήταν ν’ απορεί κανείς, πώς όλοι εμείς, δίχως σύνορα και δίχως μισαλλόδοξες προκαταλήψεις, στεκόμασταν μπροστά το άγαλμα της Κάννον και καθένας είχε βρει μέσα στον ιερό χώρο γέφυρα επικοινωνίας με το δικό του θεό». ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.

«Και όταν ήλθε η ώρα της θείας κοινωνίας, εμβάπτιζε την όστια στο δισκοπότηρο με τον οίνο, έτσι ώστε κατά το λόγο του μεγάλου Αθηναγόρα μπορούμε όλοι να κοινωνούμε από το ίδιο δισκοπότηρο. Και κοινωνήσαμε. Δίχως σύνορα και δίχως μισαλλόδοξες προκαταλήψεις».

Όπως βλέπουμε η έκφραση μισαλλόδοξες προκαταλήψεις επαναλαμβάνεται συνεχώς. Εννοεί τους χριστιανούς που αρνούνται να συμμετάσχουν σε οικουμενιστική λειτουργία και να πιουν το τσάϊ τους με ευλάβεια. Η κατάκριση είναι η πρώτη Αρετή του Οικουμενισμού.

Και τί κοινώνησε ο κύριος; Ήπιε κρασάκι; Η Ελλάδα έχει ακόμη ταβερνάκια με υπέροχο κρασί και μεζέδες ασυγκρίτως πιο νόστιμους της όστιας.

Η συνέχεια έχει χάπι εντ. Ο Πρεβέζης τον επιβραβεύει και τον χειροτονεί. Στην χειροτονία του παρέστει και ο “πνευματικός” του Αρχιμανδρίτης Σάββας Δαμασκηνός. Τί τον δίδαξε θα θέλαμε να ξέραμε;

Και γιατί έγινε ιερεύς; «Με απλά λόγια, δεν ψάχνω για τίποτε άλλο, παρά μόνο για την ιερή κλίμακα που ανεβάζει τους εκ γης προς ουρανόν». Τα λόγια αυτά είναι το νέο πιστεύω, είναι «η ουσία της ελπίδος, που ως σπίθα ξεπετιέται από τις στάχτες της μακράν του Θεού ζωής και ανάβει τον πόθο της επιστροφής στον Παράδεισο. Πόθος που πυρπολεί την καρδιά με το θείο έρωτα του ουρανού. Πόθος που μεταλλάσσει (αλχημιστικά) τη ψυχή και το πνεύμα με γεύσεις θείων δωρεών που προσδίδει η χάρις του Θεού». Η Ενσάρκωση του Κυρίου, η Θεία Οικονομία, ανύπαρκτα και αδιάφορα. Το μόνο που του χρειάζεται είναι οι θείες δωρεές που θα κάνουν την ευγενική του ψυχή ευγενέστερη. Το περίεργο είναι πως όλοι οι οικουμενιστές αρνούνται μεν τον Κύριο, αλλά δεν λένε όμως όχι για λίγο Άγιο Πνεύμα.

Και ο επίσκοπος: «Ευχόμαστε στον πατέρα Κωνσταντίνο Μπέη, να χαρεί την αληθινή Λατρεία που πόθησε και να έχει στην εργασία του καρποφορία πολλή». Δεν πρόφτασε να χειροτονηθεί, έγινε πατέρας ο άνθρωπος.

Όταν τα Οράματα γίνονται πραγματικότης. Τί ευτυχία!

Αυτή η καταστροφή της Εκκλησίας ακολουθεί έναν ήδη γνωστό ιστορικά δρόμο!

Ο ρωσικός λαός λόγω της μεγαλειώδους ορθοδόξου λατρείας έγινε ορθόδοξος. Παρέμεινε όμως ορθόδοξος επειδή οι “μισαλλόδοξοι Βυζαντινοί” με άπειρα βάσανα, με κακοποιήσεις, καταδίκες σε μπουντρούμια, με διώξεις, κατόρθωσαν να μεταδώσουν στους Ρώσους Χριστιανούς και το περιεχόμενο αυτής της λατρείας, την ένωση με τον Κύριο, την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος σαν σκοπό της χριστιανικής ζωής.

Σήμερα χάθηκε αυτό το περιεχόμενο και από τους Ρώσους και από τους Έλληνες και γι’ αυτό το λόγο γράφονται αυτές οι ανούσιες θεολογίες περί ευχαριστιακής οντολογίας, περί συνάξεως αγάπης κ.τ.λ. Γι’ αυτό αρχίσαμε ήδη να κλαίμε για την απώλεια του Αγίου Όρους. Διότι το Άγιον Όρος κρατούσε το περιεχόμενο της λατρείας μας. Και δεν το κρατά πια. Το ‘χασε γιατί αδιαφόρησε. Και την πληρώνουμε όλοι μας με τον ανόητο οικουμενισμό.

Αμέθυστος

Advertisements

>ΠΕΡΙ ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΙΑΣ

>Ο πόλεμος έχει ανάψει πλέον για τα καλά. Οι οικουμενιστές με τακτικό στρατό και βαρύ οπλισμό φαίνεται να κερδίζουν τον πόλεμο. Οι αντίπαλοί τους είναι άτακτοι, ψιλοαντάρτες, τους χωρίζουν διαφωνίες και δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τον κλήρο διότι και ο κλήρος όπως έδειξε και ο “Ορθόδοξος Τύπος” επιθυμεί να μείνουν όλα ως έχουν.

Ο εξοπλισμός είναι βαρύς: «Οφείλομεν να κατεδαφίσωμεν τα τείχη μεταξύ ανθρώπων, πολιτισμών και θρησκειών και να μάθωμεν να αναζητώμεν την εικόνα του Θεού εν τω προσώπω του “άλλου”».

Δεν γνωρίζουμε τί τύχη μπορεί να ‘χει ο παραπάνω αφορισμός, σ’ έναν πολιτισμό που γαλουχείται με την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και τον θάνατο του Θεού. Φοβούμεθα πως και η αναγνώριση της εικόνος του Θεού σε κάποιον μπορεί να είναι μοιραία γι’ αυτόν!

«Κάμνομεν το χρέος της αγάπης, διαλεγόμενοι τιμίως και υπευθύνως με τους εκτός των κόλπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και αφήνομεν το Πνεύμα το Άγιον να ενεργήση περαιτέρω όπως Εκείνο κρίνει».

«Εκτός των κόλπων» τί να σημαίνει; Με τους αγνοούντας τα κόλπα του Βαρθολομαίου και του Ζηζιούλα; Και το “αφήνομεν” τί να σημαίνει; Όπως αφήνομεν το σκυλί να ακολουθεί τα ίχνη του λαγού; Και ότι προκύψει; Εμείς περιμένουμε, ανάβουμε τσιγάρο και χτυπάμε φραπεδιά;

«Δια να μην κατακριθώμεν μετά των “την αλήθειαν εν αδικία κατεχόντων”. Διότι ο θησαυρός της αληθείας, τον οποίον έχομεν κληρονομήσει, ανήκει εις όλους». Οι πρωτότοκοι οι άτιμοι ακόμη κληρονομούν και τους θησαυρούς και τους θρόνους. Εάν ανήκει σε όλους, ίσως ανήκει και σε εμάς, στον λαό! Τότε γιατί είμαστε και εμείς εκτός των κόλπων της ορθοδόξου εκκλησίας ως ετερόδοξοι και δεν ρωτάει κανείς αν ζούμε ή αν πεθαίνουμε;

«Ο ίδιος ο Χριστός επιθυμεί όλοι να είμεθα εν, όπως Αυτός με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιον». Ετούτο το όπλο το χειρίζεται καλά και ο κ. Βασιλειάδης. Μήπως θα ‘πρεπε να τους διαβάσει κάποιος και την συνέχεια της Αρχιερατικής προσευχής;

Όλα τα όπλα συμπυκνώνονται στην θεολογία του κ. Ζηζιούλα: Η ευχαριστιακή οντολογία, η ουσία της Εκκλησίας, εικών των εσχάτων, εικών της δόξης. Ο επίσκοπος εικών του Πατρός και όλοι γύρω του σε σύναξη αγάπης. Όπως η πατροπαράδοτη οικογένεια συγκεντρώνεται γύρω από τον ετοιμοθάνατο πατέρα δίνοντας υποσχέσεις ενότητος και τίμιας μοιρασιάς της κληρονομιάς.

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΗΡΥΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ.

Να γκρεμίσουμε τα είδωλα που τοποθετήσαμε στην θέση του Κυρίου. Τον χρυσό ταύρο του κλήρου, τα διδακτορικά εχέγγυο πνευματικότητος, την αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου, τον Επίσκοπο που απλώς παρίσταται. Μας βοηθούν και οι ίδιοι, είναι όλα εύκολα: «Η παρούσα ευρείας κλίμακος κρίσις εγείρει την απαίτησιν αναγνωρίσεως της ευκαιρίας δια μιαν νέα οικονομική τάξη, διότι και εμείς οι Εκκλησίες επενδύουμε και χάνουμε το κομπόδεμά μας». Ψυχή μου φάε, πίε, ευφραίνου! Αυτός δεν είναι ο Χρυσός Ταύρος των Εβραίων; Επειδή ο Μωυσής καθυστερούσε στην κορυφή του Σινά; Επειδή αργεί η Δευτέρα Παρουσία;

Υπάρχουν όμως και καλά νέα για τους οικουμενικούς εικονικούς χριστιανούς. Το Χόλλυγουντ. Διότι ακριβώς εκεί λατρεύεται η εικόνα του θεού στο πρόσωπο του άλλου, εδώ και χρόνια. Υπάρχει δρόμος λοιπόν. Μπορούμε να γίνουμε αστέρες του Χόλλυγουντ, όλοι μας, σιγά-σιγά. Ο τρόπος είναι γνωστός. Για να επιστρέψει και το Χόλλυγουντ, το Άγιο Ξύλο, στην πατρίδα του.

Ακόμη και η σύναξη της ευχαριστιακής οντολογίας μπορεί να γίνεται στα κόκκινα χαλιά, με το φως των παπαράτσι να αστράφτει σαν το Φως της δόξης. Μπορούμε να δίνουμε και βραβεία ενδυματολογίας. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και την χορευτική μουσική, το Hip Hop, τώρα μάλιστα που θα χειροτονούνται και γυναίκες ιέρειες, διότι αυτή η μουσική θέλει μαζί ψυχή και σώμα. Από την στιγμή που δεν υπάρχει προπατορικό αμάρτημα, ούτε ο Σατανάς, μπορούμε να απολαύσουμε και να ψηλαφίσουμε την πληρότητά μας στην αξιοπρέπεια και την λάμψη των Χολλυγουντιανών αστέρων.

Αγάπα τον άλλον, εξ’ όλης της ψυχής και του σώματός σου, σαν θεό, είναι νομίζουμε εφαρμόσιμο και ευχάριστο. Γιατί όχι; Εφόσον δε μας πάει και κατευθείαν στα έσχατα, ακόμη καλύτερα!

Αν δεν κατορθώσουμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας και χάσουμε την μάχη, δεν πρέπει να απογοητευθούμε πολύ. Το Χόλλυγουντ φτάνει για να μας γλυκάνει τους καημούς, νομίζουμε.

Ο Θεός να μας ελεεί!

Αμέθυστος

>ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ “PERSONA DEI” ΣΤΟΝ FICHTE

>Στις Πηγές της Νεωτερικής θεολογίας (ΧVΙI)

Το πρόβλημα της Persona Dei (του προσωπικού Θεού) ήρθε στην επιφάνεια με τον Καντ και συνεχίζει την παρουσία του στους στοχαστές που ακολουθούν και είναι επηρεασμένοι με ποικίλους τρόπους από την κριτική του φιλοσοφία.

Ο νεαρός Φίχτε ενθουσιάζεται τόσο πολύ με τον Καντ που γράφει το πρώτο του βιβλίο «Κριτική κάθε μελλοντικής αποκαλύψεως», τόσο πιστά στις αρχές της φιλοσοφίας του Καντ που θεωρήθηκε βιβλίο του ιδίου του Καντ. Ακόμα και το δεύτερο βιβλίο του, βάσει του οποίου τον κατηγορούν για αθεΐα, εμπνέεται κατευθείαν από τον Καντ. Η έννοια του θεού, σαν μια «ειδική ουσία» είναι αντιφατική και αδύνατη. Γι’ αυτόν το λόγο ο θεός δεν μπορεί να ονομαστεί πρόσωπο. Μόνο στην αντίθεσή του με άλλα πρόσωπα υπάρχει ένα πρόσωπο και επομένως προσωπικότης σημαίνει περιορισμό, πεπερασμένο, κάτι δηλαδή το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί θείο κατηγόρημα.

Ο ίδιος ο Φίχτε δηλώνει πως, όπως και ο Καντ, επιθυμεί να σώσει την υπερβατικότητα του θεού και να αποφύγει τον ανθρωπομορφισμό. Δεν ήθελε να τοποθετήσει είδωλα στην θέση του θεού. Γι’ αυτόν ο θεός είναι μια ουσία εντελώς ελεύθερη από κάθε αίσθηση και γι’ αυτό ακόμα και από την αισθητή έννοια της υπάρξεως. Ο θεός είναι απλά αυτός που κρατά τον υπεραισθητό κόσμο.

Στην πραγματικότητα ο Φίχτε των χρόνων 1794-1798 είναι ο στοχαστής ο οποίος επιδιώκει να καταργήσει την έννοια της κτιστότητος του ανθρώπου και να ξεπεράσει το θεολογικό και φυσιοκρατικό όριο του Καντιανισμού, για να ιδρύσει ένα ολοκληρωμένο ανθρωπισμό! Ο Φίχτε εμφανίζεται σαν Προμηθέας. Εντελώς παράδοξα όμως αυτό το «άθεο» σχέδιο καταλήγει στην θρησκευτικότητα. Ο Φίχτε προσπαθεί δια της απαγωγής να συμπεράνει ακόμα και την διυποκειμενικότητα, δηλαδή την κοινωνία των ανθρώπων. Μόνο που μ’ αυτόν τον τρόπο παρασύρεται σε βαθειά κρίση, λόγω μιας φιλοσοφίας ακατάλληλης να ελευθερωθεί από τον υποκειμενισμό. «Η θεολογία είναι μια απλή επιστήμη, νεκρή γνώση χωρίς πρακτικές συνέπειες. Η θρησκεία όμως, σύμφωνα και με την σημασία του όρου της (religio) πρέπει να είναι κάτι που μας ενώνει, και που μας ενώνει πολύ πιο δυνατά από όσο θα μπορούσαμε να είμαστε χωρίς αυτή».

Η κατηγορία για αθεϊσμό (1798-1799) υποχρεώνει τον Φίχτε να εξηγήσει τις θέσεις του και να τις εμβαθύνει. Έτσι αναλαμβάνει να εξηγήσει αναλυτικότερα, γιατί ο θεός δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο στοχασμού ούτε σαν «ουσία» ούτε σαν «πρόσωπο».

Ο θεός του Φίχτε, αυτή την χρονική περίοδο, όπως και για τον Καντ, συνεπάγεται από τον στοχασμό του πάνω στον ηθικό νόμο. Γι’ αυτό και ο θεός του δεν είναι παρά η «ηθική τάξη του κόσμου». Κατά την κρίση του δεν μπορούμε να πούμε πως ο θεός είναι όν (seyn) αλλά άπειρη νόηση, καθαρή πράξη. Με ποιόν τρόπο λοιπόν θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τον θεό «ουσία» ιδιαίτερη ή ατομικό «πρόσωπο»;

Υποστηρίχτηκε επίσης πως η κατηγορία για αθεϊσμό έσπρωξε τον Φίχτε να περάσει από μια φιλοσοφία του «Εγώ» σε μια μεταφυσική του «απολύτου όντως», καθώς η θεολογία κατέληξε να γίνει το κεντρικό θέμα γύρω από το οποίο στριφογυρίζει ο ώριμος Φίχτε. Ενώ για τον Καντ το «εγώ σκέπτομαι» είναι μια απλή υπερβατική λειτουργία που ενώνει τα δεδομένα μιας δυνατής (πιθανής) γνώσεως, ο Φίχτε πείθεται να περάσει σε ένα «απόλυτο εγώ» το οποίο δεν είναι πλέον η συνθήκη της δυνατότητος της γνώσεως, αλλά η πρώτη αρχή, απολύτως αυτόνομη, όλου του «συστήματος της επιστήμης» δηλαδή της φιλοσοφίας.

Το «εγώ» του Φίχτε δεν είναι πλέον, σαν εκείνο του Καντ, μια γνωσιολογική αρχή που ενώνει ένα ήδη δοσμένο υλικό, αλλά οντολογική αρχή η οποία θέτει τα αντικείμενα την ίδια στιγμή, με την ίδια πράξη, που θέτει τον εαυτό της. Κατά τον Φίχτε το «εγώ» θέτει τον εαυτό του, αυτοκαθορίζεται και λόγω αυτού του αυτοκαθορισμού υπάρχει, ΕΙΝΑΙ, ή διαφορετικά, είναι και αυτοκαθορίζεται δυνάμει του καθαρού του Είναι. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να αναρωτηθούμε μόνο εάν αυτό το «απόλυτο είναι» του Φίχτε μπορεί να συμπέσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο με τον υπερβατικό και προσωπικό Χριστιανικό θεό.

Μετά το 1800 ο Φίχτε δείχνει ένα άνοιγμα προς ένα ζωντανό θεό, με γνώση και θέληση, τον οποίο μπορούμε να εμπιστευθούμε εγκαταλείποντας τον εαυτό μας. Σύμφωνα με τις προθέσεις του, όπως δείχνουν και τα ιδιώματά του, φαίνεται να εννοείται ο Χριστιανικός θεός, παρότι δεν του αποδίδει ποτέ την κατηγορία του προσώπου.

Πρέπει να σημειώσουμε όμως πως το άνοιγμα αυτό δεν πραγματοποιείται στο επίπεδο της γνώσεως αλλά στο επίπεδο της πίστεως, μιας πίστεως, η οποία δεν είναι ακριβώς η «χριστιανική πίστη» αλλά η «ηθική πίστη», κατά την Καντιανή έννοια της εκφράσεως.

Στη συνέχεια ο Φίχτε καταβάλει μεγάλη προσπάθεια να μεταφέρει αυτή την πίστη στη γνώση. Από το «σύστημα της επιστήμης» του 1801 κι έπειτα γίνεται ξεκάθαρη για τον Φίχτε η ιδέα πως ο θεός θέτει έξω απ’ αυτόν τη γνώση και την αγάπη σαν τις εικόνες του και την ακτινοβολία του, τα οποία στη συνέχεια μερίζονται στην πολλαπλότητα των ιδιαιτέρων πεπερασμένων πνευμάτων. Η γνώση και η αγάπη αυτών των πεπερασμένων πνευμάτων έχουν σαν αντικείμενο τον θεό, αλλά κατά τον Φίχτε, η γνώση αυτή είναι πάντοτε η γνώση του θεού του ιδίου έξω από τον θεό, και η αγάπη είναι πάντοτε η αγάπη του θεού έξω από τον θεό. Συμπεραίνεται τοιουτοτρόπως ότι και ο θεός, καθ’ εαυτόν και ανεξαρτήτως από εμάς, δεν είναι γνώση και αγάπη, παρότι είναι η αιώνια ζωντανή πηγή κάθε γνώσεως και κάθε αγάπης.

Τοιουτοτρόπως ο Φίχτε επιμένει να σιωπά γύρω από τον θεό «πρόσωπο» παρότι δεν είναι πλέον τόσο αρνητικός ως προς τους όρους αυτούς. Το «εσωτερικό είναι» του θεού παραμένει για μας αιωνίως κλεισμένο στο μυστήριο. Το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο και ιδιαιτέρως ο πρόλογός του, περιέχει την ίδια μ’ αυτόν έννοια της θρησκείας. Η φιλοσοφία του Απολύτου και της εικόνος του, ανταποκρίνονται ουσιαστικά στον δογματικό πυρήνα του χριστιανισμού. Πρέπει να αρνηθούμε τελεσίδικα τα χαρακτηριστικά του προσώπου στον θεό.

Ένας βαρύς Μονισμός αντιθέτως βαρύνει τον τελευταίο Φίχτε: το Ελεατικό και Σπινοζικό ΕΝΑ αποτελεί το θεμέλιο της σκέψης του. Ακόμη και ένα πλατωνικό στοιχείο επιτρέπει να εννοηθεί ο θεός σαν αιώνιο μοντέλο κάθε πράγματος και επομένως σαν την μοναδική αληθινή πραγματικότητα απέναντι στην οποία τα υπόλοιπα είναι ατελή και μεταβαλλόμενα αντίγραφα. Όμως ο θεός του Φίχτε δεν μπορεί να είναι πρόσωπο, επειδή δεν είναι ένας ελεύθερος Δημιουργός. Συνεπάγεται τοιουτοτρόπως πως δεν μπορεί να υπάρξη αυτονομία και ελευθερία για τα όντα, ανεξαρτήτως του θεού.

Παρόλα αυτά όλες αυτές οι μετακινήσεις και οι αστάθειες των εννοιών που χρησιμοποιήθηκαν, δεν κατόρθωσαν να εμποδίσουν, όπως δεν μπόρεσε και η Καντιανή επιρροή της υπερβατικότητος, την επιβεβαίωση της Persona Dei και επομένως το τελευταίο θεμέλιο της ελευθερίας του ανθρώπου.

Αμέθυστος

>Σχόλιο στην επικαιρότητα

>Διαβάζουμε στον τραγικό «ορθόδοξο τύπο», ο οποίος εν μία νυκτί βάφτισε ορθόδοξο τον πατριάρχη Βαρθολομαίο, άγνωστο για ποιους λόγους, πως σε μία συμβολική αλλά γεμάτη μηνύματα κίνηση, ο καρδινάλιος Φιλίπ Μπαρμπαρίν (Philippe Barbarin) [σαν επιλεγμένος από την πρόνοια του θεού], ζήτησε από την ορθόδοξη εκκλησία, το οικουμενικό πατριαρχείο και τον πατριάρχη Βαρθολομαίο δημόσια συγγνώμη για την καταστροφή της Βασιλεύουσας από τους Σταυροφόρους. Φυσικά είναι τίμιο να ‘χει αναλάβει την αποστολή της συγγνώμης ο καρδινάλιος Barbarin, ο Βάρβαρος.

Αλλά γιατί από το πατριαρχείο; Τον λαό της Βασιλεύουσας κατέστρεψαν, τη ζωή τους, την Ευρώπη κατέστρεψαν, καθώς δείχνουν οι χρονολογίες όλων των δεινών αιρέσεων που διέλυσαν την Χριστιανική Δύση.

Μάλιστα όταν έπεσε τελικώς η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων ο κλήρος απείχε, δεν βοήθησε στις νυκτερινές προσπάθειες ανοικοδομήσεως των τειχών από τους κανονιοβολισμούς.

Και σήμερα ο ίδιος κλήρος παραδίδει ολόκληρη την ορθοδοξία στους ετερόδοξους.

Θέατρο σκιών, άξιο της άπιστης ανοησίας που μας μαστίζει.

Αμέθυστος

>Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

>

Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει ήδη αναλάβει ρόλον ΔΕΥΤΕΡΟΥ παρά τω ΠΑΠΑ.

Όταν ήθελε να καθαρίσει τον δρόμο της ενώσεως με την καθολική λεγόμενη εκκλησία δεν δίστασε να συκοφαντήσει τους πατέρες μας: «Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του Αρχεκάκου Όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του Δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλά οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα Εκείνων».

Τώρα θέλοντας να κλείσει τον δρόμο της ενώσεως με τους προτεστάντες, όπως ακριβώς έχει αποφασίσει ο πάπας, εκμεταλλεύεται την διατήρηση της παραδοσιακής ορθοδόξου Λατρείας και τους προειδοποιεί. Χωρίς να αποδεχτείτε τα Μυστήρια ένωσις δεν γίνεται!

«Ο διάβολος, ο πατήρ του ψεύδους, ενέσπειρεν εις τον αγρόν του Χριστιανισμού ζιζάνια πλάνης, αιρέσεως, σχίσματος και διχασμού… Δυστυχώς, τοιούτου είδους σκάνδαλα κρατούν και σήμερον μεγάλας Χριστιανικάς ομάδας εις απόστασιν απ’ αλλήλων και μας στερούν της Χαράς της μυστηριακής κοινωνίας μαζί των».

H έκφραση “μεγάλες Χριστιανικές ομάδες” είναι αδύνατον να αφορά την καθολική εκκλησία, η ένωσις με την οποία θεωρείται τετελεσμένη. Έτσι λοιπόν ίσως να παροτρύνει τους αλειτούργητους προτεστάντες να ρίξουν τον άτυχο Λούθηρο στα χέρια του Δικαιοκρίτου Θεού και να αρχίσουν να αιτούνται υπέρ αυτού το έλεος του Θεού. Όπως συνέβη και με τον Μ. Φώτιο.

Η νέα Οικουμενική εκκλησία άρχισε ήδη την δράση της!

Εκδόσεις Αμέθυστος
amethystos.books@gmail.com
http://amethystosbooks.blogspot.com/

>ΤΙ “ΕΚΡΥΨΕ” Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΤΗΝ ΛΥΩΝ

>«Εφ’ όσον δεν έχομεν κοινήν δογματικήν διδασκαλίαν και ομολογίαν, δεν ημπορούμε να έχωμεν ούτε κοινήν Ευχαριστίαν και κοινόν Ποτήριον μαζί των».

Οπότε θα φτιάξουμε. Μια κοινή δογματική διδασκαλία και ομολογία! Γιατί όχι; Τον θησαυρόν της αληθείας τον έχομεν κληρονομήσει οπότε τον κάμνουμεν ό,τι θέλουμεν! Δεν μπορεί να διανοηθεί ο “αγαθός” πως κληρονομούμε μόνον τον πεθαμένο. Δεν γνωρίζει ο “αληθινός” πως ο Κύριος δεν πέθανε, είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος. Και όσο και αν κάμνει το χρέος της αγάπης και διαλέγεται τιμίως και υπευθύνως δεν ξεφεύγει το ρίσκο να ακούσει από τον Κύριο: Δεν σε ξέρω άνθρωπέ μου. Δεν με ρώτησες για ό,τι έκανες. Ενώ μπορούσες, αιτείτε και δοθήσετε!

Τέλος “φανέρωσε” ότι ετοιμάζει οικουμενική Σύνοδο για να αποκαταστήσει την ενότητα των πιστών εν τη “νέα” αληθινή πίστει, την οποία επεξεργάζεται μοχθώντας για το καλό όλων μας ο ανύστακτος κ. Ζηζιούλας!

Τελειώνοντας δε μας επανέλαβε κάτι που γνωρίζουμε όλοι μας πλέον πολύ καλά!
«Ο θησαυρός της αληθείας, τον οποίον έχομεν κληρονομήσει, δυνητικώς ανήκει εις όλους» (πλην Ορθοδόξων).
Διότι σύμφωνα με την μοντέρνα θεολογία το υποκείμενο, η ζωή και η αλήθεια γεννιέται στην θέση του άλλου! Από και με αγάπη!

Καλά καλοκαιρινά μπάνια κ. πατριάρχα
ηθικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά, οικονομικά και κυρίως πνευματικά!
Είναι όλα τακτοποιημένα και μην ξεχνάτε να “νίπτετε τα χείρας σας” πολύ συχνά, διότι θα γλιτώσετε εκτός από τυχαίες τύψεις και από την πανδημία!

Αμέθυστος

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας βρίσκεται στη διεύθυνση:
http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=357

>Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Λυών

>ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

«Σκάνδαλα που ενέσπειρεν ο πατήρ του ψεύδους εις τον αγρόν του Χριστιανισμού κρατούν και σήμερον μεγάλας Χριστιανικάς ομάδας εις απόστασιν απ’ αλλήλων και μας στερούν της Χαράς της μυστηριακής κοινωνίας μαζί των».

Αγαπητέ πατριάρχα δεν υφίσταται κάποιος Αντί-θεός. Το ψεύδος είναι ανυπόστατο. Όταν η Εκκλησία εύχεται να αποκτήσει την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος δεν εννοεί την κοινωνία μεταξύ μας, αλλά την κοινωνία με την Αγία Τριάδα. Η Θ. Ευχαριστία δεν είναι η Χαρά της ζωής μας, αλλά η κοινωνία μας στη θυσία του Κυρίου, η άφεσις των αμαρτιών μας. Η Εκκλησία δεν είναι παιδική Χαρά!

Αμέθυστος